Wanneer ik later groot ben

Wanneer ik later groot ben

ben ik een meter tachtig

mijn haar is kaalgeverfd

en harig is mijn pens


Wanneer ik later kaal ben

ben ik een lege rimpel

dan word ik mak en simpel

en neem ik deel aan Blokken


Wanneer ik straks een pens heb

laat ik het maar wat hangen

als jongens met een voetbal

en zonder een moraal


Wanneer ik later groot ben

gebeuren kleine dingen

gaan dromen aan het lekken

verloren in de dood

Last.fm top 50 2012

1. Radiohead
Omdat ik dit jaar (vorig jaar - ik ga over 'dit jaar' spreken) 'The Bends' fatsoenlijk heb ontdekt.
Voor de rest ben ik tot de bevinding gekomen dat Radiohead helemaal niet zo'n uitzonderlijke groep is, wat ik lang zonder nadenken heb geloofd. 'OK Computer' is een absoluut meesterwerk, maar al hun overige platen zijn geen meesterwerken zoals bijna standaard wordt beweerd. Hun laatste, 'The King of Limbs' is, hoewel goed, eigenlijk zelfs heel gewoontjes. Heel gewoontjes op een torenhoog niveau, uiteraard.

2. Caetano Veloso
Braziliaanse muzikant. Het zonnetje enzo. Zijn ceedee 'Noitos Do Norte' is vetjes. Portugees is maar een raar taaltje Maar zoals gezegd: vetjes. Zie ook zijn wat bevreemdende hit: 'A Little More Blue'.

3. The Hickey Underworld
Die hadden begin 2012 een nieuwe CD, die prettig was om naar te luisteren. 'Whistling' kon wel tellen als eerste single. Cojones is een woord, klopt? Het betekent 'ballen', geloof ik. Awel, The Hickey Underworld: een oorverdovende trap in uw cojones. Ook live geweldig, en fuck, wat haat ik live muziek normaalgezien.

4. Blaudzun
Damn, die ingetogen nummers op zijn 'Heavy Flowers'. Heavy. Ontdekkinkje. Ook live gezien, gratis. Ik mocht tickets scheuren aan de ingang.

5. Baloji
Voor Starflam heb ik nooit de tijd genomen - ik denk niet dat ik iets gemist heb - maar 'Hotel Impala' van Baloji is voor de helft een hele goeie plaat.

6. Gotye
Eergisteren beluisterde ik 'Making Mirrors' nog eens en dacht ik: lijkt wel de soundtrack bij een Disneyfilm. Een beetje ontgoochelend. Toch heb ik de CD veel gedraaid dit jaar. De cover van zijn wereldhit door Walk Off The Earth was ook heerlijk. Met die mooie blonde engel.

7. The Weeknd
Oeh, smooth. Heerlijk, neukmuziek. 'Wicked Games' is ongewoon verslavend.

8. Tame Impala
Van heel recent. 'Lonerism' is zalig. Eerst had ik dat niet door, gelukkig effe blijven hangen. 'Elephant' is de tune.

9. Big Black
Geen commentaar.

10. Beastie Boys
Vroeg of laat ontdek je ze, zeker? En of ik daarmee bedoel dat je ze dan geweldig vindt: nee. Maar wel goed. Of prettig.

11. Tim Vanhamel
'Welcome To The Blue House'. Waarom blijf ik met het idee zitten dat die Tim toch niet zo'n klasbak is? Dit plaatje bewijst het tegendeel.

12. Spinvis
Wat doet die hier? Zijn laatste plaat was bweurk. Zoals te verwachten. Wat niks aan hem afdoet. Appreciatie voor wat hij vroeger gedaan heeft.

13. Björk
Echt een van de interessantste hedendaagse artiesten. Dit jaar een beetje weggeweest van 'Medulla'. 'Who Is It' is een wereldhit.

