Ali met de pet

Oma, ik mis je

2012-01-21T14:26:00.001+01:00

Ik heb een vriendin die me bespiedt. Eén kik op Facebook is genoeg voor haar om te gaan speculeren over weet ik veel wat allemaal. Een verkeerd filmpje, liedje, een verkeerde foto, ze merkt het allemaal op. Je kan je dan ook afvragen waarom ik haar een vriendin noem. Wel inderdaad, van vriendschap is hier eigenlijk weinig sprake. Wel van rancune, jaloezie en een minderwaardigheidscomplex.

Ik kan niet voorzichtig genoeg zijn want ben erin geslaagd om een stalkster op mijn kap te halen. En dan zal je zien dat je er via Facebook mee geconfronteerd wordt. Altijd wanneer zij dat wil. Defrienden is de Toren des Doems over je heen jagen. Defrienden is klappertandend ijsberen en je moeder wanhopig om raad vragen.

Ik leef in een tijd waarin ik mijn medemens kan ontvolgen en ontvrienden. Oma, je bent dood, maar had je dit kunnen horen.. We zijn te ver gegaan, oma.

Geen meisje

2012-01-20T13:22:00.004+01:00

Ik werd vanmorgen wakker en vond geen meisje naast me. Dat stak niet, maar ik vond het wel jammer. Er is niks maar ook echt niks mooier dan een meisje naast je in bed te hebben liggen. Dat lichaam, die vormen, die warmte. Vraag maar aan een random jongen.

Waar was ze?

Ik heb haar nog niet ontmoet, of anders gezegd: ze is al fysiek uit mijn leven verdwenen. Op 31 mei zal het twee jaar geleden zijn dat ze naast me lag. In een bed in Amsterdam. Ze kroop tegen me aan en kuste me op de mond. We hadden seks. Twee keer voor het ontbijt, nog eens erna. Goed wetend dat ik 's avonds waarschijnlijk voorgoed afscheid van haar zou nemen, was het misschien niet het allermooiste moment uit mijn leven. Misschien was dat wel die eerste keer dat we op haar zolderkamer naast elkaar op haar bed neerploften, opgewonden door wat er gebeurde want wat niet zo duidelijk in het script stond.

Ik wil nog steeds terug naar die kamer, waar zij natuurlijk al lang niet meer is.

Als de dingen zullen lopen zoals ik zo graag wil dat ze zullen lopen, woon ik aan het eind van 2012 in een paradijsje van een studio. Overdonderend mooi, eigenlijk veel te mooi voor mij. Daarom moet zij vaak langskomen om mijn aanwezigheid daar te legitimeren. Zij die van die schoonheid geniet zodat ik kan genieten van haar schoonheid wanneer ze geniet van de schoonheid van de kamer.

Hopelijk vind ik haar. Anders zal daar een dubbelbed staan te verkommeren. En dat zou ik me wel aantrekken.

Missing: Tine

2012-01-09T17:00:00.001+01:00

Lieve Tine Brutsaert,
Lieve eventjes vermiste en helaas levenloos teruggevonden Tine,

Ik kende je niet. Woonde niet in jouw stad. Had je nooit op tv gezien, of ergens anders. Ik miste je hoegenaamd niet. Maar sinds je verdween kende ik je wel. Want toen je verdween kwam je wél op tv, was je wél in mijn stad, leerde ik je kennen en miste ik je.

(Heb je nog geweten dat duizenden mensen je plotseling kenden, Tine? Dat ze bezorgd om je waren? Vast niet.)

Ik leerde je kennen op een nieuwssite. Mijn kennismaking met jou was er eerlijk gezegd een onbewuste. Ik bedoel: als men me had gevraagd naar je naam, ik had 'm wel ongeveer geweten maar niet helemaal precies. En hetzelfde gold voor de foto waarvan je Missingbericht vergezeld ging. Ik zag je gezicht tot voor kort niet helder voor me en dat spijt me.

Nee, tot voor een uur geleden kon ik me je gezicht niet helder voor de geest halen. Tot voor een uur geleden toen ik een A4 van jou aan een muur in mijn stad zag hangen. Missing, terwijl je al gevonden was. Treurig. Ik trok je zachtjes van de muur en stopte je in m'n jaszak. Ik dekte je warm toe en wilde er voor je zijn. Maar ik wist ook, ik was te laat.

Je lijkt me een innemend meisje, Tine, als ik je hier zo op mijn bed zie liggen. Je foto laat een stuk van je tanden bloot, je hebt een goeiig gezicht. Niet ongelukkig, nee, dat zou ik nooit vermoeden. Maar wat is er dan met je gebeurd?

Je werd voor het laatst gezien in de namiddag van 2 januari, je kwam van de dokter. Voor een onbekende is dat het enige mogelijke teken aan de wand. Want op basis van de beschrijving van de kleren die je droeg, zou geen mens iets vermoeden. Je droeg mooie bruine botten en een ring.

Je foto zorgt ervoor dat ik alsnog persoonlijk word aangegrepen door je dood. Goedaardige meisjes mogen niet dood, er moet altijd iemand voor hen zijn, om hen in te stoppen en hen een knuffel te geven.
Ik mag er niet aan denken dat er niemand voor je was.

Het ga je goed, Tine.
Je zal nooit voor niets gestorven zijn.

Veel liefs,

Ali

Een Viceke

2012-01-03T18:10:00.004+01:00

Het begon op het middaguur. De afschuw - ik overdrijf, - de tegenzin waarmee ik ten x-sten male mijn Twittervenster opende. Was ik nu werkelijk in no time een volbloed Twitteraar geworden? Kon ik dan zo inconsequent zijn dat ik Tetter de ene week nog neersabelde om het de volgende week te omarmen? Ik twijfelde. Aan mezelf. Ik wilde vooral heel erg dringend van mijn computer weg. Tot mijn opluchting (en trots) hoefde ik al tenminste geen iPhone of -Pad op te bergen. (Ik heb noch wil dergelijk draagbaars vanuit de reële angst dat ze me in eerste instantie gelukkig, en in tweede instantie doodongelukkig zouden maken, om me vervolgens voor hersendood achter te laten.) Ik wilde naar buiten, mijn kamer uit, maar het regende. Ik belde een vriend en die komt me straks redden.

Mocht mijn vader te weten komen wat ik zoal op Twitter doe, zou hij mijn moeder mailen en vragen of zij weet wat ik op Twitter doe. Mijn moeder zou het antwoord schuldig blijven en vergoelijkend opmerken dat ik haar weleens over Twitter verteld heb, maar dat ik er negatief over sprak. Mijn vader zou mijn moeder dan weer te mild vinden en aandringen op 'sancties'. Wel zou hij niet meer op het argument kunnen terugvallen dat hij me financieel onderhoudt. Hij zou er dus niet meer mee kunnen dreigen om de alimentatie stop te zetten. Die gedachte is wel een opluchting voor me.

Overigens heb ik een goeie relatie met mijn beide ouders, maar als ik mijn vader in deze context afschilder als een wat reactionaire man, doe ik dat enkel om de waarheid geen geweld aan te doen. Ik hou ook van hem ondanks zijn reactionaire trekjes. En ik hou zelfs een beetje van hem dankzij zijn reactionaire trekjes. Want dan herken ik mezelf in hem en word ik een beetje sentimenteel.

(Toen ik op een nacht door mijn meisje werd achtergelaten, nam ze ook mijn ruwe bolster mee. De ontbolsterde blanke pit die ik nu ben, pinkt zelfs een traantje weg als hij het nieuws van Bruno Huygebaert hoort. Terwijl ik die man toch helemaal niet ken.) Ik ben enorm gehecht aan mijn genen.

Maar ik dwaal onbehoorlijk ver af. Wat ik wilde zeggen is dat ik op het middaguur spontaan en, hoewel vanuit een onmiskenbaar onbehagen, als een complete verrassing voor mezelf een Viceke deed. Ik schreef de naam 'Twitter' op een papier, tekende er een vogeltje boven en schreef er in kapitalen 'DON'T' onder. Definitief, zo leek mijn oordeel. Het stond op papier, voor mij alleen, niet op het internet, niet voor u.

Ik dacht ook aan DO's zoals fietsbanden plakken, elektriciteitskabels aanleggen, lekker koken, met vrienden afspreken, brieven schrijven met de hand en postzegels gaan kopen, maar ook aan droevige mensen troosten, iemand belangeloos helpen en wachten op het groene licht. Allemaal dingen die mijn ouders mij hebben geleerd.

En dat ik mijn ouders nu op mijn beurt zou kunnen leren hoe ze Twitter moeten gebruiken, daar dacht ik ook aan. Ik kon gewoon niks anders bedenken dat ik hen zou kunnen leren. En dat vond ik toen van zo'n droefnis dat ik er bijna onpasselijk van werd. Er moest toch iets mooiers zijn dat ik die mensen zou kunnen bijbrengen. Daarom moet dit misschien maar het jaar worden waarin ik mijn ouders op mijn beurt iets interessants en relevants bijleer. Toen ik mijn moeder onlangs op mijn instructies een som zag maken in Excel kreeg ik ook al bijna een krop in de keel. Ik ga de naam Twitter nooit meer laten vallen in het bijzijn van mijn ouders.

Op de aandachtshoerderij

2012-01-02T14:29:00.005+01:00

Haha, jongens en meisjes, is het niet ongelooflijk dat die Twitter me nog steeds in een houdgreep heeft? In een steeds strakkere houdgreep nog wel. Ik ben me zo aan het aanstellen! Ik ben een aandachtshoer, ja, ik ben streng voor mezelf. Waarom? Omdat ik nooit een aandachtshoer heb willen zijn natuurlijk. Een hoer. Komaan, daar moet ik toch geen tekeningetje bij maken?

Het zou ronduit grof en kort door de bocht zijn om alle Twitteraars nu even heel goedkoop aandachtshoeren te noemen. Dat ga ik dan ook niet doen, al zou ik met een dergelijke provocatie misschien wat naambekendheid verwerven (want ja, ik zal deze tekst op Twitter posten en proberen om 'm zo goed mogelijk in the picture te spelen middels bepaalde hashtags ofzo - ik zie wel). En laat dat nu net de reden zijn waarom ik steeds vaker op die onnozele Twitter zit en domme tweets probeer te bedenken. "Zie mij! Zie mij! Ik ben Ali en ik wil dat jullie mij leren kennen. Of toch op z'n minst mijn blog lezen. Omdat ik aspiraties heb als schrijver-journalist en via Twitter daartoe stapjes in de goede richting hoop te zetten. Ik weet van anderen dat ze het ook op die manier proberen."

(A propos, nu ik het spreekwoordelijk over hoeren heb: is Hot Marijke eigenlijk een échte hoer? Dat is geen provocatie. Ze doet aan SM en ontvangt gasten tegen betaling. Dat is toch prostitutie, of ken ik er niks van? Is dat misschien escorte of nog iets anders? Ik ken er niks van.)

Dat ik Hot Marijke onlangs een klein beetje geschoffeerd heb was wel leuk. Dat ik mijn uithaal postte op Twitter en dat die haar onder ogen kwam. Dat ze het zelf tweette richting de andere bekenderikken die ik in mijn tekst had aangehaald. En dat ze me nu op Twitter volgt. Dat kan ik toch een heel klein beetje een doorbraak noemen, of niet? Nee, waarschijnlijk is daar nog veel meer voor nodig. Een waar en weldoordacht Twitterbombardement.

(Staat u me overigens een grapje toe: wanneer ik een afbeelding in mijn tekst voeg, moet ik beslissen waar deze komt te staan en op welke grootte. Voor bovenstaande van Hot Marijke koos ik voor 'klein' en 'rechts', en laat dat nu net zijn wat ze in het echt ook is. Haha.)

Maar om terug te komen op mijn aanzet: ik ben dus een echte aandachtshoer, hé? Dat me dat zo bezighoudt, die mogelijke naambekendheid via Twitter. @inebenzine, een Twitterfan en kennis van me - echte naam: Ine Peers -, heeft haar job te danken aan Twitter. Stel dat mij dat lukt, een job vinden via Twitter, zou dat toch heel wat zijn. Daarom dus dat ik me in de kijker wil spelen, wat overigens niet evident lijkt, voorlopig. Ik zit aan een schamele 59 followers, waaronder, met permissie, een hoop oninteressant volk. En er is ook geen hond die mijn lullige boodschappen retweet. Ik zou er, mocht ik in een minder bloeiende levensfase zitten, enorm triest van worden, maar dat is nu niet het geval. Enkel die Twitter als medium zet me aan het denken. En mijn oordeel erover is eerder negatief dan positief, al schuift het, tot mijn ontzetting, gestaag naar het midden op. (Ken ik mezelf dan zo slecht?)

Wie ook veel aandacht wil is Duchka Walraet. (Bij deze, beste Duchka: 't is graag gedaan.) Zij is een fervente Twitteraarster die de polemiek niet uit de weg gaat. Een tijdje geleden haalde ze via Twitter keihard uit naar Bart De Wever en haalde daarmee - ze kon het zelf niet geloven - 'Vlaanderen Vandaag' op VT4. Daarop stuurde ze deze ironische boodschap de wereld in. Niet slecht gedaan, me dunkt. Goed gemaakt, compact en behoorlijk aanstellerig. Iets om op te pikken en te verspreiden kortom. Wat ook gebeurde, geloof ik (ik zat in die periode nog niet veel op Twitter).
Ik zou Duchka Walraet overigens terloops ook een aandachtshoer kunnen noemen, maar dat zal ik maar niet doen. Het zou laf zijn om zoiets te zeggen, al was het maar omdat ik haar nog nooit heb ontmoet. Wel hebben we al onpersoonlijke berichtjes over en weer gestuurd, waarbij ik me een sollicitant voelde die de aandacht probeert te trekken van iemand die enkele treden hoger staat op de ladder naar eeuwige roem.

Twitter is dus eigenlijk ook behoorlijk vernederend, en ik moet me ernstig de vraag stellen of ik door een online medium vernederd wil worden. Ik weet zeker van niet, maar in deze moet ik eerlijk zijn en zeggen dat ik toch vooral mezelf verneder. Het ben ik die hengelt naar aandacht en goedkeuring. En ik zoek zelf het contact op in de hoop door iemand 'opgepikt' te worden. Michel Baeten, de populairste doch voorts onbekende twitteraar @mbaeten, heeft, geloof ik, al een mediacarrière aangeboden gekregen, die hij evenwel afsloeg. Zou het voor mij het summum zijn om een mediacarrière aangeboden te krijgen? Nee, ik geloof van niet.

Maar een schrijver-columnist-journalist worden - zoals mijn grote held hiernaast -, dat zie ik dan wel weer zitten, denk ik. Liefst van al ook redelijk anoniem. In tijden waarin nog amper lange teksten gelezen worden. (Als u zelf hier bent aanbeland, wil u dan alstublieft een reactie achterlaten, al is het maar een 'x'? Maar zet er dan ook uw naam bij, want anders weet ik het niet eens zeker, dat u het bent.)

En ik post dit dus wel degelijk ook op Twitter (én Facebook). Om consequent te zijn. En omdat die zelfvernedering minder erg is dan ze klinkt.

Ook hoop ik eens in een #FF-tweet terecht te komen, de code die populaire mensen gebruiken om andere Twitteraars onder de aandacht te brengen onder het mom van: 'deze hier is ook interessant, hij verdient een duwtje in de rug'. Laat dat mijn doel zijn voor de maand januari, in een #FF belanden. Als me dat niet lukt, moet ik misschien toch maar mijn conclusies trekken en de Twitterdeur achter me dichttrekken.

Tekstanalyse van een andere blogger

2012-01-02T01:08:00.002+01:00

Gisteren of eergisteren heb ik een tekst gelezen waar ik luidop om moest lachen. Zonder een spoor van ironie, maar wel omdat ik hem niet minder dan hilarisch vond. Vind, moet dat zijn, want ik lees hem nu opnieuw, al voor de vijfde keer.

Het gaat over deze tekst van ene Jelle Dehaen, de blogger achter Altijd Nieuwjaar. U zal 'm wel moeten lezen, die tekst, om met mij mee te kunnen richting volgende alinea's want ik plan enkele hilariteiten uit 's mans opstel te plukken en toe te lichten waarom ik ze zo hilarisch vind.

Ten eerste: dat hele opstel van Dehaen is om te lachen. En inderdaad: ik lach erom. Ik wilg het door de schrijver wellicht beoogde effect zonder tegenspartelen in. Ik lach luidop en dat is iets dat ik maar zelden doe. De tekst is kurkdroog en zo heb ik mijn flauwekul het liefst.

'La vie sexuelle'. Frans. Geweldige keuze. Om een of andere reden uitermate grappig. Een Nederlandse vertaling zou nooit zo leuk zijn en Dehaen moet dat ook beseft hebben. Dat Frans brengt tevens een sérieux met zich mee dat hier hoegenaamd niet nodig is. En ook heeft dat Frans een ietwat erotische bijklank, wat hier ook als een tang op een varken slaat. Omzeggens.

De titel: 'Desire!' Dat uitroepteken. Magnifique! Dat woord op zich ook: desire. Weerom: uitstekende keuze.

Dat citaat van Lady Gaga is ook niet onbelangrijk. Heb ik het met u al over het begrip 'je ne sais quoi' gehad? Jazeker. Een torenhoog je ne sais quoi heeft dat citaat in het geheel van Dehaens tekst. Maar een meerwaarde vormt het wél.

"In zijn schokkende autobiografie gaat Jelle Dehaen geen taboe uit de weg; met een niets ontziende eerlijkheid beschrijft hij drie decennia van seksuele driften en uitspattingen."

Dit is promopraat op z'n onnozelst, en dus grappigst. Ik heb ervaring met persberichten en heb dergelijke zinsconstructies al geregeld zien passeren, meestal totaal misplaatst. Hier werkt het echter fantastisch. 'Niets ontziende eerlijkheid', zoiets zou een mens dus nooit zéggen. Zo'n term past nog het best in het jargon van een vent met een stoere stem die op 2BE een actiefilm aankondigt. Dinsdagavond, na een flutserie.

(Er is één ding dat ik jammer vind als ik Dehaens promotekst lees: hij heeft het niet consequent over Dehaen, maar spreekt ook over Jelle. Het gebruik van de familienaam is leuker. Het benadrukt de zo geestige sérieux, de afstand tussen lezer en schrijver.)

'Een erotische sluimertoestand'. Gewichtige bewoordingen maken bijna alle teksten al dan niet gewild grappig. Mensen die zichzelf serieus nemen, kunnen er zich maar beter voor hoeden.

'"Lange tijd vertrouwde ik niemand die net pannenkoeken had gebakken."' Enig, die 'huh?' die ik daarbij als lezer meekrijg.

De uitroeptekens in de commentaren van de recensenten. Ernstige recensenten zullen zelden uitroeptekens gebruiken. Dat het hier wel gebeurt, is natuurlijk een expliciet bewijs dat het om groteske flauwekul gaat. Des te leuker natuurlijk.

'Dehaen behandelt uitvoerig het ontstaan van het internet en de gevolgen voor de seksualiteit van de Westerse mens.' 'Uitvoerig behandelen', prachtige combinatie. En de abstractie van die 'Westerse mens', geen idee over wie het gaat en dat is ideaal. Abstractie en vaagheid wekken vaak een vermoeden van mysterie dat niet zelden onterecht is.

Het woord 'soelaas', om met mijn opsomming door te gaan, kan nooit genoeg worden gebruikt. Prachtig woord, echter opvallend vaak gebruikt in een humoristische context.

Om nog even terug te komen op uitroeptekens: mijn mening over het gebruik daarvan is tweeledig. Enerzijds storen ze me mateloos, met name dan wanneer Gelukkige Mensen ze te pas en te onpas gebruiken om er helemaal niks mee te verduidelijken. Anderzijds ben ik het uitroepteken zelf meer gaan gebruiken de laatste jaren - ik gebruikte het vroeger werkelijk nooit, - omdat ik denk dat mensen uit mijn occasionele en welgemikte uitroeptekens menen te mogen afleiden dat ik gelukkig ben. En of ik al dan niet gelukkig ben doet er dan minder toe, als de mensen dénken dat ik gelukkig ben, is het mij al best. Mensen houden vooral van gelukkige mensen. Ongelukkige mensen gaat men onbewust uit de weg.

Dehaens laatste alinea is honderd procent copypaste-werk en daardoor des te grappiger. Ook omdat ze helemaal mijn intrinsieke afkeer van het boek 'Desire! La vie sexuelle de Jelle Dehaen' - die pompeuze titel blijft een giller - tegenspreekt. En de opgestapelde cliché's missen hun effect niet. Hier hoort een lachband bij.

Aan het eind van mijn lectuur van 's mans tekst moet ik me ten slotte onherroepelijk afvragen wat Dehaen met zijn tekst bedoeld heeft. Ik weet het niet. Persoonlijk is mijn hang naar dolle pret de voornaamste reden waarom ik schrijf, - ik vind schrijven vaak dolle pret - en bij Dehaen zou dat ook weleens het geval kunnen zijn. Ik zou het hem eens moeten vragen. Hij lijkt me een intrigerende, ja, zelfs een boeiende man.

Last.fm top 50 van 2011

2011-12-30T15:16:00.001+01:00

In navolging van 2008, 2009 en 2010 ga ik ook dit jaar mijn 50 most played artists op Last.fm oplijsten, daarbij voorzien van een woordje uitleg.
Hier gaan we!

1. The Divine Comedy
Sinds dit jaar ook mijn most played artist overall. Radiohead van de nummer 1 gestoten. Geweldige componist, Neil Hannon, de man achter deze baroque eenmanspopgroep. 'Promenade', 'Casanova', A Short Album About Love', 'Fin de Siècle', 'Regeneration', 'Absent Friends', 'Victory For The Comic Muse' en 'Bang Goes The Knighthood': alle acht deze plaatjes zijn meer dan het beluisteren waard. Speciale vermelding voor 'Casanova' dit jaar. Ik ben al jaren fan en ga nog jaren fan blijven. Niet voor iedereen, maar wel voor mij. Dit is altijd goed.

2. PJ Harvey
Ook eentje voor wie ik dit jaar echt fatsoenlijk ben gaan zitten. Omdat ze een nieuwe, uitstekende, cd uithad, maar ook vanwege al die cd-tjes van haar die voor spotprijzen in tweedehandswinkels te krijg zijn. Uitschietertje dit jaar: 'Is This Desire'. Een moordwijf, zoals ze haar bij clint.be zouden noemen, mocht clint.be zich op vrouwen met hersenen en talent concentreren tenminste.

3. Low
Elk jaar goed voor een notering in deze lijst. Low is mij dierbaar, zeker ook na mijn kennismaking met het bloedmooie openingsnummer 'Anon' uit 'The Curtain Hits The Cast'. Ook de nieuwe cd, 'C'mon', was weer prima. Moeiteloos derde in mijn cd-eindejaarslijst.

4. The Antlers
Met 'Hospice' hoog genoteerd in de Duyster Top 100, dus moest ik dringend The Antlers ontdekken. En het was de moeite. Tanden stukgebeten wel, maar eens ze stuk waren bleek 'Hospice' magistraal. Vervolgens de nieuwe plaat, 'Burst Apart' beluisterd en eveneens onder de indruk. Op vier in mijn eindejaarslijst. Zowel hier als in de cd-top 22.

5. Massive Attack
En net wanneer de groep definitief irrelevant leek te zijn geworden - na 'Heligoland', dat ik nochtans niet slecht vind -, kreeg ik goesting om al hun oude platen te ontdekken. Omdat ze spotgoedkoop te krijgen zijn in mijn favo cd-winkel, Pêle Mêle te Brussel, en omdat ze niet voor niets classics worden genoemd. Inderdaad: 'Blue Lines' en 'Protection' zijn heel goed. Tevens ontdekte ik pas dit jaar de genialiteit van 'Unfinished Sympathy', waarvan ik vroeger niet begreep waarom men er zo wild over deed.

6. Radiohead
Toch weer op zes dit jaar. Dat zal grotendeels aan 'The King of Limbs' gelegen hebben, evenwel zeker niet hun beste plaat. Nee, dit jaar heb ik Radiohead leren relativeren. Ik besefte immers dat hun geniale 'OK Computer' al de volle 14 jaar oud is, en ook 'Kid A' is al ouwe koek. Na die laatste zijn ze nooit meer in de buurt van Revolutionair gekomen. Heel hoog niveau, dat wel, maar mensen die 'In Rainbows' beter vinden dan 'OK Computer' hebben stront in hun oren.

7. Lenny Kravitz
Lenny is een pleasure. Een guilty pleasure, zo u wil. Er werd enthousiast gedaan over 'Black And White America' en inderdaad, die ceedee bevat enkele uitstekende nummers zoals met name de titeltrack. Voorts wil ik ook duidelijk gezegd hebben dat Lenny's debuut, 'Let Love Rule' in niemands collectie mag ontbreken. Spotgoedkoop te krijg in tal van tweedehandswinkels. Doen!

8. dEUS
2011 was ook het jaar waarin ik deze sympathieke band definitief leerde te relativeren. 'Keep You Close' is oké, maar ze staat bij nader inzien te hoog in mijn eindejaarslijst. Net als bij Radiohead stel ik vast dat dEUS' beste plaat, 'The Ideal Crash', alweer meer dan tien jaar oud is. Met het oog op 2012 hoop ik tevens dat Mauro Pawlowski nog eens geniaal solo gaat. Ik heb horen fluisteren dat hij inderdaad plannen heeft in die richting.

9. At The Close Of Everyday
De beste Nederlandse groep die ik ken? Of het zou Kane moeten zijn.
Ik ging door de bakken in cd-winkel Sax toen ik op 'Zalig Zijn De Armen Van Geest' stootte. 'Kan je deze even opzijleggen, Jos,' vroeg ik Saxbaas Jos en dadelijk ging ik het nodige geld afhalen. Die man heeft geen bancontact moet u weten...

10. The National
Ja, er werd behoorlijk veel naar de Grote Namen geluisterd dit jaar. The National, jongens en meisjes, is de belangrijkste groep van de laatste vijf jaar. Dit jaar vooral gaan zitten voor 'Sad Songs For Dirty Lovers' met als toptrack 'Cardinal Song'. 'High Violet' blijft trouwens ook na 2011 een van de drie beste cd's die ik ooit gehoord heb. Qua goeie nieuwe releases vond ik 2011 overigens maar een mager jaar.

11. Interpol
Vooral de definitieve ontdekking van het inktzwarte 'Turn On The Bright Lights'.

12. Chris Whitley
Yes! Ik was blij (als een kind) toen ik enkele weken geleden op een lokale platenbeurs 'Din Of Ecstasy' kon scoren voor een luttele drie euro. Laat u niks wijsmaken: voorlopig kan Trixie nog niet tippen aan haar aan kanker overleden vader. Toptrack: 'O God My Heart Is Ready'.

13. Pearl Jam
Een dinosaurus op dertien. 't Is dat ik Pearl Jams laatste, 'Backspacer', goed vind en dat ik ook 'Yield' herontdekte. Die mannen hebben verspreid over een aantal platen best wel wat goeie singles gemaakt de afgelopen tien jaar.

14. Drake
Nice. Ik krijg er maar niet genoeg van, van deze crap. 'Thank Me Later' is van de smoothste R'n'B die ik de afgelopen jaren hoorde en ik heb een zwak voor smooth.

15. Janelle Monae
In dezelfde periode beluisterd als Drake, maar minder beklijvend. Wel een Janelle om in de gaten te houden. De enige Janelle om in de gaten te houden eigenlijk. Toptrack en videoclip: 'Tightrope'.

16. James Blake
Kon niet ontbreken natuurlijk. In januari spraken recensenten al over de lat die hoog lag enz., maar dat viel al bij al goed mee. 'I Never Learnt To Share' is wel een van de tien, misschien vijf, strafste nummers die ik dit jaar hoorde. Crazy vibes, om het met Selah Seut te zeggen.

17. The Beatles
Dino's op 17, maar wel dino's die nooit zullen uitsterven. 'The White Album' en 'Abbey Road': niet stuk te krijgen. Tijdloos enz, al hebben ze zodanig veel goeie nummers dat ze nooit in die verdomde Tijdloze geraken. Morgen, die Tijdloze.

18. Channel Zero
Kwaliteitsmetal. 'Black Fuel' is de max. Hun reünie interesseert me niet, maar 'Black Fuel' is dus de max.

19. Benga
De uitvinder van dubstep ofzo. Al die benamingen. Dubstep, whatever. Ik luisterde naar 'Diary of an Afro Warrior' en hoorde dat het leuk was.

20. Broken Glass Heroes
Was dat niet vorig jaar? Vreemd. Tof groepje naturlijk. Pascal Deweze is altijd tof. Tim Vanhaemel doorgaans ook.

21. The Jesus and Mary Chain
Vijf euro in Pêle Mêle. Ik was eerst niet zeker, maar heb 'Psychocandy' dan toch maar gekocht. Geen spijt. Melodische noise zal nooit mijn genre zijn, maar hier werkt het.

22. Spencer The Rover
Een van de Belgen van het jaar. Een 'ontdekking'. Luister naar 'The Accident' en ga met uw combat boots op uw cd's van Milow staan. Heeft die mens weer van kutje gegeven dit jaar. Spencer daarentegen. Muzikale Leuvenaar van het jaar. Benieuwd naar wat nog zal volgen.

23. TV On The Radio
Een beetje ongemerkt gepasseerd. 'Nine Types of Light' is toch vooral oerdegelijk. Dit blijft echter een uniek gezelschap. Altijd de moeite van het beluisteren waard.

24. 2 Many DJ's
Ik ben die gasten van Soulwax eigenlijk beu. Zeker ook na het bekijken van de zelfingenomen touropname 'Part Of The Weekend Never Dies'. Maar 'As Heard On Radio Soulwax pt. 2' was wel nog eens prettig. Please, heren Dewaele, herpakt u toch eens.

25. Brian Wilson
'Smile', maar dan niet in de nieuw uitgebrachte versie van The Beach Boys. Een soort psychedelische genie, die Wilson.

26. Dorleac
Geike en Spinvis samen voor ze hun solowerk uitbrachten - spijtig dat ik beide ceedees nog niet gehoord heb. Er staan een paar leuke nummers 'Dorleac', maar meer ook niet.

27. Anna Calvi
Deze schamele 27ste plaats staat niet in verhouding tot mijn appreciatie voor deze vamp. De David Lynchiaanse sfeer op haar debuut doet mij reikhalzend uitkijken naar meer. Aan het eind van mijn interimjob kreeg ik van de collega's de cd cadeau. Die gift zorgde mede voor een afscheid in majeur.

28. Shabazz Palaces
Hun 'Black Up' wordt door velen bestempeld als de alternatieve hiphopplaat van het jaar. Ik weet het zo niet, de klik is er nog steeds niet helemaal, maar 't is ook niet dat ik er helemaal niks van begrijp.

29. Brokeback
Moet ook begin dit jaar geweest zijn. Een zijproject van iemand van Tortoise. Field recordings. Weinig aan toe te voegen.

30. The Black Keys
'Brothers' is gewoon een kwartier te lang, anders was het een kopstoot van een plaat geweest. Staan echt een paar geweldige nummers op. De eerste vijf, met name.

31. COEM
Een van mijn Belgische stokpaardjes. Niemand kent deze groep uit Hasselt, maar ik ken ze wel en weet dat ze tot op heden drie goeie cd's hebben gemaakt. Zoek dat alstublieft eens op op het www.

32. Celebration
Neefjes van TV On The Radio. Beetje moeite gehad om te wennen aan de stem van de zangeres, maar daarna was ik wel mee.

33. Creature With The Atom Brain
Een Belgische groep waar ik tot voor dit jaar nog nooit iets van had gehoord. Vreemd. 'Transylvania' was een aangename kennismaking, mede door bijdrages van Mark Lanegan.

34. David Bowie
'Hunky Dory' en vooral ook 'Life On Mars'. Het origineel van Jasper Steverlinck is natuurlijk onovertroffen, maar deze cover mag er ook zijn! Meer Bowie in 2012.

35. Ballroomquartet
Belgen die instrumentale folk maken. Leuk hoor.

36. Robbie Williams
Laat u de 'Greatest Hits' van Robbie liggen als u 2,5 euro in uw broekzak hebt zitten en daarmee gepast die 'Greatest Hits' kunt betalen? Ik dacht het niet. Dit is meezingen tot de tweede macht. Karaoké ook wel.

37. Beach House
Het is me een zware bevalling geweest maar uiteindelijk ging ik 'Teen Dream' dan toch appreciëren.

38. Warpaint
Ook een bevalling, maar een iets vlottere. 'The Fool' is dan ook nog dat tikje beter dan 'Teen Dream'.

39. Clinic
Pitchforktoppertje. Amerikaanse indie die niet tot hier geraakt. Wat is er trouwens van Pitchfork geworden? Een kat vindt er zijn jongen niet meer in terug.

40. Adele
Had ik iets hoger verwacht, maar hoort eigenlijk niet hoger te staan. 'Set Fire To The Rain' is een wereldhit en er staan nog enkele goeie nummers op '21', maar die hele hype, nah.

41. Ghostpoet
Met dank aan Geert Simonis, want anders had deze sympathieke rapper me zeker niet bereikt. 'Peanut Butter Blues And Melancholy Jam' is evenwel wat je noemt leuk.

42. School Is Cool
Terecht in de top 50 geraakt. 'Entropology' kan tellen als debuut, met als toppertje de hit 'Warpaint'. Arcade Fire is nog iets te nadrukkelijk hoorbaar, maar dat sluipt er wel uit.

43. Morphine
Verdient een abonnement for life in deze jaarlijkse top 50. Volstrekt unieke muziek. Iedereen die Morphine niet kent, gaat nu onmiddellijk op zoek naar hun cd's.

44. Bibio
Soms moet een mens zich eens verdiepen in de artiesten op het Warplabel. Had hier-o vooral een hit te pakken met 'Fire Ant'.

45. Foo Fighters
De schaam in deze top 50. Ze hadden er op basis van hun laatste stinker nooit in gemogen.

46. Das Pop
Eigenlijk altijd vrij matig gevonden, Das Pop, maar toch geregeld naar geluisterd dit jaar. Het kan verkeren.

47. Dead Man Ray
Oeh! Dit jaar een week lang gelukkig geweest toen ik 'Berchem' kon scoren in de Sax (zie ook At The Close Of Everyday). Wellicht het beste dat Daan ooit heeft uitgebracht. Of toch zeker het interessantste.

48. Elbow
Met 'Build A Rocket Boys!' een plaat uitgebracht die de concurrentie opnieuw wegblies, maar niet zo weergaloos als het meesterlijke 'The Seldom Seen Kid' waar mijn mondje nog elke keer van openvalt. 'The Birds' is wel om van te janken, zo overrompelend schoon. En ik heb die mannen dus vanuit mijn slaapkamer zien optreden op Music For Life. Ook een ervaring hoor.

49. Coldplay
Al heel wat over geschreven op deze blog. Ik vind 'Mylo Xyloto' dan ook oprecht goed. Op basis daarvan hadden ze nog hoger mogen staan. Geen links naar YouTube hier. U hoort ze toch in hoge rotatie op Joe FM.

50. Noel Gallagher's High Flying Birds
Een hele mooie om mee af te sluiten die ook hoger had gemogen. 't Is dat zijn titelloze plaat zo laat uitkwam. Zijn solodebuut is beter dan '(What's The Story) Morning Glory', serieus.

Volgend jaar opnieuw een top 50. Volgend jaar ook opnieuw standaard geneuzel. Morgen blog ik niet, morgen loop ik vier kilometer in minder dan twintig minuten en vier ik Oudjaar, als alles goed gaat.

Het gezeik van Hot Marijke

2011-12-29T22:34:00.002+01:00

Twitter. Tja. Enkele dagen geleden schreef ik er al een schabouwelijke tekst over (die ik puur uit ijdelheid toch postte) en vandaag ben ik er opnieuw mee bezig. Was mijn conclusie vorige keer dat Twitter bullshit is en ik er daarom op neer kijk, dan stel ik vandaag opnieuw dat Twitter bullshit is, maar ben ik veeleer, euh, verwonderd over dit grensverleggend banale fenomeen.

Verwonderd omdat het (nog steeds) serieus wordt genomen. Omdat mensen die ik inschat als intelligent er uren van hun tijd mee verdoen. Nu ben ik zelf de laatste om te beweren dat een mens zijn tijd 'nuttig' moet besteden, maar om het half uur een tweet, dan klopt er iets neet.

Onder de strafste BV's zijn Chris Van den Abeele, (pdw), Koen Fillet en, euh, Hot Marijke. En wat die laatste betreft: sinds ik die 'volg(de)' lijkt het wel alsof ik voor eens en voor altijd tot het besef ben gekomen dat ik niet zomaar eender wie in mijn leven kan toelaten. Op Facebook heb ik al hetzelfde ondervonden, daar 'defriend' ik ook weleens een onverlaat. Unfollowen op Twitter is gelukkig nog makkelijker. Ik bedank dus voor het dagelijks gezwets van Hot Marijke op mijn scherm.

Met wie ik ook te maken kreeg toen ik Twitter exploreerde was @mbaeten, Twittercode voor ene Michel Baeten. Nooit gehoord van die mens was ik verbaasd dat die gevolgd werd door zowat mijn voltallige klantenbestand. Wie mocht die belangrijke mens wel wezen? Google leerde het me.

Michel Baeten is, hou even de adem in, de Meest Inspirerende (Vlaamse) Twitteraar. Dat blijkt uit een 'onderzoek' van Radio 1. Inspirerend. Een inspirerende Twitteraar. Wat moet een mens zich dààr bij voorstellen? Of moeten we dat woord 'inspirerend' niet te letterlijk nemen? Een follow @mbaeten drong zich hoe dan ook op en consternatie was mijn deel toen ik de onnozelheden las die deze Michel de wereld instuurt. Het begrip 'inspirerend' kreeg heel even een geheel nieuwe betekenis. Ik twitterde deze Baeten op de man af wat dat schuift, zo tientallen tweets per dag, en kreeg als antwoord: 'in natura', pretentieloos. Oh well.

Twitter, het is echt niks voor mij. Ik scroll maar wat, rol met mijn ogen en retweet hier en daar een waarheid of onnozelheid. De kont van Hot Marijke, een flater van Leterme, het is tijdverlies zoals ik nooit eerder tijd verloor. En toch wordt er gewichtig beweerd dat sommige mensen op Twitter hun 'informatie' halen. Afgaande op de populariteit van @mbaeten krijg ik toch vooral de indruk dat mensen er terechtkomen door een soort doorgedreven intellectuele verveling en een drang naar zelfpromotie. Zoals ikzelf wellicht.

Het moet volstaan om te besluiten met een tweet van Bernard Pivot, een 76-jarige Franse journalist: "Il faudrait que je twittasse combien de fois par jour et par nuit pour être considéré comme un abonné sérieux?"
Dit vat het prachtig samen. Het je ne sais quoi van Twitter is enorm. Enorm enorm.

CD-top 22 van 2011

2011-12-28T13:14:00.002+01:00

1. Elbow: Build A Rocket Boys!
2. Coldplay: Mylo Xyloto
3. Low: C'mon
4. The Antlers: Burst Apart
5. dEUS: Keep You Close
6. Anna Calvi: Anna Calvi
7. PJ Harvey: Let England Shake
8. Spencer The Rover: The Accident
9. Senne Guns: Hoera voor de eleboe
10. Radiohead: The King of Limbs
11. Ghostpoet: Peanut Butter Blues and Melancholy Jam
12. Yuko: As If We Were Dancing
13. Noel Gallagher's High Flying Birds: Noel Gallagher's High Flying Birds
14. School Is Cool: Entropology
15. tUnE-yArDs: w h o k i l l
16. TV on the Radio: Nine Types of Light
17. The Strokes: Angles
18. Shabazz Palaces: Black Up
19. The Pains of Being Pure At Heart: Belong
20. Wilco: The Whole Love
21. Lenny Kravitz: Black And White America
22. Adele: 21

Clyde

2011-12-23T16:01:00.000+01:00

Zie! Nu heb ik het weer! Ik begin te typen en plots schiet door mijn hoofd dat een spelletje Pacman ook wel leuk zou zijn op dit moment. En zo gaat het al enkele dagen. Beetje surfen, beetje lezen, wat muziek luisteren en Pacman. Er altijd ergens middenin. Tijdens het muziek luisteren, ik onderbreek er het lezen voor en het jobhunten al zeker.

Pacman. Can't help loving it. Gisteren las ik op Wikipedia dat de bedenker ervan - een Japanner, nee, geen Amerikaan for once - de intentie had om een spel te maken dat ook door vrouwen zou gespeeld worden. De games toentertijd (begin jaren 1980) werden veelal door mannen gespeeld en onze Jap wilde een element in zijn game stoppen dat ook voor vrouwen aantrekkelijk zou zijn. Dat werden de geestjes in lichtblauw, rood, roze en oranje.

Een schot in de roos als je het mij vraagt, want ook ik ben er enorm mee ingenomen. Die geestjes zijn schattig! Hoe ze het op een achtervolgen zetten, de slinkse rekeltjes, en hoe ik keihard terugsla wanneer ik een toverbol heb geslikt! Het zit 'm allemaal in de eenvoudige doelstelling om zoveel mogelijk puntjes te sprokkelen - kan het sympathieker? Geen serieus gedoe met geweren, steden veroveren, achtervolgingen, geldzaken uitvoeren of babes verleiden, nee, gewoon rondcrossen op een spelbord en vooral niet gepakt worden. Ik hou van die eenvoud, dat rudimentaire maar desalniettemin innovatieve jaren 80-geëxperimenteer van kijk-eens-wat-wij-gemaakt-hebben. Pacman! Een schot in de roos.

Ook uit die periode en even pretentieloos simpel: Tetris. Ik ben een mens van voor mijn tijd. Terwijl mijn vrienden Pokemonkaarten verzamelden en bij elkaar thuis GTA gingen spelen, speelde ik Tetris en Pacman op internet, twee spellen, geniale tijdloze concepten, waarvoor ik geen 'sérieux' aan de dag moest leggen. Spellen ook die je probleemloos kon stoppen, uitermate geschikt voor de moeder die roept dat je moet komen eten.

Of de door de Jap beoogde vrouwen overigens voor Pacman te porren waren, heb ik vooralsnog niet achterhaald, ik heb er ook niet naar gezocht. Ik stel me echter voor van niet, zelf zou ik Pacmanspelende vrouwen toch maar raar vinden. Het is iets voor mannen, gevoelige mannen misschien, mannen zoals ik die van kleurtjes houden en geestjes schattig vinden. Mannen die stilstaan bij de namen van die geestjes: Inky, Blinky, Pinky en - wie schetst mijn verbazing? - Clyde. Clyde?, vroeg ik iemand die onlangs in mijn buurt zat in de hoop dat die zich er ook over zou verbazen, maar nee, hij zag daarin niks bijzonders. Het zou zelfs kunnen dat hij niet begreep waarover ik het had, die oerman.

Ik had het over Clyde. Het oranje geestje met de stoere naam. Clyde. Dat mijn Pac-man zodadelijk smakelijk zal verorberen. Of omgekeerd.

Stakers

2011-12-22T11:08:00.004+01:00

(Er wordt vandaag massaal gestaakt naar aanleiding van de pensioenmaatregelen van Minister Vincent Van Quickenborne.)

Kijk hen daar staan op het plein, de mannetjes in rood en groen: de vakbond. Wie? Wel, de vakbond, de mensen die dertig jaar willen werken en dertig jaar pensioen willen. De mannetjes en vrouwtjes die op 50 van hun pensioen beginnen dromen en het dan al op een uitbollen zetten. Bijscholing? Daar zijn zij te oud voor. Flexibiliteit? Daar zijn zij te oud voor. Waar zij niet te oud voor zijn, zijn reisjes naar warme landen en spelen met de kleinkinderen. Dertig jaar pensioen, hen getrakteerd door hun eigen kinderen die dan voor de gezelligheid heel wat jaren langer zullen werken dan hun ouders.