14. Brian Eno
'A Green World', strak. Invloed van velen. Ik moet er dieper op ingaan.

15. The National
Het oudere werk beluisterd. Speciaal hoe die groep er letterlijk bij al hun vijf platen een stapje op vooruit is gegaan. En 'High Violet' is een van de vijf beste platen die ik ooit heb gehoord. Hun nieuwe werk kan dus alleen maar ontgoochelen. Er zijn mensen die naar een nieuwe CD smachten, ik ben niet zo. Voor mijn part splitten ze morgen. Wat we hebben is al heel mooi, waarom dan een ontgoochelende zesde maken? De verwachtingen zijn hier ongezond hoog gespannen. Dat heb ik anders nooit.

16. Benny Zen & The Syphilis Madmen
Ik ben een hele baas, dat ik naar Benny Zen luister en hem nog supervet vind ook. 'Run Back To The Safety of Our Town' is rammelmachtig nice.

17. Howie B
Zijn hitje 'Switch' ken ik al sinds 1998, toen het op een Humoverzamelaar stond. Nu de plaat 'Folk.' in de player gestopt en daar enkele tunes aan overgehouden.

18. Destroyer
Klinkt dus echt als de naam van een metalband, maar niets is minder waar. In de eerste helft van dit jaar heb ik veel naar 'Kaputt' geluisterd, ongetwijfeld een van de beste platen van 2011. Standout track: 'Savage Night At The Opera'.

19. Nona Mez
Net iets te flauw, maar wel fucking beter dan fucking Milow. Fuck Milow. Fuck Milow. Fuck Milow.

20. Erykah Badu
Die twee 'Amerykah'-platen zijn zalig.

21. Half Asleep
Gewauwel van een Waalse of een Française. Heeft iets mystieks.

22. Billie Holiday
Iedereen zou toch op z'n minst een CD'tje van haar moeten hebben, maakt niet uit welke nummers erop staan. Uw ontbijt zal er fijner op worden.

23. David Byrne & St. Vincent
St. Vincent is een van mijn artiesten van het moment. Ik moest dit dan ook horen, al was het maar omdat David Byrne ook niet bepaald een sukkelaar is. 'Love This Giant' loste moeiteloos een verwachting in die ik niet had. Classy stuff van talentjes.

24. Peter Broderick
Nog zo eentje waar je de laatste jaren onmogelijk omheen kan. 'How They Are' is heartbtreaking.'

25. dEUS
Een mens luistert nu eenmaal altijd wel veel naar dEUS, blijkbaar. Maar die laatste CD is kak. 'The Soft Fall' kan de boel niet rechthouden, maar is - misschien op The Weeknd na - de fijnste neukmuziek die ik dit jaar gehoord heb.

26. Mark Lanegan
Die mens had ook een nieuwe CD te verantwoorden en dat lukte aardig. Stoere bink.

27. Some Say Yes Some Do Less
Omdat rockjournalist Matthieu Van Steenkiste soms zo'n invloed op mij heeft. Belgisch. Achter de hand te houden.

28. Cold Specks
Ik wilde héél graag en het lukte gedeeltelijk. Ik heb het helemaal voor melancholische zwartjes. Met Cold Specks kwam ik op dat punt aan mijn trekken.

29. Stupid Bright Confetti
'Omsk' is een van de hits van het jaar. Verder geen commentaar.

30. Portishead
'Dummy' en 'Portishead' gekocht. Verkocht.

31. Antony and the Johnsons
Vanwege zijn mooie titelloze debuut.

32. Rudy Rouvé Sextet
Of septet, of nog een andere tet, whatever. '2002-2003' heb ik met Discogs laten komen. Fijn.

33. Queens of the Stone Age
Sluipen er ook altijd in, op een of andere manier. Naar die hun nieuw werk kijk ik wél uit. 'Era Vulgaris' is een onderschatte plaat. Ik was er heel eventjes helemaal weg van.

34. Intergalactic Lovers
Terecht. Ik had het niet verwacht maar hun debuut is goed. Ook pas heel laat 'Delay' bewust ontdekt. Maar 'Howl' vind ik nog beter.