Ik heb totaal geen begrip voor de staking van de mensen die niet kunnen aanvaarden dat zij tot 60 à 62 zullen moeten werken. De wettelijke pensioenleeftijd is 65, hun eigen ouders kunnen daar nog van meespreken. Jammer dus dat voorgaande regeringen het zover hebben laten komen dat die zes en die vijf omgedraaid raakten in de koppige koppen van die werknemers tegen wil en dank. Die sukkels begonnen derhalve van 56 te dromen en gingen hun irrealistische verwachtingen voor waar nemen tot ze zichzelf gebrainwasht hadden. Want zie ze daar nu staan op dat plein. In hun grote gelijk, met hun verworven rechten, ballonnen en spandoeken. Het moet zo vreselijk moeilijk zijn voor een nog werkende 55-jarige in pensioenmodus om zich elke morgen uit bed te hijsen. Ocharme, geef die man gauw zijn brugpensioen, hij heeft nog slechts dertig jaren te leven.

Het verschil tussen het laatste maandloon en het pensioen van een gepensioneerde jonger dan 60 zou (nog) groter moeten zijn dan het nu al is. Zodat het pijn doet, bruggepensioneerd zijn. Zodat meneer 's morgens uit bed komt en beseft dat hij het kalm aan zal moeten doen met zijn zeeën van tijd, want dat hij met zijn 800 à 900 euro per maand niet ver zal lopen. De bruggepensioneerde op een sukkeldrafje naar het OCMW en ik die hem daar opwacht om hem uit te lachen. Ik laat mijn fantasie ook maar op hol slaan. En ik overdrijf natuurlijk enorm.

Trouwens: ik vulde gisteren de Pop Poll van Humo in. Lul van het jaar? Rudy De Leeuw. Natuurlijk zat die naam vers in mijn geheugen, die boer is dagelijks op tv, maar aan het eind van het jaar vergeet men ook de lullen van voorgaande maanden al wat makkelijker. Desalniettemin is die vent steeds langer een onuitstaanbare kletskop die als vakbondsleider uiteraard een prima maandloon opstrijkt en kennelijk zelf tot zijn 65 voor zijn verworven rechten zal blijven strijden. Om op zijn 66 aan een hartaanval te bezwijken.

Dat ze er dus maar snel mee stoppen, het bont uitgedoste plebs, en terugkeren naar hun werkplaats. Die mensen hebben niks te zoeken op straat op een doordeweekse donderdag. Ik zal straks de bus niet kunnen nemen, mijn favoriete nieuwssite ligt zo goed als plat, mijn favoriete radioprogramma werd niet uitgezonden en mijn zoektocht naar werk wordt er ook niet gezelliger op. Want ja, ik zoek dus werk terwijl zij het hunne liever achter zich laten. Ik wens hen hun ontslag toe en mezelf hun stoel, want het is verdomme niet gemakkelijk voor een jongere om een job te vinden. En enqûeteur in een callcenter is ook niets voor de eeuwigheid.

Nee, ik heb hier geen begrip voor, verwenderikken in rood en groen, kleine burgermannetjes. Voor mijn part spelen we straks van generatieconflictje. U zal zich daarvoor wel flexibel moeten opstellen.

Ontmoetingen

2011-12-20T13:01:00.001+01:00

De grens tussen virtueel en 'echt' verdwijnt. Daarover ben ik het eens met mijn vriend met wie ik appreciatie voor 'Mylo Xyloto' deel. Wij kwamen tot het besluit dat de vervaging van deze grens problematisch is, ook al hebben we elkaar heropgevist dankzij een sociaal medium. Virtueel = echt, zo moeten we leren aanvaarden. En als het daarmee ooit nog helemaal fout loopt, moeten wij er vooral voor zorgen dat we zelf buiten schot blijven.

Gisteren zag ik iemand terug met wie ik een gemeenschappelijke interesse voor astrologie en Loozafruitsapjes deel. Het is opnieuw via een sociaal medium dat ik het contact met haar heb kunnen behouden nadat onze wegen in principe scheidden. Ik ben de sociale media dan ook 'dankbaar' voor de mogelijkheden die ze me bieden. Maar zijn er grenzen? Waar stopt het?

Ik heb een keer of drie afgesproken met mensen die ik enkel via sociale media kende. Drie keer spraken we af aan een treinstation dat vreemd was voor mij. Ik had een reis afgelegd om deze mensen te ontmoeten. Op eentje was ik verliefd zonder haar ooit te hebben gezien. Nu schaam ik me daarvoor. Het was kennelijk een leerproces. We hebben toen nog handjes vastgehouden, die dag, en afgesproken dat ik zou terugkomen, wat natuurlijk niet is gebeurd.

Een andere keer hadden mijn virtuele vriendinnetje en ik afgesproken dat we hoofddeksels zouden dragen om elkaar te herkennen. Het was al symptomatisch dat we elkaar eerst voorbijliepen omdat we niet honderd procent zeker waren. Toch werd het nog een leuke dag. Ook toen was ik verliefd, maar gelukkig niet op voorhand. Wel erna. Ik was ongelooflijk verliefd. Voor de eerste en enige keer in mijn leven kon ik er niet door eten. Gelukkig was het snel duidelijk dat er niks van zou komen. Datzelfde leerproces, maar vroeger nog dan de ontmoeting die ik in de vorige alinea beschreef.

Ik heb ook eens met iemand afgespreken die vooraf aangaf dat ze doodsbenauwd was voor zogenaamde awkward silences. Dat zorgde ervoor dat ik er zin in had. Ik heb toen ook nadrukkelijk de stiltes in de hand gewerkt, ik vond dat de max - cynisch wel natuurlijk, ik weet het. Het begon me toen definitief te dagen dat deze eenmalige ontmoetingen in 'het echt' doorgaans gewoon ridicuul zijn, iets wat ik eigenlijk ook wel een beetje geestig vind.

En ik schrijf dit mede allemaal omdat ik een dezer naar alle waarschijnlijkheid iemand na lange tijd terugzie die een tijd geleden een korte periode heel veel voor mij betekend heeft. Iemand die mij diep geraakt heeft, om het te benoemen zoals het is. Wij hebben sindsdien een intense correspondentie onderhouden waar ik heel veel waarde aan hecht, maar toch maakt de gedachte aan een nieuwe en misschien wel laatste ontmoeting in het 'echt' me een klein beetje nerveus. Nochtans weet ik bijna zeker dat het fantastisch zal (of zou) zijn. Ik kijk er dus wel bijzonder naar uit, al was het maar voor de verrassing, maar het zou ook wel eens pijn kunnen doen. En zal ons virtuele contact in dat laatste geval verwateren?

Tijden..

Toen Guano Apes een hit had

2011-12-18T15:54:00.001+01:00

Het volgende dateert uit de tijd dat Guano Apes een hit had met 'Open Your Eyes'.

Op de kast stond een beeldje van wat geloof ik een pygmee was. Zijn vader had het van iemand gekregen, mogelijk van een patiënt. (Zijn vader had een beroep waarvan de naam zeven lettergrepen telde, maar meer daarover verderop.) Dit beeldje zou niet zo tot mijn verbeelding hebben gesproken mocht deze pygmee niet van een enorme penis voorzien zijn geweest. Het leek wel alsof hij deze penis moest torsen, hij hield 'm, gehurkt, met beide handen omhoog. Dat sprak behoorlijk tot mijn verbeelding, mag ik wel zeggen, en het benieuwde me wat de maker van dit beeldje daarmee over pygmeeën had willen vertellen. Maar ik heb zijn vader daarover nooit om uitleg gevraagd. Dat durfde ik natuurlijk niet.

Zijn vader, een rijzige slanke man, scheen een beroep uit te oefenen waarvan de naam zeven lettergrepen en zestien letters telde. Hij sprak de naam van zijn vaders beroep met gepaste trots uit. Gek wel, vond ik toen al, want in elke andere context was hij niet erg tuk op zijn vader. Zijn vader maakte amper tijd voor hem vrij, vertelde hij, en zijn moeder was ook niet erg betrokken. Ik denk wel dat hij, ondanks zijn talent voor overdrijving en drama, een punt had wanneer hij stelde dat zijn ouders te weinig naar hem omkeken. Zijn vader wekte de indruk voor zijn werk te leven en wat met zijn drie kinderen opgescheept te zitten, zijn moeder op haar beurt luisterde naar Morphine en rolde sigaretten in de onderverlichte en geelverkleurde keuken. Zij had van het roken een perkamenten huid gekregen en het gebeurde dat we haar slapend in een zetel aantroffen. Zij was een vrouw die niet meer wist wat een werkdag was. Mijn moeder en ik vonden dat zo sneu, herinner ik me.

Toegegeven dus, als hij kloeg over zijn ouders had hij wel een punt, ook al werd ik dat geklaag van hem naderhand wel wat beu. Dan stelde ik voor om te pingpongen in zijn garage waarvoor hij doorgaans wel te porren was. Zijn pingpongtafel was onstabiel, conform het gezin waartoe hij behoorde - als ik dat mag zeggen, - maar dat maakte het pingpongen extra uitdagend. Hij was het gewend om op deze tafel te spelen en versloeg me meestal (om die reden). Soms won ik toch, maar dat vermeed ik liever want winnen tegen hem was vervelend omdat hij competitief was en ik zodus zijn ontgoocheling moest counteren met gespeelde euforie, waarvoor ik eigenlijk te verlegen was.

Als ik erover nadenk was hij best wel geïsoleerd in dat gezin, hoewel dat ook genuanceerd moet worden. Hij mocht dan wel zeggen dat hij zijn zussen haatte, bij momenten kon ik heel duidelijk zien dat ze onderling ook een sterke band hadden en karakterieel erg op elkaar leken. Zijn jongere zus zat bijna altijd onderuitgezakt naar MTV te staren waardoor ik me een beetje ongerust over haar maakte, zijn oudere zus gebruikte cd's als onderleggers voor kaarsen waardoor ze die cd's, volgens mij, kapotmaakte. Nee, in dit gezin gebeurden dingen waarvan ik weinig of niks begreep.

Maar met wie hij wél een hele sterke band had, was zijn kat. Met zijn kat in de buurt kwam een heel andere kant van zijn persoonlijkheid naar boven, een kant waarvan ik hield en waarom ik hem mocht. Hij toonde een genegenheid voor dat beest, zoals ik zelf nooit genegenheid voor een dier heb gevoeld. Of jawel: mijn eigen kat was en is mij ook (nog steeds) heel erg genegen, maar ik zou zijn liefde voor zijn kat toch nog anders omschrijven. Hij beschouwde dat dier als een volwaardige gesprekspartner, het enige 'gezinslid' waarmee hij écht kon spreken. Hij beweerde met de grootste ernst dat zijn kat de WC gebruikte om haar behoeftes te doen. Dat was toch totaal onmogelijk, trok ik grote ogen, maar hij duldde geen tegenspraak daaromtrent. Dat vond ik ook wel leuk aan hem, dat koppige volhouden.

En ja, als ik zijn wereld echt volledig wil beschrijven kan ik ook niet om zijn slaapkamer heen. Deze had immers veel weg van een slagveld waar vele nog levende mensen al een schielijke dood waren gestorven. Zijn kamer was een laboratorium voor experimenten en nog uit te werken ideeën. Aan een muur prijkte een blacklist met de namen van zijn ergste vijanden en op de roos van een plastic dartsbord had hij een pasfoto geplakt van zijn vijand nummer één, wiens gezicht tot mijn ontstelling praktisch volledig doorzeefd was door pijlen. Ook verzamelde hij onschuldige en minder onschuldige wapens, schoot hij met pijl en boog en was hij bedreven met zakmessen. Ja, ik weet nog dat ik me weleens zorgen maakte om de toeren die hij daarmee nog zou uithalen. Maar daartegenover stond dan ook weer dat hij verschillende keren per week naar de keyboardles ging en daar rust en schoonheid uit putte. Verwonderlijk toch, die combinatie van agressie en rust.

Ik zie hem nu nog steeds, sporadisch, maar dat is minder interessant.

Tijden..

Nitweets

2011-12-15T00:04:00.001+01:00

Zal ik eerlijk met u zijn? Natuurlijk zal ik eerlijk met u zijn. Ik kijk een beetje neer op Twitteraars. Voilà, dat moest eruit. En ik bedoel dat heel serieus - ik ben eerlijk met u, niet ironisch. Ik wil dat ook graag voor u verduidelijken, waarom ik neerkijk op Twitteraars, maar zelf heb ik er ook nog niet concreet de vinger op kunnen leggen, waarom ik precies op hen neerkijk, ik, zelf een sporadische Twitteraar. Ik heb er de vinger nog niet op kunnen leggen, maar eigenlijk ook wel: ik heb gewoon nog niet de tijd genomen om er echt fatsoenlijk bij stil te staan, maar ik was wel van plan om dat deze week te doen. Nu dus. Omdat ik erover nagedacht wìl hebben. Ik wil iets over Twitter te zeggen hebben.

Twitter biedt mijn leven geen enkele meerwaarde. Dat heb ik ondervonden na enkele maanden sporadisch gebruik. Op geen enkele manier heb ik al ondervonden dat ik daar voor mezelf iets 'uithaal'. Maar moet Twitter dan per se een meerwaarde hebben? Voor mij blijkbaar wel, ja, zo voel ik het aan. Nu vind ik het 'loos'. Loos, loos en nog eens: loos.

Ik maakte enkele maanden geleden een profiel aan om de site te leren kennen - ik wil die sociale netwerksites wel altijd eens uitproberen, - maar was onmiddellijk verbaasd over het weinige dat ik er maar mee kon doen (ik had me nauwelijks geïnformeerd). Was het dit? En wat kon ik daar als particulier niemendalletje mee aanvangen? Ik was meteen van mening dat ik helemaal niks op die site te zoeken had. En dat idee is sindsdien niet veranderd. Mijn overpeinzinkjes in 140 tekens en in het ijle. Wie zat daar op te wachten? Ikzelf het minst van al.

Toen ging ik mensen 'followen' om te zien wat dat dan zou geven, te beginnen met vrienden en kennissen. Maar dat had ook weer meteen een geweldig je ne sais quoi, waardoor ik nauwelijks begreep hoe ik daar als persoon iets aan zou kunnen hebben. Daar was ik dan en ik followde enkele mensen die ik ken en in 140 tekens kwam ik dan iets te weten of kon ik iets de wereld insturen, wat opnieuw zo'n je ne sais quoi meebracht - ik krijg er geen andere term op geplakt.

Maar goed, wat had ik ondertussen al begrepen? Dat Twitter geen Facebook is. Je volgt en wordt gevolgd, maar er is geen onderling akkoord. En wie mij dan begon te volgen, ik begreep er niks van. Mensen die ik niet kende, bedrijven, Het Weerbericht Van VT4,.. Wat had ik deze mensen te bieden? Ik op mijn beurt sloot mij aan bij de followers van een aantal journalisten, nieuwskanalen en andere, tot ik plots een gigantische stroom aan berichten kreeg die altijd maar weer bleef aangroeien met meldingen van '24 new tweets' tot ik me realiseerde dat ik alweer een uur op allerhande links had zitten klikken en allerhande artikels had zitten lezen die ik eigenlijk helemaal niet nodig had om gelukkig te zijn. Ik zat daar met andere woorden gigantisch mijn tijd te verdoen en dat maakte me een beetje triest. Hoe kon ik vriendjes worden met Twitter? Het was me niet duidelijk.

Een tweet. 140 tekens. Dat is ongeveer zo lang als het zinnetje dat u nu leest. Wat schiet ik daarmee op? Een link naar een artikel op een andere site, akkoord. Maar ik lees dat nieuws al elders, dus dan heb ik daar op Twitter geen reminder meer voor nodig. Unfollowen dus die handel. Wie hou ik dan nog over? Ivan De Vadder, Siegfried Bracke, (pdw), Rik Van Cauwelaert, Tim F. Van der Mensbrugghe, Chris Van den Abeele, noem maar op. En wat dan begint op te vallen: dat het altijd dat volk is dat gewoon met elkaar over en weer tweet. Die gasten, toch wel serieuze bobo's, zitten gewoon vanachter hun bureau met elkaar te tweeten. In 140 tekens. En nu weet ik waarom ik daar op neerkijk: dit is gewoon hetzelfde als sms'ende pubers in een klaslokaal. Siegfried Bracke die gezeten in het Parlement tweet dat het saai is in datzelfde Parlement. Hoe ver kan het gaan? Wie gelooft zo'n mens nog? Ik vind dat nogal scary eigenlijk. Is dat postmodern 2011?

Wat ook opvalt: mensen tweeten om te tweeten. Omdat men in 140 tekens niks gezegd krijgt, zegt men de facto ook inderdaad niks. 'Het is mooi weer in Gent,' lees ik, een bericht van iemand die ik niet ken. En waarom lees ik dat dan? Omdat het wordt geretweet door een journalist die ik respecteer. Het is mooi weer in Gent? So what? Unfollow. Dit is kermis.

Johan Vande Lanotte sprak in Humo ook zijn onbegrip uit over het nut van Twitter. Hij noemde het ook zoiets als een ons-kent-ons praatbarak. En dat is het. Gwendolyn Rutten die twittert met Kristof Calvo. Bracke met Van Cauwelaert. En tijdens de onderhandelingen zitten dan weer andere bollebozen op hun iPads en Smartphones te tokkelen, dat het een lieve lust is. 't Is nochtans niet dat de dingen er zodoende beter op vooruit gaan. Integendeel. Die gasten zitten hele dagen te twitteren, met hun neus op dat

scherm. Zo'n Chris Van den Abeele, heeft die nog iets anders te doen? Maakt die nog tijd voor zijn gezin? Die twittert op alle uren van de dag. En zegt hoegenaamd niks.

En dan zijn er natuurlijk ook nog die hashtags, je kan er niet omheen. Wel, die hashtags zijn nog het alleronnozelst. Een greep uit de hashtags die ik hier willekeurig op mijn Twitter zie passeren: #rarelente #weggegooidgeld #nattejeans,.. #whatthefuck zou ik daaraan willen toevoegen.
En dat dat interessant is voor als men gezamelijk iets over #hgm of #pepi wil zeggen, dat begrijp ik nog, maar dat mag ook niet overschat worden. Of met #pp11: het zal wel enig effect hebben gehad, maar dat mag evenmin overschat worden.

Oh well.. Gewoon niet aan mij besteed dus. 't Is nochtans zo'n lief vogeltje.

Het weekend van Jambon

2011-12-11T15:50:00.002+01:00

Dit is het weekend waarin Jan Jambon zijn populariteit verdubbeld heeft. In enkele dagen tijd is Jambon uit de slipstream van Bart De Wever gekomen. Nee, hij staat niet naast De Wever nu - De Wever verhoudt zich momenteel nog tot de overige N-VA'ers zoals de Leeuw van Waterloo zich verhoudt tot het aardoppervlak, - maar zijn kop komt tenminste al een klein beetje boven het maaiveld uit. Als Kamerfractieleider en belangrijkste oppositieleider staat Jambon namelijk centraal in het Federaal Parlement. Exposure in elke nieuwsuitzending. Hier kan deze veredelde gemeentelijke schepen alleen maar profijt uit halen.

Dat zijn populariteit verdubbelt, kan je merken aan de sluimerende perceptie van de media die het doen lijken alsof Jambon, nu er een regering is, niet langer een van De Wevers handpoppen is. Plots is Jan Jambon een zelfstandige entiteit. Zijn zelfvertrouwen groeit zienderogen in de tv-studio. Bij de volgende opiniepeiling staat Jambon in de top twintig van meest populaire Vlaamse politici, een lijst waarvoor hij tot op heden niet in aanmerking kwam. Jambon zal fors stijgen en na Siegfried Bracke en een verdwaalde Geert Bourgeois de tweede plaats binnen de N-VA-hiërarchie opeisen.

Maar Jambons aanwezigheid in de de top twintig van populaire politici heeft verregaandere gevolgen dan men op het eerste gezicht zou denken. Op de tiende plaats in de lijst van populaire politici zal hij een gezag en een competentie uitstralen die hij eigenlijk niet heeft. N-VA zal niet langer synoniem zijn voor Bart De Wever alleen. Plots zal N-VA een 'team' zijn, een groepsfoto van, naast De Wever op een troon in het midden, ook Jambon, Bourgeois, Sigi 'je ne sais quoi is my middle name' Bracke en zelfs Benny 'de Clown' Weyts. Jan Jambon zal als tiende in de opiniepeiling de deur openzetten voor pakweg een Theo Francken. Met Jan Jambon in de top tien is het hek van de dam.

Die groepsfoto - de aanduiding dat N-VA van een éénmanspartij naar een partij met verschillende gezichten evolueert - zie ik als een doembeeld. Nu ja, doembeeld is een groot woord, maar het is een evolutie die de 'traditionele partijen' maar beter kunnen tacklen. Te beginnen met een tackle op Jan Jambon dus. Die moet zo snel mogelijk kalgestellt worden, zoals dat zo mooi heet. Op zich kan dat niet zo moeilijk zijn, Jambon is geen groot spreker en elke partij heeft wel een mannetje dat hem daarin kan aftroeven, maar het moet nù gebeuren, vooraleer deze Jambon als zelfstandige entiteit een honderd procent eigen smoel krijgt. Dat een De Wever niet geneutraliseerd kon worden mag niet verbazen: die man is met afstand de beste spreker van zijn politieke generatie. Maar deze Jambon is dat verre van en een Patrick Dewael zal hem in het Parlement steeds een stapje voor moeten zijn. Jambons replieken onderuithalen en de kop indrukken.

Een andere manier om resultaat te boeken bestaat eruit dat de nieuwe regering zo hard haar best doet en zo veel verwezenlijkt dat de N-VA een beetje uit het middelpunt van de belangstelling verwijnt. Maar dat zie ik ook nog niet onmiddellijk lukken. Het moment waarop de N-VA het Vlaamse politieke landschap heeft ingepalmd was zodanig goed getimed dat de partij voor jaren aan een winning streak begonnen is. Met een figuur als Jan Jambon op de tweede rij, die op die manier een blitzcarrière maakt zoals hij er nooit een had mogen maken.

Wat een barre tijden toch.

Tuinman

2011-12-09T14:57:00.000+01:00

Een tijdje geleden alweer dat ik nog iets van mijn tuinman hoorde. Zou het nog goedkomen tussen hem en mij? Er was wat wrevel ontstaan toen ik zijn bietjes bijna plattrapte en hij mij de les spelde over mijn zoektocht naar werk. Ik had de indruk dat het stilaan opraakte tussen ons. Misschien moet ik dat maar gewoon aanvaarden. Misschien is het niet eens erg.

Sinds hij een tuin heeft zijn we immers wat uit elkaar gegroeid. Plots is hij nadrukkelijk een tuinman en ik meer dan ooit een stadsmens. Dan praten we over wonen in dorpen en vrijheid in steden, terwijl we het daar vroeger nooit of toch veel minder over hadden. Er veranderen dingen, de tijd ontwikkelt zich en onze levens rollen uit.

Laatst wilden we samen een ijsje gaan eten, maar moest ik op het laatste moment verstek laten. Dat speet me en ik wilde snel een nieuwe afspraak regelen, wat vooralsnog niet gebeurd is. Maar dat ligt ook aan hem. Ik stuurde hem een e-mail met een vraag, die hij pas beantwoordde toen ik hem een week later nog een mail stuurde om te vragen of hij misschien dood was. Nee, hij was niet dood, hij was er gewoon niet mee bezig geweest. Sindsdien ben ik afwachtend en zelfs gelaten. We hadden leuke momenten samen.

En vreemd misschien want het zijn mijn zaken niet, maar het is me ook een beetje in het verkeerde keelgat geschoten dat hij zijn blondine heeft laten zitten. Hij ging mij eens een mailtje sturen om daarover te vertellen, maar ook dat is er na enkele maanden nog niet van gekomen. Zou hij dan echt zo veranderd zijn? Ze waren zo'n goed koppel, ik viel compleet uit de lucht.

Ik moet hem nog eens zien, om hem daarna misschien nooit meer te zien. Wie zal het zeggen?

Voor zij die willen, is niets onmogelijk

2011-12-08T22:57:00.001+01:00

Soms is het internet zonder meer de absolute horror. Waarom kan ik anders 'ziekelijke lul' replyen op de commentaar van iemand die Elio Di Rupo onder een YouTube-filmpje een 'hypocriete nicht' noemt? Is dat allemaal niet vreselijk erg? Om het niet nog erger te maken heb ik die 'ziekelijke lul' maar niet gepost, maar daar was heel wat zelfbeheersing voor nodig. Ik word razend van dergelijke hemeltergende scheldproza, en dan niet speciaal omdat dit hier een filmpje, een vtm-reportage, over Elio Di Rupo betreft, maar meer in het algemeen, dat het bestaat dat mensen online en in redelijke anonimiteit op een dergelijke manier doodcomfortabel met één muisklik kunnen fulmineren. Ziekelijk en misdadig zelfs. Anonimiteit op internetfora zou wat mij betreft verboden mogen worden. Ze zouden die mensen moeten aanpakken. Ik kots hier echt van.

Het gaat over dit filmpje en, ja, die 'hypocriete nicht' vind ik ook wel des te verwerpelijker omdat het hier over iets fucking mòòis gaat. Dit staat zo hakenkruishaaks op die walgelijke commentaar dat ik er gewoon bijna verdrietig van word, serieus. Hoe kan men deze man herleiden tot een 'nicht'? Iemand?

Want jà, ik bén een fan en daar zit deze mooie vtm-reportage ook voor iets tussen. Marie verwoordde het al perfect op Facebook: 'Een trotse, eloquente man met oog voor detail en poëzie. Ik heb een zwakje voor de nieuwe Belgische premier. En zo blij dat het niet die negatieve Vlaamse boer geworden is. Oef.' Dat van die Vlaamse boer, tja, hij ziet er ook uit als een boer en hij zit op een stoel als een boer, maar eloquent is hij wél, toegegeven. Negatief maar eloquent. Eloquent maar negatief.

Maar Di Rupo, vrienden, wat een innemende man. Toch? Het gaat me niet eens om zijn politieke ideeën, daarop beoordeel ik politici maar zelden, het gaat me om de persoon op zich: de rustige man met het witte hemd in de witte kamer. Qua stijl een sjieke tiep, maar zonder arrogantie. Totaal geen arrogantie, nee, zelfs wat nederigheid in het aanschijns van het land dat hem de kansen geboden heeft waarvoor hij zo oprecht dankbaar is. Al helemaal geen ironie trouwens, laat staan cynisme. Ik ken in Vlaanderen geen politicus die even eerlijk is of lijkt.

En natuurlijk heeft hij een prachtig verhaal dat zich als geen ander laat vangen in foto's en anekdotes. En ja, dat zal hem ook wel sympathieker maken dan hij misschien in werkelijkheid is. Maar, so what? Het is nu eenmaal een opmerkelijk verhaal dat de politiek in feite overstijgt. Dit is de levenswandel van een man die als een van de weinigen is opgeklommen van zero naar hero; een Minder dan Gewone Man zeg maar. En daar zijn we met z'n allen toch zo'n fans van, van mensen die het maken vanuit een moeilijke positie?

En och, dan zou ik ook nog iets kunnen zeggen over die N-VA-patapoefs en hun miljoenen yes-men, maar nee, ik zal me vandaag zelf niet meer aan scheldproza bezondigen. Ik kan alleen maar hopen dat Di Rupo aan zijn Nederlands werkt terwijl Jambon en andere ironici zich bekwamen in Latijns gekwebbel. Er komt wel eens een einde aan het liedje van die gasten, vroeg of laat.

Structuur

2011-12-07T14:41:00.001+01:00

Het is alweer een aantal dagen geleden dat ik nog eens fruit at. Ik kan me er ook niet toe brengen om een boek te lezen. Werk zoeken doe ik ook al niet. En bovendien werd ik me er pas deze week van bewust dat ik een nektapijt heb laten groeien, - het was of all people mijn broer die me er op attendeerde - wat me ertoe zou moeten aanzetten om een kapper te bezoeken, wat ik ook al niet doe. Of misschien morgen. Dan kan ik eventueel ook een banaan en een tros druiven kopen, beginnen lezen in de autobiografie van Wilfried Martens (in het Frans!) en nog eens een aantal jobsites afschuimen. Wat dat laatste betreft hoef ik overigens niet zo nodig elke dag naar werk te zoeken want ik werk drie avonden per week in een callcenter en kom best toe met het geld dat ik daar verdien, in combinatie met mijn uitkering weliswaar.

Met dat fruit ligt het, toegegeven, wel enigszins anders. Dat is wel een klein beetje een 'schaam' en het getuigt van een luiigheid die nochtans niks met een gebrek aan energie te maken heeft. Ik heb gewoon niet zo'n trek in fruit. Druiven zijn als snoepjes, dat wel, maar zo'n banaan is toch al gauw banaal apenvoer en ik weet nooit waar naartoe met die verdomde schillen. Ze zouden dat moeten afschaffen, die schillen. Nee, in plaats van stukken fruit zit ik aan de bruistabletten Vitamine C. Ik durf dat best toe te geven, vandaag, want wat heb ik immers te verliezen? U die hier (toevallig) komt, komt hier (hopelijk) om te lezen, niet om mijn proces op te maken inzake mijn eetgewoontes.

Maar waarom ik deze tekst met een opsomming van negatief interpreteerbare feitjes begon, is om het volgende punt te maken: ondanks mijn luiigheid voel ik me namelijk best goed. Ook wat betreft mijn onvermogen om een goed boek vast te pakken. Liever speel ik Pacman dezer dagen, maar ik doe dat niet vanuit een negatieve houding en het is ook niet zo dat ik meer in het algemeen een intellectuele uitdaging uit de weg ga. Anders zou ik niet bijna dagelijks in mijn pen kruipen voor deze blog, nietwaar?

Nee, het is voornamelijk het callcenter dat er hier de sfeer in houdt. Niet dat ik daar gepassioneerd door ben, door mensen op te bellen en hen te vragen naar hun mening over de BOB-campagne, nee, op zich interesseert me dat niet erg. Maar wél geeft het mijn dag enige structuur en die heb ik erg nodig. Zonder structuur loop ik verloren en dàn eet ik inderdaad geen fruit, lees ik geen boek of bezoek ik geen kapper uit een gebrek aan energie. Dàn voel ik me wel heel slecht over het feit dat ik geen gewone job kan krijgen.

De Onkelinxen

2011-12-06T15:25:00.007+01:00

Een van mijn favoriete Belgische politici is zonder twijfel Laurette Onkelinx. Lauretteketet Onkelinks. Laurette De Mar. Maar niet enkel omwille van de onnozele woordspelingen die ik met haar naam kan maken - ik ga eens op een anagram broeden -, nee, Laurette heeft ook een expressie, een lichaamstaal die mij geweldig aanstaat. Die furie, dat drama en dat Nederlandse gehakkel van haar waardoor ze nog meer met haar handen gaat gebaren. Heerlijk.

Want ik moet wel zeggen: vooral wanneer ze zich van het Nederlands - Vlaams! - bedient, vind ik haar de max. Hoe ze die taal gewoon keihard niét machtig is en hoe ik haar kan zien sakkeren omdat ze die taal vroeg of laat toch maar eens een beetje onder de knie zal moeten krijgen. Balen voor haar, want we leven in een land waarin belangrijke mensen steeds nadrukkelijker au moins un petit peu bilingue moeten zijn. Nog niet eens zo'n gekke eis voor een topfunctie als Federaal Minister van Volksgezondheid als je je bedenkt dat er tegenwoordig voor de meest onnozele jobs tweetaligheid gevraagd wordt. Dat een Federale Minister, ook wel Excellentie genoemd, daar dan zo'n moeite mee heeft, het zou niet mogen zijn.

Maar daar begint mijn fascinatie voor Laurette en haar taalprobleem nog maar. Mensen die het een beetje volgen weten immers dat haar vader, Gaston, een Vlaming is. Uit het Limburgse Jeuk. Hij kon in de jaren vijftig net over de taalgrens in de mijnen aan de slag en stichtte vervolgens een gezin in Ougrée nabij Seraing. Zijn vrouw was een Française van Algerijnse afkomst en met haar sprak hij Frans. Met zijn collega's sprak hij

Frans. Met zijn bazen sprak hij Frans. En ook met zijn kinderen sprak hij Frans. Nooit Nederlands, zijn moedertaal. Nooit, echt niet. Want Laurette kent van thuis uit geen gebenedijd woord in de taal die Hendrik Conscience - dat uitgerekend die mens een Franse naam had, dat is toch van een ironie - onze voorouders inlepelde. Hoe ik dat weet? Niet. Maar ik hoor het. En u ook.

Hier botsen we trouwens op een eigenaardige paradox. Vlamingen vinden Franstaligen die geen Nederlands spreken namelijk vaak lui of arrogant, maar een hoop Walen, bijna één op vijf, zijn van Vlaamse origine. Veel van deze 'migranten' hebben gewoonweg hun Vlaams 'opgegeven' eens ze in Wallonië voet aan de grond kregen. Dit detail wordt vaak vergeten als het over taalkwesties gaat. Laurette Onkelinx - de dochter van een Vlaming - heeft thuis nooit Nederlands gehoord. Dat zij dan zowat het slechtst Nederlands spreekt van alle Franstalige politici is eigenlijk niet minder dan een 'schaam', maar dan vooral ook voor haar vader. Ging Gaston Onkelinx dan nooit eens met zijn kinderen bij iemand op bezoek in Jeuk? Merkwaardig. Ik zou het hem graag eens willen vragen.

In een aflevering van 'Arm Wallonië' - de in drie afleveringen uitgezonden verfilming van het gelijknamige en uitstekende boek van journalist Pascal Verbeken - reden de makers mee met Gaston Onkelinx door het centrum van Seraing.

Daar had Onkelinx zelf als PS-politicus naam gemaakt en hij had het er als Vlaming zelfs tot burgemeester geschopt. Bij de aanblik van enkele verloederde panden langs de hoofdstraat - het gaat niet goed in Seraing - werd hij bijna emotioneel. Hij sprak in een schokkerig Nederlands over de vergane glorie en schakelde daarbij geregeld over op het Frans. Dit zegde veel over deze man, die enkel Nederlands sprak om de reportagemakers van dienst te zijn, maar het merkbaar niet meer gewoon was om zijn moedertaal te spreken. In combinatie met de miezerigheid van de straten vormde dit een mistroostig maar sterk tv-moment.

En het zijn zulke fragmenten, wetenswaardigheden en geschiedenissen, zoals bovenstaande, die mijn fascinatie voor de familie Onkelinx, en dan vooral ook voor Excellentie Laurette, aanwakkeren. Weinig politici die zo'n Belgische geschiedenis met zich meedragen als zij. Op een bepaalde manier representeert Onkelinx zelfs het Belgische drama. Een Waalse van de eerste generatie, om die term te gebruiken, die het heeft (of had) over Plan B - de splitsing van het land - en maandenlang in de clinch gaat (of ging) met Vlaamse politici van alle strekkingen. Wat zou haar Vlaamse vader daar nu eigenlijk van gedacht hebben? Zou hij nagedacht hebben over de nalatigheid die hij beging door zijn kinderen geen Vlaams te leren? Ik zou daar graag eens ergens een dubbelinterview over lezen.

Charlerwa?

2011-12-05T14:57:00.000+01:00

Een van de meest onnozele liedjes die ik de afgelopen weken op de radio heb gehoord is 'In Charleroi' van Tom Pintens. U kan moeilijk verderlezen zonder er minstens één keer naar te hebben geluisterd. De clip bij het liedje maakt het allemaal nog fouter trouwens. Luister naar die tekst en huiver.

Toegegeven: ik was er aanvankelijk bijna in meegegaan. Toen ik dat nummer een eerste keer hoorde, lag ik nog in bed, mijn wekkerradio op, en was ik net weer zowat ingedommeld toen ik een melig Nederlandstalig nummer hoorde passeren. Nu, daar heb ik dus een zwak voor, voor melige Nederlandstalige nummers. Toen ik hoorde dat het liedje over of all things Charleroi ging, hield ik niet langer mijn oortjes gespitst maar viel ook mijn mondje een klein beetje open. Onmiddellijk realiseerde ik me wel dat het Tom Pintens was die het zong. Ik was er immers al van op de hoogte geweest dat die een nummer over de Vergane Glorie had geschreven en was ook al benieuwd geweest om dat te horen.

Maar wat ik al gevreesd had, kwam dus uit. Het was een flauwiteit van een nummer geworden dat de stad faliekant onrecht aandoet. Ik bedoel daarmee: Charleroi is nadrukkkelijk niét wat Tom Pintens ervan maakt. Ik zeg u: die mens is nooit in Charleroi geweest. Nooit. Ik wel. Een bevreemdende ervaring.

Het moet van Gorky geleden zijn dat er trouwens nog eens een Nederlandstalige zanger het woord 'vakbond' in een liedjestekst smokkelde. Of Gorky dat weleens gedaan heeft, weet ik niet eens zeker maar ik acht Luk De Vos ertoe in staat. Al zou die dat dan wel met enige humor hebben gedaan. Tom Pintens, echter, meent het. Alsof die mens iets weet van uitzichtloosheid.

Tom Pintens is niet bijzonder getalenteerd als zanger-songschrijver tout court, anders had hij Charleroi niet op babyfluistertoon in schijnbaar poëtische karamellenverzen proberen te vatten. Ja, er zit een zekere poëzie in grauwe leegstand en werkloze joggingbroeken, maar om te zeggen dat 'de ouders hoop krijgen als de kinderen naar school gaan', wat een zever. En dan zo'n halve zigeunervideo als weze dat een relevante connotatie met de stad. Alsof hier honderd kilometer verderop een stukje Transylvanië ligt dat we moeten koesteren. Kan hij anders niet meteen een Foster Parentkindje uit Charleroi adopteren?

Laat ik eens een mellow liedje schrijven over een onderwerp dat zich daar nadrukkelijk niet toe leent, moet Pintens waarschijnlijk gedacht hebben. Een op zich al cliché denkoefening. Charleroi bleek daarbij dan nog niet eens zo'n verrassend onderwerp. Niet verrassend voor mij alleszins, want ik had een identieke denkoefening vorige zomer al eens gemaakt. Om over Charleroi te kunnen oordelen moest ik er minstens één keertje naartoe zijn geweest, en dat dat een avontuur zou worden, dat liet geen twijfel. Bedroevende uren besteed daar in de hel van de Borinage, tot mijn spijt. Maar dat op zich is niet de reden waarom ik Tom Pintens op de korrel neem.

Nee, het is zijn benadering van de stad die getuigt van een bijna karikaturale blindheid, die mij stoort. Werkelijk, ik kan me niet inbeelden dat die mens ooit in Charleroi is geweest. Geen enkele Vlaming is overigens ooit in Charleroi geweest en met uitzondering van Paul Magnette is er ook nog nooit iemand uit Charleroi in Vlaanderen geweest. Of heeft Tom Pintens een huizenruil georganiseerd met een werkloze Nike Air Max in joggingbroek die op zijn achttiende met school is gekapt? Die kans lijkt me eerder klein. En mocht het toch zo zijn - op zich een gewéldig idee - zou die Cara Pilsheffer niet meer bijkomen van het lachen mocht hij Pintens' tekst begrijpen, wat hij echter niet zou kunnen omdat hij geen woord Nederlands kent. 'Maar de mensen hebben tijd in Charleroi,' zingt Pintens. Dat kan toch niet anders dan een grap zijn.

Check and double check dus, Tom. Dat is een term uit de journalistiek. Als zelfs Milow research doet voor bepaalde van zijn teksten, dan jij toch ook? En als Radio 1 deze misplaatste zeemzoeterigheid voortaan wil negeren, alstublieft? Dankuwel.

(En mocht u nu denken dat ik de pest heb aan Charleroi en zijn inwoners, begrijp dan dat ik op mijn beurt een wat karikaturaal beeld van de werkelijkheid heb geschetst, zei het dat mijn karikatuur geslaagder is dan die van Pintens, als ik dat zelf mag zeggen.)

Meuris

2011-12-03T22:17:00.005+01:00

Hij heeft zoiets van. Jammer. Nog een tweede keer heeft hij zoiets van. Lijkt me nochtans niks voor hem. Maar goed, ik doe dan ook maar eens mee, voor de gelegenheid: ik heb zoiets van, Stijn Meuris is echt wel een intrigerende man.

Tot dat besluit was ik al gekomen vòòr ik de Belpopreportage over zijn hobbelige pad in de Vlaamse rock 'n' roll zag. Ook tien jaar geleden vond ik Stijn Meuris al een interessante figuur. Zoals hij zich ook toen al quasi on-Vlaams blootgaf.
Ergens in een map bewaar ik een Humo-interview met hem uit 1999 naar aanleiding van de nieuwe Noordkaapplaat, 'Massis'. Hij heeft het daarin over de nerd die hij was, net als in de Belpopreportage trouwens. Een nerd met een dikke bril. On-Belgisch. Eerder Duits, zou ik zeggen. Daarom ook vraag ik me onwillekeurig af hoe deze dwarse schuimbekker aan het provinciale Noord-Limburg is kunnen ontspruiten (waarmee ik verder niks over Noord-Limburg wil zeggen, het had net zo goed West-Vlaanderen kunnen zijn, maar niet Antwerpen, als u begrijpt wat ik bedoel).

En overigens zijn die roots enorm belangrijk voor Meuris en zijn gehele aan-de-weg-getimmer. Alsof hij enkel vanwege zijn geboortestreek al op achtervolgen was aangewezen. De achtervolging in de jaren 90 op bijvoorbeeld Tom Barman uit Antwerpen, die ten andere valsspeelde, want in het Engels zong. (Dat dEUS meer succes had dan Noordkaap is ook echt een frustratie geweest van Stijn Meuris.) Meuris daarentegen koos als koppige einzelgänger voor het Nederlands omdat hem dat omwille van taalkundige redenen beter uitkwam. Een hele goeie zet natuurlijk want als ik Meuris nu nog intrigerend vind, en hij nog relevant is, dan is dat enkel omdat ik doorheen de jaren zijn teksten altijd zo goed begrepen heb. De teksten van Stijn Meuris - van Noordkaap en Monza - zijn misschien wel de liedjesteksten die ik het allerbest begrijp. 'Naar Men Zegt', bijvoorbeeld, over de zelfmoord van zijn vriendin. Respect heb ik daarvoor, een woord dat ik niet vaak gebruik.

En omdat ik die teksten zo goed begrijp, meen ik een inkijk te hebben in de 'ziel' van deze Stijn Meuris. Een underdog, een nerd, tegen wil en dank. Maar vooral ook een backbencher die onverwacht en ongevraagd het voortouw neemt op de barricades. Iemand extreem oncool die daar ook nog eens lak aan heeft. Ik heb hem fatsoenlijk leren kennen ten tijde van 'Massis', met singles als 'Pretentious Moi' en 'Geweldig Mooi Lied', en vervolgens heb ik 'Massis' uit de bib ontleend. Ik vond dat, toen al, een goeie plaat. Omdat ik begreep wat hij zong en bewondering had voor waar hij het over durfde te hebben. In het Nederlands. Spiernaakt. Ik was dat niet gewend. Ik hield van die duidelijkheid.

En hoe hij in datzelfde interview vertelde over de tragische persoon John Massis, naar wie hij de plaat had vernoemd en over dewelke er een schitterend titelnummer op staat. En hoe hij, geloof ik, ik ben niet zeker, bijna exhibitionistisch uitlegde dat hij zich in die Massis herkende. Dat is zò waar. Ook Stijn is een drama queen, een clown met veel bekijks. Want is er objectief bekeken iets onnozelers dan een Nederlandstalig groepje met een confituurbril van een frontman en met vooral een Sturm und Drang - een term die hij zelf heel graag gebruikt - die bijna potsierlijk aandoet omdat ze toch maar ternauwernood tot Rock Werchter kan leiden? Welja, in de jaren 90 kwam je daar nog mee weg, toen het voor een Belgische groep nog 'straf' was om Rock Werchter (Torhout/Werchter) te halen, maar anno 2011 zie ik het niet meer op die manier gebeuren, Sturm und Drang. Wat is dat nog, Sturm und Drang, in een postmoderne westerse wereld vol cynisme? Het kapitalisme redden?