35. Coeur de Pirate
Een Canadees meisje met volgetatooeerde armen. En dan muziek die daar schijnbaar haaks op staat. Je moet het zien om het te geloven. Ik luister heel graag naar Franstalige zangeresjes. Haar liedje 'Saint Laurent' deed 't 'm.

36. Windsor For The Derby
Amerikaanse indie, of wat had u gedacht. 'Giving Up The Ghost' is goed genoeg om er op jaarbasis geregeld naar te luisteren.

37. Bonnie 'Prince' Billy
Dit jaar staat hij erin vanwege 'Greatest Palace Music'. Denk ik. Blijft immer de moeite.

38. De Mens
'Sex Verandert Alles', finaal. Gekocht via 2dehands.be. Zoalig plotje.

39. Grandaddy
'Under The Western Freeway' ontdekt. Zijn ze nu weer samen of niet? Voor mij hoeft het niet zo.

40. Foo Fighters
Je kan ze niet wegdenken. 't Is dat die gasten zo veel goeie singles hebben. Wat ze de laatste jaren uitspoken is echter niet om aan te horen.

41. The Yardbirds
De groepsnaam dekt het plaatje.

42. COEM
Hadden een nieuwe CD, meteen de eerste die me tegenvalt.

43. Eefje de Visser
Ja! Omdat een mens naar Nederlandse kleinkunst moet dureven te luisteren. Ik hoor graag in het Nederlands zingen. Dan begrijp ik tenminste waarover het gaat. Tegelijk is dat soms ook een minpunt. Go Eefje!

44. UNKLE
Komt ook altijd terug. Dit jaar veel naar 'Psyence Fiction' geluisterd.

45. The Beach Boys
Die Wilsons waren zo'n enorme klasbakken. Welk groepje schudt ze vandaag nog op die manier uit de mouwen? The Shins? I don't think so.

46. Pomrad
Ja!! Hij staat er nog net in. Vetjes. Ik bedoel: 'Vlotjes'. EP van het jaar. Zo hard in de gaten te houden.

47. David Lynch
Tja, als die man muziek uitbrengt moet je daar naar luisteren, maar gisteren zag ik nog eens een aflevering van 'Twin peaks' en vergeleken daarmee was zijn CD'tje gewoon waardeloos.

48. Balam Acab
Was dat nog 2012? Vreemd. Een hype uit 2011, maar ik heb het niet zo begrepen.

49. Jessie Ware
Anders dan ik had verwacht. Minder goed ook. Leuk meisje wel, denk ik. En classy, dat ook hoor.

50. Hong Kong Dong
Een verdomd mooie nummer 50! Hun debuut is gek en cool. Wat is het toch fijn dat zo'n groepje bestaat. Wat brengt België toch goeie muziek voort!

Ik, een mooie jongen

Ze had een vreemd moment uitgekozen, daar, bij 2°C gezeten op het terras van de Panos, om te verklaren dat ze me een mooie jongen vond. Verscholen in onze jas aten we een lange rozijnenkoek en dronken we capuccino, onderwijl duchtig koolstofdioxide de lucht in blazend, omdat het nu eenmaal bijna vroor, maar zij het een goed idee had gevonden om toch maar buiten te gaan zitten en ik die niet genoeg had geprotesteerd.

Ik was opgelucht dat ik er zeker van kon zijn dat ze enkel zei wat ze dacht en dat ze niks van me wilde. Ik, een mooie jongen - het was een complimentje dat om mijn tegenspraak smeekte, maar ik liet het over me heen rollen en lachte alleen maar eens. Ik was wel gevleid - uiteraard. Even leek het er op dat ik nog iets meer van haar wilde, maar ik besefte op tijd dat ik net iets moois gekregen had. Dat dat al ruim volstond.