Maar om Stijn Meuris om dat alles ook écht een clown te vinden - en zo zijn er heel veel mensen; you'd love to hate Stijn Meuris - dat is een bijna snobistische redenering. Wie Stijn Meuris een aansteller vindt, heeft Stijn Meuris niet begrepen. Want Stijn Meuris is een eerlijke mens met, klaarblijkelijk, een missie, nog steeds quasi gespeend van ironie. Als hij "Wie danst er nog?" brult (zie het gelijknamige nummer uit de uitstekende plaat 'Attica!'), dan wil die man daar ook een antwoord op. Of als hij in zijn teksten soms kritisch is voor onze maatschappij dan lijkt hij bijna een politicus, wat zich ook vertaalde in zijn wat onbezonnen oproep om op 13 juni 2010 niet te gaan stemmen, en later tijdens onze legendarische regeringsonderhandelingen in een nieuwe oproep om te gaan betogen tegen die hele farce. In weze is Meuris gewoon geëngageerd.

Ten slotte is het ook jammer dat Monza moest ophouden te bestaan en vooral ook dat 'Attica!', hun derde en laatste plaat, flopte. Terwijl die net zeer goed was, ik luister er nog geregeld naar. Want naast een drama queen, een exhibitionist en een confituurbril is Meuris ook een goeie songschrijver. Ik vind dat dat te weinig over hem wordt gezegd of gezegd is geweest.
En Meuris zal het daar misschien mee eens zijn, maar er desondanks nooit aan denken de muziek op te geven. Dat laatste zegt hij ook in de Belpopreportage. Nee, Stijn zal moedig voortdabberen. Alleen in de woestijn als het moet. En dat vind ik zo cool aan hem.

dEUS I en II

2011-12-03T00:59:00.000+01:00

'Keep You Close', kruipt maar niet onder mijn vel, Rudi. 'Keep You Close' kruipt maar niet onder mijn vel. Ze is goed, ze is echt wel goed, maar onder mijn vel kruipt ze niet.
Ik hoor een gerouleerde groep met zeer begaafde muzikanten die weten hoe ze een goeie compositie in elkaar moeten steken. Het titelnummer van de plaat is prachtig, dat wil ik graag expliciet gezegd hebben. Dat nummer kruipt onder mijn vel. De rest, echter, doet dat minder, helaas.

Vandaag heb ik opnieuw veel recensies over 'Keep You Close' gelezen. De afgelopen weken heb ik ook veel interviews met Tom Barman bekeken en gelezen. Zowel qua recensies als interviews ben ik nu wel verzadigd, maar die recensies zijn interessant genoeg om uitgebreid bij stil te staan. Omdat ik er zo veel bemerkingen bij heb, zinnetjes die me fascineren, telkens weer dezelfde conclusies, het dwepen met de Grootste Groep van België, op een Nederlandse site zelfs "één van de Grootste Groepen van Europa."

Ik denk dat de persoon van Tom Barman heel veel recensenten geweldig blijft fascineren. Een rockster in Vlaanderen, quoi. Omdat we er inderdaad zo geen andere hebben. En Barman is dat dan wél. Geen clownesk warhoofd zoals Arno. Barman de rockster mààkt dEUS en als elke dEUS-cd much anticipated is, ligt dat vooral aan hem en zijn drukke, communicatieve, wat 'vuile' en dus spraakmakende persoonlijkheid.

En ook omdat dEUS in de jaren 90 een gat opvulde in een Vlaams rocklandschap dat blijkbaar de verdroogde savanne tegemoet ging. 'Worst Case Scenario', 'In A Bar, Under The Sea', telkens wordt er door recensenten overduidelijk met heimwee naar gerefereerd. Heimwee naar de 'wilde' groep die dEUS toen was, toen al (of vooral) vreselijk fascinerend. En dat gevoel wil men niet kwijt, dat moet warmgehouden worden. Een wens die 'Keep You Close' niet inlost omdat dEUS anno 2011 niet langer 'vuil' en onvoorspelbaar is, maar wel berekender en gepolijst.

Waar overigens niks mis mee is. Maar recensenten moeten het stilaan afleren om steeds weer naar die 'dEUS I'-periode te verlangen. De groep op 'Keep You Close' is 'dEUS II', gewoon een ander gegeven. Waarom ik zeg dat ze naar 'dEUS I' verlangen? ('Worst Case Scenario', 'In A Bar', 'The Ideal Crash, met weirdo's als Stef Kamil Carlens en Danny Mommens, zelfs nog oerlid Rudy Trouvé die bang was van succes; de 'spannende jaren' zeg maar, het jong geweld) Gewoon omdat je dat tussen de lijnen leest. Altijd. 'The

Ideal Crash' wordt beschouwd als de beste dEUS-plaat, ook dat staat tussen de lijnen te lezen. En ze hebben daarin gelijk, de recensenten. Een plaat van het niveau van 'The Ideal Crash' maakt dEUS waarschijnlijk niet meer. Ze zijn daarvoor te, ik kies mijn adjectief zorgvuldig, bezadigd geworden. De initiële Sturm und Drang is gaan liggen, ook al beweert Barman onverzettelijk van niet. Men hoeft echter maar naar de mighty Mauro Pawlowski te kijken om te weten dat dEUS niet meer 'onvoorspelbaar' is. Mauro Pawlowski zal wel onvoorspelbaar zijn in zijn solo-projecten, zo lijkt hij als dEUS-gitarist te communiceren. Bij dEUS is Mauro gewoon de meestergitarist van dienst. Graag gedaan hoor en leuk optreden met Tommy en de mannen, maar de passie en het vuur? Ogenschijnlijk niet, nee.
En daar is 'Keep You Close' dan het weliswaar oerdegelijke resultaat van. Een plaat die overtuigt zonder te overtuigen. Een dEUS en dus een goeie dEUS, maar ook een geweldige dEUS? Nah.

Wat mij overigens zeer frappeert: dat bijna alle recensenten, in navolging van Tom Barman zelf, van mening zijn dat 'Vantage Point', dEUS' vorige cd, niet je dat was. Raar, want waren het niet diezelfde recensenten die 'Vantage Point' drie jaar geleden geweldig vonden, al was het maar omdat het de nieuwe cd van dEUS betrof? En moet ik daaruit besluiten dat recensenten niet tegen Barman durven in te gaan? Raar, en een beetje sneu.

Ik durf wel te zeggen dat ik 'Vantage Point' goed vond. Beter dan 'Keep You Close' alleszins. 'Vantage Point' is de beste plaat van 'dEUS II', want 'Pocket Revolution' vond ik als geheel echt niks. In tegenstelling (uiteraard..)tot de recensenten die 'Pocket Revolution', de much anticipated opvolger van 'The Ideal Crash' ook blindelings als een meesterwerk bestempelden.
De recensent van Cobra stelt zich in de inleiding van zijn 'Keep You Close'-recensie terecht de vraag of al dat 'gemeesterwerk' wel gerechtvaardigd is, alvorens 'Keep You Close' zonder verpinken de hemel in te prijzen. Humo was dan weer stout door de nieuwe dEUS slechts drie, en dus geen vier, sterren toe te kennen. Mààr: het Humo-oordeel zou nog weleens kunnen veranderen tegen de tijd dat de eindejaarslijstjes moeten binnenzijn op de muziekredactie. Zoiets schrijven ze nu nooit bij de cd's van andere groepen. En nee, dat is geen toeval.

Of ik dan misschien toch niet een heel klein beetje iets tegen dEUS of Tom Barman heb? Wel integendeel. Ik ben een grote fan en volg hen op de voet. Ze hoeven maar een scheet te laten en ik zal 'm gehoord hebben. Maar ook ik, jawel, houd (veel) meer van 'dEUS I' en het is omwille van die drie eerste platen dat ik de groep nog steeds koester.

Ik zei tegen Geert Simonis dat The Hickey Underworld het nieuwe dEUS I is, maar dan natuurlijk op een totaal andere manier. Ik doelde op de spanning, de vuiligheid, de onvoorspelbaarheid ook, terwijl ze toch ook Afrekeninghits scoren. Van The Hickey Underworld verwacht ik o zo veel, al was het maar omdat hun nu al much anticipated tweede album de opwindende naam 'I'm Under The House, I'm Dying' meekreeg. Benieuwd!

En dat is dEUS kwijt. De vuiligheid, het vuur, of gewoon: de rock'n'roll tout court. Besluit ik na meer dan tien keer grondig naar het oerdegelijke maar al te gewone 'Keep You Close' te hebben geluisterd. Dat het een waakvlammetje van een plaat is die ik desalniettemin wel zal kopen.

Over Peter Casteels (een naam om te onthouden)

2011-12-01T12:20:00.001+01:00

Sinds oktober probeer ik opnieuw zo goed als elke dag een tekst te schrijven voor deze blog. De onderwerpen voor mijn teksten variëren van politiek, over muziek tot media en flauwekul - die laatsten gaan daarbij geregeld hand in hand. Soms heb ik weinig inspiratie en moet ik lang nadenken over een goeie insteek of een onderwerp waar genoeg vlees aan zit, soms echter is het meteen heel duidelijk waarover ik wil schrijven. Vandaag, bijvoorbeeld, weet ik, pas uit mijn bed, al dat ik wil schrijven over Peter Casteels. Want Peter Casteels, jongens en meisjes, dat is me d'r eentje.

Eentje om enerzijds een beetje jaloers op te zijn, want Peter is erin gelukt om columnist bij Apache te zijn en schreef zelfs stukken voor het respectabele Mediakritiek, een site waarop ook (vooralsnog) grotere namen hun mening over de vierde macht kwijtkunnen.
Op zich niet zo speciaal is dat en waarom dan 'jaloers' op Peter Casteels en niet op andere watch dogs met een groot forum? Omdat Peter pas 22 jaar is, wat je hem op basis van zijn teksten niet zou aangeven. En waarom dan weer niet jaloers? Omdat ik nooit eerder zulke zure epistels heb gelezen van een jongen van zijn leeftijd. Op basis van zijn stukken lijkt hij een rot van veertig of vijftig en toe aan een hartstilstand door opgestapeld mopperen. (Wel moet ik hier eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik er zelf bij momenten ook wat van kan, van mediabashen en mopperen.)

Ook maandag weer, 'godallemachtig'. Hoe Peter ook maandag weer tekeerging op Apache, ik werd er zelf lastig van (net als enkele weken geleden toen ik schreef dat ik Apache stilaan beu raak). Een jongen, zo jong en al zo zuur. Ik kan er zelf een puntje aan zuigen. Of niet.

Over 'Ter zake' had hij het, naar aanleiding van het debat tussen Marc Reynebeau en econoom Ivan Van de Cloot van de alomtegenwoordige (en onafhankelijke?) denktank Itinera. Een interessant onderwerp voor een opinie van buitenaf, inderdaad, want dit gesprek tussen de kritische journalist en de zich zichtbaar ongemakkelijk voelende econoom bood effectief stof tot nadenken. Maar Casteels' opiniestuk en vooral de zuurtegraad van 's jongemans inleiding - ik kan er maar niet van over -, zulks heb ik, geloof ik, nog nooit eerder mogen lezen.

Wat hij over 'Ter zake' schreef, een naar mijn mening interessant duidingsprogramma, ik vraag me af hoe hij het verzint. En hij is pedant, getuige deze inleidng waarover ik het al had. "Meestal lijkt Ter zake op een studioversie van Man bijt hond, met dat verschil dat steeds dezelfde dorpsgekken mogen aanschuiven. De lichtgewichten die het programma presenteren – Lieven Verstraete is meer in Braziliaanse muziek geïnteresseerd dan in de economische crisis – helpen het zaakje er niet op vooruit, maar waarschijnlijker is het dat de publieke omroep niet genoeg middelen heeft om een actualiteitenrubriek met een professionele redactie te produceren. Soms wordt de aanhoudende kijker echter beloond."

Een studioversie van 'Man bijt hond'?, of zelfs:?? Geen flauw idee wat hij dààrmee bedoelt, zelfs al legt hij het (hoegenaamd) uit. En lichtgewichten? Dat Peter mij eens vertelt wie daar dan wel op die stoel moet zitten. Wat doet het er overigens toe dat Lieven Verstraete naar Braziliaanse muziek luistert? Echt, kan iemand mij vertellen waarom een dergelijk detail in deze context van belang zou kunnen zijn? En dat 'Ter zake' niet over een professionele redactie zou beschikken? Jee, wat vind ik het zelfgenoegzaam om dat zo zonder verdere uitleg te suggereren. En dat dan door een piepkuiken van 22, gewoon yet another student Politieke Wetenschappen, zoals ik op het internet te weten kom. Of doet dat er ook niet toe in déze context? Of is Peter misschien niét yet another student Politieke Wetenschappen en kan hij mij dan uitleggen waaròm niet?

Vragen, vele vragen. En verbazing over zo veel zurigheid. Ik denk dat ik hem daarover eens ga mailen. Misschien zou ik hem eens moeten ontmoeten. Zijn blog heet 'Ik heb altijd gelijk'. Een teken aan de wand?
Overigens vind ik die mannen van Itinera ook niet helemaal zuiver op de graat hoor.

De Sint is klant bij Citibank

2011-11-30T14:57:00.001+01:00

De Man met de Mijter nam de telefoon op. "Hallo," sprak Sinterklaas.

"Goeienavond, meneer! Ik ben Ali en werk voor Significantt GfK, een onafhankelijk bedrijf dat zich specialiseert in marktonderzoek. Voor Citibank voeren wij een tevredenheidsstudie uit die peilt naar de mening van alle Citibankklanten. Zou het mogelijk zijn om met Sinterklaas te spreken, alstublieft?"

"Daar spreekt u mee," sprak de Goedheilige Man met zware stem, doch op vriendelijke toon. "Maar ik heb niet veel tijd, Ali. Meer zelfs: ik stond net op vertrekken. Zwarte Piet wacht me immers reeds op aan mijn voordeur."

"Daar heb ik alle begrip voor, beste Sint," stelde ik Hem gerust. "Maar bestaat de kans dat u later deze week tien luttele minuutjes voor dit onbaatzuchtige onderzoek zou kunnen vrijmaken?"

"Een precies moment kan ik er zo dadelijk niet op plakken," sprak de Sint bedaard, "maar je kan het steeds proberen rond het middaguur. In opdracht van welke bank bel je ook weer?"

"In opdracht van Citibank, lieve Sinterklaas."

Opnieuw bromde mijn favoriete grijze baard instemmend dat ik hem rond het middaguur van een niet nader bepaalde dag mocht terugbellen en tevreden verbrak ik de verbinding.

Ik vertelde mijn vriend-collega ginnegappend over dit voorval. Dat ik de Sint aan de lijn had gekregen. De Sint was klant bij Citibank! Hoe gek kon je het bedenken? We gingen steeds meer van deze job houden, waren we het met elkaar eens. Deze enqûeteursfunctie bracht de ene verrassing na de andere voort.

Mijn volgende respondent leed aan kanker. En mijn vriend belde een vrouw wakker die zich met pillen gedrogeerd had om in alle stilte een einde aan haar leven te maken.

Nee, dit was geen job voor sukkels. Dit was een grabbelton van poëzie die empathie en eloquentie van ons vergde.

Hoe we zijn

2011-11-29T13:40:00.002+01:00

Peter Broderick lijkt de soundtrack gemaakt te hebben bij de verliefdheid die ik voor niemand voel. Dat ik verliefd ben dus, maar dan op niemand. Of misschien op haar of op hem, op dit of op dat, op hen allemaal, of zelfs op 'het'. De tinteling in mijn buik als ik haar voel, als ik het doe, als ik naar hem lach, als ik aan hen denk, daar heeft Peter Broderick de soundtrack bij gemaakt.

En dus ben ik verliefd en kan ik me moeilijk concentreren. Het lezen wordt denken aan. Het lopen wordt denken aan. Het bellen wordt denken aan. Aan kussen en knuffelen, samen door de wind waaien en door de zee golven. Kan ik jou krijgen of heb ik je al? Heb ik de essentie dan eindelijk bij haar lurven?

Zullen we verhuizen naar de zon en surfen op de beach? Zwemmen tussen de vissen en vissen op de oever van het bodemloze meer? Varen tussen bladeren en lachen naar de vogels? Zullen we vogelen en er een ander, mooier, woord voor bedenken?

Gaan we dan eten bij de beste koks en betalen alsof we rijk zijn? En boeren als het heeft gesmaakt naar bloemen, fruit en melancholie? Wat denk je van houden van elkaar en ook van alle andere mensen? Gaan we dat doen nu we er de kans toe hebben, nu mama en papa en school en de wetten verdwenen zijn achter de muren en onder de grond, zoals sissende slangen en loerende jagers?

Kom, dat gaan we gewoon doen.

En appels schillen, toveren en liggen in het ballenbad. Ruilen en verruilen om niet te hoeven kopen. Nooit meer argumenten of centen.

Kom, dat gaan we gewoon doen.

Onconventioneel?

2011-11-26T16:39:00.001+01:00

"Hey. Is er nog een tafel vrij? Oké, tof. Mag ik vragen: hoeveel kost het voor een uur? Zeven euro? Oké. B., hoeveel heb jij bij? Oei, dan gaan we moeten zien of we er komen. Ik heb vier euro en een beetje. Oké, dan spelen we één spel, dat duurt zeker geen uur. Ah, we moeten ook iets drinken? Wat drink jij, B.? Ik zal dan niks drinken, geen probleem."

Het eerste wat B. me zei toen we even later vanachter in de rechterhoek aan onze pooltafel stonden, was dat die barman zich precies door mij aangevallen had gevoeld, dat ik farce zou geweest zijn. Ik was oprecht verbaasd en vroeg B. om uitleg. Hij zei dat ik heel direct was geweest, maar kwam niet veel verder dan dat. Ik wilde graag meer weten, maar B. kon het blijkbaar niet nader benoemen (niet omdat hij niet durfde). Het scheen hem logisch toe dat mijn vragen aan de barman wat onklassiek waren geweest. Ik bleef hier nog een tijdje over nadenken, maar dacht niet dat ik me raar gedragen had. Ik was geïnteresseerd in B.'s perceptie van het 'vooorval', maar ons gesprek nam een andere wending. Overigens kon ik aan B. merken dat hij zelf niet gebruskeerd was door mijn directe vragen aan de barman. B. kent mij ondertussen wel zodanig dat hij niet meer achterovervalt van bepaalde van mijn manieren.

Kijk, dit is mijn visie op wat er gebeurde. Ik wilde informatie bekomen van de man die me die informatie kon geven. Ik denk niet dat ik me onbeleefd gedroeg, ik ben niet onbeleefd, zelden of nooit. Wel ben ik soms direct en vraag ik onomwonden wat ik te vragen heb. Wat het dus kost om een uur te kunnen poolen, dat was tenslotte wat we moesten weten. Samen hadden B. en ik zeven euro bij ons en dus was het van belang dat we ons niet blind op de pooltafel stortten zonder na te denken over de mogelijke spelduur. En dat we verplicht waren een drankje te consumeren veranderde de zaak ook nog eens. Dat alles in acht genomen wisten we dat we iets meer dan een halfuur de tijd hadden. Net genoeg voor één spelletje.

Zo gezegd zo gedaan en we hadden plezier. Het ging gelijk op en de strijd werd beslecht op de zwarte bal, die ik potte waardoor ik won. Maar winnen of verliezen daar geef ik niet zo om. We speelden ook nog shufflepuck, oftewel airhockey, en opnieuw versloeg ik B.. Het bracht me een beetje in verlegenheid. We moeten dat vaker doen.

Fietsend op weg naar huis vroeg ik B. opnieuw wat hij daarstraks dan precies had opgemerkt. Zonder me op welke manier dan ook aangevallen te voelen legde ik hem uit wat ik hierboven al beschreven heb, dat we die informatie gewoon nodig hadden, dat we moesten weten waar we aantoe waren. Kennelijk had B. mijn aanpak dus als iet of wat onconventioneel ervaren, maar zoals ik ook al schreef: zo kent hij mij intussen ook wel. Hij weet ook dat ik mijn occasionele onconventionaliteiten als deel van mijn persoonlijkheid beschouw. Overigens weet ik heel goed wanneer het kan en wanneer niet. Ik vond, voor alle duidelijkheid, dat ik me in deze situatie niet onconventioneel had gedragen, maar misschien was ik gewoon niet aandachtig genoeg geweest. Wel had ik zelf de indruk dat de barman er die avond weinig zin in had. Dat was wat ik opmerkte. Op mijn manier vond ik dus dat deze barman zich ook onconventioneel had gedragen.

Maar ach, we zullen nooit weten hoe de barman mijn vragenvuur heeft beleefd. We zijn het hem achteraf immers niet gaan vragen. Wel zal ik er op blijven toezien dat ik geen mensen onnodig bruskeer, voor zover ik dat al doe, want in alle ernst: ik heb niet het gevoel dat ik dat vaak doe.

Moet tot slot nog gezegd dat ik al fietsend naar huis mijn wit licht gevende voorlicht in mijn hand vasthield omdat mijn fiets momenteel niet helemaal reglementair is en ik dringend bij een fietsenmaker moet passeren om dit licht te laten monteren.

Dit licht vasthouden in mijn hand (maar zodoende wel met een licht fietsen) is mijns inziens wél wat onconventioneel, dat geef ik grif toe. Ik communiceer er immers mee dat mijn licht weliswaar niet gemonteerd is, maar dat ik wel een licht héb. Dus, ga ik er dan geheel persoonlijk vanuit: wat kunnen ze mij maken? Wellicht kunnen ze mij wel degelijk iets maken, maar ik weet bijna zeker dat er nergens geschreven staat dat een licht per definitie gemonteerd moet zijn. In het donker moet men met lichten aan fietsen, maar waar die lichten gemonteerd moeten zijn staat, denk ik, niet beschreven. Sommigen binden ze vast aan hun rugzak.

Bij het thuiskomen, ten slotte, deed ik niks onconventioneels meer. Of wel, maar dan heeft niemand er nog last van gehad. Ikzelf nog het minst van al.

Lieve Rudi

2011-11-24T21:41:00.000+01:00

Lieve Rudi,

Als ik je daarstraks zonder iets te zeggen voorbijliep was dat zeker niet omdat ik niet met je wilde praten. Het schoot me gewoon niet te binnen dat we met elkaar zouden kunnen praten, wat we nochtans weleens doen. Dus liet ik je plots achter me, jij, rokend voor je deur, ik verlangend naar een fietsend nijlpaard in een roze jurk.

Wat had ik ook te vertellen, Rudi? Niks en twee keer niks. Dat ik me doodverveel, Rudi. Je bent zo al niet iemand die veel zegt - en daar bedoel ik niks slechts mee!, je weet vast wel wat ik bedoel - dus had je vast ook niet geweten wat te antwoorden op dat futloze nieuwsje van mij. En dat ik dan maar eens kwansuis door de A in je platenalfabet ging, hoewel ik er geen seconde aan dacht om iets te zullen kopen, je moet weten dat ik daar momenteel hoegenaamd het geld niet voor heb.

Ik vond het leuk om net na de release van 'Keep You Close' even met jou over dEUS te praten. Het is me opgevallen dat je je altijd heel diplomatisch opstelt wanneer je over muziek praat. Je hebt een voorkeur maar zal die nooit aan iemand opdringen. Een verkoperstrekje wellicht. Of gewoon jouw aard. 'Keep You Close' vond je goed, zonder een vergelijking te maken met hun andere platen. 'The Ideal Crash' vond je ook heel goed, toen ik zei dat ik die heel goed vind. Misschien zei je dat je 'The Ideal Crash' ook hun beste vindt, ik herinner het me niet meer.

Toen ik cd's van PJ Harvey kwam kopen en zei dat ik nogal onder de indruk was van 'To Bring You My Love', zei je wél dat dat haar beste plaat was. Nu, ik weet niet of ik het daarover met je eens ben. Misschien vind ik 'Is This Desire?' wel haar beste, heel rauw en opwindend. PJ's meer recente werk doet me ietsje minder, hoewel ik het nog steeds heel goed vind hoor.

Wij hebben ook al over Elbow en The National gepraat, klopt?

Je lijkt me zo'n verlegen man, Rudi, ik zou bijna zeggen dat je het ook echt bént. Is dat een indruk of heb ik er zelf iets mee te maken? Ik heb het gevoel dat we niet lang samen aan een tafel zouden kunnen zitten. Ik word een beetje nerveus van jouw schijnbare nervositeit, maar ook dat is zeker niet slecht bedoeld. Uiteindelijk weet ik ook helemaal niks over jou. Eén keer zag ik je op café, we knikten goeiendag. Je bent zo sympathiek.

Overigens vind ik 'Keep You Close' nu ook weer niet zo heel goed. De plaat grijpt me niet bij m'n nekvel, ze blijft niet echt hangen. Zullen we het daar eens uitgebreid over hebben op een dag? Dan kom ik je uit de winkel plukken, zetten we koers naar een terras en overlopen we onze favoriete bands. En o wee als je je diplomatisch durft op te stellen hoor!

Tot binnenkort eens,

Ali

Crisis

2011-11-23T21:06:00.001+01:00

Ik maak me zorgen. Of ik snel weer werk zal vinden. Of mijn moeder snel weer werk zal vinden. Of mijn broer zijn thesis ooit zal afmaken. Het is een moeilijke periode voor mijn gezin.

Maar wij hebben heel veel aan elkaar. Wij praten heel veel en helpen elkaar. Wij zijn elkaars beste vrienden en vormen gezamelijk een front tegen dingen die niet 'oké' zijn, en zo zijn er nogal wat, vinden wij. Samen denken wij na over de maatschappij en onze plaats daarin. We proberen daar heel bewust en niet vrijblijvend over na te denken.

Wij zijn buitenstaanders geworden in een op hol geslagen wereld. De mensen die wij kennen maken verre reizen en kopen dure gadgets. Wij daarentegen willen sober leven en integer ageren. Soms vragen we ons luidop af waarom niet meer mensen dat doen. We denken dat we voor velen een voorbeeld zouden kunnen zijn. Dat vinden we niet eens pretentieus.

Wij koesteren de kleine dingen, zijn beducht voor overdaad. Wij wonen klein en focussen op wat we hebben, niet op wat we willen. Maar we hebben het gevoel dat we daarmee wat geïsoleerd zijn komen te staan. Reizen en gadgets, da's waar het vaak over gaat. Wij beginnen weg te blijven bij de mensen die het steeds weer daarover hebben. De decadentie van het westen is voelbaar. Europa leeft boven zijn stand, hoorde ik gisteren nog.

De spread wordt groter, hoorde ik vandaag. En de rente staat op 5,5. Thuis zeggen wij al een tijdje: laat ze maar komen de crisis, laat ze maar komen. Wij snakken naar de wederopstanding van de nederige mens. Blasé is in de mode nu, hoe lang nog kan dat duren?

Ik hoop dat mijn moeder snel weer werk vindt, want ze zit in een kwetsbare leeftijdsgroep. Eén sollicitatieronde heeft ze al niet overleefd. Mijn moeder is uitstekend in haar vak en heel gedreven. Als het te ver gaat zal ik eens een aantal meneren aan hun oren gaan trekken.

Ik ben ongerust want weet niet waar het heen gaat. Met mij, mijn werk, mijn moeder, haar werk en mijn broer. Alsof we geviseerd worden.

En de spread. En de regering. En Europa. En de slappe karakterloze decadentie.

Laat ze maar komen, de crisis, laat ons maar bloeden. We hebben het verdiend, inhalige opportunisten die we zijn.

Mooi zijn is heel belangrijk

2011-11-22T22:46:00.001+01:00

Zou Mauro werkelijk bij haar zijn weggegaan, na vijftien jaar te zijn samen geweest? Ik vond het meteen zonde toen ik dat nieuwsje, jaren geleden alweer, hoorde waaien. Iemand die ik ken, die zegde Mauro persoonlijk te kennen, zegde dat hij nu (toen) met ene Sigrid was, een rare, die Sigrid. En dat is alweer enkele jaren geleden. Hoe zou het dus nog met haar gaan, met Tania-uit-de-Humo, Mauro's ex?

Als we dat eens wisten, want dat doen we natuurlijk niet. Wat weten wij tenslotte over Mauro zelf? Laat staan dat we nog iets over Tania zouden weten. Humo had in 2004 een Cherchez la femme met haar, meteen de reden waarom we weten dat ze bestaat. Ik herinner me hoe ik onmiddellijk dat artikel moest lezen. De vriendin van Mauro. Heeft Mauro een vriendin? Wat voor iemand zou dat wel zijn? Wat een leuk meisje zeg.

Vandaag las ik dat interview terug. Dat het online te vinden was, dat had ik tijdenlang niet geweten. En zie, nu kon ik teruglezen wat ik allemaal al lang weer vergeten was. Hoe Tania eigenlijk totaal niks te vertellen heeft maar desondanks vanalles over Mauro verklapt. Door niks te vertellen.

Door niks te vertellen, vertelt ze dat er niks te vertellen is. Dat het mysterie geen mysterie is, maar misbegrepen verlegenheid. En eigenlijk is dat van een schoonheid.

Mauro Pawlowski dus. De zwarte prins van de Belgische muziek. Omdat hij mooi is. Exotisch is. Mysterieus is. In vele hoedanigheden komt. En altijd goed is. Mauro Pawlowski is altijd goed als muzikant. Omdat hij gepassionneerd is. Begeesterd. Professioneel. Eerlijk. Een beetje neurotisch.

Wat Tania en Mauro complementair maakt(e) is dat zij kan koken en hij niet. Dat zijn Italianen. Mannen moeten brullen en vrouwen koken en krabben. En Mauro moet goed eten, anders kan hij niet goed brullen. Zijn pak gaat in de was terwijl hij zit te knutselen.

Een mooie kleine verlegen jongen. En Tania is zijn mama en vriendin. Ze zegt dat ze niet weet of hij haar al bedrogen heeft. Dat ze wel zal zien hoe de dingen zullen lopen, met kinderen, huizen, haar relatie. Ze praat over niks dat moet, alles dat mag, eigenlijk zegt ze helemaal niks. Ze zegt dat ze graag lacht en iets drinkt met vriendinnen. En Mauro loopt daar ook ergens rond. Er is niks mysterieus aan deze mensen. Dit zijn mooie hippe mensen die daar niet voor hebben gekozen.

Maar - en ik heb het hier daarstraks al op een briefje geschreven: mooi zijn is heel belangrijk. Daarom zijn Mauro en Tania. Daarom zijn zij. Hopelijk toch ook nog (of terug) samen.

Een praatje met Saartje

2011-11-20T18:01:00.002+01:00

De VRT zou plannen hebben om "toch een beetje minder streng toe te gaan kijken op het taalgebruik van de mensen die voor de camera komen." Dat zegt Chris Dusauchoit in 'Reyers Laat'. Chris Dusauchoit, een Bruggeling, vindt dat een hele slechte zaak. Paul Jambers ook. Ruth Joos ook. Ik ook.

Altijd die plannen van de VRT, altijd die ideeën. Ze moeten altijd maar subtiel gecamoufleerd het marktaandeel van de openbare omroep de hoogte in duwen. Een presentator die zijn 'tussentaal' spreekt zal menselijker overkomen, authentieker - ik probeer mee te redeneren. En net op zo'n moment komen ze op Canvas met het taalprogramma 'Man over woord'. Ironisch hoe hun plannen op zo'n manier kunnen samenkomen. Wat een beleid, zou een mens zich kunnen afvragen. Welke belangen spelen mee?

Het filmpje dat in dit 'Reyers Laat'-fragment te zien is, vind ik overigens heel leuk. Linda De Win en Kathleen Cools in die schminkstoel, geef ze meteen een talkshow in hun dialect. Maar inhoudelijk slaat het filmpje de bal (bewust) mis en legt het de vinger op een kwestie die niet aan de orde is. Het probleem is niet dat presentatoren dialect zouden spreken, wel dat ze hun regiolect zouden spreken of gewoon slordig Algemeen Nederlands.

Met Saartje Vandendriessche loopt er op de VRT al een tijdje iemand rond die dat nieuwe plan ten uitvoer brengt, zonder dat ze dat wellicht zelf beseft. Saartje spreekt immers geen Algemeen Nederlands, maar is hoorbaar van Antwerpen. Haar lichtvoetie girl next door-imago staat kennelijk toe dat haar 'i' een 'ie' is. Een ander geval is Eddy Demarez, al vijftien jaar bij VRT, die ook slordig spreekt. Ik kan horen dat hij uit mijn streek is. En zo zijn er nog.

Jambers vraagt zich af waar we wel nog Algemeen Nederlands zullen horen als het niet meer op de VRT is. Op die manier had ik er nog niet over nagedacht, maar Jambers heeft gelijk. Het zijn mensen als Martine Tanghe en andere die mij hebben doen inzien dat ik mijn Brabants accent niet moet cultiveren. Omdat dat dom overkomt. Omdat mooi kunnen praten gewoon cool is, omdat het niet gemakkelijk is. Omdat het dus een uitdaging is om het te leren. Martine Tanghe kan iets dat ik ook wil kunnen. De VRT mag mij die ambitie niet afnemen door het zelf te laten hangen.

Waarom zou Algemeen Nederlands overigens de norm niet meer hoeven te zijn? Dat moet ze wel zijn. Wat zou dan de nieuwe norm zijn? Ik zou niet meer naar 'Het Journaal' kijken, mocht ik daar nieuwsankers geen perfect Algemeen Nederlands meer horen spreken. Ik zou dat programma niet meer serieus nemen. Hetzelfde geldt ook voor pakweg 'Sterren op de dansvloer' op VTM. Ook daarin moeten de presentatoren mooi Nederlands spreken. Televisie kan mensen uit verschillende provincies niet samenbrengen als er niet één algemene taal gesproken wordt. Of wat doen we met ons verkavelingsvlaams als norm wanneer we met Nederlanders spreken?

Dit debat over de mogelijke opschorting van het gebruik van het Algemeen Nederlands op de openbare omroep moet serieus gevoerd worden. Dit gaat over de 'i' die niet mag veranderen in een 'ie', niet over de West-Vlaamse 'g'. Dit gaat over de zin van een taaladviseur. En dit gaat ook over normen. De norm dat er op de nationale televisie Algemeen Nederlands gesproken wordt om iedereen samen te brengen en de openbare omroep die zich zo onderscheidt van regionale tv. Als ik Brabants wil tolereren zal ik wel naar ROB tv kijken, niet naar VRT. Nooit meer naar VRT.

Wachten

2011-11-18T16:59:00.002+01:00

Er is een meisje dat mijn voeten masseert. Dat heeft ze al twee keer gedaan en ze wil dat een derde keer doen, en een vierde. Ze doet dat heel goed, héél goed. Met body lotion en stevige handjes. En ik masseer haar schouders met diezelfde body lotion, maar toch wacht ik. Ik wacht.

We lagen naast elkaar op bed en keken elkaar aan. Dat was niet afgesproken, ik had er mijn bedenkingen bij, maar ik liet me gaan. Er stond muziek op en de liedjes hadden weinig toepasselijke titels als 'More Than Anything In This World (I Just Want You To Be My Woman)' en 'All I Ever Wanted (Was Love)'. Ik weet niet of ze het opmerkte.

Maar toch wacht ik, zonder te weten waarop. Daarover gaat ook deze tekening die ik een tijdje geleden gemaakt heb in Paint en waar ik onwillekeurig een beetje trots op ben. Ik freewheelde wel vaker in Paint, een tijd geleden, trok dan lukraak lijnen en bekeek vervolgens de mogelijkheden om te bepalen waar het met die lijnen naartoe moest. Meestal werden het vogels of vissen, eenvoudige dingen, ik kan immers niet tekenen. Een enkele keer een gezicht of nog iets anders, maar plots had ik dit zittend figuurtje, beter dan alles dat eraan vooraf ging en dat erna nog kwam. Alsof het iets betekende.

Natuurlijk is deze tekening, die ik na even nadenken 'Wachten' doopte, meer doordacht dan het merendeel van de overige tekeningen. Abstracter ook. Ik had dat mannetje op papier, als bij toeval, en er ging zo'n onmiddellijk zichtbare droefnis vanuit dat ik ermee verder moest werken. Hij zat lichtjes in elkaar gedoken en leek liefdesverdriet te hebben, of beter nog: hij wilde heel graag liefde geven, maar vond niemand om ze aan kwijt te raken. Daarom wachtte hij, al lang en helemaal alleen. Dat zag ik allemaal aan hem en toen heb ik er dat hartje bijgetekend en een klok aan de muur gehangen. Het was al kwart na zes.

Hoe laat het bij mij is weet ik niet. En of het een zelfportret is al evenmin. Maar wat ik weet is dat ik wacht zonder te weten waarop. Niet op het meisje dat mijn voeten masseert, niet in die betekenis van wachten. Met haar maak ik een afspraak, bepaal ik een tijdstip om samen te zijn, maar wachten in die andere betekenis is wachten op een moment dat er misschien ook helemaal niet zal komen. Het zou nog jaren kunnen duren, zoals het er ook al volgende week zou kunnen zijn, om daarna mogelijk meteen weer te verdwijnen. Het is dat wachten waarvan ik ook weleens droevig naar de grond ga staren omdat ik het niet bij zijn slippen kan pakken en er dus ook bijna niets over weet. Ik denk dat dat wachten het addertje onder het gras is. Onder het gras van het leven.

Miami Xylofoon

2011-11-17T21:30:00.006+01:00

Ik had het de voorbije weken al twee keer over Coldplay. 'Mylo Xyloto' gaf me dan ook een bescheiden doef op mijn snobistische smoel, nadat ik eerder op basis van weinig of niets met die cd de vloer had aangeveegd. Nu is het opnieuw enkele dagen geleden dat ik nog eens naar onze Xyloto geluisterd heb - ergens in deze wereld zal er een tweeling (waarschijnlijk jongetjes) geboren worden wier ouders hen met de klinkende namen Mylo en Xyloto zullen bedenken - en daarom zwier ik as we speak die nu-flashy voormalige saaie universitairen de Windows Media Player in. (En als dàt hier al meteen het milde schaamtegevoel niet is: ik geniet van hoe 'Hurts Like Heaven' in 'Paradise' overloopt en 'Paradise' op zijn beurt in 'Charlie Brown'. Ik begin de volgorde van de liedjes ondertussen ook al een beetje te kennen, straks zal ik die hele xyloto nog kunnen meezingen.)

Maar wat ik aan het eind van mijn vorige post hierover ook al zei: er liggen hier twintig andere ceedezen die ik eveneens vetgeil vind. Ik had zo de intentie om die even op te lijsten en er een soort sterrenstelsel aan te verbinden. Drie sterren, vier sterren, appreciaties, u vindt dat ook fantastisch, klopt?

Hier op mijn bureau liggen twee torens en wat brokstukken. Aan alle ceedees zal ik een score (geen sterren) met betrekking tot Coldplay toekennen, een vergelijk, een afweging ten opzichte van,.. Dat zal eenvoudigweg gaan van '(>)>' voor (veel) beter, '=' voor ongeveer even goed en '(<)<' voor - tadàà - (veel) slechter. (En fuck, zo waar als ik hier zit, al die cd's zullen van goeien huize moeten komen om beter te doen dan 'Lolo Myxito' begin ik nu opnieuw tot mijn eigen verbijstering te merken.)Toren 1 (de zuidelijke toren):* DM Stith: 'Heavy Ghost' (>)
* Dijf Sanders: 'Homesick' (>)
* Eté 67: 'Passer La Frontière' (<)* Van Hunt: 'Van Hunt' (<<)* Bherman: 'The Other/63' (>)
* Grandaddy: 'Sumday' (>)
* The Jesus And Mary Chain: 'Psychcandy' (>)
* Incubus: 'Morning View' (=)
* Hope Of The States: 'The Lost Riots' (<)

[Waarom toch bijna al deze plaatjes beter scoren dan Coldplay komt u vanonder te weten, als u wilt. Een tip van de sluier: het tweede deel van 'Mylo Xyloto' is minder dan het eerste.]

Toren 2 (de noordelijke toren)

* Ozark Henry: 'This Last Warm Solitude' (>)
* Belle And Sebastian: 'Dear Catastrophe Waitress' (=)
* The National: 'High Violet' (>>>>>>>, en nog eens: >>>>>>>)
* Spinvis: 'Dagen Van Gras, Dagen Van Stro' (=)
* Pearl Jam: 'Backspacer' (>)
* Dead Man Ray: 'Berchem' (>)
* Crosby, Still, Nash & Young: 'Déjà Vu' (>)
* Sigur Ros: '()' (>)
* The Bloodthirsty Lovers: 'The Bloodthirsty Lovers' (>)
* Jeff Buckley: 'Skeycher For My Sweetheart The Drunk' (>)
* Prince: 'Prince' (>)

[Het zal u nu helemaal opvallen dat zowat alles het eigenlijk toch beter doet dan Coldplay. Er staan dan ook te veel nummer op 'Mylo Xyloto', wordt nu heel duidelijk. Neem nu 'Up In Flames' of 'U.F.O.'. Daarom moe(s)t ik meer coherente ceedalbums die mij op zich nochtans minder enthousiasmeren betere scores geven. En om dat Coldplay-enthousiasme iets nader te verklaren: het is die wijdse sfeer die 't 'm doet natuurlijk]

Brokstukken, beide zwaar de moeite:

* Beth Gibbons & Rustin' Man: 'Out Of Season' (> of zelfs: >>)
* Anna Calvi: 'Anna Calvi' (>)

Le voilà, dit was het rudimentaire plan, meer ook niet. Twee torens en wat brokstukken. Ik heb de boel wat ingekort, het waren er anders te veel. Dit is meer dan illustratief genoeg. Het zijn er uiteindelijk dus toch niet veel, c-discs die het slechter doen dan Coldplay. Dat komt dus omdat het tweede deel van 'Lymo Lyxoto' dus niet zo goed is als het eerste. (Vooral in het middenstuk laten ze in feite steekjes vallen, en de eerste nummers zijn ook gewoon megabangelijk, waardoor het contrast enz.) Daarom heb ik nog '='-tjes moeten aanpassen naar '>'-tjes en '<'-tjes naar '='-tjes.

Tevens mag ik stiekempjes hopen dat ik wat mensen - als hier überhaupt mensen komen - kan porren voor een van opgesomde CD's in mijn torens. Niet om te krijgen natuurlijk, maar om te beluisteren. Echt leuk allemaal hoor.

Vleugellam Kowzi

2011-11-15T18:07:00.006+01:00

Beste Olaf, Ben, Brecht, Jeroen en Bart,
Beste groepsleden van Kowzi,

Ik heb net voor het eerst jullie CD 'The Act' beluisterd en vraag me het volgende af: hebben jullie oren aan jullie hoofd? In dat geval vind ik het vreemd dat jullie hebben gemeend deze debuutplaat te moeten uitbrengen. Die is namelijk totaal overbodig, want een bijzonder slap afkooksel van vele andere (slechte) groepen waarvan jullie hoorbaar alles hebben gepikt. Was er echt niemand in de buurt om dergelijke opmerkingen te maken alvorens deze plaat naar de perser ging? Dat vind ik jammer. Heel heel jammer.

Want komaan gasten, serieus: dit is gewoon niet goed. Dit is op z'n best een schim van Eels, een beetje middelmatig gitaargerammel in het algemeen en vooral een hele collectie zwakke dertien-in-een-dozijn nummers zonder spanningsboog. Ik vraag me af wie jullie precies zijn, want op internet kom ik weinig over jullie te weten. Leeftijd? 'Hometown'? Een korte biografie? Ik lees wel dat jullie eerste single 'Ugly Head' op een bepaald moment veel op Radio 1 werd gespeeld, maar dat is dan aan mij voorbijgegaan. En al had ik het zo graag anders gehad: ik heb duidelijk niks gemist.

Ik kende jullie dus niet tot voor kort - wat op zich al een teken aan de wand was; ik heb op internet geen enkele recensie over 'The Act gevonden! -, maar stootte via Last.fm op een recensie van een concert dat jullie speelden in Mechelen, in het voorprogramma van Venus In Flames. Onder de titel 'Krachtig Kowzi en vleugellam Venus In Flames' werd de loftrompet over jullie geblazen. Dat maakte mij natuurlijk benieuwd en ik schreef jullie naam ergens op, om te 'checken'. Mijn rechterduim dat jullie dat zelf ook weleens doen, een naan opschrijven om te 'checken'.

En zie, toevallig: vandaag was het dan zover. Ik vond 'The Act' in de afprijsbakken van de Fnac (ik kan er ook niks aan doen). Achteraf bekeken lag hij daar goed, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Integendeel, dacht ik: voor drie euro kunnen we - het is zo'n ouwemensenuitdrukking - niet sukkelen. Ik had hoegenaamd geen verwachtingen, maar hoopte dat er op z'n minst een aantal schappelijke nummers op zouden staan. Helaas.

Maar jongens, genoeg. Luister, wees verheugd: eigenlijk heb ik helemaal geen zin om hier nog langer op door te gaan. Ik heb nog ceedee-recensies geschreven, moeten jullie weten, en ben vertrouwd met de prietpraat die doorgaans een nieuw album moet promoten. Daarop afgaande, zo leerde ik, krijg je altijd de indruk dat je de nieuwe 'Nevermind' of 'OK Computer' in handen hebt. Wat ik wil zeggen: ik weet een beetje wat oordelen is, al klinkt dat heel pretentieus waarvoor mijn excuses, en ben ook vertrouwd met het begrip gatekeeping. 't Is dat ik geen cd-recensies meer schrijf voor goddeau.com, want anders had ik 'The Act' hoegenaamd nooit door mijn spreekwoordelijke gate gelaten, als ik daar al iets over te zeggen gehad zou hebben. Want zelf was ik als recensent van mening dat er beter over slechte muziek gezwegen kon worden, dat de mensen al hun handen vol hebben met goeie muziek, ik noem overbodig ter illustratie jullie eigen voorbeelden: Eels, Wilco, en andere. Daarom dus genoeg over jullie.

En daarom dus een einde aan mijn brief, die, zo mag ik hopen, blijk geeft van ontgoocheling, onbegrip, frustratie en een klein beetje humor. Lees tussen de regels alstublieft ook dat ik met dit hele epistel natuurlijk geen zaak van staatsbelang aanklaag. Ik trek het me gewoon zo aan omdat ik het zo graag goed had gevonden, of net héél slecht. Nu is het echter zo vreselijk grijs en middelmatig dat het ondanks enkele redelijke momenten des te ontgoochelender is. Er is wel potentieel, enz, maar het komt er niet uit.

En nog meer ten slotte wil ik jullie ook nog een fijn najaar toewensen en ook heel veel geluk met het promoten van de tweede plaat waarover ik op Facebook iets gelezen heb dat evenwel alweer dateert van februari.
En laat me mezelf ten derde male ten slotte ook excuseren voor het feit dat deze blog nu een van de zoekresultaten zal zijn voor de zoekterm 'kowzi' op Google. Maar bekijk het ook zo: slechte publiciteit is ook publiciteit. Misschien zullen er mensen benieuwd zijn naar hoe jullie copycat-shit precies klinkt en winnen jullie alsnog enkele zieltjes. Het weze jullie gegund, echt waar.

Met muzikale en tevens enigszins nonsensicale groeten,

Ali met de pet

Rechtzetting

2011-11-14T16:13:00.002+01:00

Ik was een snob. Een muzieksnob. Daar had mijn Coldplayminnende vriend gelijk in. Hoe kon ik schrijven dat 'Mylo Xyloto' kut was als ik er nooit voor was gaan zitten? Dat mocht ik inderdaad niet zeggen, dat ik daar zelf niet aan gedacht had. Automatismen. Vooroordelen. Favoriete recensenten napraten. Die op hun beurt zelf snobs zijn, enz., enz..

Dus toen mijn Coldplayminnende vriend mij zijn exemplaar van 'Mylo Xyloto' wilde uitlenen, stond ik bijzonder weigerachtig. We zaten in zijn auto en beluisterden 'het nummer met Rihanna' - mijn geschuddebol en van gruwel vertrokken gezicht waren niet geheel oprecht. Ik zocht naar lichtpuntjes en hoorde een bruggetje dat wel iets had. Mijn vriend drong aan: ik moest die hele 'Mylo Xyloto' een eerlijke kans geven en 'dat nummer met Rihanna' zou zich nog vastbijtelen in mijn hoofd.
En dat moest ik geloven.

Maar ik heb mijn vrienden lief, zelfs al houden ze van Coldplay, en ik besloot die nieuwe plaat een eerlijke kans te geven. Alsof het een experiment was. De eerste keer viel dat niet mee. Op Facebook schreef ik: 'Nu 45 minuten 'Mylo Xyloto'. Straks 45 minuten Mindfulness', waarmee ik wilde zeggen dat ik even zou moeten bekomen van de sonische bagger die ik meende te zullen moeten aanhoren. Ook vertelde ik mijn vriend in een eerste reactie dat de plaat 'onbeluisterbaar' was.
Ik dwaalde.

We zijn nu enkele dagen verder en elke morgen ben ik wakker geworden met 'Mylo Xyloto'. De tussenstand is deze: als (gewezen) muziekrecensent geef ik dit op voorhand zelfverklaarde gedrocht drie spreekwoordelijke sterren, wat staat voor prima (één ster = slecht; twee sterren = matig; vier sterren = meesterwerk). Niet meer of niet minder. Er staan enkele nummers te veel op, maar het overige is behoorlijk aanstekelijk. Die weidse arrangementen, de 'enoxification' van co-producer Brian Eno, ja, zelfs die op het eerste gehoor vreselijke singles wérken gewoon in het geheel van de plaat. Ik sla er een klein beetje van achterover en moet mijn hele kijk op Coldplay ogenschijnlijk opnieuw aanpassen (wat ik waarschijnlijk toch maar niet ga doen). Ik wil nu ook hun vorige, 'experimentele' plaat, 'Viva La Vida', beluisteren en heb ook 'Speed of Sound' herontdekt, een vergeten single uit 'X&Y'. Op repeat, een keer of tien per dag. Over weidsheid gesproken. Wat een zalig refrein.

Beter dan eender wat er op 'Mylo Xyloto' staat, laat dat duidelijk zijn. Ook staat er geen nummer op 'Mylo Xyloto' dat kan tippen aan 'Parachutes' of 'A Rush of Blood to The Head', de eerste en tweede plaat van Coldplay. Het was ook omdat Coldplay die eerste platen schijnbaar verloochende dat ik zo op hen was afgeknapt. Ze hadden mij verraden, in de steek gelaten. En ik redeneerde: fuck 'em, er is nog genoeg andere muziek om me van Coldplay niks aan te hoeven trekken. Overige singles uit 'X&Y' - de zogenaamde heruitvinding van het wiel - herinner ik me als ronduit slecht. Hun experimentele 'Viva La Vida' - daar gingen de heren op aanraden van een stoet marketeers warempel de zuiderse tour op - ging geheel aan mij voorbij en hoewel de titeltrack van die ceedee nu al een klassieker heet te zijn, heb ik geen benul van hoe dat nummer klinkt. Daar moet dan nu maar eens verandering in komen.

'Mylo Xyloto' trekt mij immers, ik wik mijn woorden, opnieuw over de streep en ik ben verrast door hoe Coldplay ondanks experimentjes en rariteiten toch au fond diezelfde groep is gebleven. Er staan te veel nummers op, er is te veel aan geproducetet en de batterij marketeers zit nadrukkelijk achter het spuuglelijke artwork, maar het is géén sonische bagger, en 'Princess of China' met Rihanna is behoorlijk catchy, nauwelijks guilty.

Conclusie: misschien wel de Grootste Groep ter wereld - U2, quoi? Kings of Leon? - heeft met 'Mylo Xyloto' een plaat gemaakt die elke muzieksnob of voormalige Coldplay-fan minstens één keer gehoord moet hebben. Of minstens vijf keer, want bij mij kwam de 'klik' ook niet onmiddellijk. Pas dan mag er geoordeeld worden, ik heb een les geleerd. En dat dit live gaat boomen is een zekerheid. Dit is vuurwerk, slingers en graffiti. Grote schermen, 60.000 mensen en memorabele zomeravonden.

En nog meer vuurwerk, slingers en graffiti. Voor tienduizenden mensen die op warme festivalavonden naar een concert van Coldplay kijken. Je kan je afvragen wat daar mis mee is als al die mensen daar gelukkig van worden. Helemaal niks, ben ik tegen mijn eigen principes in geneigd te denken.
En voor mensen die er desondanks nog steeds niks aan vinden, is er daadwerkelijk nog meer dan genoeg andere muziek. Ikzelf, bijvoorbeeld, mag 'Mylo Xyloto' tegen alle verwachtingen in dan wel prima vinden, ik heb hier rondom mij nog een twintigtal andere cd's liggen die ik eveneens prima vind. Sommige zelfs wereldklasse.

Zeperd

2011-11-12T17:27:00.007+01:00

Daarnet zag ik uit een ondergrondse parking Jan Van Den Bossche naar buiten komen. Zegt die naam u niets, dan hebt u waarschijnlijk nooit naar 'Familie' gekeken, de moeder der Vlaamse soaps - oftewel: zeperds - op vtm. Nu zou ik haast per definitie moeten zeggen dat u daar goed aan hebt gedaan om nooit naar 'Familie' te kijken: zijn we immers niet te highbrow en elitair (ik noem het bij naam) om naar een dagelijkse soap te kijken? Ja, dat zijn we in principe, maar uit onderzoek blijkt dat ook de elite - of minder hautain: de meerwaardezoeker - al eens graag naar inhoudloos vermaak kijkt. Ik beaam dat zelf graag, mezelf zonder scrupules tot de meerwaardezoekers rekenend.

Ik zag daarnet dus de genaamde Jan Van Den Bossche uit een ondergrondse stadsparking naar buiten komen. Jan Van Den Bossche is overigens niet 's mans echte naam: eigenlijk gaat deze amateur-acteur - amacteur! - immers als Jef De Smedt door het leven. Deze Jef loopt wel vaker door mijn stad, mijn moeder heeft 'm ook al in de Colruyt gespot. Mensen die hun hoofd draaien wanneer ze hem daar zien, verraden zichzelf aan andere 'Familie'-kijkers. Zij kijken of keken met z'n allen naar deze hersenloze zeperd. Ik dus ook en ik weet niet of ik dat gezegd wil hebben aan het grote publiek.

Dus hoewel er dan duchtig gekeken wordt in de Colruyt of ergens anders: aan deze Jef De Smedt is volstrekt niks te zien. Een kalende man van vijftig jaar met een ronde kop en - dat zou ik eigenlijk niet mogen zeggen - een koeienblik. Hij ziet eruit als een goedzak en om die reden hebben ze hem destijds bij vtm duidelijk ook gecast, want in 'Familie' speelt hij daadwerkelijk een ietwat domme goedzak. Een naïeve goedzak natuurlijk ook, hetgeen op zich een pleonasme is.
Jan, de goeiïge, wat onnozele, jongere broer van wijlen Guido - de oudste zoon en succesvol zakenman - en zatte Rita, die ik in honderden 'Familie'-episodes een enkele keer heb zien strijken en kuisen, maar die voorts, geloof ik, geen beroep uitoefende. Deze Rita was doorgaans immers te zat om een poot te verzetten en als ze dan al een poot verzette was het enkel om ergens iemand de huid te gaan volschelden, daarbij niet zelden in dronken toestand verkerend. (Deze zatte Rita gaat in het echt overigens als Jacky Lafon door het leven. Jacky Lafon die ik trouwens eveneens een 'personage' zou noemen. Wijlen Guido Van Den Bossche werd dan weer vertolkt door de bekende soap-acteur Karel Deruwe, die nu een rol heeft in de 'Familie'-tegenhanger 'Thuis' van de openbare omroep.)

Nog steeds zag ik dus deze Jef De Smedt uit de ondergrondse stadsparking komen. Ik moet erbij zeggen dat ik dénk dat hij het was, het kan ook een man geweest zijn die erg op hem leek. Alleszins, mijn gedachten vergleden onmiddellijk naar 'Famile', de vtm-zeperd waar ik enige jaren elke avond naar gekeken heb, daarbij vergezeld door de overige leden van het gezin waartoe ik behoor. Wanneer en vooral waarom we ooit beginnen kijken zijn staat me al lang niet meer voor de geest. Wel geloof ik dat Marie-Rose (vertolkt door rimpeldoos Martine Jonckheere) op dat moment al dood was en dat Guido (haar weduwnaar) reeds had aangepapt met de veel jongere Els.

Ook uit die beginperiode herinner ik me dat Guido in een vete verwikkeld was met ene Didier (een geweldige rol van Ronny Waterschoot) dewelke een boeventronie had zoals ik nadien geen boeventronie meer heb gezien, wat hem de ideale man maakte voor de rol van de louche maffiafiguur die hij moest vertolken. Deze Didier was een geweldig personage en het was dan ook zonde dat hij op een boot door Guido werd neergeschoten en dramatisch in de zee verzoop.

Wij hebben lang naar 'Familie' gekeken thuis. Wij kenden alle personages en alle verhaallijnen. Wij kenden café 'Banaña' en restaurant 'De lork', uitgebaat door Monique, de ex van goedzak Jan met wie zij twee kinderen had. Om 19.45 zaten wij aan de tv gekluisterd en als er nog iemand rond liep te stommelen riepen wij: "Sssst! 'Famile' begint." Uit zijn nieuwe relatie met ene Nele, van wie hij later ook weer zou scheiden, had Jan overigens nog twee kinderen: Leentje en Maarten. Ook zatte Rita had een zoontje Pierrot(ke) van wie het steeds onduidelijk bleef wie zijn vader was. Dit Pierrot(ke) was een leeftijdsgenootje van Maarten en Leentje en samen schootten zij goed op.

(Ik moet de lengte van deze tekst in het oog houden, want ik kan hierover blijven doorgaan.)

Dus, ik herken Jan Van Den Bossche oftwelel Jef De Smedt nog wanneer ik hem - als hij het tenminste was - uit een ondergrondse parking naar buiten zie komen. Ook al omdat hij nog geen twee druppels veranderd leek sinds ik voor het laatst naar 'Familie' keek, misschien wel tien jaar geleden. Er kwam een moment waarop het 'op' was tussen 'Familie' en ons. De verhaallijnen waren niet meer geloofwaardig, er kwamen steeds nieuwe personages bij en wij werden zelf ook gewoon te oud of te kritisch om nog naar dergelijke zeperds te kijken.
Een tijd geleden merkte ik trouwens dat 'Familie' in een nieuw kleedje zit en dat ze een tiental jaren zijn doorgespoeld in de tijd. Jans zoontje Maarten is nu - uiteraard vertolkt door een andere acteur - een kerel van een jaar of 25 met een brommer en een vriendin. Hij is nog steeds beste maatjes met Pierrot - geen '(ke)' meer -, maar wat zij samen zoal bekokstoven is me niet duidelijk geworden. Andere oude bekenden merkte ik niet meteen op, maar wel is Marie-Rose (de gestorven vrouw van Guido) uit het rijk der doden opgestaan! Nieuwe personages zijn erbij gekomen, oude personages zijn al dan niet met hun goesting uit het script geschreven.

Maar goedzak Jan doet wel nog mee, en hoe! De man baat blijkbaar een café uit, iets dat echt past bij deze pummel van twaalf stielen dertien ongelukken. Ook is zijn huwelijk met Nele dus gestrand, maar hij heeft alweer een nieuwe, veel jongere, vriendin. En zo blijft de bal des soaps maar rollen en stevent Jan Van Den Bossche zowel in de zeperd als in het echte leven onder zijn schuilnaam Jef De Smedt rustig af op zijn pensioen. Het zal van alle vijftigers volgens mij niet deze Jef De Smedt zijn die doodgraag op brugpensioen wil. Zolang deze Jan/Jef in de Colruyt herkend wordt, gaat deze kale lummel immers met veel plezier door. Want waarom zou zo'n man anders vijftien jaar lang de onnozele Jan Van Den Bossche blijven vertolken in een zeperd van één uit de duizend? Toch omdat hij dan herkend wordt door 800.000 Vlamingen, kan ik alleen maar denken. Zelf hoop ik dat ik het nooit zal hoeven mee te maken, maar ik begrijp heel goed dat het ook wel een beetje leuk kan zijn, herkend worden door gemiddeld 800.000 en in piekweken zelfs één miljoen mensen.

Boudweg

2011-11-10T23:18:00.002+01:00

Was het mijn huisdokter die me adviseerde om regelmatig te masturberen? Nee, het was niet mijn huisdokter, wat een geluk, het was mijn uroloog. Niet mijn uroloog als in: die van mij. Nee, de uroloog - ergens iemand anoniem, wist ik veel. Die specialist die ik natuurlijk niet persoonlijk kende, helemaal niet kende zelfs en vanzelfsprekend ook helemaal niet wilde kennen. De arts die me boudweg vertelde dat ik regelmatig moest masturberen, zoals een virusscanner je opdraagt om regelmatig een scan uit te voeren. Boudweg dus, of, welja, een ander woord, afhankelijk van de context. Boudweg zei mijn uroloog - het was een vrouw - dat ik regelmatig moest masturberen. Nee, dat woord gebruikte ze zelfs niet, ze sprak meer omzwachteld over 'zaadlozingen' waarmee ze, volledig terecht, in het midden liet of ik al dan niet een relatie had (dewelke ik toen niet had), maar ik intrepreteerde onmiddellijk: masturberen (wellicht ook omdàt ik toen geen relatie had). Masturberen op advies van de in dit soort aangelegenheden gespecialiseerde arts. Ze moest er zin in hebben, dacht ik. Ik had er bepaald géén zin in.

Ja, het was een 'speciaal' moment. En er schoot vanalles door mijn hoofd. Misschien had ik gewild dat een of andere gek vanalles door mijn hoofd was komen schieten, maar daar dacht ik toen niet aan, aan grapjes met 'door mijn hoofd schieten'. Daar kon ik toen niet aan denken.
Om de prostaat te ontgiften, had ze gezegd. Daarom moest ik regelmatig masturberen, daarom. Niet zomaar, of wat had u gedacht? En al zeker niet pal voor haar neus. Nee, omdat ik mezelf ermee zou helpen. Dus dat was dan eigenlijk nog niet eens zo gek. En ja, al was het dan een taboeonderwerp - wat het overigens nog steeds is, meer dan ooit lijkt me zelfs: als het zou helpen, masturberen, dan moest het gebeuren, masturberen. Dan moest het gebeuren.

Vijfentwintig euro lichter - ik spreek van de tijd dat er nog zoiets was ale de Euro en de Eurozone - en met het inmiddels bekende advies in gedachten keerde ik weer naar huis. Ik hobbelde meer, want stappen was geen sinecure met zo'n ongemak tussen m'n benen. Bij thuiskomst zou er gemasturbeerd worden, dat moest dan maar, wat had ik te kiezen. Op bevel nog wel, voor het eerst in mijn leven. Ik vroeg me af of het me dan zou lukken, op bevel. Moest ik op internet naar porno gaan zoeken of uit de archieven in mijn hoofd een droomprinsesje opdiepen? Welk droomprinsesje moest dat dan wel zijn? Of moest het zo'n P-magazinehoer zijn? (P-magazine, nog zo'n blad dat al jaren niet meer in de rekken ligt.) Of - oh nee - iemand met wie ik persoonlijk omging? Of was ik misschien verliefd? Nee, nee, nee. Shit!

Voorwaar geen makkelijke avond was dat. Ik zou zeker niet thuiskomen en masturberen, ik zou wachten tot ik zou gaan slapen en zou me dan de nacht inrukken, om het zo maar even boudweg te stellen. We waren immers toch boudweg bezig geweest bij de uroloog, dan kon ik er nu ook rustig mee doorgaan. Die uroloog - of is het urologe? - was anders niet mis, herinnerde ik me zodoende boudweg. Maar dat ging natuurlijk niet, wist ik daarna weer heel wat minder boudweg, want denk na, zag ik in: dan zou ik haar opnieuw onder ogen komen en onherroepelijk moeten denken aan hoe ik klaarkwam terwijl ik over haar fantaseerde, ergens ver weg van de dokterspraktijk. Maar wel haar opdracht uitgevoerd - ha! Vetzak die ik toen was.

Ja, in de tristesse van het moment zat ook een schijn van humor. Een prostaatontsteking, oh well. En als vanzelf maakte ik me plots de bedenking wat dat wijf - want plots was ze een wijf - er eigenlijk zelf allemaal van dacht. Zoals ze daar zo mooi had zitten zijn in haar dokterspraktijk. Het was haar job om de patiënt correct te adviseren, natuurlijk, maar zou ze er ooit bij stilgestaan hebben dat ze die patiënt dan mogelijk met vreemde gedachten huiswaarts stuurde? Zou ze zelf de, in dit geval, eigenlijk niet eens zo gekke link gelegd hebben tussen enerzijds haar mooie snoetje en anderzijds de gedachtengang van de man die ze de opdracht gaf te masturberen? Zou ze daar geen milliseconde aan gedacht hebben? Zou ze zo onschuldig of naïef kunnen geweest zijn? Nee, zo had ze er zeker niet uitgezien. Dat vroeg ik me toen allemaal af, op weg naar huis en die avond ongemakkelijk onderuitgezakt in een zetel in een te weinig verlichte woonkamer.

En de dagen daarna maar hobbelen, hobbelen, hobbelen. Ik herinner het me nog goed en het moet er heel vreemd hebben uitgezien, al vermeed ik het zoveel mogelijk om buiten te komen. En me altijd maar afvragen hoe ik die vervelende pijn kon verzachten. En - cynisch - of ik misschien een lekker klein kankertje aan 't kweken was.
En fuck wat lachtte het leven me (weer) uit in mijn gezicht. Ja, ik baalde die hele week, ik baalde verschrikkelijk. Ik voelde me belachelijk gemaakt, maar niet door iets of iemand. Door 'het'. Het leven. Het leven op deze planeet in al zijn gebrekkigheden, mijn eigen leven, de nietige mens.

Maar dat was toen. Nu zijn we verder.

Nu zijn we twaalf jaar verder en heb ik daadwerkelijk prostaatkanker, ik lig al een maand in het ziekenhuis. Maar volgens de dokters zal ik er meer dan waarschijnlijk ook weer vrij snel van herstellen, ik was er goed op tijd bij, hoe had het ook anders gekund. Nee, ik overwin dit, absoluut, ik kom hier door.
Maar wel stel ik me nog steeds diezelfde vraag van twaalf jaar geleden - niet dikwijls maar toch: waarom lacht het leven een mens soms toch zo hartelijk in zijn gezicht uit? Waarom laat het leven een man wekenlang ongemakkelijk 'hobbelen', godbetert? Opdat we niet te overmoedig zouden worden? Hoogstwaarschijnlijk. En in dat geval begrijp ik het nog ook. In dat geval vind ik het, en ik wik mijn woorden, zelfs nog dik oké.
Echt waar.

Bouli

2011-11-09T13:01:00.006+01:00

Bouli Lanners, dat vind ik nu eens een leuke naam zie. Naam? Lanners Voornaam? Bouli. Doet mij denken aan een tv-sneeuwman uit het Jura van mijn tijdrekening, Bouli. Of Boelie. Zoek maar op.

En die Bouli maakt films. Zouden die ook zo leuk zijn? Anders, is het antwoord. Anders. Niet leuk, nee, anders. Mooi en leuk, maar ook triest. Zijn nieuwe film 'Les Géants' heeft mij niet helemaal over de streep kunnen trekken. Ik wilde een realistischer verhaal. Deze film over drie jongens (2 x 15 en 13) schept een te irrealistisch beeld van wat er mogelijk is voor zo'n jochies in de Ardennen. Een te melancholisch beeld ook. Het is super dat een vijftienjarige met een auto rijdt, maar dat kan nu eenmaal niet. Een vijftienjarige met een auto laten rijden om je film te pimpen, is valsspelen.

Maar wij kijken naar de film en de film is een afgewerkt product. Daar veranderen wij als kijker niks aan en dat hoeft ook niet. Ik discussieerde met mijn broer over korte en lange films. Hij was van mening dat sommige films te kort zijn, dat ze niet diepgaand genoeg zijn, of wat zijn precieze argumentatie ook was. Ik zei dat films nooit te kort kunnen zijn, tenzij je er gewoon niet genoeg van kan krijgen, maar dan kijk je gewoon nog eens. Weten wij immers veel of een film te kort is? De regisseur zal dat wel voor ons weten. Natuurlijk heeft die meer materiaal opgenomen dan wat hij laat zien, maar om zijn verhaal te vertellen had hij dat overige materiaal blijkbaar niet nodig. Ik geloof alleen in te lange films - zie: 'Blue Bird' van Gust Van den Berghe -, niet in te korte. Schrijven is schrappen, als u die uitdrukking kent. Zelf lap ik ze echter graag aan mijn laars. Ik ken de drang om te veel te willen zeggen.

'Les Géants' is te kort noch te lang. Het verhaal is rond. En is het een goed verhaal, van de man met de leuke naam? Hangt ervan af wat je goed vindt. Mij doet de plot nog het meest denken aan een boek voor veertienjarigen. Een en ander is nog net te kinderachtig om geloofwaardig te zijn voor de grote mensen in de grotemensenwereld. Kinderen van 13 en 15 jaar verhuren immers geen huis aan een louche drugsdealer en brengen geen hele zomer door in totale afwezigheid van hun ouders.

Dat 'Les Géants' maar een film is en een symboliek bevat, dat begrijp ik natuurlijk wel, maar toch. Ik stapte in dit verhaal met het idee het over mij heen te laten spoelen zonder er teveel van te geloven. Op die manier raakte ik ook niet al te zeer betrokken. Het werd een vrij afstandelijke kijkervaring, die ook weer makkelijk van mijn huid spoelde. Mooie beelden, leuke moppen, bij momenten hilarisch en dan weer wat triest, maar in sé geschikt voor veertienjarigen. Dat mensen van 40 hier nog veel aan vinden, vind ik opmerkelijk. En toch oogst deze film bijna onverdeeld goeie kritieken. Tot in Cannes. Omdat Bouli Lanners populair is?

Waar de critici het in niet geringe mate over hebben zijn de mooie beelden van de prachtige natuur. Inderdaad: daar heb ik ook van genoten. Bouli is een schilder en dat zou een en ander moeten verklaren. De hele film zit overigens vol mooi in beeld gebrachte scènes, ja het zou de prachtige verfilming van een jeugdroman kunnen zijn. Hoe les gas hun haar bijvoorbeeld platinablond verven, weergaloos en een supercoole vondst. Maar voor de oude man die ik ben, is dit allemaal net iets te gek.

Omdat ik nooit zelf zo'n stoten heb uitgehaald waarschijnlijk. Maar dat is een ander verhaal.

Alles wat ik uit mijn blote hoofd weet over David Lynch

2011-11-08T21:41:00.000+01:00

David Lynch is een Amerikaan, geboren in 1946, is, denk ik, vier keer getrouwd, of heeft vier vaste relaties gehad, en heeft, denk ik, drie kinderen bij drie verschillende vrouwen.

Hij is een zeer bekend en gewaardeerd filmregisseur. Zijn filmdebuut maakte hij met 'Eraserhead' in 1977. Ik heb die film gezien en sindsdien moet ik er nog heel regelmatig aan denken. Die beklemmende sfeer, in zwart-wit, de weinige dialogen. Bijna clownesk. En dan die jankende foetus, of wat het precies is. Crazy. Een spannende film die me niet loslaat. Ik mag graag denken dat toen al duidelijk was dat die Lynch later een 'grote' zou worden. Jammer dat ik er niet bij was in 1977.

Nog films van Lynch zijn 'The Elephant Man', 'Blue Velvet' - zijn bekendste -, 'Lost Highway', 'Mulholland Drive' en 'Inland Empire'. 'BV', 'LH' en 'MD' heb ik gezien en nu heb ik ze opnieuw uitgeleend uit de bibliotheek. Omdat ik alles van David Lynch meermaals wil zien.

(Er zijn veel films en veel regisseurs, maar er zijn niet zoveel regisseurs die zo nadrukkelijk hun stempel op een film drukken en als regisseur zo'n naam maken.)

Ik denk aan David Lynch omdat ik al een aantal weken naar 'Twin Peaks' aan het kijken ben. Momenteel zit ik over halfweg het tweede seizoen. Ik koop zelden DVD's, maar ik ga zeker de 'Twin Peaks'-box kopen. Wat een geweldige reeks. Wat hou ik van Special Agent Dale Cooper en al die andere mooie jongens en meisjes. Wat is het toch geweldig dat er doorgaans enkel mooie mensen in films en series meespelen. Het maakt het allemaal zo oneindig veel toegankelijker.

Gisteren las ik in Rifraf een eerste recensie over David Lynch' eerste ceedee. Klonk interessant, ik ga daar zeker naar luisteren. Ik associeer David Lynch met ambient en ben dan ook benieuwd naar wat ik te horen zal krijgen. Het is vast goed.

Ik zie Lynch voor me als een grote man met een grijze kuif, maar het kan dat ik het fout heb. Het is alweer een tijdje geleden dat ik zijn hoofd nog eens zag.

Wat kan ik nog meer zeggen? Euh, stop!

Jaloers

2011-11-07T21:08:00.000+01:00

You make remarks of the people
who walk past your window
arm in arm

You're even jealous of the roses
that grow in the garden of the house
where nobody lives

You even say there's a time and a place
for feeling happy
you speak of love as a symptom of conformity

- 'Jealous of Roses' van Bibio

Ho maar!

2011-11-06T15:51:00.001+01:00

Raymond Van het Groenewoud, ik vind dat ouwemensenmuziek. Van een man die niet kan zingen. Kraken en praten, da's zijn zingen. Hij klinkt als een stofzuiger in plaats van een ventilator. Maar ik heb niks tegen hem hoor. Integendeel. Dat soort man hoor ik weleens graag praten. Liever dan zingen, in zijn geval. Dat type mens heeft de potentie om interessant te zijn in een gesprek, en da's altijd goed. Maar eigenlijk weet ik weinig over hem en ik moet altijd aan Sigrid Spruyt denken als ik hem hoor, dus heeft hij kennelijk nog nooit iets gezegd dat mij is bijgebleven. Wel denk ik steeds: zo'n schorre stem aan het ontbijt met de aangename stem van nieuwsanker Sigrid Spruyt (die er wellicht ook niet jonger op geworden is, maar die ik me herinner als een frisse verschijning, tien jaar geleden).

Maar ik zei: Raymond is geen oninteressante man. Interessanter alleszins dan zijn groupies, oftewel: de madammen van Radio 1. Met hun voormiddaggezoem promoveren ze elke reuteling van Raymond tot een achttienkaraatsdiamant. En als Raymond in hun studio zit, lijkt het wel alsof ze niet meer kunnen presenteren. Hij zou live een nummer kunnen spelen - liefst iets nieuws, iets onbekends - en zij zouden niet tot het eind kunnen wachten om al 'fantastisch!' te roepen. Ze zouden het middagnieuws met twee minuten uitstellen om hun meerwaardezoekerspunt te maken: Raymond, da's tijdloze topklasse, een grote meneer. Zeg dat Radio 1 het gezegd heeft, of meer bepaald: Friedl' Lesage, door iedereen aldaar bestempeld als een straffe madame, maar zijzelf zegt daarover zonder twijfel: ho maar!

Een 'straffe madame'. Nee, daar heeft Friedl' gelijk in, dat is ze niet, al denkt ander radiovolk daar dus zonder twijfel anders over, daar hoef ik niet eens mijn rechterhand om te verwedden. Zoals die diepgaand kan zijn,

Friedl'. Zoals die een zachte stem heeft en vooral op basis daarvan een voormiddagpragramma mag presenteren. Ja, dat kan alleen Friedl'. Of Ruth Joos, bij nogal wat mensen beter bekend als - heel flauw: Trut Joos.

Maar dat zijn wel het soort 'madammen' - en met Raymond erbij: het soort mensen - die door de maatschappelijke Canvasklasse op handen worden gedragen. "Onlangs was Van het Groenewoud bij Friedl'. Heel interessant."
En het volgende is wellicht een misplaatste verwachting van mij, maar ik mis humor bij die mensen, of in hun radioprogramma's. Alsof ze humor in hun verleden situeren. Ze zijn daar uitgegroeid, uit humor. Ruth serieus over cultuur, Friedl' over boeken en hun luisteraars genoegzaam over hun kijk- en luistergedrag. Misschien omdat ze mama's, papa's, oma's en opa's zijn geworden? Of omdat ze huizen, bouwgronden en moderne keukens bezitten? Dure reizen maken?

Ik vind dat al die sérieux bij elkaar een beetje gerelativeerd mag worden. (Zie ook: 'Rode hond' ter illustratie van de banaliteit die soms op Radio 1 te horen is).

Mààr, jongens en meisjes (en ik vind het belangrijk om dit aan het eind van dit ietwat gratuite epistel te zeggen): ik heb zelf géén suggesties voor hoe dit door mij beschreven euvel opgelost moet worden. Hetgeen wel vaker het probleem wanneer ik iets aanklaag.

Dan liever zinnig zeilen

2011-11-04T17:59:00.002+01:00

Ben ik blij dat ik nooit meer een boek van Herman Brusselmans moet lezen. Niet dat ik verplicht was om 'Het zinneloze zeilen' te lezen, maar ik deed het wel, en ferm tegen mijn goesting, al van bij de eerste bladzijden. Ik vroeg me dan ook af of ik niet beter kon stoppen, maar stoppen is niet van mijn gewoonte en dus las ik door. Het is tenslotte een vrij dun boek dat vlot leest. In 'De goede moordenaar' van Jef Geeraerts ben ik enkele weken geleden wél gestopt. Omdat ik het gehad had. Het werd wel heel eentonig en de letters stonden te dicht op elkaar. Eén blad lezen duurde een minuut of drie - te veel naar mijn goesting op den duur.

Nu is 'Het zinneloze zeilen' uit en het enige dat ik er interessant aan vind is dat Brusselmans even oud was als ik nu, toen hij al die zinneloze zeik schreef. Wat een rare jongen moet hij toen al geweest zijn. En maar paffen, waarschijnlijk, en zijn haar maar laten groeien. En eigenlijk ook wel interessant is dat hij zichzelf als schrijver in zijn verhalen betrekt. Zo schrijft hij over de non-belevenissen van zijn personages en stelt zich dan bijvoorbeeld de vraag waarom hij die dingen eigenlijk opschrijft. Dat vind ik interessant want ik doe dat ook weleens. Vooral in mijn eerder 'labiele' stukjes, als ik dat tenminste aan u zou willen verklappen. Dat ik ook weleens doe wat Brusselmans doet. Of liever: dat ik ook weleens labiel ben.

Maar goed, nu lees ik dus nooit meer Brusselmans, nu heb ik het gehad. Ik schreef onlangs dat ik benieuwd was naar 'Het zinnneloze zeilen' omdat dat zijn debuutroman is, waarvan ik had gehoord dat die nog leuk was, nog authentiek, maar waarover Geert Simonis in een reactie zei dat het niet zijn debuutroman was als wel een verhalenbundel. Wat er ook van zij: 'Het zinneloze zeilen' was misschien wel een klein beetje leuk, maar zeker niet om het mensen aan te raden of om er schuddebuikend om te moeten lachen, zoals een recensent van 'Het vrije volk' op de achterflap beweert te hebben gedaan.

Nee, voor de derde keer, nu lees ik echt nooit meer Brusselmans. Of het zou zijn dit jaar verschenen roman 'Van 3 tot 6' moeten zijn. (Ik kon niet op de titel komen en gaf op Google 'Brusselmans blue' in, omdat het hoofdpersonage in 'Van 3 tot 6' Blue heet, wat ik me nog wel herinnerde.) Omdat ik daarover gehoord heb dat het nog eens een goeie Brusselmans is, zoals er al in jaren geen goeie Brusselmans meer verschenen schijnt te zijn. 'Van 3 tot 6' zou, uiteraard omfloerst, over de breuk met zijn vriendin, Tania Demetsenaere, gaan - waardoor Blue geïnspireerd is - en dat wekt vanzelfsprekend de curiositeit, want zoals Brusselmans veel in de media geweest is om over die breuk te vertellen, ja, dat kon tellen.

Maar liever zou ik ook 'Van 3 tot 6' helemaal niet lezen. Want als ik al iets zal onthouden uit de lectuuur van 'Het zinneloze zeilen' is het wel dat er duizend andere schrijvers zijn die interessantere, 'zinnigere', verhalen vertellen. Brusselmans is tijdverlies, zo cru is het wel. Hij serveert de snelle opwarmmaaltijd die je eenzaam en alleen in je kamertje opeet, in plaats van de zelfgemaakte taart op het gezellige verjaardagsfeestje, die G.G. Marquez gebakken heeft, omzeggens.

Ja, ik schrijf soms ook maar wat.

Het eetcafé

2011-11-03T16:57:00.002+01:00

Er valt een regendruppel in het putje van mijn kin. Er loopt een aan een joint lurkende rastafari voorbij. Ik vraag me af hoe het nog met mijn meisje in Melle gaat. Mijn favoriete juf. Zou ik haar eens een brief schrijven? Ik zal haar eens een brief schrijven.

Ik denk na over de betekenis van de woorden 'berooid' en 'bekaaid'. Even opzoeken, al weet ik eigenlijk wel wat ze betekenen hoor. Gewoon om het heel zeker te weten. 'Hij kwam er bekaaid vanaf, hij is er berooid aan toe.' Past op die manier niet in een zin, maar zou zoiets betekenen als: hij was teleurgesteld, bedrogen, want had geen nagel om zijn gat aan te krabben. Oh, wat houd ik van mijn taal. Net als mijn meisje in Melle.

Met wat zin voor drama zou ik ook mezelf bekaaid en berooid kunnen noemen. In werkelijkheid is het niet zo erg, maar toen ik net naar de spijskaart in het eetcafé keek, merkte ik toch dat mijn budget ternauwernood volstond om een broodje hesp te kunnen kopen. Niet eens américain, daarvoor kwam ik twintig cent tekort. Ik had geen zin in hesp, maar wel in een broodje. Omdat ik honger had, zoals ik enkel de laatste maand wel eens honger kan hebben: van echt te weinig te eten. Mijn maag knorde en dat belette me geconcentreerd te lezen. Vandaar dus het eetcafé en niet langer de leeszaal.

Een broodje hesp was echt mijn enige optie. Het was van moeten. Een wafel met ananas zat er niet in - het idee alleen, - een banaanmilkshake al evenmin. Het jongetje naast mij kreeg er wel zo eentje van zijn moeder, maar ik was niet jaloers. Beeld je in.

Even verderop zat een oud koppel zomaar wat te zitten. Als ze al iets deden is me dat compleet ontgaan. Misschien dronken ze koffie, heel traag zoals oude mensen met zeeën van tijd dat doorgaans doen. Het weze hen gegund. Er is leven op deze planeet en ook deze oude mensen zijn daar het slachtoffer van. Als zij hun lot kunnen verlichten door gezapig een koffietje te drinken, kan ik dat enkel toejuichen.
Wel gebeurde het volgende, heel mooi: plots stond de vrouw - ver in de zeventig, schat ik - op en liep ze langs haar man heen, in de richting van het toilet, waar ze naar alle waarschijnlijkheid heenging. En weet je wat ze al schuifelend langs haar man deed? Ze gaf hem - een jaar of tachtig, volgens mij - een kusje op zijn wang.
Ook naast mij zat een paartje, van mijn leeftijd deze keer. Zij praatten over, ja, waarover hadden ze het nu weer, ik geloof een kinderboek, en hielden elkaars handjes vast in afwachting van hun bestelling. Dat wilde ik ook, bedacht ik me: handjes om vast te houden en een wang om te kussen. Helaas.

Ik zat alleen, keek naar de grond en diep in het ijle. En ook leed ik kou, gezeten aan een openstaande deur, en ritste ik mijn polo zo hoog mogelijk dicht. Ik at mijn broodje hesp in zeven haasten op en maakte me uit de voeten. Nog in mijn portefeuille zat tien cent, maar geen denken aan dat de zittende hoofddoek op straat die zou krijgen, nee, dat doe ik niet meer.

En dus ging ik heen, weg uit het eetcafé, viel er een regendruppel in het putje van mijn kin, liep er een aan een joint lurkende rastafari voorbij en bedacht ik me dat ik maar eens een brief naar mijn meisje in Melle moest schrijven, mijn favoriete juf.

Misschien is dit al die brief.

En italique

2011-11-02T11:59:00.001+01:00

"Beste,

Connect people bedankt u om aan onze stand bij de salon Talentum voorbijgegaan te zijn. Voor degenen die wij nog niet hebben gecontacteerd dank u om ons uw C.V. Word zo snel mogelijk te verzenden. Aarzelt niet om onze website www.connect-people.eu of onze groep te bezoeken over Linked IN of nog onze advertenties op Monster, vacature en Stepstone. Met plezier om zich in uw onderzoek van een betrekking te helpen."

- Het team van Connect People

(sic)

Leuk dat ze l'effort hebben gedaan om mij een mailtje te sturen. Charmant bovendien, met die foutjes. Nog net compréhensible. Schattig. Ik weet het nu wel zeker: heel wat Franstalige bedrijven zouden er goed aan doen d'embaucher een Nederlandstalige communicatiemedewerker. En pourquoi zou ik dat dan niet kunnen zijn?

Zo klunzig. Ze maken vooral foutjes met de prépositions. Maar die zijn ook het moeilijkst in une autre langue. Had ik dezelfde message in het Frans moeten overbrengen, er hadden ook fouten ingestaan.

Ik praatte met een man van Connect People op een jobbeurs. Het was fun. Ik had niet onmiddellijk compris waarover het ging, maar ik dacht: dit standje is bilingue wat niet het geval bleek te zijn, waarop ik op Frans overschakelde en een non-gesprek begon dans lequel ik zei dat ik als Vlaming best in een Franstalige context zou willen werken, als par exemple communicatiemedewerker. Het had veel d'une blague, want die moeilijkheid met talen zorgt voor een huizenhoge muur tussen Frans en néerlandais. Een komische situatie, quoi.

Ik sprak Frans, waarop mijn Franstalige Connect People-dienstverlener naar het Nederlands wilde overschakelen om mij mieux te kunnen dienen. Zijn Nederlands was evenwel veel pire que mijn Frans, waardoor we zelfs even op Engels overschakelden. Ons gesprek verzandde bijgevolg in een très informele sfeer waarbij er meer gegrapt werd dan dat er encore sérieux werd gedaan.

Ik had dan ook niet expecté dat ze me nog zouden mailen, même al gaf ik ze mijn cv af en vulde ik een formulier in op leur site-web. Het leek allemaal zo onmogelijk.

Meer dan probablement komt hier nu voorts rien du tout van, maar op z'n minst was het een amusante expérience. In de tussentijd zal ik essayer d'améliorer mijn Frans, car het is mijn ambitie om op een dag aussi bien Frans te spreken que mon père.

Ce qui ne sera pas facile.

Goeie muziek is beter

2011-11-01T12:56:00.002+01:00

Ik heb een schoendoos vol afdankertjes. Cd's, geen schoenen. Ik heb 500 cd's, volgens mij, en onherroepelijk zijn er daar bij die je na verloop van tijd niet goed meer vindt, die je weg wil hebben. Maar waar ga je met cd's naartoe eens je ze beu bent? Naar tweedhandswinkels waar je voor zo'n schoendoos 30 euro krijgt, als je geluk hebt, want soms hoeven ze die 'troep' zelfs niet, ik geef ze geen ongelijk.

Wat zit er in mijn schoendoos? Vanalles een beetje. De meeste cd's erin heb ik gerecenseerd voor goddeau. Graag gedaan hoor, maar uiteindelijk kon die te recenseren brol de strijd met mijn vrijwillig gekochte cd's niet aan. En dan zit je ermee.

De interessantste namen in de schoendoos zijn wellicht 'Outside The Simian Flock' van Millionnaire, 'A Feast of Wire' van Calexico en 'Kala' van M.I.A.. Wie voor een dezer interesse heeft, steke zijn vinger op. En een
plaat die ik ook wegdoe is 'Topless Is More' van het Brugse De Portables. Daar wil ik even dieper op ingaan want dit is een interessant geval.