Ze vond mijn haar mooi, maar dat had ze me al eens eerder gezegd, meende ze zich te herinneren. Dat had ze juist. Maar nu vond ze me maar meteen helemaal mooi. Zij en ik kennen weinig barrières moet gezegd, al was het na al die vele jaren zonder contact pas de derde keer dat we elkaar terugzagen. Ze vertelde dat ze al zes maanden geen seks meer had gehad, dat ze er ook geen behoefte aan had, dat ze zichzelf te dik vond, haar haar weer stijl wilde, een persoonlijk gedichtje had geschreven dat ze aan mij wilde voordragen.

Ontwapenend was het. Verslavend...

Dat gedichtje was autobiografisch en niet verkeerd. Een keer of vier begon ze een melodie te zingen - "een liedje van Birdy" - waarbij ik snel en luid mijn keel schraapte als om voorbijgangers op haar gezang te attenderen. Dan stopte ze natuurlijk onmiddellijk, maar was gegeneerd noch geïrriteerd. Ze is een klassiek geschoolde zangeres, ze kan motherfucking goed zingen. Ik wil dat ze me zangles geeft, zodat ik toonvast kan meezingen met 'The Road To Mandalay' van Robbie Williams.

We gingen een plantje kopen voor haar nicht - snel snel omdat ze haar bus moest halen. Terwijl ze een plantje uitkoos, kocht ik een kaartje met daarop het woord 'zomaar'. 1,25 euro is een fortuin voor een kwinkslag, maar ik had zin in een geintje. Ze kon er om lachen, maar ik weet zeker dat ze dat kaartje al lang niet meer heeft.

En ik herinner me nog veel specifiekere details van die dag. Maar wat ik er het laatst van zal vergeten - misschien zal ik het nooit vergeten - is wel dat ze me een mooie jongen noemde. Dat was mij nu eenmaal nog nooit eerder met zo veel woorden door een meisje verteld. Behalve dan door eentje, maar dat was tijdens de seks.

Oldschool Kamagurka

Om vele redenen ben ik gebonden aan België. Dat is minder saai dan het klinkt. Ik zal hier niet weglopen, al was het maar omdat ik dan misschien het bestaan van 'Reyers laat' zou vergeten, een nochtans naar de mainstream afglijdende late night talkshow waarvan ik slechts fragmenten meepik en, of omdat, de presentator me ergert, maar die af en toe een leuke gast mag ontvangen. Gisteren was dat Kamagurka.

Kamagurka in 'Reyers laat' dus. Hij ging niet mee in de licht opgefokte, wat krampachtig vrolijke, sfeer van het programma - er mag bijvoorbeeld weleens iemand joelen in het studiopubliek, wat nooit maar dan ook echt nooit terzake doet - en zat er op zijn dooie gemakje bij, bijna verveeld zelfs, wat een aantal kijkers misschien van enige arrogantie vonden getuigen.

De striptekenaar/scenarist/schilder/all-round artiest is echter niet arrogant, hij is bezadigd. Hij zit erbij als iemand die zich niet meer moet bewijzen en niet bang is om dat ook uit te stralen. Hij heeft een onaantastbaar credibility en heeft daar überhaupt volkomen lak aan - zoveel kan hij zich permitteren. Hij is niet eens bezig met wat hij zich al dan niet kan permitteren.

Wat ik zo cool vind aan Kamagurka is de manier waarop hij op zijn verleden als striptekenaar kan terugblikken en daar heel gewoontjes over kan doen, goed wetende dat hij back then ook al blijk gaf van heel veel talent en dat de mensen dat wéten. Bovendien kan hij door heel gewoontjes te doen, door gewoon zichzelf te zijn, zijn authenticiteit aantonen, gegevens waar hij overigens opnieuw totaal niet mee bezig is.

(Terzijde is de persoon Kamagurka ook een dankbaar referentiepunt voor ieder die zich progressief of links of een beetje rebels wil profileren. Voor die mensen is Kamagurka een van die persoonlijkheden waarop ze hun eigen identiteit kunnen enten. Ikzelf laat me bijvoorbeeld door hem inspireren voor wat het rebelse betreft. Kamagurka is voor progressieve, hoger opgeleide Vlamingen een 'klassieker', zoals in de uitdrukking: ken uw klassiekers. Men moet al met sterke argumenten komen om de persoon van Kamagurka in negatieve zin te mogen becommentariëren. Bovenal is Kamagurka echt wel cool. En oldschool, nu ik erover nadenk. Oldschool is nog veel cooler dan cool. Daarom was u ook zo gretig om dit stukje te lezen: omdat het woordje 'oldschool' in de titel staat, en oldschool cool is.)

Ook is Kamagurka schijnbaar een fucking mysterie. In 'Reyers laat' zit hij tegenover de spraakwaterval en zijn partner in crime Herr Seele, die veel minder cool is, hoewel hij, volgens mij, meer met zijn cool begaan is, maar hij zegt ongeveer vijf keer zo weinig als zijn flamboyante kameraad. Dat voedt het zogenaamde mysterie. Als kunstenaar overklast Kamagurka Herr Seele, en ook in een talk show doet hij het beter. De man is droog en bedachtzaam. Hij komt bovendien zeer intelligent over, een intelligentie die ook spreekt uit zijn scenario's voor de absoluut geweldige Cowboy Henkstrips. Waar haalt die uiterlijk doodgewone Kamagurka dus die absurde humor vandaan? Omdat het gewoon zo is, zo simpel is het. Er is helemaal geen mysterie.

En dan... komt fucking Miguel Wiels van K3 in 'Reyers laat' opdraven. Die jongen is ontevreden omdat hij door de Vlaamse muziekscène over het hoofd wordt gezien voor de MIA-muziekprijzen. Vanaf de start van Wiels' pruiliperige betoog is het hek van de dam en wordt Kamagurka met de minuut cooler. Hij schuwt de provocatie niet, zet Wiels met een knip in de zeik en ontmaskert de zielloze showslaaf. Deze tot dan toe bezadigde man ontketent plots een vermakelijke scène waarbij hij achteloos de commerciële moppersmurf overrulet en hem genadeloos in het zand laat bijten.

Een moment van uiterst genietbare televisie.

Tourinnes-la-Grosse

Tourinnes-la-Grosse. Zo dichtbij en toch zo ver. Tien kilometer in afstand, maar ik denk er nooit aan. Niet dat ik daardoor iets substantieels mis, overigens.

Mijn moeder was er naar een openluchttentoonstelling gaan kijken en wilde terug omdat ze nog niet alles gezien had. Ik ging mee om mee te gaan en liep er rond om er rond te lopen. Moeder wees me in de kerk op keramieke godsbeeldjes waarvan ik me een minuut later al niet meer kon herinneren hoe ze eruit zagen, welke kleuren ze hadden. Een man verkondigde in zijn beste Nederlands dat er om vijf uur een dorpstoneel ten berde zou worden gebracht. Wij waren gecharmeerd door die spontane uitnodiging, maar waren niet zinnens naar de voorstelling te gaan. Onwillekeurig zagen mijn moeder en ik een en ander in een communautaire context. Wij zijn erg begaan met de politieke situatie in ons land en kunnen niet ontsnappen aan die communautaire gedachten.

Wij verlieten samen de geasfalteerde, voor doodrijders geschikte, hoofdweg van Tourinnes en begaven ons op zanderige weggetjes langs weinig onderhouden huisjes enerzijds en pafferige buitenverblijfvilla's anderzijds. Die eersten behoren wellicht aan de oude dorpsbewoners toe, de villa's, die nu ook weer niet zo heel erg het authentieke karakter van het dorp aantasten, zijn wellicht neergepoot door de bon vivants, waaronder allicht ook Vlamingen die de rust van het platteland opzoeken.