Ik heb een mening over De Portables, ze hebben erom gevraagd. De groep bestaat uit vijf leden en ooit las ik ergens dat 'humor' hun zesde groepslid is. Dat is wellicht ook humor. Daarmee leggen ze de lat echter meteen vrij hoog. Klinkt leuk, humor als zesde groepslid, maar De Potables maakt muziek en geen cabaret, even controleren dus of die muziek ook goed is. Dat valt redelijk mee, waarmee ik bedoel: het is niet slecht, maar ook niet 'waauw'. Op hun 'Girls, Beware!' - humor - staan twee goeie nummers, op 'Topless Is More' drie. Dat is te weinig. Voorts zijn die platen zeker niet onbeluisterbaar, maar voor mijn part van matig niveau. Waarom heb ik 'Topless Is More' dan gekocht? Weet ik niet meer. Wellicht voor een spotprijs uit een tweedehandswinkel meegepikt.

Die goeie nummers uit 'Topless Is More' heten 'Bulletbabe', 'Vegetarian BBQ' en 'This Is A Song'. Humor, ziet u? En er staan nog meer leuke titels op die plaat. Ik overloop ze even:

'Col Phillins', een weinig opwindende instrumental van negen minuten - (instrumentals krijgen over het algemeen speciale titels mee, zie bijvoorbeeld Mogwai of Explosions In The Sky). 'The Indian Mahowhow' - ze zijn van Brugge, remember? 'Autist Redding': bijzonder flauw, zowel de titel als het nummer. En 'Triportit': wel geestig, maar ook weer geen speciaal nummer.

Het lijkt wel grapppig te moéten zijn en dat vind ik een beetje pijnlijk. De hoge verwachtingen worden hoegenaamd niet ingelost. De grappige titels dekken matige liedjes. Enkel de albumtitel zelf is echt leuk. Zielig is ook dat hun (voormalige) label (K-RAA-K)³ de plaat niet wilde uitgeven, wegens niet goed genoeg. 'Girls, Beware!' hadden ze wel nog uitgegeven.

Wie grappig wil zijn, moet scoren. Daarom heb ik ook zo'n hekel aan het merendeel van de Vlaamse stand-upcomedians. Zo vervelend allemaal. Het heeft iets arrogants om van jezelf te beweren dat je grappig bent. Dat schept verwachtingen en die moet je dan ook maar inlossen. Als je dat niet doet, ga je op je bek.

Geïnteresseerden in 'Topless Is More' mogen dus ook iets laten weten.

Oktober-november

2011-10-30T11:43:00.000+01:00

Oktober bracht twee theaterstukken, een etentje, een concert, twee interessante ontmoetingen, twee uitstekende films, één verrukkelijke maaltijd, een handvol leuke nieuwe liedjes, enkele cafébezoeken en één discotheekbezoek. Ik voerde enkele interessante gesprekken met voor mij belangrijke mensen, en er werd ook gelezen en geschreven.

Daarmee moet ik tevreden zijn en dat ben ik ook. Ik verplicht mezelf om daarmee tevreden te zijn. Maar alles overkoepelend knaagt er iets: ik heb geen werk en weinig structuur in mijn dagen. Waardoor ik nu wat opgedroogd ben.

November brengt voorlopig twee of drie concerten, afspraken met twee vrienden die ik deze maand niet heb kunnen zien, een familiebezoek, een feestje en de Boekenbeurs. Ook heb ik een betaalde opdracht.

In de wetenschap dat daar nog een aantal dingen zullen bijkomen, ben ik daarmee tevreden.

Turfsmurf

2011-10-28T15:04:00.002+02:00

"Op mijn werk noemen ze mij de Turfsmurf."

Dit is het lot van ene Pieterjan, de jongste medewerker van het Radio 1-programma 'Peeters & Pichal'. Pieterjan is 23 en mag reportages maken voor dit ochtendlijke 'consumentenprogramma'. Geregeld moet hij 'tellen', turven. Welk automerk er het vaakst door het rood rijdt; welke leeftijdsgroep er het meest kleine muntjes van de straat raapt, en derglijke. De Turfsmurf mag zijn bevindingen vervolgens komen toelichten bij Annemie Peeters.

Deze 'markante radiopersoonlijkheid' spreekt consequent over de Turfsmurf en dat maakt van haar, naar mijn aanvoelen, een nog meer omstreden presentatrice. Want omstreden is ze zeker: ze lijkt weleens haar eigen interviewees uit te lachen, kan nogal bot en kortaf zijn en verbreekt soms bijna letterlijk een telefoongesprek omdat er een plaat in de player zit. Het gebeurt daarbij dat je haar interviewee beduusd nog enkele woorden kan horen stamelen. Ik twijfel er niet aan dat daar mensen bijzijn die Annemie niet meer aan de lijn wensen te krijgen. Ik twijfel er evenmin aan dat er luisteraars zijn die niet met haar streken opgezet zijn. Het is een raar mens, dat is ook wat ik van haar vind. Maar dat boeit me ook. Het is aantrek en afstoot. Ik blijf luisteren, het is spannend.

Want ze heeft de Turfsmurf in het leven geroepen. Haar verdienste. Of die smurf dat leuk vindt, dat hij zo aangesproken wordt, is niet geweten. Ik denk ook niet dat dat het er toe doet. Annemie vindt dat leuk en daarom zal de Turfsmurf de Turfsmurf zijn. Is het een zelfbedacht spitsvondigheidje? Kennelijk wel. Ze is er veel te trots op om het van iemand afgeluisterd te hebben. Hoe meer ze dat woordje kan zeggen, hoe liever.

Haar Turfsmurf. Ik vond het eerst zeer denigrerend, maar moet er nu om lachen.

Fuck Coldplay

2011-10-26T18:55:00.004+02:00

Helaas. Ik behoor nog niet tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Helaas. Nee, ik vind het nodig er recensies over te lezen, er een interview met Chris Martin op na te lezen, te weten dat de man zelfmoordneigingen krijgt van zijn eigen gekweel en er op Facebook een clevere, Coldplay niets ontziende status aan te weiden. En dat alles om mijn punt te maken, voor mezelf en voor iedereen die het horen wil: dat Coldplay tegenwoordig een gedrocht is.

In plaats van mij te concentreren op wat wél goed is. Wat ik ook doe, maar toch. Sneller dan mijn vrienden te vertellen dat ik de laatste dagen veel naar Peter Broderick luister en dat ik dat mooi vind, zal ik zeggen dat Chris Martin in een interview gezegd heeft dat hij zelfmoord wilde plegen na de opnames van 'Wat zonder twijfel de meest aanstellerige titel van 2011 zal blijven', en dat hij dat vooral had moeten doen met het oog op de tournee die nog zal volgen. Net alsof ik last zal hebben van die tournee of van de mensen die er naartoe gaan. Niet dus. Maar zelfs in die wetenschap zal ik blijven kermen dat Coldplay me stoort en opmerken dat Fedde - 'Put Your Hands Up For Detroit' - Le Grand hun voorprogramma zal doen. Wederom: alsof mij dat iets uitmaakt. Onbegrip en de daaraan gekoppelde onverdraagzaamheid zijn misschien wel mijn grootste problemen. Want al neutende over Coldplay, heb ik het dus niet over Peter Broderick.

Nu, voor dat laatste bestaan natuurlijk ook wel logische redenen. Niet iedereen kent Peter Broderick maar wel Coldplay. Ik bedoel: de laatste weken begon ik een aantal keren over 'The Tree of Life' en 'Melancholia', maar als de mensen tot wie ik me richt die films niet hebben gezien is het gesprek erover snel voorbij. Dat is niet rààr. En ook: negatief doen is veel makkelijker dan positief doen. Voor mij alleszins. En daar moet ik mee opletten. Want zo verlies ik mijn tijd met 'Mylo Xyloto', waar ik overigens nooit van m'n leven naar zal luisteren, in plaats van Peter Broderick aan te prijzen en te zeggen dat die muziek mij wél gelukkig maakt. Maar dat heb ik hierboven al allemaal gezegd.

Helaas. Ik behoor dus (nog) niet tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Helaas. Ik ben ook niet iemand die zich op één genre concentreert en van daaruit al het overige uit het oog verliest. Wellicht kan ik Coldplay ook dààrom niet loslaten. Nee, ik ben een 'generalist' die zijn oren in principe voor alles openstelt. Dat gaat dan van intimistische pianomuziek tot - wat heb ik momenteel nog zoal rond mij liggen? - 'Dubnobasswithmyheadman' van Underworld, een oude cd van Incubus godbetert en 'Psychocandy' van The Jesus and Mary Chain. Ook heb ik de afgelopen dagen veel naar oude Spice Girls-clips gekeken op YouTube, maar daar vind ik niks fouts aan. Dat zijn de Spice Girls en die waren duidelijk in wat ze deden: onnozele liedjes inlippen, maar al bij al wel vrolijk en onschuldig. En dat is anders bij Coldplay: die zijn onduidelijk. Eerst waren ze goed en was ik blij dat ze er waren, daarna werden ze slecht en kon ik gewoon niet begrijpen waarom ze deden wat ze deden. Van mensen wiens muziek ik hou, denk ik altijd dat ze met mij op één lijn zitten, en als ze dan zo'n streken uithalen zoals Coldplay met mij, dan heeft dat omzeggens hetzelfde effect als een vriendin die me plots zou laten vallen voor een onnozelaar in een fout café.

Helaas. Uit al het voorgaande blijkt duidelijk dat ik dus (nog) niet behoor tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Ik weet ook niet of het er ooit nog van zal komen. Het zit niet echt in mijn karakter om me enkel op de goeie dingen te concentreren. En dat niet alleen met betrekking tot muziek.

Slecht flirten voor dummies

2011-10-25T20:20:00.003+02:00

"Je zit alleen aan de toog in een café. Enkele krukken verder zit een meisje dat voor de jonge Carla Bruni zou kunnen doorgaan. Ook zij is alleen, maar ze zit dichter bij twee mannen die aan de andere kant van de toog in een gesprek verwikkeld zijn, dan bij jou. Af en toe kijkt een van de mannen over zijn schouder naar het meisje. Wat doe je om als eerste haar aandacht te trekken en hoe knoop je een gesprek aan?"

Ik heb theoretisch examen flirten en ik heb niet gestudeerd. In de les had ik ook al niet heel goed opgelet en nu zit ik met zenuwen. Ik herinner me natuurlijk dat er niet één zaligmakende strategie is om contact te maken, maar de best bevonden manieren om iemand van het andere geslacht te benaderen, daar kan ik nu ook even niet op komen. Daarom schrijf ik maar een aantal klassieke manieren op waarmee succes vaker niét dan wél gegarandeerd is. We zullen dan wel zien waar het schip strandt.

1. Nog een drankje bestellen en vragen wat zij drinkt? Niet slecht, want je speelt op safe. Zelfs als ze bedankt voor het aanbod is er eigenlijk niks aan de hand. Je maakt contact maar dringt je niet noodzakelijk op. Vanaf hier kan je dan ook doorgaan, tenzij zij aangeeft dat ze daar geen zin in heeft. Als ze niet antwoordt op je vraag waarom ze niet wil praten, laat je het maar zo. Wees nooit te voortvarend, dat komt bedreigend over.

2. Een kruk opschuiven en vragen waarom ze alleen is? Kan bemoeierig en/of intimiderend overkomen. Als je geluk hebt begint ze toch te praten. In dat geval is het belangrijk om goed te luisteren naar haar reden(en) om alleen op café te gaan en van daaruit verder te gaan. Het kan ook dat ze de bal terugkaatst en vraagt waarom je zelf alleen bent. In dat geval moet je absoluut een gevat antwoord klaar hebben. Probeer altijd positief te blijven, zelfs wanneer je daar zit omdat je eenzaam of gedeprimeerd, of op een andere manier hopeloos bent. Mensen die je niet kennen knappen af op een depressieveling. Als je je echt niet goed voelt, is het ook geen goed idee om te proberen contact te maken.

3. Een grapje als ijsbreker? Bijzonder riskant. Iets als: "Als jij Carla Bruni bent, mag ik dan Nicolas Sarkozy zijn?" is bijvoorbeeld instant zelfmoord. Onaangekondigd met een grap komen loopt maar zelden goed af. In het slechtste geval heeft ze je niet verstaan en vraagt ze je om het nog eens te herhalen. Ook kan ze het verkeerd begrijpen en je vragen om je te verduidelijken. Onthoud in deze context dan ook altijd dat het grapje dat jij spitsvondig vindt, niet noodzakelijk zo wordt geïnterpreteerd. De kans is groot dat je een raar figuur slaat en je kansen op succes onmiddellijk als sneeuw voor de zon ziet smelten.

4. De dooddoener: 'Ken ik jou van ergens?' is in deze situatie totaal not done. Vooral dan wanneer je al een aantal minuten samen aan de toog zit en in al die tijd niks gezegd hebt. In dezelfde categorie maar net dat ietsje minder fout: knipogen.

5. Een gesprek proberen aan te knopen met de barman en haar er proberen bij te betrekken? Beter niet, want redelijk doorzichtig. Overigens kan zo'n gesprek heel snel stilvallen en dan kom je in zogenaamde 'awkward silences' terecht, ook met de barman. Kan behoorlijk genant aflopen. Waarover moet dat gesprek overigens gaan? Eventueel over de muziek in het café of een andere halve evidentie, maar let er toch heel goed mee op.

+. Ten slotte moet je ten allen tijde beseffen dat wat je zegt ondergeschikt is aan hoe je het zegt, wanneer je het zegt en waarom je het zegt. Belangrijker dan een goeie openingszin zijn dus een frisse look, zelfvertrouwen, een vaste stem en blijk geven van het feit dat je perfect weet waar je mee bezig bent. Probeer ook te screenen waar zij zin in heeft, stel haar op haar gemak en dring haar zeker niks op. Dat maakt een egocentrische indruk.

En laat voor het overige de omstandigheden en het toeval hun werk maar doen. Teveel plannen en nadenken over hoe je het gaat aanpakken is ook niet goed. Het fnuikt de spontaniteit.

Succes!

Wow, dit is bijna een verhandeling geworden. Hopelijk is het niet totaal tevergeefs geweest en geeft de prof mij dan maar punten voor de moeite..
Die 'succes' staat daar trouwens best stom, maar de prof zal er de humor wel van inzien zeker? Fingers crossed.

Grenoble

2011-10-24T20:29:00.000+02:00

Natuurlijk zou ik graag even op en af gaan naar Grenoble. Grenoble, spreek die naam uit. En kijk eens op de kaart voor de ligging ervan. Dat moet daar mooi zijn, niet ver van Genève en Milaan. Frankrijk is overigens mooier dan België, en de regio rond Grenoble is sans doute mooier dan de onmiddellijke regio rond mijn stad. Of nog belangrijker: het is er altijd warmer.

Maar ik ga niet want ik heb andere katjes te geselen. Eerder sporadisch, maar toch. Gegeseld zal er, dag in dag uit, tot het grote moment daar is. Het grote moment dat het liefst van al toch redelijk klein blijft.

Neemt niet weg dat ik haar wil en zal zien. Of het nu in Grenoble of in Tel Aviv is. (Tel Aviv, spreek die naam uit.) Ik wil haar zien om haar een aai over haar bol te geven en om schattig Frans met haar te spreken. Ik wil haar zien om haar een hart onder de riem te steken. Het liefst van al wil ik haar zien in Grenoble. En ik wil ook Grenoble graag zien.

Ik zou erover kunnen doorgaan, maar dan word ik persoonlijk. En er meer woorden aan vuil maken dan goed is, is niet goed. Met bovenstaands is alles gezegd. En nu maar hopen dat het er van komt.

On-demand-gedrag

2011-10-23T15:28:00.000+02:00

'De Vlaamse media moeten zichzelf heruitvinden. Anders worden ze straks platgewalst door de Amerikaanse internetreuzen. "Jongeren willen geen jaar meer wachten tot 'True Blood' bij ons wordt uitgezonden," zegt nieuwe-mediagoeroe Jo Caudron.'

(platgewalst worden)

'In een nieuw boek schrijft [Caudron] dat de Vlaamse tv-zenders voor hun voortbestaan moeten vrezen (...) Uitgesteld kijken met de Belgacom- of Telenetdecoder is volgens Caudron een zwaar onderschat gevaar.'

(vrees - gevaar)

"We hebben nu een generatie jonge kijkers die on-demand-gedrag vertonen."

"Zoals [de Vlaamse zenders] nu bezig zijn, is het goed mogelijk dat [het grootste deel van inkomsten] naar het buitenland vloeit, (...). En nog erger Misschien gaat Studio 100 binnen een jaar in Amerika zijn programma's op een server opladen, om het via Apple te verkopen aan Belgen. Dan kijkt mijn dochter naar 'Mega Mindy' via Apple, zonder dat de plaatselijke media-industrie, op Studio 100 zelf na, er iets aan heeft."

(verergering)

"[De Vlaamse mediaspelers] moeten nu de ernst van de situatie inzien. En ik denk dat ze dat ook doen: elk mediahuis beseft dat de dreiging sneller op ons afkomt dan ooit tevoren."

(dreiging)

Bovenstaande citaten heb ik uit een interview met Jo Caudron uit De Standaard van vorig weekend geplukt. Wie Jo Caudron is, hebt u hierboven al kunnen lezen, een 'nieuwe media-goeroe'. Encyclo.nl leert mij dat een goeroe een 'gezaghebbende (spirituele) leider is'. En dat is Jo Caudron voor de Vlaamse media. We zullen de dramatische situatie waarin het Vlaamse televisielandschap zich bevindt dan ook bijzonder ernstig nemen.

Ik lees in dit artikel dat iPads, digitale kanalen en andere decoders de Vlaamse televisiezenders in moeilijke papieren zullen brengen. Dat is problematisch. Jo Caudron trekt aan de alarmbel nu de meubelen nog gered kunnen worden. Maar straks is het onherroepelijk te laat en kunnen de Vlaamse zenders hun kosten niet langer terugverdienen. Caudron geeft het niet graag toe, maar hij ziet de situatie somber in.

Want de Vlaamse media zouden weleens platgewalst kunnen worden. Wat betekent dat concreet? Dat er een hoop ontslagen zullen vallen bij VRT, VMMa en SBS? De Vlaamse media zouden immers geen geld meer kunnen halen uit reclame omdat deze middels digiboxen e.a. kan geskipt worden. Als dat zo is en de Vlaamse mediaconsument is zich daarvan bewust, dan is het toch de Vlaamse mediaconsument zelf die de Vlaamse media platwalst? Terwijl de nieuwe 'tools' in dit artikel de pletwals schijnen te zijn.

Dat brengt mij bij het schitterende begrip 'on-demenad-gedrag'. Jonge kijkers die 'on-demand-gedrag vertonen'. Klinkt alsof meneer Caudron geëxperimenteerd heeft met muizen. De conclusie is schrikbarend. Vrees. Gevaar. Opnieuw: het voortbestaan van de klassieke media wordt bedreigd en de oorzaak daarvoor wordt gelegd bij die nieuwe 'tools' die de hele boel naar een next level tillen.

Alsof dat 'on-demand-gedrag' als een opzichzelfstaand gegeven dan niet problematisch is. Dat de media daar aan tenonder zouden gaan is in feite totaal bijzaak. Het is het inhalige 'ik wil het nu'-gegeven dat veel erger is, maar daar wordt in de sérieux van dit artikel aan voorbij gegaan. Wat kan het mij schelen dat de klassieke tv-kanalen zouden vervangen worden door nieuwe media? Dat zal uiteindelijk toch niet gebeuren. Erger is dat mensen in deze snel-sneller-snelst-sfeer steeds inhaliger worden en steeds minder geduld lijken te hebben, tout court. Als het nu kan moet het nu. Niet straks, maar nu. Ik heb daar niet met betrekking tot de media, maar met betrekking tot de eigen psychologische persoonlijkheidsstructuur triestige dingen over gelezen. Over mensen die geen verlangen meer kennen en doorslaan als ze ergens op moeten wachten. Over mensen die uit hun lood geslagen zijn als ze eens een nee krijgen in plaats van de steeds door hen gewenste en verkregen ja. Over verwende mensen zonder ruggengraat kortom.

En als die mensen van de instant-voldoening dan het Vlaamse televisielandschap aan het wankelen brengen, wat is daar dan zo erg aan? Gevaar en dreiging, oppert Jo Caudron nog, maar ik zie het punt al lang niet meer. Dit artikel geeft een tendens weer, maar legt de vinger niet op de eigenlijke wonde. De kijker wordt gepamperd en het zijn de media die de kijker van nieuwe pampers moet voorzien. Wat een enge commerciële logica.

Laat ze maar doen, denk ik. Ik ben zelf eigenlijk helemaal niet mee met die hele nieuwe revolutie. Laatst beroerde ik voor het eerst een touch screen. Ik ken de iPhone, iPad, MacBook, Smartphone en BlacbBerry van naam maar niet van gebruik. Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. En persoonlijk ben ik zeer beducht voor on-demand-gedrag. Zo wil ik geen 'internet in mijn broekzak'. Het lijkt me immers bijzonder gevaarlijk om me in een sfeer te begeven waarin ik stande pede kan krijgen wat ik wil. De notie van verlangen bestaat dan niet meer en kunnen verlangen is heel belangrijk voor een mens. Daar zouden meer mensen bij moeten stilstaan.

De bergbeklimmer verlangt naar de top. Boven geniet hij van zijn prestatie en van het prachtige uitzicht. Daarna gaat hij weer naar beneden en is hij gelukkig. 'On-demanders' daarentegen blijven op de top zitten - het hoogst bereikbare. Maar die top gaat ook vervelen en de on-demander verlangt naar iets anders. Naar beneden gaan is echter geen optie want omlaag gaan is synoniem voor achteruitgang. En zo baalt de on-demander op de top die al lang niet meer top is.

De opwarming van de aarde is overigens ook een probleem dat om meer aandacht vraagt dan het instortende Vlaamse medialandschap. Want straks geen sneeuw meer op uw top, dan valt de wereld pas echt op uw kop.

En ga weer zonder weerga

2011-10-22T16:20:00.003+02:00

Hé J.,

Ik heb je dit al lang eens willen zeggen. Dat ik benieuwd ben om te weten wie je écht bent. Nu heb ik daarover enkel een persoonlijke, gekleurde indruk die wellicht te negatief uitvalt. Op je blog, die ik nog niet zo heel lang geleden ontdekt heb, vind ik je echter weergaloos. Ik had wel verwacht dat er iets in je zat waardoor ik je zou waarderen, maar dat het hilarische teksten, brieven, zouden zijn op een blog, nee, dat had ik niet zien aankomen.

Jij kan verdomd goed schrijven. Dat was me in onze krant, die ik eerlijkheidshalve amper lees, nog nooit zo opgevallen. Kranten lenen zich daar ook minder toe moet gezegd, maar die blog.. Weergaloos werkelijk. Het is, geloof ik, van mijn kennismaking met Onderhond geleden dat ik nog eens in de archieven van andermans blog gedoken ben. Soms duik ik nog eens in mijn eigen archieven en dan stel ik meestal vast dat ik tevreden ben over wat ik twee à drie jaar geleden zoal schreef. Ik had mijn stijl toen al wel gevonden en af en toe had ik een lezer die een thumb up deed. Door onregelmatig te bloggen ben ik, geloof ik, mijn lezers weer kwijtgeraakt. Maar dat alles volledig terzijde. Ik wil maar zeggen dat wijlen Onderhond en jij meer continuïteit aan de dag kunnen leggen én al van meet af aan erg leuke stukjes postten.

Onlangs schreef ik in een reactie na het lezen van vier of vijf van je brieven dat je de grappigste blog onderhoudt, die ik ken. Dat was welgemeend en ik vond het nodig dat je dat wist. Je bedankte mij in je antwoord. Graag gedaan, J.. Je bent echt goed. Een zeer entertainende schrijver. En ja, natuurlijk zegt die blog ook iets over jou. Dat je nogal wat situaties complex vindt enzo. Maar dat kan jij zelf beter uitleggen natuurlijk. Zelf blog ik voor het applaus en de bloemen. En als ik dan ook nog eens ontdek dat ik verdomd graag schrijf, dan is dat verdomd mooi meegenomen. Want shit ik schrijf graag. Hoe de zinnetjes eruit rollen, daar kan ik van genieten. Maar wat zit ik die hele brief eigenlijk voortdurend op mezelf te betrekken?

Misschien vanwege mijn aandachtszucht enerzijds, en omdat ik bang ben om me echt tot jou te richten anderzijds. 't Is weer die eeuwige en godgeklaagde onzekerheidsvermijding waar ik nog zo tegen ten strijde trek. We zijn allebei nogal terughoudend om het ijs te breken, denk ik. Bij mij gaat er, moet ik eerlijk zijn, zelfs een soort weerspannigheid vanuit terwijl ik het eigenlijk tòch wil. ("Het is het een of het ander," hoor ik een willekeurig iemand debiteren.) Maar als ik dan zeg dat ik het wil, vind ik dat toch ook weer overdreven. Ik zou mijn teen wel in het zwembad willen steken, maar in het water springen hoeft niet.

En jij? Ik ga niks over jou zeggen. Ik ga niet gissen en raden en vermoedens uiten. Maar het benieuwt me wel een beetje. Ook niet heel veel, maar wel net genoeg om er bij stil te staan. Heb jij een mening over mij waaraan je uiting zou willen geven? Iets zegt me dat je daar geen nood aan hebt.

Alleszins het allerbeste en misschien tot binnenkort,
en in de tussentijd geschifte brieven blijven schrijven hé,

Ali

Posh

2011-10-21T22:52:00.000+02:00

- "Beckham, was you into the Spice Girls beforehand?"
* "No, but I was into Posh."

Posh en Becks zijn op bezoek bij Ali G. en moeten alles vertellen wat we al lang weten. Maar dat zinnetje van Becks vind ik leuk. Hij is de verliefde jongen, verlegen bijna. En zij? Het is niet helemaal duidelijk wat zij ervan denkt.

Wanneer laaide de vlam op? Op welk moment raakte Becks into Posh? Was het bij het zien van de 'Wannabe'-clip? Het benieuwt mij wel, want Victoria was toch de stille Spice? Valt Becks voor stil?

Het was 1996 en ik kende 'Wannabe' enkel van naam. Mijn Engels was nog niet zo goed toen en ik sprak wannabe fonetisch uit. Uiteraard had ik geen benul van wat het betekende. Ik was meer into 'Bailando' toen, toen Becks into Posh raakte.

Nu ik vijftien jaar later door de Spice Girls-catalogus op YouTube ga - na een flard 'Wannabe' in 'Het goddelijke monster' op tv - raak ik ook een beetje into Posh. Omdat ze stil is (lijkt?) fascineert ze me het meest. Met als totale tegenpool die vreselijke Mel C.. Wat een lelijke stem, dat kind, en toch was zij zowat de frontzangeres. Posh daarentegen zong amper zelf. In 'Wannabe', de eerste single en grootste hit, zingt ze zelfs helemaal niet. De vier anderen wel, maar niet Posh. Die naam trouwens: Posh. Ook dat intrigeert mij. Sporty, Scary, Baby, Ginger (de rosse) en dan Posh. Heeft enig mysterie, vind ik.

Om to the point te komen: ze is de knapste. Daar zullen ze wel over nagedacht hebben. Laten we er een mannequin tussenzetten die eigenlijk niet kan zingen. En inderdaad. In 'Wannabe' staat Posh haar benen te showen, that's it, en haar hakken maken van haar de meest 'posherige', de sjiekste en duurste inderdaad. Overigens staat Posh ook beeldig met petrol (zie ook 'Stop' waarin ze zelfs een stukje zingt). Die kleur flatteert haar uitermate en zorgt ervoor dat ik een halve seconde te lang alleen naar haar kijk. Al hoeft dat niet echt te verbazen gezien de andere Girls gezamelijk lelijke kuikentjes zijn.

Een karakterstudie van Victoria Adams, euh Beckham, dringt zich op.

Ik vind haar enkel leuk in een aantal Spice Girls-clips, gewoon omdat ze de mooiste is, al moet ze een beetje opletten met die lelijke gezichten die ze soms trekt. In heel haar latere doen en laten laat ze me totaal koud en vind ik haar yet another toonbeeld van iemand die vrij gemakkelijk bekendheid heeft verworven en daarna maar met haar vingers hoeft te knippen om in de spotlights te blijven staan. Haar huwelijk met David Beckham heeft alles in gang gezet.

Nu is ze een ontwerpster, icoon en andere dingen waardoor ze weleens op een rode loper belandt. Ik zie haar een t-shirt met 'J'adore Dior' op dragen. Maar is ze echt die zakenvrouw of zijn de rollende bal en haar entourage met haar aan de haal gegaan? Ik heb altijd die indruk gehad. Posh lijkt me gewoon niet getalenteerd. Ze heeft een team dat een pad voor haar uitstippelt. Laten we een Posh-zonnebril lanceren. Een Posh-kledinglijn. Maar wat is het verhaal daarachter?

Heeft Posh een verhaal? Een écht verhaal, geen door haar yes-men verzonnen verhaal. Ik twijfel er sterk aan. Haar huwelijk is haar verhaal. Haar stervoetballer heeft haar gemaakt en samen hebben zij vier kinderen op de markt gebracht. Van goeie marketing gesproken. Samen vormt de familie Beckham een ideaal gezin. Zij vertolken een rol als die van Brangelina, minus de adoptietoestanden. En minus het charisma. Ik vind dat jammer. Dat Posh eigenlijk een lege doos is.

Nu zaterdag ofzo

2011-10-20T13:43:00.000+02:00

"Vanavond ga ik uit
En niemand houdt me tegen
Vanavond ga ik uit
Totdat ik heb gekregen
Wat de nacht je geven kan
Als je verdwijnt in vuur en vlam
Vanavond ga ik uit"
- Clouseau

Ik dus niet. Ik denk ik niet. Nooit bijna. Echt uitgaan bijna nooit. Wel op café met één vriend, hoogstens twee. Maar uitgaan, laat, met veel mensen, disco's, drank, nee, da's tijden geleden.

En ik zit er een beetje mee, anders begin ik er niet over. Ik wil wel nog eens, maar ik weet niet hoe ik het moet aanpakken. Ik heb er de vrienden niet (meer) voor en weet niet (meer) waar het leuk zou kunnen zijn. Nergens, ben ik geneigd te denken. Het is nergens leuk, uitgaan is niet leuk, niet voor mij. Er zijn zo veel dingen die ik er niet wil bijnemen. Om te beginnen: de onherroepelijke zattigheid, of, uch uch, de rokers en meer bepaald de geur die ze in mijn kleren blazen.

En wat wil ik eigenlijk van dat uitgaan? Dansen? Los gehen? En waarom precies?

Om mensen te leren kennen? Om mezelf 'op de kaart te zetten'? Om telefoonnummers te vragen en met zatte meisjes te kussen? Allemaal dingen die me toch niet zouden lukken.

Geregeld speelt zich op zaterdag een identiek scenario af. Ik wil wel, maar doe niets. Ik neem me tijdens de week voor te gaan, maar op zaterdagavond ga ik juist nergens heen. Ik laat het elf uur worden en hak dan de knoop door. Steeds weer ga ik dan niet. Ik ben er te moe voor of ik heb er geen zin in of ik voel me alleen. Er is altijd wel een reden.

Niets is erger dan alleen de stad in te gaan, terwijl je eigenlijk niet weet waarheen. Daar kan ik compleet gedeprimeerd van terugkeren. Daar komt dan zomaar wat in het ijle rondlopen van. Er is veel drukte op straat en daar passeer ik dan als enige zwijgend. Zij zijn bezig en uitgelaten, ik ben stil en zoekend naar 'iets'. Onduidelijkheid over mijn hele aanwezigheid, een al verloren zoektocht op het moment dat ik mijn kamer verlaat. En dan gebeurt het soms dat ik per toeval iemand tegenkom die dan als reddingsboei kan dienen. Daar komt dan ook nog weleens iets leuks van. Maar zo'n ontmoeting is een zeldzaamheid.

Toch had ik er zo eens een hele goeie. Dat was een avond die in de gekadreerde archieven ging. Een avond om tegen anderen over te vertellen. Zo'n avond die een nacht werd en daarna een dag en al.

Een avond om nu op mijn blog op terug te komen. Een avond om opnieuw naar op zoek te gaan. Nu zaterdag ofzo.

Flip en Joost

2011-10-19T21:46:00.003+02:00

In mijn cd top 100 van het vorige decennium staan het titelloze debuut van Novastar en 'Ocharme Ik' van Flip Kowlier respectievelijk op nummers 21 en 59. Ze staan daar niet toevallig, die top 100 kwam na minutieuze berekeningen van gemiddeldes en waardeschalen tot stand. Mocht ik het kunnen overdoen, sommige dingen zouden wellicht anders uitdraaien, maar ik schat dat Nova en Kowlier nog steeds hoog zouden scoren. Bij de beste Belgen ook. Ik kan voor de aardigheid even kijken waar de overige Belgen in mijn lijst stonden.

08. Mauro Pawlowski & The Grooms: 'Black Europa'
10. Soulwax: 'Any Minute Now'
17. The Hickey Underworld: 'The Hickey Underworld'
46. Mauro: 'Songs From A Bad Hat'
47. Dez Mona: 'Moments of Dejection and Despondency'
48. Mintzkov Luna: 'M For Means and L For Love'
55. Hooverphonic: 'The Magnificent Tree'
62. Daan: 'Victory'
63. Ozark Henry: 'Birthmarks'
65. dEUS: 'Vantage Point'
81. Sukilove: 'Good Is In Your Bones'
83. Wixel: 'Heart'

(Mensen zijn zot van lijstjes. Ik nog het meest van al.)

Maar om door te gaan op Novastar en Flip Kowlier: beide leverden zij een geweldige debuutplaat af die sindsdien niet overtroffen werd, iets wat waarschijnlijk ook niet meer zal gebeuren.

Maar ik las ook andere meningen, ik weet niet precies meer waar. In een recensie over Kowliers 'De Man van 31' (2007) stond geschreven dat die zijn beste was tot dan toe. Goed, ik heb die ceedee nooit gehoord, dus kan ik het niet weten, maar ik weiger het te geloven. 'Ocharme Ik' was zo lief, klein en mooi.

Eenzelfde verhaal naar aanleiding van Novastars 'Almost Bangor' (2008). Op goddeau - hier heb ik de link dus nog wel - staat in de laatste alinea te lezen dat dit Novastars sterkste plaat tot dan toe is. Ben ik het totaal niet mee eens. Het debuut is zoveel pakkender, intiemer, 'dichter'. En die 'Almost Bangor' heb ik gehoord, dus ik weet waarover ik het heb.

Beide debuten zijn nu tien jaar oud en ik hou nog steeds intens van ze. En dat staat los van de personen Joost Zweegers of Flip Kowlier. Kowlier laat mij koud en vind ik hoogstens grappig bij 't Hof van Commerce - Zweegers vind ik een fascinerendere figuur, maar hij heeft mij in interviews eigenlijk nooit echt over de streep getrokken. Hij lijkt interessant, maar ik kan er de vinger niet op leggen.

Maar los van hun persoontjes hebben Joost en Flip belangrijke Belgische plaatjes gemaakt. Persoonlijke klassiekers. 'Novastar' is iets speciaals. Zo àf, zo volwassen. Zijn eerste single, 'Wrong', is gemaakt voor de Tijdloze. En ook echt tijdloos, volgens mij. Niet zomaar een single, nee, een liedje met een randje. Iets internationaals waar de 'mindere goden' in eigen land - mensen die het volgen, weten perfect wie - een arm voor veil hebben. Deze mindere goden gooien het vervolgens over een andere boeg om zich niet te zeer belachelijk te laten maken door bijvoorbeeld een nummer als 'Moreau', ook uit 'Novastar'. Hij klinkt eigenlijk constant alsof hij net wakker is, Zweegers. Achteloos en nonchalant zo'n beetje. Spaarzaam en uitgebalanceerd. Er is over nagedacht, maar ook niet te veel zodat het talent mooi tot uiting komt. Nummers als 'Moreau' - geen YouTube te vinden - of 'The Best Is Yet To Come' passeren niet onopgemerkt op de radio. 'Lost & Blown Away' al helemaal niet. Ik ben een sucker voor de ballads, maar de plaat als geheel staat als een knus huisje. Nog het meest lijkt het op een soort cum laude afstudeerproject.

'Ocharme Ik' is anders. Verrassender. Leuker, op een bepaalde manier. Iets minder toegankelijk, niet eens vanwege Kowliers West-Vlaams, maar door de bij wijlen bijna sinistere liedjes. Kowlier, toen nog enkel bekend van 't Hof van Commerce, deed plots iets anders, iets serieuzer, iets eerlijker. Plots wilde de Leverancier iets zéggen. Wie had dat zien aankomen?

Ik was 14 toen ik 'Welgemeende' op TMF zag. Eerst wist ik niet wie hij was, ik legde de link niet met 't Hof. Ik had er ook geen mening over, denk ik. Een tijdje daarna won ik 'Ocharme Ik' met een quiz op Studio Brussel - dàt is lang geleden - en ontdekte ik Kowlier in zijn nieuwe hoedanigheid. Het was totaal anders dan ik had kunnen vermoeden, veel kleiner en interessanter. Met teksten die mij intrigeerden. De trage nummers die bijna depressief aandeden. 'Ik ben moe' waarin hij het beu is. 'Moeder lieve moeder', over een man die zijn ouders uitlegt dat hij homo is. 'Ti woa' over een man die trouw wil beloven. Het geweldige 'Vredeslied', een melancholische mijmering. En afsluiter 'In 't park', een weergaloze nostalgische reflectie op zijn puberteit. Ook op 'Ocharme ik' heb ik de trage nummers het meest lief, maar ook hier kan ik probleemloos de volledige rit uitzitten. Er zijn zo veel kleine hoekjes om in te kruipen en gekke zinnetjes om te ontleden. Het is ook zo leuk meezingen, zonder dat je helemaal precies weet wat je eigenlijk aan 't zeggen bent.

Heb ik een beetje duidelijk gemaakt waarom de debuten van Novastar en Flip Kowlier wel degelijk hun beste platen zijn? Naar hun latere platen heb ik nooit bijzonder uitgekeken. Bij Flip Kowlier heb ik het niet eens meer geprobeerd, want ik vond de singles slecht, al heb ik nu flarden van zijn reggae-plaat gehoord die ik wel goed vind ('Mo bo nin'). Zweegers ben ik wel blijven volgen, maar hij ging gepolijster klinken en daar haakte ik op af. Hij duikt ook altijd weer een paar jaar onder, waardoor ik hem vergeet. Maar hé.

(En als u 'Novastar' en 'Ocharme ik' dus nog niet kent, moet u die nu maar eens gaan zoeken hé.. Enjoy.)

Snake

2011-10-18T13:04:00.000+02:00

Trillende onderarmen, hoofd begraven in mijn handen, wanhoop in mijn blik, angst in mijn hoofd. Ik raak maar niet aan de magische grens van 2000 punten op Snake, het spel, onderaan mijn blogpagina. Ik was er zo fucking dichtbij. 1913. Eén snelle en ik was er, maar ik was te nerveus, ik dacht niet meer helder en boorde mezelf vast. En dan wil ik natuurlijk nog eens en nog eens en nog eens. Ik ga dat spel gewoon van mijn blog moeten gooien, het doet mij dood.

Wat een vreselijke dagen. Mijn favo kotgenoot denkt dat ik aan de drank zit, zo raar doe ik. Ik beweeg mij als een dronken man en praat niet coherent. Coherentie is atijd wel een probleem voor mij, maar nu is het erger. Ik heb geen kloten te doen en daarom heb ik zelfs geen tijd om te douchen. Ik draag een pet omdat ik me anders niet kan vertonen. Nog goed dat ik me amper vertoon. Of nee, da's slecht. Een mens die doodgaat, vertoont zich beter wél. Daar kikkert hij van op.

Een alfabetische muzieklijst blijft maar doorlopen. Bibio, The Bird and The Bee, The Black Keys. Ik sla er nauwelijks acht op. Nee, ik moet die 2000 halen. 1742, 1689, 1245, soms een hoogst irritante 720 ofzo, gewoon omdat mijn vingers alle coördinatie verliezen.

Please, kan iemand mij komen coördineren?

Wat ik zelf kan is mijn wekker zetten. Opstaan is iets anders. Ontbijten is gewoon moeilijk. En al de rest is praktisch onmogelijk. Een sollicitatiebrief schrijven? Dat zal er vandaag niet inzitten. Zeker niet. Ik zal me, denk ik, nog net naar de bib kunnen slepen om daar een middagdutje te doen. Als ik ook maar even bij die rottige computer weg ben, dat zou ook al helpen.

Ik moet ook dat meisje nog antwoorden dat ik gecontacteerd had op CouchSurfing. Dat ik natuurlijk niet kom, maar dat ze wel bedankt is voor de informatie. Dat is de mèrde, dat ik weg wil, maar niet kan. Er is geen aanleiding enz. Ik ben een werkzoekende en werkzoekenden zitten thuis op Jobat, Stepstone en Vacature. Vervolgens schrijven ze brieven en krijgen ze antwoorden als "Bedankt voor uw interesse, maar inmiddels is deze vacature reeds ingevuld." Of: "Helaas moeten wij u meedelen dat u niet geselecteerd bent om op gesprek te komen. Wij wensen u nog veel succes in uw verdere carrière." Een mens gaat daar altijd een beetje van dood.

Ik ben een jonge god van 24, heb een aantal vaardigheden, wil die vandaag nog ter beschikking stellen en moet verdomme veertig brieven schrijven alvorens nog maar uitgenodigd te worden. Da's kut, ziet u?

Niet te verwarren met de gelijknamige Congolese stad

2011-10-18T01:12:00.002+02:00

Boembabeloe
Het circus komt eraan!
Boembabelie
Waar is die kleine clown?
Boembabela
Wat is zijn naam?
Boemba!
Boembaloe!
Boemba!

Duidelijkheid

2011-10-16T15:19:00.000+02:00

'Dat het leven snel gaat. Dat wou ik even zeggen. Sta daar gerust af en toe bij stil.' - Huiverinkt.

Is het? Gaat het leven snel? En zijn wij dan te traag om het tempo van dat leven te kunnen volgen? Er zijn 24 uren in een dag, 30 dagen in een maand, 12 maanden, u weet wel. Dat is zo en zal altijd zo blijven. Is dat snel? Dat is constant.

Ook worden we ouder dan vroeger. Het snelle leven duurt dus langer. En lange tijd snel gaan, wordt vanzelf weer trager, want al gaan we dan snel: het valt niet meer op. Gewoonte treedt op, en gewoonte gaat traag. Het leven van oude mensen gaat traag. Denk ik. Zij die zeggen dat het leven snel gaat, zijn nog te jong om oud te willen zijn.

Dit onderwerp is hopeloos, want voor veel te veel interpretatie vatbaar. Daarom wat windhozen uit mijn hoofd:

Het leven gaat niet snel. Ook niet traag, maar zeker ook niet snel. Eerder traag? Nee, dat wil ik nu ook niet gezegd hebben.

Het leven gaat snel voor de jonge god in mij. Het leven gaat traag voor de oude ziel in mij. Dat is duidelijk en heb ik daarnet al vastgesteld voor mensen meer in het algemeen.

Hier valt, los van alle concretiseringen niks zinnigs over te zeggen - ik fiets in een kringetje. Sommige mensen noemen dit tijdverlies, anderen een interessante denkoefening. Soms heb ik echt nood aan duidelijkheid.

Duidelijkheid is veel te abstract voor mij. In mijn hoofd hoor ik mijn stem die zegt: dit is totaal onduidelijk voor mij. Omdat ik dat weleens zeg, en omdat het dat weleens is. En ook dat is tijdverlies.

Snel en onduidelijk leven gaan hand in hand, net als - kassucces - snel en duidelijk leven. Traag en duidelijk leven is een keuze - kwaliteit -, enkel traag en onduidelijk leven lijkt me niet erg de moeite.

(De moeite? Wat is moeite? Definieer dat begrip. Het loont.)

(...)

Wat het niet is

2011-10-14T23:13:00.003+02:00

Nu ik oud ben en niet langer gechargeerd, zit ik regelmatig in de bibliotheek. Ik lees er smeuïg proza van Jef Geeraerts en heb niet het gevoel dat ik iets zou missen mocht ik het niet doen. Maar ik doe het toch. Ik kan me immers niet herinneren wat ik ook weer van m'n pensioen verwachtte, maar ach, wat doet het er toe.