Geïnspireerd door onze pro-Waalse gedachten wilden mijn moeder en ik koeien horen loeien, harken horen harken, de aanblik van een varken. Maar zo Waals werd het die namiddag niet. Doch, omdat wij op Waals grondgebied altijd over Wallonië spreken en de regio dan liefst romantiseren, kwamen wij tot het besluit dat "de dingen" er trager gaan, minder opgefokt zijn dan in Vlaanderen. Dat "de Walen" een ongeasfalteerde weg rustig een ongeasfalteerde laten zijn en dat een open veld verdomme een open veld mag blijven. Geen fucking asfalt, geen fucking nieuwbouw. Het was een zwaktebod van me om Vlaanderen, mijn regio, zo af te vallen. Zonder meer verspilling van energie.

(Ik weet natuurlijk ook dat Waalse wegen en huizen minder goed onderhouden worden omdat ze er daar gewoon minder geld voor hebben, want mochten ze wél geld hebben voor degelijk onderhoud dan zouden ze niet wachten. Denk ik.)

Wij gingen nog een thee drinken in een voor de feestelijke gelegenheden tot een café omgevormd ontmoetingshuis en raakten moeiteloos aan de praat met een oud koppel (hij 86, zij 80) naast wie wij op een bankje plaats hadden genomen. Opnieuw gemotiveerd door communautaire, pro-Waalse, gedachten wil ik opmerken dat meneer en mevrouw het gesprek begonnen en dat meneer zijn beste Nederlands bovenhaalde toen hij ons Nederlands hoorde spreken. Hij kon zich werkelijk vrij goed uitdrukken, in tegenstelling tot zijn vrouw die wel zegde dat elke Belg tweetalig zou horen te zijn, maar zelf de Nederlandse taal enkel maar een beetje verstond. Ook nu weer konden we dus de communautaire thematiek niet omzeilen. Meneer sprak over het FDF en hoe hij die partij verfoeide, en knikte heftig toen ik opmerkte dat de partij van Olivier Maingain er inderdaad enkel op uit is om de Vlamingen te provoceren. Ik was het dus roerend met deze aimabele 86-jarige krasse knar eens en houd een goeie herinnering over aan onze ontmoeting.

Ik kan besluiten dat het een goed idee van mijn moeder was om naar Tourinnes-la-Grosse terug te keren en mij mee op sleeptouw te nemen. Ik had anders toch maar naar de, door het deskundige commentaar van Michel Wuyts opgefleurde, derde manche van de Superprestige zitten kijken. Sven Nys zou hebben gewonnen (hij won daadwerkelijk) en ik zou geen modderspat materiaal hebben gehad om een door positieve herinneringen geïnspireerd stukje te schrijven.

Mijn vriend, Jelle Cleymans

In het danscafé toonde ik mijn vriend de oplichtende digitale klok van mijn gsm. 03:13. "Je krijgt 100 euro van mij als je om half vier die mooie Spaanse naast je een tong gedraaid krijgt". Hij had 17 minuten, maar wist dat het onbegonnen werk was. En hoe meer minuten ik hem zou geven, hoe lastiger hij het zou krijgen. Hij probeerde het dus niet eens en nog voor half vier verlieten we het café.

Toen hoefden we niet meer tegen elkaar te roepen en waren we op weg naar dat punt van het stadscentrum vanwaar we elk onze weg naar huis kiezen. Een koppeltje hield ons staande. "Ben jij Jelle Cleymans?", vroeg het meisje aan mijn vriend. "Jij bent Jelle Cleymans! Mag ik met jou op de foto?" Dat mocht. Mijn vriend deed een goeie Jelle Cleymansimmitatie en ik riep dat Jelle, die normaal om half tien moet geen slapen van zijn ouders, uit zijn raam was gekropen en nu in Leuven stevig de bloemetjes had buitengezet. Natuurlijk was dat slechts gezever, maar niemand lette op mij dus werd er ook niet verder op ingegaan.

"Er zijn wel meer mensen die sterk op een bekende persoon gelijken", zei het meisje nog. Zelf wist ze dat ze wel wat weghad van Céline Dion, maar die gelijkenis zagen mijn vriend en ik niet. Toen werd ze mee weggetrokken door haar iets nuchterdere vriend en gingen ook mijn vriend en ik ons weegs.