Om de tien bladzijden heb ik het wel even gehad met dat droogneuken en ga ik een eindje lopen door boekenrekken, alfabetisch geklasseerd in verschillende interessegebieden. De poëzie is er zo eentje waar nooit een hond komt. Ik kom er ook niet vaak, want, zou ik er zo pardoes kunnen uitflappen:

Die rijmelarij, is niks voor mij.

Loop ik verder door de fictie, stoot ik op de Brij van Brijs - 'De engelenmaker'! - en daarna de Brus van -selmans. Heeft die veel boeken geschreven zeg. 'Brusselmans [1957] publiceerde meer dan veertig boeken. Hij wordt zowel verguisd als verafgood. Hij is een zeer belangrijk schrijver', lees ik standaard op 's mans achterflappen. Het zal wel, denk ik, maar toch pluk ik een van zijn boekwerkjes uit het rek. 'Het zinneloze zeilen', zijn debuutroman, al bij al zijn beste, heb ik horen fluisteren door iemand die ik ken. Die Iemand die ik ken, moet u weten, nam zich enkele jaren geleden voor om al Brusselmans' boeken in chronologische volgorde te lezen. En gezien Iemand die ik ken een snelle lezer is wist hij net zo snel te zeggen dat Brusselmans er in zijn boeken trapsgewijs op achteruit boert. 'Het zinneloze zeilen' zou nog ergens over gaan, vernam ik. Vandaar bijgevolg mijn keuze voor dit boek.

En wanneer ik uit curiositeit, of noem het baldadigheid, dat boek opensla, bemerk ik een schamel papiertje met daarop een gedicht, of een tekst die zo opgesteld staat

want uiteindelijk zou,
je dit, omdat
het zo geschreven
staat, ook een gedicht
kunnen noemen.

Wat het niet is.

Het gedicht dat ik aantref - het heet 'Verweerd & verteerd' - is getekend Geert Simonis. Die naam zegt me iets, maar ik kan 'm niet meteen thuisbrengen. Eens kijken wat deze Geert te zwetsen heeft.

Interessantdoenerij, als je het mij vraagt. Hij haalt ene Shakira aan en laat haar wijn drinken met zijn vrouw. Dat zal wel, denk ik, en ik sla het debuut van Brus weer dicht. Ik heb nooit veel geduld gehad met poweezie.

Heavy

2011-10-13T18:13:00.000+02:00

Grappig wat je zoal leest als je oude schoolschriftjes vanonder het stof haalt. Zo werd mij in het vijfde leerjaar blijkbaar in de godsdienstles geleerd dat negers eigenlijk blanke mensen zijn die door onveilige anale seks Aids hebben opgelopen en daardoor van huidskleur veranderd zijn en naar Afrika verscheept zijn. Best heavy voor een elfjarig kind, die informatie. Mijn hanepoten schreven het vrij kalligrafisch op, als betrof het een Heilige Frase. Maar ondertussen weet ik natuurlijk beter en ik hoop dat mijn toenmalige godsdienstleraar - een man die steevast Het Laatste Nieuws zat te lezen wanneer wij binnenkwamen - moge branden in de Hel.

Web admin

2011-10-12T16:34:00.001+02:00

Toen hij zei dat ze een nogal Amerikaanse bedrijfssfeer hebben - targets, deadlines -, wist ik al dat het moeilijk zou worden. Hij liet wel doorschemeren dat ze die sfeer zouden willen veranderen, maar zei niet wat daarvoor nodig zou zijn. En bovenal zag hij er zelf niet uit alsof hij niet kan functioneren in zo'n Amerikaanse bedrijfssfeer. Hij was niet overdreven vriendelijk, liep heen en weer alsof hij veel tijd aan het verliezen was met ons, de sollicitanten, en gaf nooit de indruk dat hij met ons een werkvloer zou willen delen. Vreemd dus eigenlijk dat uitgerekend hij een beetje negatief, bijna verontschuldigend, sprak over die prestatiegerichte Amerikaanse aanpak.

Er hing meer in het algemeen een rechts sfeertje in de lucht, maar da's waar ik bedrijven sowieso mee associeer. (Ik kan me dan ook niet voorstellen dat ik 'blij' zal zijn als ik bij een bedrijf aan de slag kan, zelfs al gooi ik daarmee mijn ruiten in.) Zo'n sfeertje van onbeduidende marketing en bijhorende naar-de-mond-praters die vlot zijn als ze je nodig hebben en kort op elk ander moment. Het type dat een bedrijfsfeestje aangrijpt om je te leren kennen, maar op kantoor geen belangstelling toont. Bedrijfsfeestjes hoogstwaarschijnlijk die mij zo al zouden doen gruwelen.

We waren zes jonkies in strijd om twee plaatsen op deze vloer en moesten enkele gewichtige testjes ondergaan. Uit een voorgelezen verhaal met een vijftal personages moesten we samen overeenkomen wie de 'goeie' en wie de 'slechte' was. Qua stijloefening was dat best leuk en ik liet me gelden. Vervolgens kwam er nog een test waarbij we moesten discussiëren over 'goeie' Belgische uithangborden en 'slechte'. Kim Clijsters, het Atomium, frieten, e.a.. Ik werd benieuwd naar nog meer van dattum, want deze tests hadden bij mij een komische effect gesorteerd, mede omdat liefst drie marketiereliers gedurende dat alles vlijtig vanalles hadden zitten noteren.

(As we speak krijg ik telefoon met de melding dat ik de job niet heb. Ik had ze moeten vertellen dat ik hen net een lofzang aan het schrijven ben, maar vertelde hen in plaats daarvan dat ik de functie toch niet echt zag zitten.)

Helaas, toen werd het menens en was de fun eraf. We kregen een opdracht en moesten die binnen de zoveel minuten ten uitvoer brengen. Dat lukte. Er volgde nog een vragenlijst die peilde naar mijn profiel, achtergrond enzo, en die ik met een, volgens mij, on-Amerikaanse eerlijkheid invulde.

Eens buiten op de stoep was ik het er met drie van mijn concurrenten over eens dat dit het niet was. Nee, mij zouden ze niet bellen om te zeggen dat ik hun nieuwe web admin ben.

Bart en de bakfiets

2011-10-11T17:39:00.001+02:00

De Standaard berichtte er al in maart over en na het lezen van betreffend artikel moest ik mezelf de vraag stellen: hoe sta ik tegenover de bakfiets?

Positief, tiens. Wat is er mis met een fiets waarmee je ook nog eens kinderen of goederen kan vervoeren? Volstrekt niks. Ecologisch verantwoord, gezond, en vooral: niet gemotoriseerd.

Maar dan die negatieve stemmen, uit alle mogelijke hoeken, niet in het minst van die van tuutclub Koning Auto: staat in de weg, dat ding vertraagt het verkeer, en de ergste: zo'n ding is iets voor linkse bobo's. Die laatste ontsproot aan het brein van Bart De Wever die er met zijn corpulente lijf zelf deugd van zou hebben om zijn vier kinderen in zo'n bak voort te duwen.

Maar De Wever kiest voor populisme. Hij creëert onverdraagzaamheid omdat rechtse mensen dat sneller zijn - geen nuance - en hij daar dus wel bij vaart. Linkse bobo's. Wat een verwijt. Linkse bobo's dat schijnen mensen te zijn die een progressief imago cultiveren, maar er eigenlijk elitaire gewoontes op nahouden. Begrippen als methode-onderwijs, andersglobalisme, wereldwinkels en ecologie zijn dan niet van de lucht. Deze bobo's zouden hypocriet zijn en de daden niet bij de woorden voegen.

Misschien, ik weet het niet. Misschien. Zoiets moet natuurlijk genuanceerd benaderd worden.

Zeer zeker zijn ze hypocriet, aldus politiek rechts. Laten we daar vooral zwart-wit over denken.

Eén ding is wél zeer zeker: zo'n bakfiets is iets dat in deze tijd niet misstaat in het straatbeeld. De tegenhanger, de 4x4, verdient veel meer boegeroep. Een bakfiets speelt in op kleinschaligheid, ecologie, gezondheid en, durf ik zeggen: sociaal contact. Wat kan daar in godsnaam mis mee zijn? Of ben ik nu te subjectief? Ik denk dat voornoemde belangrijke waarden zijn aan het begin van de 21ste eeuw.

En dan stelt zich ook de vraag of de achterban van Bart De Wever dan niet met een bakfiets màg rijden? Is er dan een ander uitverkoren vervoermiddel waarmee die mensen zich moeten verplaatsen, opdat hun leider het goed zou vinden? Met de auto, gewoon omdat het geen bakfiets zou zijn? Is gewoon fietsen toegelaten? Is de 4x4 oké? Claimt rechts de 4x4?

Waar haalt een mens het idee om een 'ding' als een bakfiets aan te grijpen om een politiek statement te maken? Wat een negatieve attitude. Op termijn komen daar hartaanvallen van. Vooral bij mensen met overgewicht.

Gaat Bart De Wever de bakfiets verbieden als Antwerps burgemeester? Zijn - een deel van - zijn ideeën die van een klein burgermannetje?

Zeer zeker.

De werktitel

2011-10-10T14:04:00.000+02:00

"Goed geslapen, Tim?"
"Ja hoor, Tom. Bovendien heeft Peter net gesmst dat De Standaard weer geflaterd heeft. Kunnen we vandaag een lang stuk aan wijden."
"Allright!"

Ik ben Apache een beetje beu, en meer bepaald hun rubriek '(*)nvdr' waarin ze artikels uit de 'gewone' pers ontleden en op foutjes betrappen. Vervolgens legt Apache uit hoe het wél moet, wijsvingertjes in de aanslag.

Ook afgelopen week hadden ze weer een frisse vangst met titels als: 'De Standaard verkoopt grap over Carla Bruni als nieuws', 'Verkrachting op pagina één van de krant' en 'De res publica van 'Terzake''. Goed gedaan, jongens, dat hebben jullie goed opgemerkt.

Ik lees die artikels diagonaal tegenwoordig. Ik kan zelf ook wel raden wat er scheef zit en wat beter kan. Ja, wat te veel op sensatie belust. Nee, niet diepgaand genoeg. Inderdaad niet goed gecheckt. Ja, er moet verkocht worden. Enzovoort.

Let wel: ik vind dat Apache er mag - een jaar geleden zei ik nog: moet - zijn. 'Omdat het nodig is [in een achteruitboerend, gecommercialiseerd medialandschap]' zoals ze dat zelf uitleggen. Maar dat belerende toontje begint mij te storen. De houdbaarheidsdatum daarvan is voorbij. Apache zou zich meer op zijn eigen nieuwsberichtgeving moeten concentreren in plaats van een rubriek op te starten die andere media op de vingers tikt. Want wie zich dat laatste permitteert kan er maar beter voor zorgen dat hij zelf stevig in zijn schoenen staat. Maar niemand die ik hoor zeggen of onze indiaan stevige schoenen draagt. Dragen indianen eigenlijk wel schoenen?

Er is dus nood aan een nieuwe site die de artikels op Apache aan de kaak stelt, zonder zelf nieuws te brengen. Met een tagline - overeenkomstig met die van Apache - als: 'Waarom staat dit stuk vandaag op Apache? [Ali] vertelt het u.' Dat niemand dat idee al ten uitvoer heeft gebracht. Zonde. Samen met een man of tien wil ik er hoogstpersoonlijk mijn schouders onder zetten. We zouden altegader echter dagelijks ongeveer dezelfde conclusie naar voren kunnen schuiven: 'Omdat de mensen achter Apache weliswaar een punt hebben, maar een ietsiepietsie te betweterig zijn en bovendien last hebben van zuurpruimerigheid. Wat meer buitenkomen, jongens! Ga eens smoutebollen eten.'

Iemand interesse om een dergelijke kritische site op poten te zetten? We zouden ons project voorlopig 'De werktitel' kunnen noemen.

Rode hond

2011-10-09T14:10:00.004+02:00

Woef woef woef! Waf waf!

Chris Dusauchoit is op de radio in het programma 'Friedl'', met de gelijknamige Friedl' Lesage. En wat is die Dusauchoit sàài geworden. Zo'n ouwe vent, schijnbaar overgeleverd aan sentiment en zo goed als uitsluitend geïnteresseerd in hondjes, diertjes, onschuldige, zachte kindervriendjes. Chris krijgt hartepijn als een poesje miauwt bij de geur van spek. Chris praat op een ernstig toontje over de parkiet die hij als tienjarig jongetje op zijn kamer hield. Serious business, jongens en meisjes.

Zo'n man ook, die Chris, die in alle omstandigheden praat alsof hij een kinderboek aan het voorlezen is. Of iemand die aan iedereen gezegd wil hebben dat hij er geen probleem mee heeft om zijn emoties te laten zien, dat hij wel eens zit te snotteren terwijl hij naar een reportage over kinderleed kijkt. Om 'de wubbes' van te krijgen, om het met een uitdrukking van vrolijke Cath Luyten te zeggen.

Onlangs draafde dierenvriend Dusauchoit op in een, overigens niet onzinnige, reclamespot voor een ecologische Volvo. "Tv-presentator en groene jongen Chris Dusauchoit (..)". Hij was bijzonder te spreken over die Volvo. Helaas ben ik de precieze redenen daarvoor alweer vergeten. Wel kwekte hij iets over zijn hondjes - duh -, want die konden probleemloos in die Volvo. Plaats genoeg, immers, voor Chris en zijn twee trouwe viervoeters, zijn beste vrienden, luisterende hangoren in bange dagen.

In gesprek met Friedl' is de groene tv-presentator weerom niet te houden. Tussen veel te serieus gebracht en leeg gelul over 'de liefde' door doet hij enkele uitspraken die dat moeten illustreren.

"Ik weet wel zeker dat er een verschil is tussen hondenmensen en kattenmensen. Hondenmensen zijn wat aaibaarder, wat slordiger, wat sloeberachtiger. En kattenmensen zijn zo wat meer op zichzelf."

Oh well.

Friedl': "Waarom heb jij honden, denk je?"
Chris: "Weet je, dat is heel moeilijk om uit te leggen. Ik heb ergens een citaat gelezen: 'honden zijn niet uw hele leven, maar ze maken uw leven wel heel.' Dat vind ik een mooie. Als ze er niet zijn, dan mis ik ze. Als je helemaal alleen thuiskomt in het holst van de nacht, dan zijn ze altijd wakker, altijd blij, altijd goedgezind. Allé, honden, je kunt er alles aan vertellen, wat veel mensen ook doen: een hond als psychiater nemen."

"There's no psychiatrist like a little puppy licking your face."

Enzovoort, enzomeer. Herhaaldelijk komt zijn lof voor de hond terloops aan bod, zodat ik de hele passage niet kan overnemen, maar dat deert niet. Al wat ik kan denken is: wat een saaie man. Wat een gelukkige, evenwichtige, saaie man. Spijtig is dat, want toen hij vroeger op Studio Brussel presenteerde, vond ik hem best aangenaam. En nu ik verneem dat zijn honden toen al aan zijn voeten in de studio lagen verandert daar ook niks aan. Ik vond hem cool en ad rem. Tien jaar later is hij dat helaas niet meer, anders zou ik dat zeker niet verzwijgen.

Maar nee, die tijd is voorbij. Nu loopt de hond als rode draad doorheen een programma over boeken. Ik sluit niet uit dat ik te jong ben voor dit soort radio. En als dat zo is, mag ik mezelf op de borst kloppen.

Woef woef woef! Waf waf!, nog aan toe.

Le prix citron me plaît

2011-10-08T18:58:00.005+02:00

(Vandaag heb ik het over een tennisser. Misschien kan u eerst dit filmpje bekijken, of maar enkele seconden ervan. Dan bent u beter mee, als u wilt.)

Enkele seconden zijn al genoeg: hij is weergaloos. Zijn nonchalance, al dan niet gespeeld, onderscheidt hem van de rest. Hij heeft bakken talent, Marcelo Rios. Le prix citron van het peloton. Een week of zes achteloos op nummer één. In 1998 toen hij zin had en de tijd nam om enkele tornooien te winnen. Ze haatten hem daarom.

Het is smullen van die ogenschijnlijk timide blik die net zo goed voor arrogant kan doorgaan. Hij is geen crowdpleaser zelfs al heeft zijn speelstijl alles mee. Hij is een understatement als persoon. Niet zo'n drukte, mensen, ik ben geniaal maar daarom hoeft u niet zo'n kabaal te maken. Wanneer is het hier gedaan, zie je hem denken. Ze haatten hem daarom. Opponenten en tennisliefhebbers. Zijn onconventionele gedrag werd niet geapprecieerd, kon hij niet gewoon doen? Hij gaf kleine jongetjes geen handtekening, hij zocht geen contact met spelers of publiek. Hem ging het om de geniale dropshots, maar het publiek wilde meer. Stom publiek.

Deze drievoudige winnaar van de Prix citron - een 'prijs' voor de meest onsympathieke tennisser - bracht rock'n'roll op de baan. Als ik hem op YouTube bezig zie, straal ik, ben ik helemaal mee. Straffer nog: ik krijg kippenvel, heimwee. Er zijn geen coole tennissers meer. Ze zijn zo netjes allemaal. Ongelooflijk goed, maar zo lief. Wie krijgt de Prix citron? Ook mis ik een type als Marat Safin. Nog zo'n genie. Daarvoor zou ik 's nachts zijn opgestaan, bij wijze van spreken. Hoe hij ooit een challenge aanvroeg voor een bal die dertig centimeter uit was. Smullen. Zijn tegenstander, Federer, wist niet wat er gebeurde. Helaas verloor Safin kansloos.

Marcelo Rios durfde de tegenstand belachelijk te maken. Ze haatten hem daarom. Maar wat hij deed was ongezien en nooit zal iemand zoiets nog doen. Alleen Marcelo kon dat. Hij was de citroen, hij kon doen wat hij wou.

Hij schoffeerde journalisten, zei dat ze stomme vragen stelden. Hij kneep zijn vrouwelijke collega's in de billen tijdens het aanschuiven in de spelerscafetaria. Hij veroorzaakte een auto-ongeluk, sloeg zijn vrouw en las wenend voor de camera een brief voor waarin hij bij haar om vergiffenis vroeg. Wat een geweldige Chileen.

En omdat hij was wie hij was, de citroen, de eikel, stopte hij op zijn 27. 27, jawel, hij had er genoeg van. Hij had ook blessures, maar toch. Geen zin meer. Mààr tennis. Whatever. Nummer één gestaan, zes weken. Bewezen wie hij was, wat hij kon. Wie had daar nog een antwoord op?

Intussen krijgt deze tekst het air van een rest in peace, wat het absoluut niet is, al sluit ik niet uit dat meneer Rios as we speak een dodelijke cocktail van drugs en slaappillen in zijn lichaam ramt. Nee, dit is een lofzang op de rebellie, op het lef om anders te zijn. Dit is de opwinding om het nonchalante genie, de adrenalinestoot om de supergetalenteerde je m'en foutist.

Voze Jef

2011-10-07T23:01:00.001+02:00

Schrijft die voze Jef Geeraerts op bladzijde 132 van zijn 'Black venus' nu dat hij seks heeft met de zus van een meisje van tien, terwijl dat meisje van tien erop staat te kijken? Wat een walgelijke vetzak. Dat hele 'Black venus' is trouwens een walgelijk boek. Wat een vieze vent, wat een macho. Hij schrijft zonder punten en hoofdletters omdat hij daar tussen al zijn gretig beschreven neukverhalen gewoon geen tijd voor heeft. Broek uit, beha uit, de een na de ander, zeker twintig ondertussen, van twintig verschillende 'wijfjes', zoals hij dat noemt. Hij praat over negers als over dieren. Hij praat dus over 'negers', maar in de context neem ik daar, toegegeven, geen aanstoot aan.

En ondermeer daarin - in die 'neger' - zit 'm een andere mogelijke interpretatie van dit boek en alle viezigheid die erin beschreven staat: Geeraerts is wel doodeerlijk. Hij zal zo eerlijk en expliciet geweest zijn om het politiek correcte establishment, de zelfgenoegzame post-kolonialen van 1967, de stuipen op het lijf te jagen en met een andere versie van de waarheid te confronteren. En dat is hem ook gelukt, want op de achterflap van deze uitgave, die ik bij de Humo kocht, staat geschreven hoe het boek 'verguisd' werd en hoe er zelfs 'interpellaties in Kamer en Senaat' aan te pas kwamen. Een beter argument voor het bestaansrecht van een boek bestaat wellicht niet.

Dus Geeraerts zit in Congo en is geen-idee-wat-precies. Hij lost bepaald weinig over zijn takenpakket. Hij schiet op olifanten en buffels en zit constant in kleine dorpen bij plaatselijke stammen die hij kennelijk de beschaving moest zien bij te brengen. In 1955 en de daaropvolgende jaren, that is. Hij beschrijft occasioneel ook administratief werk en wordt door de negers wel eens aangesproken als inspecteur.

Maar zijn hoofdbezigheid is neuken en alles wat past in de concentrische cirkels daarrond. 'Wijfjes' uitkleden, als ze al niet naakt zijn, geilen op de pronte borstjes van vijftienjarigen, de juiste welvingen van de slavinnen. Soms roept hij God erbij in zijn woordenstroom zonder punten en vraagt hij zich luidop af waarom Hij deze 'wezentjes' geschapen heeft, deze wezentjes waaraan het libido van de man toch onmogelijk kan weerstaan. Het libido van een losgeslagen koloniaal, moet ik daar dan wel bij denken, want dit is zeker niet waar de gemiddelde vent zich aan tegoed zou doen.

Op zijn best zou ik Geerarts' kloten er willen afsnijden. Want mensen, die voze bewoordingen en hoe hij hiërarchische patronen beschrijft. Hij maakt een slaaf wakker die hem dan 'als de wind' een spiegelei moet bakken. Hij roept een stamhoofd bij zich en verzoekt hem een wijfje te sturen om de avond, en meteen ook de nacht, mee door te brengen. Hij heeft meer orgasmes dan hij doucht. Hij neukt vaker dan hij pist.

Geen twijfel mogelijk dus dat dit verhaal doorspekt is met bewust provocerende symboliek. Ik kan me immers niet voorstellen dat een man een boek uitgeeft waarin hij ook zijn vrouw en twee kinderen - gedrieën in 'de Congo' aanwezig, weze het niet op de missiepost van man- en vaderlief - zo harteloos in hun hemd zet. Hij neukt in het rond dat het knalt en ondertussen geeft hij zijn gezin - die kille westerlingen, waar hij back home desalniettemin een intieme band mee heeft opgebouwd - al eens een tik. Want ja, soms ontsteekt Jef in een woede die hem tot een moord zou kunnen inspireren. Niet zelden zijn deze passages intriest en pathetisch. Wat een zielige vent, is dan de enige conclusie. En: waar waren zijn oversten, de mensen die hem daar weg hadden moeten halen en hem op de boot naar België hadden moeten zetten, de enige relevante vragen. Waar zaten de Belgen meer in het algemeen met hun gedachten daar in 'de Congo'?

Wellicht is dat een belangrijk thema in dit boek. Een onomfloerste aanklacht tegen een uit de hand gelopen systeem. En Geeraerts geeft zichzelf bloot, wat pleit voor hem, want ik kan zo meteen geen schrijver bedenken die minder als schietschijf zou kunnen dienen. Maar zie: decennia later lijkt hij ermee weggekomen te zijn.

En nu dus snel zijn kutboek uitlezen. De meet ligt nog 74 bladzijden ver, maar stoppen zal ik nu niet meer. En daarna begin ik vanzelfsprekend aan 'De goede moordenaar', het tweede deel in zijn Gangreenreeks. Omdat ik het met mijn eigen ogen wil gelezen hebben, al die troep. Toch hoop ik dat het echt niet op deze gore manier blijft voortdenderen. Want een man met zò'n pik heeft kennelijk geen besef van eentonigheid.

Els Tibau

2011-10-06T12:23:00.004+02:00

Toen ik bij de bakker om een bruin brood ging, griste ik een Pas uit mee. Els Tibau stond op de cover en dat voerde me terug naar 'vroeger'. Toen Els nog omroepster bij vtm was. De mooiste, wat mij betrof, mooier alleszins dan Ilse De Meulemeester van wie ik al kon zien hoe ze er over twintig jaar zou uitzien. Els daarentegen zag eruit als een onaantastbaar wassen beeld, en zie: ruim vijf jaar later, of zelfs tien, ziet ze er nog steeds fantastisch uit. Een huid als van een baby.

Ze loodst me binnen in een parallel Vlaams universum. Dat van Vijf-tv, Vitaya en andere zenders waarvan ik niet zeker weet wat ze doen, waarom ze bestaan en wie er behoefte aan heeft. Ik lees over de digitale kanalen Life!tv en Anne en vraag me af in welke woonkamers deze 's avonds het entertainment uitmaken. Alsof ze een afsplitsing zijn van wat ik onder de werkelijkheid versta. Wat is digitaal kijken eigenlijk ook weer? En 3D? Wat is de rode knop waar Bart Peeters in zijn Eurovisie-voorrondes altijd op een 'ik-weet-er-ook-het-fijne-niet-van'-toon naar verwees? Wat is tv kijken in uitgesteld relais, zoals ik geloof dat dat ook een benaming is voor iets achter dat gordijn der digitaliteit?

Ik ben afgedwaald: Els Tibau loodst mij binnen in een parallel Vlaams universum. Het universum van schijnbaar subtiel afgeserveerde bekendelingen als Gene Thomas, Sophie Dewaele, Dean Delannoit en Bieke Ilegems. Els heeft zélf de keuze gemaakt om bij Vijf tv te werken. Ze zegt het niet met die woorden, maar uit wat ik lees maak ik op dat ze bij die zender op meer doorgroeimogelijkheden kon rekenen. Nu presenteert ze voor enkele tienduizenden kijkers het programma 'Weekendje weg'. En dat doet ze graag, of hoe kan het ook anders.

Ik ga niet verklappen hoe ik er terechtkom, maar plots zit ik op de website van Brigitta Callens, Miss België 1999 - ik heb dat bij volle bewustzijn meegemaakt. Brigitta is wég, op meerdere vlakken. Weg van het scherm en weg van de wereld, al zal ze dat laatste natuurlijk ontkennen en wie ben ik eigenlijk om zo over haar te oordelen enkel en alleen omdat ze tot over haar oren in de yoga zit.

En zo gaat dat door. In een wereld van verloren BV's breng ik mijn verloren voormiddag door. De Pas uit is daarvoor ideaal, voor een moment van vulsel bij totaal gebrek aan beter.

Ten slotte verklap ik graag dat de oplossing van het kruiswoordraadsel in Pas uit 'Engelsman' is. Geen mens die hier komt die de kruiswoordraadsels in Pas uit niet achteloos aan zich voorbij laat gaan.

Voor 31 oktober zal ik weten of ik gewonnen heb. Voor 31 oktober zal ik ook vergeten zijn dat er een parfum te winnen is. Een parfum, godbetert.

Een re-break

2011-10-05T15:48:00.003+02:00

'En, in Mons?'

Ik sms hem, enigszins geamuseerd - niet dat dat kan vandaag, - omdat hij gisteren aankondigde dat hij daarheen zou gaan. Ik ben benieuwd, wat zeg ik: heel benieuwd naar zijn antwoord. Dat er vijf minuten later nog niet is.

Geen plek waar hij vandaag liever wilde zijn dan Mons. Misschien had ik met hem mee moeten gaan, want geen plek waar ik vandaag minder graag wil zijn dan in deze kamer. Een mens richt met de beste bedoelingen een kamer in met posters en zijn goeie smaak, om mogelijk al de dag erna te willen vluchten naar onduidelijk waar.

Naar Mons, de ene, en ik wil om een of andere reden verhongeren in Luxemburg, een wel heel erg raar idee.

Misschien zit hij in de tribune nu en staat er eentje op het punt een re-break te forceren. Je kan dat allemaal niet weten als je er niet bij bent en geen sms'je terugkrijgt. Zou hij vanmorgen vroeg zijn opgestaan om zijn Go Pass in te vullen en de NMBS-site te raadplegen? Zou hij echt zo toegewijd zijn, het lijkt absurd. Maar hij klonk heel serieus toen hij zei dat hij erbij moest zijn. Ze deden immers allemaal mee en dat mocht hij niet missen, hij, zo dichtbij en met lege dagen op overschot.

Maar om te sms'en heeft hij het te druk.

Telkens ik 'anoniem' wil schrijven, moet ik opzoeken hoe dat gespeld wordt*

2011-10-04T16:56:00.002+02:00

Als stomme verbazing in mijn gamma aan, euh, emoties zat, was het waarschijnlijk mijn deel geweest toen ik op haar bureau het Nieuwe Testament zag liggen. 't Is dat bijna niks mij nog verbaast, maar daarover misschien meer bij een andere gelegenheid.

Het Nieuwe Testament op haar vakbondsbureau, dus. Haar anonieme vakbondsbureau, een druppel in een onduidelijke oceaan. Verbazing, zij het geen stomme, overviel mij wel degelijk.

Wat doet ze daar aan dat bureau op momenten dat ze geen teneergeslagen nozempjes moet doorverwijzen naar weer eens een ander opstakel in hun leven? Ze leest de bijbel. En tussendoor laat ze koffie brengen door een grijze collega die een grijze opmerking maakt, quasi ongeïnteresseerd in haar oninteressante antwoord. Het heeft de schijn van slechtbetaalde uitzichtloosheid. Wanhoop die ook doet leven. Of: helemaal niets van dat alles. Want zij leest de bijbel. Waar hij Hij is, en hoop Hoop.

Het duurde te kort om er lang over door te gaan. Ze overhandigde me de papieren en ik ging heen. Naar zomaar ergens.

* Anonimiteit is een vaak weerkerend thema in mijn oeuvre. Het wordt dan ook tijd dat ik de spelling van dat woord leer onthouden.

Bangkok

2011-10-03T15:04:00.000+02:00

E.,

Dat ik helemaal naar Bangkok zou reizen om niet opnieuw naar de VDAB te moeten gaan, ik had het ook niet verwacht. Tot voor drie dagen geleden dus, toen ik mijn ticket boekte bij SN Brussels Airlines. Vannacht ben ik dan vetrokken in Zaventem en nu zit ik hier in een internetcafé waar het krioelt van de Thaise mieren, waarmee ik bedoel: het Thaise volk dat op een doordeweekse maandag blijkbaar niet op kantoor zit maar gewoon door de straten suist zonder duidelijk doel.

Werkzoekenden zouden ze standaard anti-depressiva moeten voorschrijven. Niks erger dan te willen werken, te kunnen werken en niet de kans krijgen om te werken. Ze gingen mij bellen, maar ze belden mij niet. Ik belde hen, maar ze namen niet op. Ik mailde hen, maar ze mailden niet terug. Ik belden hen nog eens, het was antwoordapparaat. Ik sprak iets in, de lijn werd verbroken. Ik ging naar mijn jobcoach en die herkende mij niet meer. Ze herinnerde zich mijn naam noch mijn gezicht. Ze zei dat ze niks voor mij kon doen.

Dus wat doe ik in Bangkok en wat ben ik van plan? Meteen extreem: ik ga me laten ombouwen tot een kathoey. Verder wil ik daar voorlopig liever niks over zeggen.

Of ik gelukkig ben? Niet al te. Maar, zeg ik soms tegen iemand die zo'n advies kan gebruiken: het enige wat je daar aan kan doen is dingen ondernemen, anders hang je je beter gewoon op. Daarom dus Bangkok.

Intussen zitten mijn vijftien minuten internet er hier zo goed als op. Snel dus nog even mijn moeder een mailtje sturen om te zeggen dat ik in Thailand ben en niet in Oostduinkerke zoals ik haar had verteld toen ik zei dat ik er eventjes tussenuit moest.

Hopelijk loopt alles hier los en is het Engels van de gemiddelde Thai iets beter dan dat van de uitbater van dit, wat ik nog het best kan omschrijven als een, hutje.

Binnenkort wellicht meer details, zeker niet ongerust zijn en blijf ze vooral jazzen,

Ali

Zitten II

2011-10-02T23:39:00.002+02:00

Zit Ali hier nu weer te zitten wachten op applaus, voor hem de grote schrijver.

Zitten

2011-10-01T18:58:00.000+02:00

Zit Ali hier toch weer op zijn eigen blog te zitten zitten zeker?

Zelfs als u hun muziek maar niks vindt

2011-07-28T12:43:00.003+02:00

Dus: E. wil naar Marktrock. Hij is drummer in een groepje en neemt deel aan een wedstrijd. Hij verzamelt stemmen om zijn groepje op Marktrock te krijgen. Het lijken wel kinderen. Zijn mama mailt heel het dorp met de vraag op haar zoontje te stemmen. Onder het mom 'we willen u niet stalken' word ik gestalkt.

Ik stem op de concurrentie.

Let: ik heb zeker dertig keer op zijn groepje gestemd. Ik loods(te) hen mee naar een nipte tweede plaats. Ze moeten echter eerste worden en die droom drijft weg als ik er de ranking op nakijk. Daarom een ander mailtje met weer een vracht uitroeptekens en zinnetjes als "Zelfs als u hun muziek maar niks vindt" of "Zelfs al komt u nooit op Marktrock". Aaaargh.

Zijn we 24 of 14?

Ik stem op de concurrentie. Twee schattige meisjes van 19. Ze maken van die benen-over-elkaar-geslagen gitaarnummertjes à la Kate Nash ofzo. Een klein beetje verleidelijk natuurlijk, maar wat onnozel. Alleszins een geschikter Marktrockgroepje dan die vier te oude kinderen met hun 70's-lang haar en hun bij wijle ijle koeienblik waarachter ik joints moet vermoeden.

Ik ga toch niet naar Marktrock.

Win ze, zou ik ze zeggen, ik zou het ze wensen. Maar dat ze mij er nu maar mee met rust laten. Ik ben met andere dingen bezig.

Zoals de vraag: ben ik 24 of 14? En: waar ligt mijn seroxat?

Brasserie Nationale

2011-07-18T18:13:00.001+02:00

Rare plek om af te spreken. Dat sowieso. Ik sta meer dan open voor wat gekkigheid, maar dit wàs eigenlijk geen gekkigheid. Het leek ernst. Luc was zich aan het bezuipen en declameerde dat er maar één Einstein is en dus zeker geen Zweistein, laat staan een Dreistein. Dat grapje had hij al vaker gemaakt. I. - die voor mij gearriveerd was - zei dat ze Luc al drie kwartier kende en hem al drie kwartier geweldig vond. Ze deed tournée generale aan de toog - "voor heel de hoek hier" -, zes mensen, waaronder ook een sjarel die niet veel later met veel lawaai van zijn kruk viel. Hij moest zwaar ondersteund worden vooralleer hij weer op die kruk neerzeeg met het bevel geen vin meer te veroeren. Ik dronk zuinig van mijn gini en moest voor een keer niet uitleggen waarom ik geen bier drink. Temidden van dit gezelschap voelde ik me warempel geen curiosum. Of jawel, natuurlijk wel. Mijn rechterbuurman, Willy - een man die je het label 'typisch' zou opplakken - drong zich in het geheel niet bij me op, wat ik apprecieerde. Het soort man uit een parallelle leefwereld, die Willy. De toog van Brasserie Nationale is op zich al een parallel universum voor de intellectuele elite waarvan ik deel uitmaak.

Willy gaat in januari op pensioen en verhuist dan naar Senegal met zijn Senegalese vriendin die - mag het verbazen? - de volle 24 jaar jonger is dan hijzelf. Hij maakte wilde gebaren waaruit ik kon afleiden dat zijn zwarte furie met haar ronde kont in staat is tot wilde seks. Ik sprak aan honderd per uur in clichés - zonder Willy te willen uitlachen - en was verbaasd over het gemak dat ik daarbij ondervond. Het ging als vanzelf en Willy vond het prachtig. Willy stond op het punt mijn beste vriend te worden en stond er op dat ik een ice tea van hem dronk.

Intussen was I. nog steeds in gesprek met Luc die ik zelf overigens ook wist te appreciëren. Hij vroeg mij het werkwoord 'être' te vervoegen, wat mij lukte. Hetzelfde voor 'avoir', wat mij eveneens lukte. Hij, op zijn beurt had hulp nodig bij 'aller'. Hij had meer een wiskundeknobbel en begon over integralen. Toen I. en ik wilden weggaan begon hij net niet te wenen. I. moest beloven dat ze nog eens zou terugkomen. Mijn rechterarm als ze het niet doet. Het zou me niet verbazen als ook ik daar nog eens terugkom, zonder twijfel dan in I.'s gezelschap. Het is van ver mijn natuurlijke habitat niet, Brasserie Nationale, maar het doét me wel iets, in tegenstelling tot heel wat andere cafés waar ik op automatische piloot wel eens kom. Brasserie Nationale is een sociologische studie waard.

We schudden handen met Luc en Willy en stonden weer op straat. In de verdomde regen nog wel en mede daarom was het volstrekt onduidelijk wat te doen of waar naartoe. Ik was op het randje van pissig, want I. was op het randje van irritant. Ik zei dat ik thuis een DVD van Christina Aguilera had liggen, I. zei dat ze een affaire heeft met een getrouwde man. Maar dat was niet wat mij bezighield toen we even later behoorlijk zoutloze seks hadden. Wel was ik wat beduusd door de bevinding dat ik, na deze aparte doch niet totaal knotsgekke avond, zonder veel innerlijk protest mijn politiek correcte principes naast me neerlegde. Een bevinding die me nu eigenlijk meer amuseert dan dat ze me achtervolgt.

poesleuven@gmail.com

2011-07-16T11:48:00.003+02:00

Dat kopje omlaag, met grote ogen misschien speurend naar iets minuscuuls op de grond. In de grootst mogelijke onschuld. Er zit iets van een onpeilbare nederigheid in die blik, al kan dat niet, want een kat kent dat niet, nederigheid. Hoe het ook zij, het is een hartverscheurend beeld.

Het is zo triest dat dit katje vermist is. Ik heb haar foto gezien op een papier met een begeleidende brief van het gezin dat haar kwijt is. Het hangt aan een automaat waaruit ik regelmatig een ice tea haal. De familie hoopt dat het katje gevonden wordt, het is nog een kitten schrijven ze. Ze missen haar verschrikkelijk schrijven ze. Ik kan me dat heel concreet voorstellen. Een verstikkend gevoel.

Het katje is zwart met een witte buik en witte pootjes, maar van dat laatste ben ik niet honderd procent zeker. Als je haar gezien hebt kan je mailen naar poesleuven@gmail.com. Het papier hangt uit in de Bogaardenstraat. Ik heb er geen idee van naar waar zo'n beest in het midden van de stad zou kunnen gelopen zijn. Er zitten in die buurt wel een aantal zwerfkatten. Weten die er meer van? Dat zullen we niet te weten komen. Hoe graag zou ik dat beestje naar haar baasjes terugbrengen. Zo graag.

Ik beeld me in hoe een dochertje van een jaar of acht haar ogen rood huilt om de vermiste kat. Ik beeld me in hoe haar zus van twaalf haar probeert te troosten. Ik beeld me in hoe haar ouders op hun tanden bijten. Ik weet nog goed hoe ik me jaren geleden voelde toen onze kat eveneens vermist was. Twee volle dagen. Ik kon daar niet mee omgaan, ik wilde niks meer doen. Mijn moeder zei dat iemand haar misschien 'meegenomen' had. Ik had die persoon kunnen doodslaan. Hebben mensen er eigenlijk wel een benul van hoe een mens een kat kan missen? Geëmotioneerd schreef ik een klef afscheidsgedicht. Het scheelde niks of er was een symbolische begrafenis van gekomen.

Kom terug, katje. Kom terug.

De foto van dit katje heeft mij zachtjes in het hart geraakt. Dit grootse symbool van onschuld gaat door merg en been. Het contrast met de manipulatieve, van cynisme en opportunisme doordrongen mensenwereld is zo verschrikkelijk groot. Ik zoek in mijn leven naar een manier om die onschuld, die schoonheid, zachtheid, liefde, in mijn ontgoochelde, geslachtofferde, cynische zelf te incorporeren. Daarom kan ik, ik zou bijna zeggen, iets leren van katten. Ik kijk hoe zij dat doen, dat vredige verlangeloze leven. Ik heb hier al ooit verklaard een kat te willen zijn. Zoals ik ook eens geschreven heb dat ik Nijntje had willen bedenken om bij duizenden onschuldige peuters een gevoel van blijdschap te veroorzaken. Maar dat zal er niet van komen in mijn leven. Mooie woorden waar geen daden op zullen volgen. Of iemand zou met mooie pretentieloze oneindig onschuldige tekeningen moeten komen die ik dan van oneindig onschuldige teksten zou voorzien. Dat contrast tussen de onschuld van een kat of een baby en het gehaaide over lijken gaan van de slechte mens houdt mij geweldig bezig.

Breng die kat terug, iemand. Breng Poes terug. Stuur dat gezin een mailtje, ze hebben er - is dat al niet even hartverscheurend? - speciaal een gmailadres voor aangemaakt. Loop door de buurt van de Bogaardenstraat - bij café De Appel - en kijk uit je doppen. Vind dat beest en mail naar poesleuven@gmail.com. Oh wat zou ik die mensen graag hun kat teruggeven. Ik zou daar dingen uit mijn eigen agenda voor schrappen.

Vind dat beestje, iemand. Please.

Borgerhout

2011-06-05T11:46:00.005+02:00

Er is een plein met hier en daar een steen die halflos zit. Zo'n steen waar een kind op wil balanceren omdat dat spannend is, omdat dat afwijkt van het normale, wat hij later misschien het saaie zal noemen. En een plas omdat er een verzakking is die nooit zal worden opgevuld en iedereen die dat weet. Een plas omdat het er altijd regent, in de eerste plaats dan in de hoofden van de mensen. Het is gewoon weer zo'n plaats die had kunnen zijn maar nooit is geworden. Een plaats waar had kunnen komen maar nooit is geweest. Een trekpleister die afstootte, vanaf het begin. Misschien ook omdat 'zij' er meteen rondliepen, in de hoofden: beslag op legden.

Het basketbalveldje als een oorlogszone, een plaats om agressie te katalyseren. Geen vierkante meter waar plezier werd gemaakt, toch niet in de hoofden. Alleen dealers en lawaai. Agressie en onaangepast gedrag. Een versleten net, een afgesleten plank, een onbeduidende wit gekalkte lijn. Teloorgang en verlatenheid. Afval en afstoot. Een stort. Miezer.

Constructies met daken die huizen worden genoemd bij gebrek aan een beter woord. Mensen die uitsluitend in plat dialect kunnen kankeren dat de tijd had moeten blijven stilstaan in de jaren zeventig. Pas daarna zijn die plassen gekomen. Niemand die beducht was voor een stijgende zuurtegraad. Niemand die dat begrip überhaupt zou hebben kunnen plaatsen. Een toestand van zijn die nooit eerder had bestaan, ontsproten aan het postmodernisme zonder dat ze daar de vinger op konden leggen.

Een wegrottende container met een stroeve hendel die toedraagt aan het malcontentement. Om afgedankte kleren in te gooien. Afgedankte kleren die voor en naast die container belanden. Die nat worden. Vodden. Waar honden op pissen. En niemand die ze weghaalt. Net als die marsverpakking, dat lege colablikje, die wegwaaiende zak die altijd wegdrijft op de wind die alleen hier zo koud is, die hier altijd tegenwind is en de straten bar maakt, de mensen binnenhoudt. Kankerend en leeglopend.

Want de mensen, de mensen, de mensen zijn kapot vanbinnen. Hun stappen is slepen en praten is zagen. Omgevingsfactoren hebben hen pijn gedaan, ziek gemaakt en werkonbekwaam, chronisch. Tot ze afglijden en er vanaf zijn. Terwijl ze er ooit nog zo klaar voor waren, nog stonden te joelen en te dromen van wat hier zo schril mee contrasteert.

Wie heeft er ooit beslist dat het voor hen zo zwaar moest worden? Wie is de loos achter fut komen zetten en de in voor tolerant? Wie vond het nodig om een buurt op te geven en het leven zelf nog meer in haar blootje te zetten? Wie heeft de confrontatie met het zijn nog dat ietsje pijnlijker gemaakt?

Ik heb een boek gelezen dat antwoorden probeerde te geven op die vragen. Op een bank in de stad met de zon op mijn bol en een ice tea aan mijn lippen. En dat was goed.