Ik was vreselijk schor, merkte ik op weg naar huis. Dat is omdat ik een zwakke stem heb, een die luide muziek amper kan overstijgen. Dat laatste ontneemt me dooorgaans de zin om me in danscafés te wagen. Maar ik wilde de sfeer erin houden, geen valse noot zingen.

Toen ik in mijn bed kroop was het 04:42. Dat was weer eens lang geleden. De volgende dag was ik moeër dan anders. De dag erna nog moeër.

En er is Blaudzun

Ik lijk over niemand anders meer te kunnen schrijven dan over die baardaap. Als ik mijn blog open en een nieuw bericht wil beginnen (ik heb geen vastomlijnd thema, ik blog niet met voorbedachte rade), moet ik telkens aan die baardaap denken. Dat kan niet zo blijven duren, dat is duidelijk.

Er is een andere jongen, een blinde muziekliefhebber die alleen al dit jaar zes memorabele concerten en evenveel memorabele muziekfestivals heeft bijgewoond. Zeverrock was er daar geen van, maar het had gekund als A Brand er op de affiche had gestaan.

Over mezelf praten, vind ik gemakkelijk. Ik val er mensen mee lastig, maar ik ben geen Freddy die het echt helemaal nergens over kan hebben, behalve over zichzelf. Dat is één uur grappig en toelaatbaar, daarna wil ik hem bij zijn haar grijpen en over de vloer slepen. Laatst zag ik hem voorbij de wasserette hobbelen en wist ik niet zeker of hij nu echt die gevierde copywriter is, dan wel een marginaal met te veel fantasie om een goede thriller te schrijven.

Dan is er de Kwast, de verfkwast, zou je kunnen zeggen. Net als de copywriter heeft de verfkwast het alleen over zichzelf. Ik vertrouwde iemand toe dat de verfkwast niet moet denken dat hij met mij op gelijke voet staat. Ik hield mijn linkerhand een stuk hoger dan mijn rechter om te tonen waar de kwast (rechts) en ik (links) ons respectievelijk bevinden. Ik superieur aan hem.

Er zijn ook de meisjes met wie je ijsjes wil eten, zonder dat ze het zelf weten. Hé meisje, zin in een ijsje - het is er het weer niet meer voor, maar voor het eind van dit jaar kan ik maar beter een bol pistache in iemands gezicht geduwd hebben, anders is mijn jaar om zeep. Nee, dat is niet waar.

Ik heb begin dit jaar al ijsjes gegeten die naar zeep smaakten. Ik moet dat nu niet nog eens doen. Ijsjes eten is één ding. Ijsjes eten met meisjes moeten twee dingen zijn.

En er is Blaudzun met 'Heavy Flowers'. Het nummer loopt af en dit stukje ook.

Forrest Gump

'Forrest Gump'. Tot voor gisteren had ik die film nog nooit gezien. Maar er zoveel over gehoord. Eén van dé films van de jaren 90. En met Tom Hanks, die blijkbaar enkel al daardoor legendarisch is.

Het was prachtig. En net keek ik nog eens naar verschillende scènes afzonderlijk. En ik heb een traantje weggepinkt. Ik kan enorm emotioneel zijn als ik naar films kijk. Krop in de keel, soms dus zelfs een traantje, maar hoogst zelden. 'Forrest Gump' is prachtig.

En nu ga ik de DVD zoeken voor acht euro, ofzo.

Blèters

Het is niet de eerste keer dat ik over hem schrijf. De seut, de kutseut, de grienseut - de eeuwige student van 29 die enkele vrienden heeft wijsgemaakt dat huilebalken cool is anno 2012.

Ik ken hem niet persoonlijk, maar heb hatelijke gedachten als ik aan hem denk. Mede omdat hij mij erg doet denken aan een ex-vriend, die ik met de jaren ook grensverleggend irritant ging vinden en voor wie ik soortgelijke haatgevoelens koester.