Facebook I

2011-05-09T12:16:00.001+02:00

* "Mijn broer heeft de cd van Sum 41 gekocht, dus heb ik die van Marilyn Mansen maar gekocht" - Tom C., een jaar of tien geleden.

* Waarom moet een toffe site als goddeau eigenlijk aandacht besteden aan ultratopcrap als Milow?

* Video: 'Regular John' van Queens of the Stone Age.

* Video: 'My Moon My Man' van Feist.

* (iets met het woord 'verneukeratief')

* Sean D'hondt: veel knapper wordt een man niet.

* Video: 'Gimme Stitches' van Foo Fighters

* Video: 'Afscheid van een vriend' van Clouseau

* Ik heb het liever over mijn 'verhaal' dan over mijn 'leven'.

Ali's weekendeditie

2011-05-08T15:19:00.000+02:00

Beste Standaardredactie,
Beste heren Sturtewagen en Verhoeven,

Toen ik gisteren uw krant ging kopen in een plaatselijke slijterij, verbaasde het me wederom hoe veel die weegt, die weekendeditie van u. Ik had er mijn handen mee vol en was blij toen ik ze, thuisgekomen, op mijn bed kon laten neerploffen. Vervolgens scheidde ik alle aparte katernen en schikte ze in volgorde van intrinsieke appreciatie. Dat ging van uw hoofdkatern met politiek, binnen- en buitenland, over Cultuur, uw Standaard Magazine, langs de extra Jobat-bijlage, tot de katernen Reizen en Mens & Economie. Telt u even mee? Dat zijn zes katernen, allen tesamen goed voor om en bij de 300 pagina's, een ruwe schatting moet gezegd, waarbij ik doodsberichten, beursberichten, reclame en seintjes meereken. Maar toch. Wanneer wilt u dat ik dat allemaal ga lezen?

Vol goeie moed, zoals dat dan heet, begon ik vooraan met uw coverstory over onze aanslepende politieke crisis en het rapport van ratingbureau Standard & Poor's dat er zit aan te komen. Enige tijd later had ik, al die tijd gezeten in de lentezon, uw politieke pagina's doorploeterd en was ik eerlijkheidshalve toe aan iets anders. De Wever, Di Rupo, Beke,.. Ik begrijp dat u uw werk moet doen, maar begrijpt u ook dat ik maar één zaterdag per week heb en daarop ook nog wat naar lichtere verstrooiing zoek. Derhalve was ik waarschijnlijk aan het juiste adres geweest bij uw Magazine en uw katern Reizen, maar daar ben ik, we schrijven zondag, ook nog niet aan toe gekomen. Het is te veel, heren Sturtewagen en Verhoeven. Ik zal uw krant morgen bij het oud papier moeten gooien, zoals ik ook een drie dagen oud brood in een vuilzak kieper.

En dat is doodzonde! Ik blader door uw krant en stoot op tal van artikels, opiniestukken en columns waar ik onmiddellijk mijn tanden in wil zetten. 'Parbleu' van Jo Van Damme, bijvoorbeeld, over de nieuwbakken en spraakmakende Vlaams-nationalist Vic Van Aelst, om er maar een te noemen, of op de pagina daaraan voorafgaand een opiniestuk van Luc Van Doorslaer over een frappante uitspraak van diezelfde Van Aelst. Ik blader nog verder naar voren in uw hoofdkatern en beland bij de column van professor en media watchdog Geert Buelens, altijd zeer interessant en accuraat wat die man te vertellen heeft. Daarnaast staat een lang afgedrukt stuk van gerespecteerd auteur Geert Mak over Europa. Op pagina 44 vervolgens een ander lang stuk, dit keer van de hand van Marc Reynebeau, over Osama bin Laden, 'Dat hij dood is weten we al'; ik keek daarbij bijna de column van Tom Naegels over het hoofd, een van mij meest geliefde columnisten, parbleu!

Zéér interessant lijkt me ook het interview met de intussen in Vlaams-nationalistische kringen vermaarde Theodore Dalrymple, het lichtend voorbeeld van Bart De Wever. Op uw voorpagina lees ik tevens dat deze Dalrymple voortaan een nieuwe columnist zal worden voor uw blad wat ik bijzonder opmerkelijk vind en waarbij ik zonder gegronde redenen meteen gemengde gevoelens heb. Bart De Wevers goeroe die op gezette tijdstippen zijn conservatieve mening in uw krant mag laten afdrukken. U zal er ongetwijfeld brood in zien en ik moet toegeven dat ook ik zijn stukken op de voet zal trachten te volgen, mocht ik al die interessante bijdragen in uw krant tenminste gelezen krijgen, wat zoals reeds uitvoerig aangehaald momenteel helaas niet het geval is. Blader ik nog meer naar voren, word ik met mijn neus op een foto van de brandende Twin Towers gedrukt. Het bijhorende artikel handelt, weinig verrassend, over Osama bin Laden en zal wellicht weinig nieuws aan het licht brengen, maar desalniettemin is mijn nieuwsgierigheid gewekt. Dat komt wellicht ook door uw wervende streamer 'De beelden wennen nooit', wat mij betreft een waarheid als een koe want 9/11 is nog steeds de gebeurtenis die het meeste indruk op mij heeft gemaakt in mijn nog jonge leven.

U sluit uw buitenlandpagina's af - u opent, moet ik zeggen, want ik doorblader uw krant in omgekeerde richting - met een portret van wat je schijnbaar, ik wierp er slechts een vluchtige blik op dus excuses als ik er naast zit, 'de gemiddelde Pakistaan' zou kunnen noemen en een stuk over de Republikeinen die in de Verenigde Staten Obama het vuur aan de schenen blijven leggen. Beide zeer lezenswaardig, daar twijfel ik niet aan, maar wanneer heren Sturtewagen en Verhoeven, zeg mij wanneer ik dat alles moet lezen. Ik heb het nog niet eens over het grootste deel van uw binnenlandpagina's gehad en dan wil ik zelfs nog niet dénken aan die andere katernen die van uw weekendeditie zo'n loodzware dobber maken.

Maar desondanks, heren Sturtewagen en Verhoeven, desondanks en zonder de minste ironie, vind ik uw krant, uw weekendeditie met name, een prachtkrant. Wat een aanbod, wat een keuze, wat een weelde. Het is een weergaloze tour de force. Ik denk dat ze nog beter zou zijn mocht u in al uw katernen een klein beetje snoeien, zodat ze wat lichter en compacter wordt zonder daarbij aan kwaliteit te verliezen, maar voorts heb ik geen noemenswaardige bemerkingen over de weekendeditie van De Standaard. In feite, heren Sturtewagen en Verhoeven, levert u op zaterdag immers een waar weekblad af te vergelijken met een rijkelijk met hapjes gevulde tafel op een gratis receptie waarmee de lezer als een VIP naar hartelust zijn meug kan botvieren.

Daarom met veel respect en hoogachting, en volgende zaterdag opnieuw op de afspraak,

Ali

Elke dag

2011-05-06T11:00:00.003+02:00

Mijn goeroe zei me vorig jaar dat ik elke dag moest schrijven, elke dag. Ik zei toen dat ik dat niet kon, elke dag. Hij vond dat maar flauw. Intussen is het echter wel duidelijk dat ik dat inderdaad niet kan, elke dag. Of het komt niet of er is niks of er wil niks, sommige dagen.

Waarom ook, waarom ook elke dag? Bij wijze van oefening? Als trucje? Kijk mij, ik schrijf elke dag, kijk. Zie nu wat er van komt, nu ik probeer te schrijven op een dag waarop dat niet kan.

Discipline zouden er zeggen, discipline elke dag. Maar waarom? Voor de muren? Voor de buren? Voor de op te vullen uren?

Er is maar één vraag die me bezighoudt momenteel: 'Ben ik een goede vriend?'. En daar ga ik hier geen antwoord op verzinnen, en ik ga dat ook niet aan de mensen vragen. Daar vinden ze niks aan, dat vinden ze niet leuk.

Hoe kan iemand nu simpelweg gelukkig zijn, hoe kan dat?

Gebeurt het wel eens dat u tijdens het typen een tinteling voelt in uw linkerhand die u lijkt te zeggen dat u het typen met die hand maar beter kan laten, dat u die hand maar beter kan laten vallen en dat u zichzelf misschien ook maar beter eventjes kan laten vallen? Ik ken iemand die spiritueel meent te zijn en die zich laat vallen als ze eventjes geen energie meer heeft. Die vrouwt heeft heel veel tijd voor haar secundaire zoniet tertiaire behoeftes. Ze is rijk en duur.

En straks moet ik aan de bak, moet er gescoord worden, willens nillens, dat is de afspraak. 't Is dat afspraken mij niet liggen, maar ik zal die goal wel maken. Voor het maatschappelijk belang, in mijn eigen belang.

Zoals ik schijn te moeten schrijven, elke dag, in mijn eigen belang.

De pest

2011-05-04T10:31:00.002+02:00

Facebook gijzelt mij en dat vind ik maar niks. Het legt mijn zwaktes pijnlijk bloot. Ik hengel naar aandacht en raak daar maar niet van af. Ik zoek uw appreciatie en weet niet wat ik moet doen om ze te verdienen. In het echte leven zou het allemaal wat minder gaan mocht ik geen Facebook hebben. Dat idee is mijn hoofd in geslopen. Het heeft er zich hardnekkig genesteld. Maar is het wel waar? Kan ik echt niet zonder Facebook leven? Helaas wil ik het nog steeds niet proberen. Facebook is mijn vriend. Ik ben beter bevriend met Facebook dan met tal van mijn Facebookvrienden.

En hier doe ik hetzelfde met dat verschil dat geen hond ervan weet en dat ik meer moeite moet doen. Facebook is te gemakkelijk, mensen maken het zich graag gemakkelijk. Daarom schrijf ik ook in dit soort flutzinnetjes. Bijna zonder bijzinnen, hermetisch, zonder moeilijke woorden. Ik weet niet waar ik mijn komma's moet zetten, wellicht zet ik er veel te veel.

Zonet wilde ik op Facebook middels een video aangeven dat ik naar 'Rumours' van Fleetwood Mac aan het luisteren ben. Ik hoopte op uw goedkeuring. Ik heb maar geen video gepost, maar waarom niet? Omdat ik in strijd lig met Facebook. Omdat ik weet dat 'vind ik leuk' niks betekent. Wat heeft 'vind ik leuk' tot nog toe aan mijn leven bijgedragen? Niet zo heel veel, geloof ik. Ik heb nu drieëneenhalf jaar een Facebookprofiel. Ik heb ooit +200 vrienden gehad, nu heb ik er nog 90. Dat komt omdat ik onlangs de ballen heb gehad om een hoop noem het 'oude kennissen uit mijn lijst te gooien. Het is een begin.

(Ik heb een vriend die mij zou zeggen dat ik er veel te zwaar aan til. Natuurlijk heeft hij gelijk, maar dat geef ik niet toe. Ik haat het om hem op dat punt gelijk te moeten geven.)

De mensen gaan mij vergeten als ik geen Facebook meer heb. Ik ga op een verlaten eiland terechtkomen. Ik wil dat niet, dat spreekt voor zich. Ik wil blijven bewijzen dat ik een leuke jongen ben, een jongen die leuk is, die 'vind ik leuk' is. Of toch de statussen van die jongen. Of de achterliggende jongen ook leuk is, dat is nog een andere kwestie. Instant-leuk misschien, zonder verplichtingen, zonder betekenis.

En nu wil ik deze tekst op Facebook gooien. Echt waar. Het lijkt erop dat ik wil dat u dit moet lezen, dat u mij interessant zou vinden als u dit leest. Wat een rare reflex toch, die voortdurende hang naar aandacht. Is het geen pest?

Ik zou het leuk vinden dat u dit leest om verschillende redenen. Dat u misschien zou vinden dat ik het goed opschrijf. Dat u misschien zou vinden dat ik een punt heb, dat ik interessant ben. Dat u misschien nieuwsgierig zou zijn naar mijn persoontje. Dat u misschien 'het debat' zou aangaan, wat niet echt mijn bedoeling is. Dat u er mij in het echt op aanspreekt, wat toch niet zal gebeuren. Ik ben nog nooit in het echt aangesproken op iets wat ik op Facebook postte. Toch niet dat ik mij herinner.

Ik heb via Facebook één oude vriend opgerakeld. Dat heeft Facebook mogelijk gemaakt, anders was het niet gebeurd. Een reden waarom Facebook leuk blijft. Ook kan ik via Facebook een aantal dingetjes opvolgen die ik anders niet zou kunnen opvolgen.

En nu heb ik heel veel zin om op Facebook te gaan piepen wat er zoal gebeurt, around. En om deze tekst te posten. Is het geen pest?

't Is de P nog niet, maar 't is toch al de B

2011-05-04T00:43:00.000+02:00

Is het niet verbazend hoe een mens als vanzelfsprekend 'mooie' met 'lelijke' dingen combineert? Bij mij is dat toch zo, ik geef een voorbeeld. Ik begin met iets moois. Naar aanleiding van het bijzondere interview met dichter Leonard Nolens bij Ruth Joos op Radio 1 was ik uiterst benieuwd naar 's mans poëzie. In de waan dat er wel meer mensen naar de bib zouden rennen om een van zijn bundels, repte ik me naar Tweebronnen en leende er 'Woestijnkunde' uit, een bundel uit 2008, die 'Bres' opvolgde, een veelgeprezen boek uit 2007 dat door Het Parool als Nolens' magnum opus werd beschouwd. Opvallend overigens hoe recensenten de aandrang lijken te voelen om zelf met alliteraties en andere slimmigheden uit te pakken wanneer ze poëzie in gewone zinnen trachten te vatten. Zelf voel ik het ook jeuken,
moet ik toegeven, wanneer ik Nolens' gedichten lees en het genoegen ervaar dat ik die gedichten begrijp. Wanneer ik met name besef dat het in feite vaak ook maar om als verzen geschikte zinnen gaat, zoals ik er ook zou kunnen bedenken. Ahum.

Neen, van die hoogmoedige intentie om zelf een goed gedicht te schrijven – natuurlijk kan ik dat! -, komt vervolgens niks in huis. Want eens ik 'Woestijnkunde' opzij heb gelegd en mij eventjes op iets anders, iets makkelijkers, concentreer, is de Heilige Geest verdwenen die mij de woorden zou influisteren die van mij de grootste jonge dichter sinds Maarten Inghels zouden maken. Geen melig karamellenvers dat het papier nog haalt en ik die me daar in mijn luiheid al te makkelijk bij neerleg. Dan doe ik maar iets anders dan pogen een gedicht te schrijven. Iets totaal anders.

Dan verschijnt er bijvoorbeeld iets lelijks ten tonele. Dan blader ik door 'Op de camping', een boek van de Nederlandse cartoonist Gummbah dat ik bij datzelfde bibliotheekbezoek meegraaide. Was 'Woestijnkunde' nog van grote schoonheid, dan is 'Op de camping' zonder meer spuuglelijk. En met die bruuske overgang heb ik niet de minste moeite. Ik hoef geen knop om te draaien om van Nolens' kale maar schitterend beschreven wereld een kampeerplaats in te sukkelen waarin slechtgetekende en onpeilbaar lege personages elkaar de dood in praten en naakt of met een amazonebos van schaamhaar de show der lamlendigheid opvoeren. De geestelijke leegte waarin sommige mensen verzeild raken, wordt in 'Op de camping' treffend belicht, maar dan wel op zo'n gortige manier dat enkele gedegouteerde lezers hun abonnement op de Volkskrant opzegden, louter vanwege Gummbah's vulgaire tekeningen daarin. Ik lach me evenwel een breuk bij een prent waarop twee naakte dansende mannen bij de campinguitbater ontboden worden met de opdracht aan diens desk post te vatten, zodat hij even kan gaan schijten.

En terwijl ik nog steeds op de camping vertoef, luister ik naar muziek die je hooguit wat saai zou kunnen noemen, maar veel liever mooi en vooral: niét lelijk. Jij en ik kunnen geen vrienden zijn als 'Human' van de Brits-Indische Nitin Sawhney je niks doet. Sawhney is een elektronicawizzard, zo copy-paste ik uit een recensie, die soulvolle lounge maakt waarover hij zijn hoge hese stem drapeert. Bovendien behandelt hij op al zijn albums zogenaamde universele thema's en staan zijn lyrics bol van boodschappen over liefde, vriendschap, vrede en hoop. Klinkt behoorlijk hoogdravend, maar Sawhney klinkt oprecht en ik droom weg bij zijn muziek. 'Op de camping' ligt al lang aan de kant.

Ik droom weg en in mijn droom balanceer ik op de rand van een zwembad als ik mezelf voel wegglijden. Volledig gekleed tuimel ik het water in, een zaligheid, zo blijkt tot mijn verrassing. Maar wanneer ik druipnat bovenkom blijk ik plots een rugzak met daarin mijn laptop met me mee te dragen. In paniek besef ik dat die laptop onherroepelijk naar de kloten is, maar wanneer ik mijn rugzak open, blijkt hij kurkdroog te zijn gebleven. Het zwembad zinkt plots weg en het daglicht is terug van weggeweest. Een loomheid blijft echter door mijn lichaam zinderen en ik geef me over aan de luie impuls om dan toch maar aan seizoen vijf van 'Lost' te beginnen. Het loont al lang de moeite niet meer, het verhaal is geheel bij de haren getrokken, maar elke glimp van schoonheid vereist klaarblijk een lelijke tegenhanger.

Enkele percentjes zijn net genoeg

2011-05-02T15:40:00.003+02:00

Een liefdesbrief zal ik je niet schrijven, het idee alleen al, maar een naar je aandacht hengelende brief, die wel. Zonder dat je 'm ooit te lezen krijgt welteverstaan. Het idee alleen al. Een naar je aandacht hengelende brief die jij ook te lezen zou krijgen. Dat niet. Dat nooit.

Als ik bij jou ben weet ik helemaal zeker dat ik hetero ben. Wat niet wegneemt dat ik ooit een dag verliefd ben geweest op een jongen. Hij was ook in mij geïnteresseerd, want hij wilde met me dansen. Rock'n'rollen meer bepaald, hij volgde een cursus in avondschool. Hij legde me over zijn knie, maar liet me bijna vallen. Hij was een eerstejaars en had nog veel te leren. Om zich te excuseren aaide hij me over mijn bol en gaf hij me aandacht. Eén dag lang was hij een beetje mijn god.

Later vernam ik dat hij biseksueel was. Of mijn bron welingelicht was betwijfel ik, maar ik stak het nieuwsje wel in mijn hoofd, en daar zit het dus nog. Ik vond dat erg jammer, van zijn bi-zijn. Hij was een gezworen hetero, een bink. Een mooie jongen met vele vaardigheden. Ik heb hem al heel lang niet meer gezien.

Waarom vertel ik je dit? Om een muur te slopen, denk ik. Een muur van onzekerheid en schaamte. Ik vertel je eender wat, schrijf je wat ik wil. Je komt dit toch niet te weten.

Het scheelt slechts enkele percentjes, om je de waarheid te zeggen. Ik weet dat het wat ongevoelig klinkt om het zo uit te drukken, maar ik moét. Als ik zeg dat je een mooi jasje draagt en je leuke schoenen hebt, dan daag ik die procentjes uit, dan schuiven ze misschien op naar de verkeerde kant. Want ja, er is een verkeerde kant. Een totaal verkeerde kant.

Ik beeld me in dat ik verliefd ben op jou. Dat zou me niet bepaald gelukkig maken. Ik zou niet meer weten waar ik moest lopen, hoe ik je kan vermijden. Ik zou flauw doen en jij zou alles merken. Laat ik er maar niet over nadenken, het is niet aan de orde. Ik heb een stevige buffer opgebouwd omdat jij me daartoe alle kansen hebt gegeven. Omdat je helemaal niet bent zoals ik wil dat je bent, al hoef jij dat niet te weten. Beeld je in. Au fond zijn wij twee veel te verschillende mensen.

Als ik verliefd ben, ben ik op m'n slechst, dat geef ik grif toe, ook al heb jij er niks aan. Ik heb er zelf iets aan, dat is genoeg. Is het niet grappig dat je er niet voor kan oefenen, voor verliefd zijn? Dat je er niet aan kan werken? Ik ben al jaren niet meer verliefd geweest, ik kan het zelf ook niet geloven, en toch. En toch weet ik dat het niks voor mij is. Misschien daarom. Bij jou ben ik ook niet op m'n best, je mag dat weten, maar slecht ben ik ook niet. Hoogstens wat saai, maar daarvoor hebben we de zekerheidsvermijding nog. Daarover zijn we het eens.

Ten slotte heb ik nog een vraagje of een tip, afhankelijk van hoe je het bekijkt, en mijn excusus als het raar of zelfs grof over komt, maar je leest dit toch niet. Misschien is het een ideetje als je eens naar de kapper zou gaan. Dat zou het mij wel makkelijker maken, want die lange zwarte krullen, daar kan ik moeilijk aan weerstaan.

Ali: "Ontgoocheling, frustratie en woede"

2011-04-20T19:46:00.019+02:00

De komende weken wil Ali opnieuw met heel wat spraakmakende blogstukjes uitpakken. Hij hoopt dat 'Soulwaxing' het begin was van een mooie reeks, "maar er zijn geen garanties".

Na het overtuigende 'Soulwaxing' lijkt het vertrouwen alvast terug bij Ali. Dat was ver te zoeken na de beduidend mindere stukken 'Het komt nooit meer goed' en 'Zonder deze partners was dit niet mogelijk geweest'.

Ik besefte dat het niet goed was. Er was ontgoocheling, frustratie en woede," zei Ali gisteren aan de pers.

"Ontgoocheling omdat ik de opgebouwde credibiliteit die ik na het hoge niveau van mijn stukken in maart bij mijn lezers had vergaard, als sneeuw voor de zon zag smelten. Frustratie omdat ik heel goed wist dat ik met twee of drie degelijke stukken in april heel wat verder had gestaan, en woede omdat ik besef dat de fout bij mij ligt, dat alleen ik verantwoordelijk ben voor mijn mindere teksten."

Na het uitstekende 'Soulwaxing' lijkt Ali in elk geval weer stevig op de rails te staan. "Maar het vertrouwen is en blijft relatief", zei hij deze voormiddag aan deredactie.be.

"Als het gewoon een knop zou zijn die je maar hoeft in te schakelen, zou het makkelijk zijn. Het kan snel keren in een bepaalde richting, niemand geeft garanties voor de kwaliteit van mijn volgende teksten. Het enige dat ik kan hopen, is dat 'Soulwaxing' het begin is van een mooie reeks."

"Ik zal ook niet beweren dat ik onmiddellijk mijn niveau van maart weer zal halen. Ik kan betere teksten schrijven dan andere bloggers, maar dat is omgekeerd ook zo. Ik moet het voortdurend opnemen tegen andere uitstekende bloggers."

"De blogger die mentaal het best met de stress kan omgaan, maakt volgens mij veel kans om de komende maanden het meest gelezen te worden."

Soulwaxing

2011-04-18T17:22:00.000+02:00

In juli zal het elf jaar geleden zijn dat ik 'Much Against Everyone's Advice' kocht, Soulwax' tweede plaat. In het Muziekdoosje in de Dieststestraat, voor 769 frank. Dat staat op een piepklein beduimeld stickertje dat ik destijds achteraan op de cd kleefde.

'Much Against' was de vierde cd die ik kocht, er was nog geen gewenning opgetreden. Ik zoog mijn cd's leeg, toen, en las cd-boekjes alsof het cursussen waren, ook al begreep ik geen Engels.

In datzelfde jaar, 2000, vertaalde ik de teksten van 'Conversation Intercome' en 'Saturday' met een woordenboek naar het Nederlands. Ik schreef die vertaling - die bepaald merkwaardige zinsneden opleverde - in een grote agenda met van het jaar 1999, die mijn pa had gekregen bij de ambtenareninstantie waar hij werkte.

Ik had Soulwax gehoord in de Afrekening, toen de Afrekening nog een beetje de smaak uitdroeg van de oudere broer die ik niet had. En ik had 'Much Against' in het cd-rek van een vier jaar oudere buurjongen zien staan. Ik mocht zijn cd op cassette zetten en vond dat kennelijk een hele belevenis. Ik zou graag nog eens iets een hele belevenis vinden.

'Much Against' is - vandaag ontsnap ik duidelijk aan geen enkel cliché - meer dan een verzameling liedjes voor mij. Het is een oud fotoalbum, een egoboost, een podium, een onbestemd grasveld. Het is een bewijs van mijn leeftijd, ik kan me niet herineren deze cd niet te hebben gehad. Het is ook gewoon een geweldige plaat. Ik kan iets vertéllen over 'Much Against', wat ik niet kan zeggen over al die x'en en y'kes die ik als recensent, blabla.

Toen ik dertien werd kreeg ik een cd-speler cadeau. Die mocht op een kruk aan het hoofdeind van mijn bed staan, zodat ik er naar believen één van mijn vier of vijf cd's in kon steken. Ik heb me daar vaak cool liggen voelen terwijl ik naar Soulwax luisterde. Dat was nog in de periode waarin ik niet wist hoe ik 'soulwax' moest uitspreken, laat staan dat ik wist wat het betekende. Een vriend met een oudere zus wist wél hoe 'soulwax' uitgesproken moest worden. Wat voelde ik me een kind. Dat is een half leven geleden.

Ik hou van de frequentie waarmee ik 'Much Against' onbewust uit de kast haal. Eén keer per jaar, denk ik, maar dan heb ik 'm wel de hele dag in vlagen opstaan. Alsof er - vandaag schrijf ik slecht genoeg om clichés toe te laten - oude vrienden op bezoek komen. Een zinnetje in 'Temptingly Yours', de melancholie van 'More Than This', enzovoort.

Yet another cliché, maar favorieten heb ik niet. Nauwelijks. In de tijd dat Soulwax promotie maakte rond 'Any Minite Now', 2005, las ik dat de vrouw van Flood - die 'Any Minuten Now' producete - de trage nummers heel goed vond op 'Much Against'. Vond ik cool van de vrouw van Flood. De trage nummers zijn inderdaad heel mooi.

Belangrijke momenten op 'Much Against' zijn de intro's van én 'Conversation Intercome' (de opwindende kick-off), én 'Saturday' (die 'sleep'), én 'When Logics Die' (de eerste trage) én de titeltrack (de rocker). Daarnaast zijn er een aantal zinnetjes die er altijd weer uitspringen - al ken ik de teksten allemaal ongeveer uit het hoofd. "Clap your hands if you don't know what to do." "I hope I can get far, playing air guitar." "One time I cried moren, in 1994, but that doesn't count I guess." "If only I could sell myself, the way that even I would buy." Ik hou van deze plaat omdat ik méé kan zingen, en dat doe ik graag, luid.

Het cd-boekje is ook zo leuk, met die plaathoezen. Al die kleurtjes, al die karaktertjes, bijna kinderlijk. Zelfs iemand die nog nooit van Soulwax gehoord heeft zou aan deze plaat merken dat er iets is met dat groepje, dat het om een misschien onduidelijke reden heel getalenteerd is. Dat 'Much Against' een graaipot is voor snoepers.

Ik blijf hier zo blij mee. Maakt niet uit wat Soulwax nu nog uitricht.

Zonder deze partners was dit niet mogelijk geweest

2011-04-08T22:54:00.006+02:00

* Condor Post Production
* Lexar
* Panasonic
* Vita Citral
* Kleenex
* Move
* Colruyt Group
* Stabilo Boss Original
* Garnier Fructis
* BNP Paribas Fortis
* Betonson
* Plus Uitzendkrachten
* Durex
* TDK
* ESO
* Handy
* Neutrogena
* Rexel
* Maped
* Kangourou

Het komt nooit meer goed

2011-04-05T14:29:00.004+02:00

Op 14 juni 2010 heb ik De Standaard gekocht. 'Veni, vidi, vici,' stond er op de voorpgina, met daarboven een foto van Bart De Wever met omhoogestoken armen en gebalde vuisten. Hij had de verkiezingen gewonnen, en met hem zijn partij - in diezelfde krant staat dat de stemmen voor De Wever 75% van het eindresultaat van N-VA uitmaakten. Ook staan er verschillende ondertiteltjes op de voorpagina, waaronder 'N-VA blaast tegenstand in Vlaanderen weg', 'PS torent boven Wallonië' en 'Bart De Wever en Elio Di Rupo op elkaar aangewezen'. Al die titeltjes staan er in rood, behalve de namen van De Wever en Di Rupo in laatstgenoemde ondertitel. Hun namen staan in zwart. Die twee zullen een nieuwe regering vormen.

Ik haalde die krant zonet uit een bestofte la. Toen ik ze op de grond liet ploffen, moest ik wat stof van mijn trui slaan.

De kop boven het artikel op pagina negen luidt: "Marianne deed wat ze kon". Bijna is een mens geneigd om Marianne als een vraag uit te spreken. "Marianne? Marianne wie?".

Het woord 'tsunami' duikt minstens vijf keer op met betrekking tot de overwinning van N-VA. En op pagina 22, vanaf dewelke De Standaard aandacht besteed aan de Waalse verkiezingsresultaten, staat 'Rode tsunami in Wallonië' te lezen. De ene tsunami die op de andere botst met andere woorden. En dan vinden wij de beelden uit Japan verbijsterend.

"De N-VA-score is indrukwekkend, maar De Wever moet nu tonen dat hij kan verenigen en tot een akkoord kan komen," aldus Joëlle Milquet. En Elio Di Rupo zegt: "Een groot deel van de Vlamingen wil dat ons land op institutioneel vlak evolueert. Dat signaal moet worden gehoord."

Op pagina 32 is men toe aan de perscommentaren. In zijn eigen opiniestuk schrijft Peter Vandermeersch - die toen nog niet naar NRC Handelsblad was verkast - dat de stem van de Vlamingen negeren het einde van België zou betekenen. Yves Desmet schreef onder de kop 'De man die iedereen oppeuzelde: "Bart De Wever kan ofwel zijn beloftes waarmeken, ofwel kiezen voor de strategie van de verrotting". Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws schreef: "De verantwoordelijkheid van de Franstalige partijen voor wat gisteren in Vlaanderen is gebeurd, kan moeilijk groter zijn". En Liesbeth Van Impe van Het Nieuwsblad kaart de neiging van de kiezer aan om "en masse voor een nieuwe held te vallen." "Stevaert in 2004, Leterme in 2007, bijna Jean-Marie Dedecker in 2009, nu Bart De Wever. Het belangrijkste gevolg is dat het steeds moeilijker wordt om aan politiek te doen."

Er blijkt op 13 en 14 juni 2010 overigens niks anders gebeurd te zijn in de wereld dat De Standaard het vermelden waard vindt.

Trouwens vind ik dat er op 5 april 2011 eigenlijk niks over de politiek het vermelden waard is, en toch haalde ik die krant uit die la. Nu ik erover nadenk, deed ik dat hoogstwaarschijnlijk vanuit mijn persoonlijke aanvoelen dat België om zeep is. Ik denk namelijk dat het nooit meer goedkomt tussen Waalse en Vlaamse politici - niet te verwarren met Waalse en Vlaamse ménsen.

Nee, het komt nooit meer goed. Wie mijn mening wil weerliggens, be my guest.

Ooit was ik een celebrity

2011-04-02T18:26:00.006+02:00

Dag mama? Ik ben het..

Ik schaam me vreselijk. Ze zijn allemaal waar, de verhalen. Wilde feestjes, snelle auto's, vechtpartijen, schulden.. Het spijt me, mama, het spijt me zo vreselijk hard.

Ik had mezelf niet in de hand. Ik leefde in een luchtbel, ik wérd geleefd. Ik verloor de controle. Ik kwam in contact met malafide figuren, ging in op dubieuze voorstellen, behield het contact met foute kennissen, verbrak het contact met oude vrienden. Kunnen we erover praten?

Nu ben ik anders, ik ben veranderd. Gisèle houdt mij op het rechte pad. Ze is mijn steun en toeverlaat. Bij haar heb ik geen toeverlatingsangst.

Mijn BMW M3 heb ik van de hand gedaan. Snelheid interesseert me niet meer. Ik heb het gehad met blitz en glamour.

Kunnen we erover praten, mama?

Ik heb een mental coach nu. Phil helpt mij ten gronde. Hij zegt dat ik uit mijn verleden kan leren. Dat het niet onverdeeld negatief was, wat ik deed. Dat ik constructief naar alternatieven kan zoeken.

Ik ben clean, mama, geloof me. Gisèle houdt mij van het spul af.

Luister toch naar mij, mama.. Ik ben veranderd.

En ik mag Jada opnieuw zien, mama. Om de twee weken een weekend. Lucy houdt het hoederecht en daar heb ik me mee verzoend. In het belang van Jada. Jada's geluk is mij meer waard dan alle auto's en vrouwen die ik ooit heb gehad.

Toe mams, geef me nog een kans.. Het spijt me verschrikkelijk van die rechtszaak die ik tegen je heb aangespannen. Het was een stommiteit, de grootste van mijn leven. Het had nooit zover mogen komen. Waar zat ik toch met mijn verstand? Ik zou om het even wat gedaan hebben voor één gram coke.. Natuurlijk had ik geen recht op papa's kunstcollectie.

Ik begrijp je, mams. Het is een helingsproces.. Toch wil ik dat je weet dat je me altijd kan bellen als je er klaar voor bent.

Dag mama. En ook dag van Jada. Ze mist je, zegt ze. Daag.

Wat een leuke dag

2011-03-31T15:20:00.010+02:00

15:20.

Hé, wat een leuke dag is dit! Ik zit in een rush. Zomaar opeens. De leukigheden volg(d)en elkaar op. Zoals dat schijnbaar in maanden niet gebeurd is. Ik vlieg. En het duurt nu al bijna een uur. Een tintelend gevoel in mijn lichaam. Heel echt. Dit is niet ironisch. Dit is gevaarlijk echt. Dit smeekt om een decompressie. Dit..

Dit is lekker. Heel lekker. Ik wil het wat en waarom eventjes oplijsten om het niet te vergeten. Wat er gebeurd is dat maakt dat ik zo'n intens warm gevoel heb.

* Het is de wind. Wat een zalige wind vandaag. Wat een lekkere harde maar koele wind. Niet koud, maar fris. Lekker. Een wind die smeekt om een wandeling. En ik heb die wandeling gemaakt.

* Vanmorgen om half tien opgestaan, een half uur te laat, maar totaal geen schuldgevoel of probleem. Ik had immers een sollicitatiebrief om na te lezen en te versturen. Dat deed ik. Dat was goed. Ik heb veel hoop op goed nieuws in de nabije toekomst.

* Een heel goeie herinnering aan een verrassend theaterstuk dat ik gisteravond zag. 'Audience' van Ontroerend Goed. Heel tof, echt, een heel coole voorstelling. Ik was echt onder de indruk van de inventiviteit van de makers. De interactiviteit van het gebeuren. Hoe het publiek betrokken werd. Hoe theater zo interessant kan zijn. Hoe ik het zalig vind om naar het theater te gaan en het te ontdekken. Zwaar de moeite - 'Audience' en theater tout court.

* Het fantastische radio-interview van Ruth Joos met Leonard Nolens. Ik wil(de) er een apart blogbericht aan wijden. Misschien doe ik dat nog. Wat een geweldige 19 minuten en 25 seconden. Ik heb het twee keer beluisterd en ga het nog een derde keer beluisteren. Ik ga meer opzoeken over die Nolens. Bijzonder fascinerend. Heel schrijvenswaardig. Kan ik veel uithalen, uit wat hij zei. Heel speciaal. Iets om te 'koesteren', als ik eventjes (nog) lame(r) mag zijn.

* Nog meer vacatures die mij (enigszins) kunnen bekoren. Ik heb wat te doen de komende dagen. Een vacature voor redacteur voor het blaadje van de fucking CM. Waarom ook niet? Natuurlijk solliciteren! Eerst wel om een beetje meer uitleg vragen. En wat advies.

* Op Facebook vind ik een medestander om zaterdagavond mee naar The Thermals in Brussel te gaan. Het is gratis en The Thermals zijn leuk. Pretpunkpop ofzo. Live zal dat ook wel leuk zijn. Pretentieloos en gratis. Vrijblijvend en spannend. Een zaterdagavond die opgevuld is. En zondag de Ronde van Vlaanderen. Wat een weekend.

* The Bony King of Nowhere heeft een paar mooie nieuwe liedjes. Ik geniet vooral van 'Eleonore' en 'Girl From The Play'. Ik vind The Bony King een interessante figuur en schreef hier al eerder over hem. Heel verlegen maar vermoedelijk ook best intelligent. Interessante integere meningen. Ik zou wel eens met hem willen babbelen. Zou ik vriendjes met hem kunnen zijn? Ben ik authentiek genoeg? Authenticiteit is heel interessant. Een interessante figuur dus, die Bony King. Spraakmakend of markant, zoals ik al grappend tegen mijn broer zou zeggen. Wij noemen voornamelijk foute BV's spraakmakend of markant.

* Een sms'je van een vriend. Of ik koffie kom drinken? Graag! Ik loop naar café Punto en bestel een koffie verkeerd. We praten over onze bezigheden, of over het feit dat we die niet hebben. We komen zo verdomd goed overeen. Plots gaat het over maatschappelijke thema's. Het is heel interessant. Ideeën en vuur. Ik haal mijn hartje op. We raken er niet over uitgepraat. De wind waait het zeil bijna van het terras. Het is zalig. We gaan die wandeling maken waarover ik het al had. We lopen door het Stadspark, langs de Naamsestraat, langs de Sint-Pieterskerk, naar de Diestsestraat, naar het Ladeuzeplein. Daar gaan we opnieuw op een terras zitten en ik drink een gini.

* We hebben het over de media en we besluiten een krant te gaan kopen. Hij koopt The Times, ik koop De Tijd. Ik voel me behoorlijk cool. We gaan elk ons weegs. Misschien tot morgen. We hebben toch veel tijd. Het is leuk om met vrienden koffie te drinken op het middaguur.

* Ik loop de Bilbo binnen in de hoop er iets van The Divine Comedy in de rekken te vinden. Niets en nog eens niets. Ik vraag Rudy - wat een leuke verlegen man - om uitleg. Hij kan 'Victory For The Comic Muse' voor zeven euro laten komen. Dinsdag al. Cool! Ik loop naar de uitgang en zie de nieuwe Radiohead in de rekken liggen. Nu al?! Dat ging toch nog maanden duren? In vertwijfeling vraag ik me af of ik hem nu al zal kopen. Ik heb al geluisterd en vind 'm goed, maar koop ik 'm nu al? Ik twijfel omdat ik me er niet aan had verwacht om 'm nu al in de winkel te vinden en nu opeens een beslissing moet nemen. Ik koop 'm. Het is een goeie plaat met een paar hele mooie liedjes. Radiohead is altijd goed. Altijd de moeite. Altijd spannend. Die jongens hebben métier, ofzo.

* Opeens zet de rush in. Ik bel mijn dikke vriend. Ik moet dit eventjes met hem delen. Zomaar. Omdat het zo cool is. Omdat het zo positief is. Zo verrassend. Ik leg hem uit wat ik voel. Hij is blij, al lijkt het erop dat hij zelf een iets mindere dag heeft. Het is goed om hem te horen. Hij vertelt over een festival in Lille, waar enkele hele goeie groepen naartoe komen. The National en Elbow. Ik ga er ernstig over nadenken en ben heel enthousiast. Cool! Een zomerplan voor binnen drie maanden. Lille! Lille is populair. Een aantal mensen hebben me verteld dat het er leuk shoppen is. Moet ik dat ook eens overwegen? Positief, Lille.

* Ik keer terug naar mijn kot, koop onderweg nog een Humo en roep een kotgenootje uit haar kamer. Ze heeft het druk met psychologische experimenten, maar heeft altijd wel zin in een korte babbel. Ze is een lief meisje. Een goeie kotgenoot.

* Ik vind dat ik dit allemaal eventjes moet opschrijven. Dit is al lang geen doorsnee dag meer. Dit is een dag die ik moet onthouden.

15:50.

Uit jaloezie, uit rebellie

2011-03-29T13:35:00.006+02:00

Het was ongepast om de bruidegom een sneaky little bastard te noemen. Toch niet met zijn moeder in de buurt. Ik richtte mij zelfs expliciet tot haar. Spijt en niks dan spijt is mijn deel. Verbijstering ook, over mijn gedrag.

Ik ben wel vaker grof zonder dat ik er bij stilsta. Maar katholieke mensen kunnen nog net dat ietsje minder hebben. Ze is nochtans een van mijn leukste tantes. Moet ik haar mijn excuses mailen? Komt het tussen ons nog goed?

Het was twee uur 's nachts maar ik was niet zat. Ik ben een drankorgel dat niet drinkt. Ik beledigde hem in een opwelling. Het was niet eens de bedoeling. Ik wilde uitdrukking geven aan mijn verzuchting dat de bruid te mooi en te jong voor hem is. Ik wilde middels een ludiek bedoelde belediging duidelijk maken dat hij de bruid voor de jonge wolven had moeten laten.

Maar een sneaky little bastard, dat was er toch wel over. Mijn katholieke tante moet ik niet dezelfde dingen toefluisteren als mijn broer. Kan je je het bovendien permitteren om een revolutionair kwantumfysicus te beledigen? Ik deed het. Uit jaloezie? Uit jaloezie.

De kerkelijke dienst lag aan de basis van mijn wangedrag. God was te gast, geheel onverwacht. God moest toekijken op dit en op dat. Voor eeuwig, en andere. Voor altijd. God was erbij. Ik weigerde recht te staan. Ik zei geen fucking amen.

Wie God erbij haalt, heeft het hard met mij. Vereert gij God, komt dan niet zagen dat ge mijn gedrag, blabla. Laat mij dan maar met rust en ga bidden. Of leeft vroom en spreekt in de oude taal Gods. Litanieën, sacramenten, evangelie, al die dingen. Houdt het maar voor u.

Het was geen onmiddellijk misprijzen. Daarvoor vind ik mijn tante te leuk. Het was een moment van rebellie. Onversneden rebellie. Het had evenwel nooit mogen uitmonden in een belediging als voornoemde. Nooit, stoemerik die ik ben. 't Is dat ik mij heb laten verleiden, want vond dat het zo goed klonk. "Zo'n mokkel aan de haak slaan, de sneaky little bastard." 't Is Eva die van de appel eet. Nee, mokkel heb ik niet eens gezegd, maar nu ik het zo schrijf vind ik dat ook wel lekker klinken, klootzak die ik ben.

Mocht je dit lezen, tante, bel mij dan op of stuur mij een mailtje. Een klap in mijn gezicht op een volgend familiefeest zou ik, geloof ik, niet overleven.

Je leest dit toch niet, kwezel. Pff, wat klinkt dat toch allemaal goed in mijn hoofd.

Het sabel van Saoedi-Arabië

2011-03-18T14:41:00.006+01:00

Het wahabisme is een fundamentele conservatieve stroming die een vertakking is van het soennisme. Het wahabisme dat wordt aangehangen door de wahabieten. Saoedi-Arabië is een wahabistisch koninkrijk. Saoedi-Arabië en het wahabisme maken mij bang.

Fundamenteel conservatief. Op de banaalste ongepermitteerde vrijheid volgt een foltering. Ik schrijf ook maar wat mijn fantasie mij influistert. Mannen met baarden houden er rigide ideeën op na die als een wit licht schijnen aan het eind van een inktzwarte tunnel. Zwart en wit. Geen zin voor nuance. Broeders of ketters. Geen genade.

Vrouwen mogen in Saoedi-Arabië niet met de auto rijden. Ze mogen enkel naast een chauffeur zitten die hen permanent in de gaten houdt. Een vrouw mag in Saoedi-Arabië niet de kans krijgen om zonder ernstige reden met een andere man dan haar eigen man in contact te komen. Verlinking. Misschien verminking?

(Laatst las ik op de site van MO* Magazine een artikel over vrouwen in een bepaald gebied van Pakistan. Die vrouwen kregen geen toelating om hun huis te verlaten. Ze verveelden zich steendood.)

Aanhangers van 'verkeerde' religies - vooral bepaalde andere Islamstromingen - worden verketterd door de wahabieten. Verketterd. Ketter. Ketter. Klinkt als het geluid van een steen die keihard tegen een ruit wordt gegooid. Ketter is het geluid van een steniging.

Mensen verketteren andere mensen. Resoluut de rug toekeren. Niets mee te maken willen hebben. Radicaal en rigide. Haat?

"De gewone Saoedi is helemaal niet zo radicaal. Hij is een mens zoals jij en ik die zijn leven lijdt in het land waarin hij geboren is, met de godsdienst die hij aanhangt, helemaal niet noodzakelijk op een radicale manier." Zou het?

"Er bestaat niet zoiets als moslimterrorisme," schrijft Selahattin Koçak in zijn boek 'Wie is er bang van de Islam?'. Hij legt uit dat terrorisme op zichzelf staat, dat de gemiddelde moslim daar totaal niks mee te maken heeft en zich er voor schaamt en dat er toch ook niet gesproken wordt over 'christenterrorisme'. Daar heeft hij gelijk in, althans in zoverre dat onze westerse media niet over christenterrorisme spreken. In het Midden-Oosten wordt wél over christenterrorisme, of ja, Westers terrorisme, gesproken.

Het zijn de media die mij bang gemaakt hebben voor Saoedi-Arabië en vanuit die angst krijg ik enge gedachten als ik aan wahabieten denk. Wahabiet, het woord alleen al. Onherkenbaar. Hoe ziet een wahabiet eruit? De baard van Osama Bin Laden?

De Saoedische vlag maakt mij nog banger. Een groen vlak - groen is de kleur van de Islam, een groene vlag is radicaal - en dan dat zwaard, of eigenlijk nog veel enger, dat sabel. Maar vooral: die Arabische tekst op de vlag die ik niet kan lezen. Volgens mij de enige staatsvlag ter wereld waar een tekst op staat. Wat staat er? Er staat: 'Er is geen andere god dan God; Mohammed is de boodschapper van God'. Redelijk, maar waarom moet zo'n boodschap op de vlag? Naar mijn aanvoelen is dat veel te allesoverkoepelend. Alsof de Saoedische leiders tot alles in staat zouden zijn om die 'waarheid' te verdedigen. Alsof ze mij met hun sabels zouden onthoofden als ik hen tegenspreek. Zou dat geen grenzeloze waanzin zijn? Van hen of van mij?

Ja, klaarblijkelijk beschouw ik de radicale Islam als grenzeloze waanzin. Geen idee of dat tegenwoordig weer politiek correct is. Mijn problemen met religie zijn groot en daar moet iets aan gedaan worden. Kan iemand mij dus voorstellen aan een leuke wahabiet? Want ik weet dat ze bestaan, maar ik wil het geconfirmeerd hebben.

Russisch blauw

2011-03-17T17:28:00.002+01:00

De cast van 'Lost'. Mooie vrouwen, een occasionele stoere bink. Ik heb seizoen drie uitgekeken en begin morgen aan seizoen vier. De protagonisten zijn fotomodellen. Ze trekken mij aan en benevelen mijn rationele oordeel.

Sawyer. Echte naam: Josh Holloway. Mooie man. Een beetje glad, maar zonder twijfel een mooie man. Op jonge leeftijd koos hij ervoor om fotomodel te worden, las ik op Wikipedia. Je moet het maar kunnen, beslissen dat je fotomodel wordt. Had iemand hem gevraagd voor een fotoshoot? Werd hij op de bus ontdekt door een spotter? Schreef hij zich gewoon in bij een modellenbureau?

(Zomaar terloops: gisteren stootte ik op een volstrekt neutrale website op een foto van een ongelooflijk mooi tienjarig jongetje. Een heel mooi kind. Een fotomodel in spé - daarom stond zijn kop allicht op die site, omdat hij zo mooi is. Ik weet zeker dat hij mensen onbewust blij maakt, zoals mooie mensen dat wel vaker doen.)

Mensen willen mooie mensen zien. Mensen willen zelf mooi zijn, maar voor de een is dat al makkelijker dan voor de ander - "al laat schoonheid zich eigenlijk niet echt vangen". Maar mooi zijn is heel belangrijk. Héél belangrijk. 'Lost' is een gigantisch succes geworden vanwege zijn zeer aantrekkelijke protagonisten. Er zijn films waarin Brad Pitt meespeelt waarvan ik niet weet of ze goed zijn, gewoon omdat Brad mij te zeer in beslag neemt. De films van Pedro Almodovar zijn doorgaans heel mooi. Dat Penelope Cruz vaak de hoofdrol vertolkt maakt zijn films zelfs onweerstaanbaar. Of films waarin een mooi onbekend meisje een bijrolletje speelt. Dan moet je aan het eind van de film de hele cast doorlopen op zoek naar haar echte naam. Loont bijna altijd de moeite. Mooie mensen houden de droom levend. Dat op een dag alles goedkomt.

In seizoen drie van 'Lost' ontdekte ik Tania Raymonde, een meisje van 23 uit Los Angeles. Ze speelt een bijrol, één die haar leuk maakt, en ze ziet er geweldig uit. Ze heeft Russisch bloed en spreekt heel goed Frans. Interessante afkomst. Ze is heel mooi, met dat kleine minpuntje dat ze het zelf maar al te goed weet.

Wat maakt haar zo mooi? Het is vaak vrij moeilijk te benoemen wat iemand mooi maakt. Tania heeft om te beginnen prachtig haar. Golvend is altijd goed. Zwart haar en blauwe ogen. Op de foto's die ik het mooist vind, lacht ze bewust niet. Ze daagt mij uit. Iemand zal haar zover moeten krijgen dat ze kan lachen. Ze is koppig en intelligent. En mooi. Ze heeft letterlijk een grote mond - figuurlijk waarschijnlijk ook. Ze is op geen moment schattig, ze is integendeel bewust verleidelijk, maar dat stoort voor één keer niet. Ze heeft een uitgesproken kin en een lichtjes onpeilbaar exotische huidskleur - ook heel belangrijk die twee. En ze is vooral behoorlijk mysterieus. Ik kan echt niet raden wat voor iemand ze zou kunnen zijn, waar ze zich privé mee bezighoudt. Helaas voor mij zou ik het heel graag willen weten. Echt heel graag.

De zon en daarna de zomer zullen soelaas brengen.

Wie is ze?

2011-03-13T11:32:00.004+01:00

Hij is met haar naar 'Rundskop' gaan kijken. Hij vertelt het alsof hij haar suikernonkel is. Ze is zijn lief. Of gisteren toch nog, toen ik met hem sprak.

Nu heeft hij ruzie met haar gemaakt. Ze zaagde. Wie is ze?, vraag ik. Ze studeert taal- en letterkunde, zegt hij. Ze is zijn vriendin. Voor de gelegenheid. Of: bij gebrek aan beter.

Volgend weekend leert hij voor de gelegenheid een nieuw meisje kennen. Eentje dat 7,3 op 10 scoort in plaats van 7,2.

Een jaar geleden was hij wél verliefd, heel gericht, 9 op 10, op een meisje waarmee hij samen leuke dingen deed. Maar ze wist niet wat ze wilde en kon niet kiezen tussen hem en haar toenmalige vriend. Sindsdien is hij niet meer verliefd geweest, maar heeft hij wel drie of vier (of vijf?) lieven gehad. Ik vraag hem hoe het met zijn lief gaat en moet altijd even denken: met wie is hij nu? Wie heeft hij afgeserveerd omdat ze zaagde? Ik spreek vragend haar naam uit. Is het nog datzelfde meisje?

Hij boekt een overwinning als hij haar luid kan laten kreunen tijdens het neuken. Want dan horen zijn vrienden dat en maakt hij hen jaloers, of amuseert hij hen toch. Hij wint het wedstrijdje om ter meest seks. De concurrentie wil wel, maar komt niet verder dan wat zatte praat om drie uur in de ochtend. Hij krijgt het daarentegen aan boord gelegd om zo'n moppie helemaal tot in zijn kamertje te loodsen en haar - nog spectaculairder - de stijle trap van zijn stapelbed op te duwen. Een krachttoer, dat laatste, want echt klimwerk - ik spreek uit ervaring, zonder seks met hem te hebben gehad.

En ik probeer krampachtig in de liefde te geloven als ik naar hem luister. Ik schrijf niet 'blijven geloven', want ik ben nooit van echte liefde overtuigd geweest. Ik heb er nooit bij stilgestaan. De liefde is niet mijn branche. Ik heb daar niet voor gestudeerd. Ik ben even slecht in liefde als in gezichten herkennen.

Maar is hij er dan wel goed in? Het heeft er alle schijn van. Die quasi inhoudsloze beleving ervan. Is dat het recept? Eén van de recepten, ja.

Ik blijf geloven in iets méér. Ik moet. Cynisch hopen op iets meer. Nu toch nog.

(Voorlopig blijft hij mij dulden als vriend. En ik vind hem ook nog steeds aangenaam gezelschap. Twee klootzakken bij elkaar.)

Veel succes

2011-03-08T11:01:00.006+01:00

- Hallo, ik ben Ali.

* Ben je dynamisch, Ali?
- Goh. Wat is dat eigenlijk precies? Als in wendbaar, flexibel, alsof ik mij als een vis in het water voel en mij gemakkelijk aanpas? De verkoper in mij zegt dat ik dat ben, maar de verkoper in mij speelt slechts een bijrolletje in mijn leven. Haha. Ik denk niet dat ik geweldig dynamisch ben, als ik eerlijk moet zijn. Sorry.

- Waarom niet? Omdat ik mij nu eenmaal niet snel als een vis in het water voel. Dat heb ik al genoeg ondervonden. En natuurlijk heb ik al geprobeerd om daar iets aan te doen, dat spreekt voor zich. Maar zoiets lukt niet zomaar hé. De maakbare mens bestaat niet, of ben ik nu onzin aan 't uitkramen die hier totaal geen betrekking op heeft? Hoe dan ook, ik zou mezelf niet dynamisch durven noemen. Dat zou me wat opportunistisch in de oren klinken. Ik ben gewoon niet zo iemand die je zomaar ergens in een zaal met nieuwe mensen moet zetten, die je zomaar een nieuwe taak kan geven die dan probleemloos wordt uitgevoerd of die je zomaar op pad kan sturen in de wetenschap dat hij zijn boontjes wel zal doppen. Ik ben alleszins te onzeker om te denken dat ik dat wel allemaal kan.

- Dat spijt me want ik weet dat mijn kans op de job daardoor kleiner wordt.

* Ben je enthousiast, gedreven en creatief, Ali?
- Euh, voor deze job ben ik uiteraard wat je zou kunnen noemen: enthousiast. What's in a name. 't Is nu ook niet dat ik,.. Allez, jawel. Natuurlijk lijkt dit me wel een toffe job, ik ben gewoon niet zo'n enthousiasteling tout court, dat zit niet in mij. Of ik dan wel geschikt ben? Ja, waarom niet? Ik kán enthousiast zijn hé, ik ben niet depressief ofzo. 't Is ook niet dat alles staat of valt met enthousiasme, toch? En of ik met mijn houding de werksfeer zou kunnen bederven? Ik ga ervan uit van niet. Sorry dat ik het zeg, maar het is ook maar enthousiasme hé. Dan spreken we nog niet eens over de inhoud van de job. En daarvoor heb ik tenslotte toch gesolliciteerd.

- Gedreven? Dat sluit aan bij enthousiasme zeker? Of is gedreven meer zoiets als: ik geloof hier echt in, ik wil hier 100% voor gaan? In dat geval ben ik niet echt gedreven, vrees ik. Daarvoor ben ik te existentialistisch, om eens een gewichtige term te gebruiken. Ik bedoel maar dat ik niet denk dat ik met deze job een cruciale functie uitvoer die sowieso door iemand vervuld moet worden ofzo. Denkt u dat dan? Nee natuurlijk, sorry. Echt, sorry, ik dram door. Het zit er gewoon zo diep in om altijd alles dood te relativeren. Sorry. Ja natuurlijk begrijp ik dat ik op die manier niet de meest geschikte kandidaat ben. Sorry.

- En creatief? Mijn moeder denkt dat ik creatief ben met taal, al heb ik geen idee waarop ze zich daarvoor baseert. Ze weet niet eens dat ik een blog heb, of ja, ze weet dat wel, maar het interesseert haar niet wat ik daarop schrijf. Mijn moeder kan het begrip blog denk ik niet eens vatten. Ze weet met zekerheid niet exact wat een blog is. Anyway.

- En onlangs noemde een vriend die ook naar werk op zoek is en regie gestudeerd heeft 'ons' te creatief voor bijvoorbeeld een administratieve job. Hij noemde zichzelf dus creatief en mij in één adem ook. Waar hij zich precies op baseerde is mij eveneens onduidelijk, want hij weet niet af van deze blog of van andere mogelijk creatieve dingen die ik doe. Hij baseerde zich kennelijk op enkele vage ideetjes voor artikels die ik geponeerd had. Maar natuurlijk vond ik het wel lief van hem om mij creatief te noemen. Ik dacht: laat ik hem maar geloven. Wie weet onderschat ik mezelf.

* Ben je een teamspeler met zin voor initiatief, Ali?
- Is dat als in: de aanvoerder van een voetbalploeg? Sorry, grapje. Een teamspeler. Cliché uitdrukking. Ja, sorry, natuurlijk. Ik weet dat het moeilijk anders te benoemen is. Of ik dat ben dus? Hangt ervan af. In bepaalde groepen ben ik dat, in andere minder. Zoals iedereen zeker? 't Is natuurlijk wel een hele algemene nietszeggende term hé? Allez, ik weet wel wat u ermee bedoelt, maar u weet ook wel wat ík bedoel hé.

- En zin voor initiatief. Niet echt, zou ik zeggen. Of toch zeker niet in het begin. Ik kijk liever eventjes de kat uit de boom. Ik ben nogal onzeker, ziet u. Of dat te maken heeft met mijn weinig dynamische en enthousiaste persoonlijkheid? Wellicht wel, ja. Ik bedoel maar dat ik mezelf niet vanaf dag één ga profileren als een belangrijke weet-ik-veel-wie. Dat zit niet in mijn aard.

* Heb je een rijbewijs B, Ali?
- Nee, sorry. Ik heb nog geen rijbewijs. Is dat strikt noodzakelijk?

- Ah, oké. Spijtig.

* Ok, toch bedankt om te komen. Ik wens u nog veel succes in uw zoektocht naar werk. Daag.

Een kutwoord van jewelste

2011-03-02T15:25:00.009+01:00

Talrijk opgekomen vrienden, ik wil jullie vertellen over mijn lectuur van het boekwerk 'Congo, een geschiedenis' van de lovenswaardige David Van Reybrouck. Waarom zo'n statig taalgebruik, vraagt u zich af? Wel, ik vraag het me eveneens af. Dumpen dus, die pafferigheid.

'Congo' is meermaals in de prijzen gevallen. Mijn moeder sprong al vroeg mee op de bandwagon en las de turf in één trek uit. Mijn moeder leest zo snel dat ik vermoed dat ze diagonaal leest, temeer omdat ze me achteraf nauwelijks iets meer over het boek wist te vertellen dan een flauwe synopsis. Ik moest dat boek dus zelf lezen en omdat ik tijd heb begon ik er maar meteen aan. Tien pagina's per dag, net voor het slapengaan. Tien pagina's die zo zwaar wogen als twintig in een ander, luchtiger boek. 'Congo' is een zwaar boek, vanzelfsprekend letterlijk en figuurlijk.

Het is echt zo'n boek waarin je je moet vastbijten omdat je er anders mee blijft worstelen. Details, duizenden afkortingen, wendingen,.. Ik bijt me er niet genoeg in vast, dat is zeker, want als u mij nu in detail zou ondervragen waarover ik tot nog toe gelezen heb, zal ik weliswaar voldoen maar slechts met de hakken over de sloot. Al die politieke allianties en de afkortingen van hun namen, al die mensen en hun belangrijke titels. Al die tijdskaders. Tot zover ben ik probleemloos mee - het zou maar erg zijn: Congo Vrijstaat, Belgisch Congo, de onafhankelijkheid, Kasavubu met zijn hoge stemmetje, de lompe Lumumba, the one and only Mobutu Sese Seko en nu de Kabila's, senior en junior. Dat rijtje kende ik uiteraard nog van op school, daar heb ik dat boek niet eens voor nodig.

Nu zit ik achteraan in het boek, ik ben in het laatste decennium beland. Pagina 500 om precies te zijn. De laatste dagen ben ik meer beginnen lezen.

Maar voor elke hierboven vermelde naam zijn er tien, zoniet twintig randfiguren, wat het lezen bij wijlen slopend maakt. Congo is een boom met tientallen takken. Mobutu is zo'n knoert van een tak met makkelijk meer dan twintig twijgen - da's doordacht, die alliteratie -, en met nog eens twijgjes aan al die twintig twijgen. Het overzicht is onmogelijk te bewaren, of toch voor mij. Een universitair heeft hier wellicht wel de brains voor. Het weze hem gegund.

Het is jammer dat ik zo'n slechte verteller ben en amper anekdotes onthou - ik onthou enkel grote lijnen en wazige vlekken, - anders zou ik hier in ronkende zinnen kunnen neerpennen waarom 'Congo' zo'n gruwelijk boek is. Nu kan ik u enkele onvolledige en gebrekkig geschreven anekdotes meegeven, maar ik ga het niet doen. Twee redenen: ik ga uw leesplezier niet vergallen en ik ga mezelf niet belachelijk maken. Maar het is een gruwelijk boek, dat mag u gerust weten.

Edoch, wat het rare is met gruwel: je gaat er zo makkelijk overheen. Voeten die worden afgehakt. Genoteerd. Bloederige onthoofdingen. Genoteerd. Vrouwen die in één nacht verkracht worden door tien mannen. Genoteerd. Een kleuter die met zijn hoofd tegen een muur wordt doodgeslagen. Genoteerd. Kindsoldaten. Schattig.

Ik zet mij daar (te) snel over, want ik heb dat allemaal niet zien gebeuren. Op papier maakt dat (te) weinig indruk. Mijn hersenschimmen zijn wreder dan de gruwel in dat boek. Mijn hersenschimmen beleef ik en zijn concreet. Een bloedbad in Kisangani is een drieminuten-item in het tv-journaal. In het tv-journaal van 2006 dan nog.

En voor het volgende schaam ik mij diep - in deze ben ik politiek correct, ik heb geen keuze - maar wat mij aan dat boek tot nog toe het meest bezighoudt, is één woordje dat Van Reybrouck herhaaldelijk gebruikt: 'bevroeden'. De eerste keer dat ik het las schoot het me al in het verkeerde keelgat. Misschien daarom trouwens dat ik deze tekst zo plechtstatig begon, omdat ik 'bevroeden' om een onduidelijke reden een kutwoord van jewelste vind. Een woord voor pedante intellectuelen, een woord dat je nooit in je gesproken taal geramd krijgt. "Dat had ik werkelijk nooit kunnen bevroeden." Shit, wat een kutwoord. Als ik de vorige zin uitspreek, doe ik dat op een bekakte toon. Bevroeden. Proeft u dat, de manier waarop 'bevroeden' een kutwoord van jewelste is? Proeft u dat? Ik hoop voor u van wel.

Schrijf gewoon 'vermoeden', elitaire lul. Doe normaal en gebruik woorden die uw eigendunk wat meer camoufleren.

Twee keer stootte ik ook al op het woord 'rocambolesk', maar daar neem ik op een bepaalde manier minder aanstoot aan. Wellicht omdat ik, in tegenstelling tot bevroeden, tot voor kort echt geen benul had van wat het betekende. Weet u wat het betekent? Ik hang het lekker toch niet aan uw neusje, want ook dat woord is deel van het boek dat u nog moet ontdekken. Het is een adjectief, dat kan ik wel verklappen, maar dat vermoedde u al, vermoed ik zo. Toch?

Vinnig

2011-03-01T12:10:00.003+01:00

De regio. Werken in de regio. Het nieuws in de regio opvolgen. Geïnteresseerd zijn in de regio. Huisje tuintje doodt je.

Samen met mijn lieve klasgenoten werd ik ooit ontvangen bij Ring tv. We waren niet van school vertrokken met een bus ofzo, we hadden gecarpoold, in mijn geval met enkele stadsgenoten. Waarom denk ik 'godbetert' bij dat carpoolen? Waarschijnlijk omdat ik gewoon niet begreep dat we de moeite deden om naar Ring tv te rijden. Zou jij het begrijpen?

We reden op een anonieme snelweg. Geen idee waar we waren. Jawel, ergens in de rand rond Brussel, maar die snelweg of hoe we er moesten geraken.. Ik zou nooit of te nimmer nog naar Ring tv gaan na dit eenmalige bezoek. Dat wist ik op voorhand. Ring tv ademde de dood uit. Op papier en in mijn hoofd. Ik hoefde niet te weten waar Ring tv gevestigd was, hoe ik er zou moeten geraken.

Toen waren we er. Ergens, het kon eender waar zijn. Gelegen langs een lelijke steenweg. Verscholen achter een struik. Is het mijn vervormde herinnering die me zegt dat niemand enthousiast was? Heb ik goed onthouden dat niemand ervan droomde om er stage te lopen, laat staan er te werken? Ik geloof dat het het soort bezoek was dat je blij maakt omdat je weet dat je op een gezet tijdstip ook weer weg mag. Naar huis.

Het gebouw was een soort bunker. Een enthousiasteling ontving ons. Geen idee op welke vacature hij had gereageerd, wat hem ertoe had aangezet. Was zijn enthousiasme echt? Het kon bijna niet anders. En wel om volgende reden - het enige moment dat me nog helder voor de geest staat als ik terugdenk aan dat bezoek: hij vertelde dat Ring tv - even spieken op hun website - in 2006 het roer had omgegooid. Ander uitzendschema enzo. Maar ook dat hij dat gezegd heeft herinner ik me in feite niet meer, dat hij het roer had omgegooid. Ik herinner me slechts één zin, één woordje: 'vinnig'. De make over was er gekomen omdat de zender vinniger moest worden. Er waren nog twee andere adjectieven ook, ze staan warempel op de site: 'compacter' en 'overzichtelijker'. Wat die man ons drie jaar geleden vertelde staat kennelijk nog steeds letterlijk op de website van Ring tv. Doodgaan, quoi.

Vinnig. Ik wist van het bestaan van dat woord af, maar ik kon me niet herinneren dat ik het ooit iemand had horen gebruiken. Waarschijnlijk onthou ik dat woordje, dat zinnetje, dat bezoekje slechts om die ene reden. De dode regiozender in de bunker moest vinniger worden. Het klonk me in de oren als gebazel uit een ander universum.

En nu stoot ik op enkele vacatures bij Ring tv, waaronder één voor freelance journalist. Ik ga niet solliciteren, voornamelijk omdat ik er met het openbaar vervoer bijna niet geraak. Denk ik, want op de website kom ik niet eens te weten waar ze ook weer gevestigd zijn. Ergens in zo'n randgemeente rond Brussel. Asse of Vilvoorde ofzo. Op de site lees ik dat ze uitzenden in maar liefst 35 gemeenten rond Brussel. Niet niks eigenlijk, toch enige credibiliteit. In alfabetische volgorde gaat dat van Affligem over Hoeilaart en Meise tot Zemst. Mocht ik in één van die gemeentes iemand kennen zou dat hele Ring tv misschien iets sexier worden, maar ik betwijfel het zeer.

Ik wil niet in een bunker werken, ik wil niet doodgaan tijdens een stand up in Londerzeel.

Hier volgt om het af te leren een korte geschreven samenvatting van het - toegegeven - minst aantrekkelijke item uit de nieuwsuitzending van gisterenavond. "In Alsemberg, een deelgemeente van Beersel, zijn gisteren 60 nieuwe serviceflats ingewijd. De nieuwe seniorenflats maken deel uit van het grote Winderickxproject in het centrum van de gemeente."

Winderickxproject? Moammar Aboe Minyar al-Qadhafi, ouwe jongen, heb je geen zin om in Machelen in ballingschap te komen leven?

Pisgeur is slechte marketing

2011-02-07T17:19:00.011+01:00

Gisteren las ik op demorgen.be een artikel getiteld 'Tussenstand: Vlaanderen heeft Brussel al lang losgelaten'. Klinkt lekker sappig, maar 't is ook gewoon waar. Ik was halverwege toen ik op een interessante passage stuitte. Die waarin de titel van het stuk verduidelijkt wordt. Dat gaat als volgt:

"Die terugtrekking van de Vlaamse overheid [het gaat over geld] uit haar eigen hoofdstad hoeft niet echt te verwonderen. Ze is enkel de politieke vertaling van een discours dat al langer rondzoemt in Vlaanderen, en dat met de opkomst van de N-VA stilaan de norm is geworden. Brussel is naar de smaak van veel Vlamingen te vuil, te gekleurd, te Franstalig en te duur. Vlamingen die het kosmopolitanisme niet per definitie verwerpen en in de hoofdstad willen (blijven) wonen, worden weggezet als 'Dansaertvlamingen': verdachte 'évolués' die samentroepen in hun overgesubsidieerde instellingen om en rond de hippe Dansaertwijk in Brussel-centrum. Dat verwijt is geen privilegie van Bart De Wever, Louis Tobback (sp.a) neemt het even graag in de mond."

Hier kan je heel veel kanten mee op, zowel in positieve als in negatieve zin. Je kan zeggen dat dit (cliché)beeld een verzinsel is van mensen die nog nooit in Brussel zijn geweest - voor hen is Brussel de jungle - of je kan zeggen dat dit beeld grosso modo wel strookt met de werkelijkheid. Ik ga eens kijken wat ik er zelf over denk. Ik ben even benieuwd als u.

Deze is natuurlijk de interessantste dus daar zal het over gaan: "Brussel is naar de smaak van veel Vlamingen te vuil, te gekleurd, te Franstalig en te duur."

Te vuil. Ik maak uiteraard de vergelijking met mijn eigen stad en dan zeg ik: ja, het is daar inderdaad vuiler dan ik het graag zou hebben. Ik zie straatbeelden voor mij, tramritten die ik dagelijks maakte, en ik zie dingen op voetpaden liggen die er niet mogen liggen, vervallen huizen ook. In Schaarbeek, het Liedtsplein, verderop ter hoogte van Paviljoen en Helmet, maar nog verder, in Etterbeek, is het weer properder, Tilleul, Paix, Fonson. Een meer residentiële gemeente.

Of eenvoudigweg het tramstation Beurs. Pisgeur en zwervers op vieze matrassen. Je zou er bang van worden. Geen plek om een Vlaams kind mee naartoe te nemen. Beurs ligt pal in het centrum, er passeren veel mensen. Pisgeur is slechte marketing, desastreuze communicatie. 'Het gaat hier niet bijster goed,' of 'ge moet hier niet komen met uw Vlaamse mentaliteit van nette huisjes en tuintjes'. Brussel is zo anders dan alles wat er in Vlaanderen aan steden te zien is. Grimmig en onheilspellend. Te veel miserie en te weinig duiding. Je moet zelf op zoek naar antwoorden, dat is een inspanning. Antwoorden op de vraag waarom het daar zo anders is, waarom de straten er zo vies bijliggen. Miserie is geen leuk antwoord. Mensen moeten niets weten van vuiligheid, mensen houden niet van hoge werkloosheid en armoede. Dertig euro voor Music For Life en hun goeie daad is verricht. Misschien een idee voor Music For Life: Brussel opknappen.

Brussel te gekleurd? Heel gekleurd, ja. Héél. En is dat vervelend? Ik vind van wel. In combinatie met de taal dan. De combinatie van een andere cultuur - toch heel vaak - en een andere taal - in het openbaar gelukkig meestal Frans - vereist opnieuw een inspanning. Het maakt mij minder à l'aise, het stresseert mij. Een stad moet mij comfort bieden, zeker de hoofdstad van mijn land. Het mag niet bestaan dat ik in Brussel Frans moet spreken omdat Nederlands niet begrepen wordt. Dat gebeurt weliswaar zelden maar het mag helemaal niet gebeuren. Vanzelfsprekend spreek ik zelf altijd mijn beste Frans in Brussel. Dat vergemakkelijkt de dingen. Maar het blijft hinderlijk en in principe zou dat niet nodig mogen zijn. Niet omdat Brussel een Vlaamse stad is - het is geen Vlaamse stad - wel omdat een zelfverklaarde Brusselaar bilingue moet zijn. Allemaal en overal.

Maar het moet met betrekking tot de taal niet enkel van de Brusselaars komen. Elke Belg moet in principe bilingue willen zijn. Een Vlaming die geen Frans kent moet niet zagen dat Brussel de jungle is. Alsof je een echte jungle intrekt maar wel geen zin hebt om je kleren vuil te maken. Eén van de redenen waarom wij Vlamingen met z'n allen plots zo ongelooflijk Vlaams zijn, ligt 'm in het feit dat ons Frans er zwaar op achteruit gaat. En dat heeft initieel niks met een afkeer van 'de Walen' te maken, dat heeft te maken met onze onvoorwaardelijke fixatie op de Angelsaksische cultuur en met het idee dat we Frans bijna niet nodig hebben. Een Vlaming moet Frans kennen om Belg te kunnen zijn. En Walen moeten dus ook Vlaams leren, hoe hypocriet ze daarin ook mogen zijn.

En is Brussel nu te gekleurd? Ik denk van wel en besef goed hoe politiek incorrect dat tien jaar geleden zou geklonken hebben - 'een grootstad is sowieso gekleurd' - maar hoe mainstream die bevinding tegenwoordig is. Stap proefondervindelijk eens een Brusselse tram op. Ik ga, want kan, er geen percentage op plakken, maar het kaukasische ras, om het zo te zeggen, is niet zelden in de minderheid. Dat is een vaststelling. Maakt het kaukasische ras geen gebruik van het openbaar vervoer? Zou kunnen. Ik alleszins wel en dus weet ik waarover ik spreek.

Maar het gaat 'm mij niet om ras. Ik ben daar niet mee bezig. Ja, ik heb een spontane afkeer van het begrip 'maghrebijnen', dat geef ik toe, maar ik geef eveneens toe dat die afkeer in mijn geval op geen enkel concreet praktijkvoorbeeld gestoeld is (al is het vaak genoeg om ze in groep te zien lopen). Wat niet wegneemt dat het onaangenaam is om een overigens bijzonder tolerante vriendin te horen vertellen dat er eens een man een hoofddoek naar haar hoofd slingerde, dat er naar haar geroepen werd en dat ze zich 's avonds onveilig voelt in Brussel. Dat kan onmogelijk de bedoeling zijn en daarmee zit ik perfect op één lijn met de Brusselse patroonheilige, Luckas Vander Taelen, waarover ik voor één keer niet zal uitweiden.

Wel zal ik doorgaan met te herhalen dat het mij niet om ras gaat, maar wel om taal. Ik hou er niet van om te vaak vreemde talen te horen spreken in mijn land. Ik vind dat asociaal. Vooral als landgenoten consequent gaan samenklitten. Je zou het hen niet kwalijk mogen nemen en je zou je eens in hun schoenen moeten verplaatsen maar daar gaat het niet over. Hier gaat het over integratie. Tien Nepalezen die al drie jaar in België wonen en zich opsluiten in hun gemeenschap waardoor ze zich nauwelijks kunnen uitdrukken, moeten niet op mijn tolerantie rekenen. Ook hier weet ik waarover ik spreek want ik geef Nederlandse les aan bereidwillige allochtonen en ik heb er zo een aantal gedropt. Ze waren niet genoeg gemotiveerd. Dat ze het zelf uitzoeken, denk ik dan. En dat het hen maar een beetje moeilijk(er) wordt gemaakt.

Brussel is dus niet alleen te Frans - doe er dan niets aan, lieve Vlamingen, - het is gewoon te meertalig. Ik vind dat samenklitten met landgenoten en dus voortdurend je taal van herkomst spreken getuigen van een gebrek aan motivatie om te integreren. Een nieuwe taal leren is aartsmoeilijk, dat is zo, maar wie gebruik maakt van de infrastructuur moet daar ook een prijs voor willen betalen. Dat is logica. Enkel joden kunnen zich in naam van de Hollocaust eender wat permitteren, wat dat er ook mee te maken moge hebben. Ik vermoed dat er achter dat gigantische euvel van het leren van de taal vaak een impliciete afwijzing van de westerse cultuur schuilgaat. Mocht die afwijzing er niet zijn, zouden 'ze' staan springen om de taal te mogen leren. Ik denk dat niet alleen, ik ben daar vrijwel zeker van. Als ik morgen in smurfendorp beland en alles blijkt daar ronduit fantastisch te zijn, dan zal ik het ook niet nalaten om voor al mijn nieuwe vriendjes een avondmaal te smurfen. Ik wil maar zeggen dat ik in Brussel te veel vreemde talen hoor spreken, te veel 'groepen' zie samenklitten - hou je vast aan de takken van de bomen: één maghrebijn is geen maghrebijn - en te weinig bereidwilligheid tot integratie zie. Mijns inziens kwam dat ondermeer tot uiting in de SHAME-betoging waar ik nauwelijks een allochtoon kon bespeuren, terwijl we toch wel degelijk door Brussel trokken, waar ze een groot deel van de bevolking uitmaken. Ik vroeg me af of zij zich, al is het maar een beetje, Belg voelen, die allochtone populatie. Of zij ook maar iets afweten van de zogenaamde politieke impasse, of het hen überhaupt interesseert. Nochtans gaat het in niet geringe mate over hen, en in dat licht was het des te opvallender dat ze niet meeliepen. Het was ook maar mijn observatie hoor, linkse jongens en meisjes. Ik ben zelf een linkse jongen, dus?

En of Brussel te duur is, zoals nog vermeld in de uitgelichtte passage? I couldn't care less, dudes. Ik koop mijn cd's in tweedehandswinkel Pêle Mêle en betaal daar gemiddeld zeven euro voor. Bon marché, quoi.

Vriendschap of Facebook

2011-02-05T15:03:00.005+01:00

Een interview met Bram Vanparys a.k.a. The Bony King of Nowhere in de Rifraf. Bram heeft een nieuwe cd klaar en wil daar graag wat uitleg bij geven. Bram lijkt me iemand die oordeelt en veroordeelt, net als ik. Daarom werkt hij me op de zenuwen als hij zegt dat hij zijn debuut, het geweldige 'Alas, My Love', nu niet meer kan beluisteren omdat hij tijdens concerten merkte dat de nummers uit die plaat "door de mand vielen". Dat lijkt mij hengelen naar complimenten, maar ik kan er naast zitten. Hopelijk zegt hij over twee jaar niet dat hij zijn tweede plaat, die dus nu uitkomt, ook maar zozo vond.

Bram is een andere richting uitgegaan, dat kan hij niet genoeg benadrukken. Hij is niet langer op zoek naar sfeer, nu zoekt hij naar de song. Komt allemaal nogal bestudeerd over, hij heeft erover nagedacht. Op de cover van zijn nieuwe cd staat een foto van hemzelf. Geen toeters en bellen meer, zo zegt hij, gewoon de naakte feiten. De zanger op de cover, zo was het vroeger ook. Ergens in het interview zegt Bram dat hij gewoon zijn ding wil doen. Of zo heeft de interviewer het toch genoteerd. Gruwelijk om zoiets te zeggen als je jezelf zo serieus neemt. 'Ik doe gewoon mijn ding.' Net als een uitdrukking à la 'ik wil een verhaal vertellen'. Jukkie.

Maar genoeg opmerkinkjes over Bram. Elders zegt hij ook dingen die ik wel interessant vind. 'Ik weet niet wat vriendschap tegenwoordig nog betekent.', luidt immers de streamer bij het artikel, en vanzelfsprekend wil ik weten wat hij daarmee bedoelt. Bram is vierentwintig en behoort met andere woorden tot de social network-generatie. Wellicht is er ook voor hem geen ontsnappen aan Facebook en andere, maar zoals ik al vermoedde zegt hij daar niet aan mee te doen. Hij merkt wel dat hij op die manier een en ander mist, maar dan is het maar zo. En dan komt hij dus op de proppen met die streamer. "Ik worstel met het feit dat ik vriendschap in vraag stel. Ik weet niet wat vriendschap tegenwoordig nog betekent. Dat Facebook-gebeuren: ik heb geen Facebookprofiel maar ik merk wel dat ik zeer veel dingen mis. (..) ,dat ik vriendschap in vraag stel en me op den duur meer en meer terugtrek in mezelf."

Ik heb me ook altijd afgevraagd hoe ik Facebook moet gebruiken. Eind 2007 heb ik mijn profiel aangemaakt, samen met een vriend. Het was fun om zo snel mogelijk aan honderd vrienden te komen, bij hem ging dat sneller dan bij mij, maar hij raakte erop uitgekeken en toen stak ik hem voorbij. Ik zwichtte voor Facebook, de initiële weerstand nam af. Ik ben makkelijk vatbaar voor dergelijke fora. MSN was destijds ook belangrijk voor mij. Ik geloof dat ik mij op zo'n platform anders en beter kan profileren en uiten dan in het echte leven. De verleiding daartoe is enorm. Ik kan beter schrijven dan spreken. Het is leuk om die vaardigheid aan te wenden en jezelf op een andere manier te presenteren. Als iemand die grappig is (lees: dat hoopt te zijn). Als iemand die naar goeie muziek luistert en alternatief is (lees: dat van zichzelf vindt). Als iemand die interessant is, door links en blogberichten te plaatsen. Facebook is mijn dikke vriend omdat ik via dat kanaal hartstochtelijk kan hopen leuk gevonden te worden, wat blijkbaar betekent dat ik mezelf 'in het echt' niet goed genoeg kan verkopen, dat ik vind dat ik te weinig tot mijn recht kom, niet leuk genoeg ben. Ik hoop ergens op via Facebook. Ik wil aandacht via Facebook. Ik hoor erbij via Facebook. Dat geeft de gekwelde randautist een boost.

Maar ik ben via Facebook met niemand bevriend geraakt. Ook de mensen die mij waarschijnlijk vooral van mijn Facebookprofiel (leren) kennen (hebben), zijn in het echte leven niet dichter bij mij komen te staan. In het geheel niet. Op geen enkele manier. Ik heb al statussen leuk gevonden van mensen die ik daar in het echt niet eens over durfde aan te spreken. De vanzelfsprekendheid op Facebook maakte plaats voor schroom. Mensen in de ogen kijken, een stem, een houding. Eigenlijk vermoed ik dat Facebook nefast is voor mij. Het verandert niks aan mijn (ingebeelde) isolement, maar ik blijf wel steeds in de waan. Wellicht is dat des te pijnlijker. Het is dan ook altijd mijn ambitie geweest om met Facebook te kappen, of toch wat betreft het status updaten. Daar ben ik mee gestopt, maar ik worstel ermee. Er helemaal af gaan is echter onmogelijk. De leegte van de desactivering, ik wil er niet eens aan denken. De beste redenen om op Facebook te blijven zijn dus de links die worden gedeeld, voornamelijk naar artikels maar ook naar events waarover je dan kan zeggen of je al dan niet aanwezig zal zijn. Dat geeft voldoening, een uitnodiging krijgen. Zonder Facebook zou ik veel minder op de hoogte zijn van de sociale en culturele agenda. Ik zou zelf op zoek moeten gaan en daar zou allicht te veel tijd in kruipen. Daarom dus Facebook. Deze rechtvaardiging moet volstaan.

Maar daarmee heb ik het nog niet over vriendschap gehad. Met iemand bevriend zijn zonder je duim te moeten opsteken. Met iemand afspreken en een gini gaan drinken. Met iemand op reis gaan. Met iemand over persoonlijke dingen praten. Iemand vertellen dat je verliefd bent. Iemand vertellen dat je je slecht voelt. Iemand die tijd heeft om naar je te luisteren. En omgekeerd natuurlijk. Met iemand gaan poolen. Samen om dingen lachen. Geen schroom voelen, geen afstand. Met iemand over je zomervakantie praten zonder dat je vooraf en zonder het te zeggen zijn foto's op Facebook hebt gezien. Niet getagd worden. Foto's trekken zonder de bedoeling te hebben om ze op Facebook te gooien. Je gemeenschappelijke privacy bewaren.

The Bony King vraagt zich af wat vriendschap vandaag de dag nog betekent en ik ben geneigd te denken dat hij daarmee impliceert dat vriendschap vroeger 'echter' was. Of dat zo is is evenwel moeilijk te achterhalen. Het klopt dat je dertig jaar geleden niet naar de vakantiefoto's kon kijken van iemand die je al vijf jaar niet meer had gezien, maar of dat betekent dat het begrip vriendschap in het algemeen aan belang verliest; zelf vermoed ik van niet. Iedereen zoekt oprechte vriendschap. Liefst in het echt, daar ben ik zeker van. Mensen willen voelen, horen, zien. Ik denk dat ook de zogenaamde Facebookgeneratie liever met mensen praat dan met mensen chat. Maar de evidentie van dat chatten en de evidentie van het virtuele contact is hoe dan ook heel groot geworden. Ik weet niet wat ik daarover moet denken, ik probeer er zelf alleszins zo veel mogelijk aan te ontsnappen.

Maar wat betekent vriendschap dus nog vandaag de dag? In hoeverre ben ik aangetast door sociale netwerksites? Ben ik nog een goeie vriend? Of staat die vraag volledig los van allerlei internetfora? Is het goed of slecht dat ik af en toe mijn duim opsteek als iemand die ik niet meer zie publiekelijk virtueel communiceert?

Ben ik (nog) een goeie vriend? Het is alvast goed om weten dat ik met vier van mijn beste vrienden niet via sociale netwerken communiceer. Ik stuur hen ook geen Facebookberichten, ik mail hen. Twee van hen weerstaan probleemloos aan Facebook, de derde heeft een profiel maar is er zich amper van bewust en de vierde gebruikt het als een doordeweekse sloerie maar dat beïnvloedt onze vriendschap absoluut niet. Ik merk dat ik met mijn echte vrienden niet via Facebook communiceer. Ik verlang niet van hen dat ze mijn virtuele hoop op appreciatie opmerken. Ze appreciëren mij om wie ik ben, om de persoon die ze al kenden voor Facebook bestond. De inner circle is volstrekt immuun voor Facebook, dat vergemakkelijkt het naar mijn gevoel voor mij om goed bevriend met hen te zijn of te blijven. Ik denk dat ik een goeie vriend voor hen ben.

Aan mijn vrienden die eerder Facebookvrienden zijn, spendeer ik weinig toewijding. Ik ben vaak onduidelijk en ironisch in de dingen die ik tegen hen zeg, of eerder: met hen communiceer. Tamelijk bewust heb ik een klein gebrek aan respect voor hen. Ik verwijder persoonlijks berichten op mijn prikbord. Ik mail die mensen om te zeggen dat ik daar niet van hou, die gratuite openbaarheid. Ik neem het hen niet kwalijk als ze zich daardoor gekwetst of beledigd voelen, maar daar kan ik mij niet veel van aantrekken. Daar heb ik het geduld niet voor. Wie oppervlakkig met mij wil communiceren moet aanvaarden dat ik soms mijn deur voor hem sluit. Wie oppervlakkig met mij wil communiceren kent mij niet goed. Ik heb weinig geduld met mensen die mij niet goed kennen, en dat is soms problematisch. Ik heb hoegenaamd niet veel tijd nodig om te weten wat er met iemand kan en wat niet. Ik vind het makkelijk te doorzien wie zich voor wie interesseert. Ik verlies geen tijd met het veinzen van interesse in iets of iemand dat of die mij niet interesseert. Dat is een zwakte en een sterkte tegelijk. Mijn gebrek aan geduld en tolerantie zorgen voor isolement maar het stelt kwaliteit boven kwantiteit, en dat laatste vind ik uitermate belangrijk. Voor de mensen die ik echt belangrijk vind, ben ik denk ik een goeie vriend. Mensen waarvan ik weet dat ik er 'nergens mee naartoe ga' krijgen daarentegen waarschijnlijk moeilijk hoogte van mij. Ik kan hen dat niet kwalijk nemen, ook al ben ik vaak te klein om dat in te zien. Dan heb ik een dubbele agenda en wil ik wél dat ze mij leuk vinden. Die tegenstrijdigheid, dat gebrek aan consequentie, stoort me aan mezelf. Noem het het Facebooksyndroom.