Hij heeft die typische hoogopgeleide smoel mét zwartomrand brilmontuur en heeft 'iets vaags' gedaan aan de universiteit, op kosten van pappie en met zeker één buisjaar waarin hij zich vast wat pips voelde, waarin hij begon te beseffen dat er een klein vrouwelijk publiek bestond voor zijn slaphangende schoudertjes en zijn sentimentele maar goed doordachte overpijnzinkjes.

Ik ken zo'n trutje dat hem erg op prijs stelt. Op Facebook doen zij postmodern ironisch en kloppen zij zich op de nochtans erg broze borst. Voorts hebben zij met elkaar gemeen dat ze zich net voor hun dertigste verjaardag nog gedragen als blèters uit het derde middelbaar, of toch als hun angstvallig gekoesterde hippe homies bij hen in de buurt zijn.

"Ik zag het vandaag weer niet zitten." "Stuntelig waag ik me aan sociaal contact. Ik misluk jammerlijk." "Ik kijk voor me uit en realiseer me dat ik nooit eerder zo depressief ben geweest." Zo'n dingen zeggen en schrijven die mensjes.

Moorestown

Haar raam keek uit op North Church Street
Vanuit een overwoekerde zolderkamer
Een fotoboek vol lachende vrienden
Een wegenkaart, New York, L.A.
Haar kamermuren waren mediterraans blauw
Haar kleine zusje koos de kleur
Zoutzure snoepjes, de Jerseykust
Blauw als haar vingernagels

Het huis is niet ver van de school
Haar moeder, leerkracht aan de Hudson
Haar vaders gitaar zingt melodieën
Weergalmend door de benedenverdieping
Onze liefde bloeide open, een zomer, daar
We zwierven maar rond, dag na dag
Er zijn oude parkeerterreinen en buurten
Betoverend mooi in Moorestown

Ik volgde haar over de planeet
Door Londense parken, de kusten van Perth
Newport, Kentucky, New Orleans
We leken een miljoen levens te delen
Zovele nachten sliep ik met haar
We stuwden elkaar naar hemelse sferen
Zo dicht bij de slapende North Pacific
Was ook jij één keer bij mij

Toen verhuisde zij naar Williamsburg
Ze sprak met droeve ogen
Gedachten staan stil, mijn keel zwelt op
Als haar naam wordt uitgesproken
En als ik de kille zee overschouw
Kan ik niet laten me af te vragen
Of de zacht uitdovende lichtjes
In Moorestown voor ons gloeien
In Moorestown voor ons gloeien

Het beleefdst

Ik had verwacht dat ze met de nacht verdwenen zou zijn, de ergernis. Doch 's ochtends was ze er nog. Ze ging tekeer, ik schaamde me zelfs niet. Ik zei dingen over haar die haar het recht geven mij een maand niet meer te willen zien. Ik ben de lafaard die weet dat ze van dat recht geen gebruik zal maken en zich stevig in zijn handjes knijpt.

Ze is een vrouw die al-tijd bezig moet zijn. Ik ben een jongen die het best tot zijn recht komt als hij niets moet doen. Niets doen, het leven vermijden, niet kunnen mislukken, dat is comfort.

Ik ben dan maar gegaan, dat was wel het beleefdst. Een volwassen beslissing waar ik niet trots op hoef te zijn omdat ik mezelf ook niet té vaak moet complimenteren. Ik deed het voor mezelf in de eerste plaats. Dat zij er baat bij had was heel mooi meegenomen. Tot volgende week, riep ik uitdagend, en ik bedoelde: niet tot morgen, niet tot overmorgen, nee, tot over, op z'n minst vijf dagen, liever langer.

Kanker

Een van mijn beste vrienden heeft kanker. Hij vindt dat niet erg, wil geen chemotherapie ondergaan, noemt het ook geen kanker. Ik noem het kanker; hij is niet ziek.

Ik zég dat een van mijn beste vrienden kanker heeft. Hij heeft geen kanker, is daarentegen kerngezond. Hij heeft een mosgroene trui die uitstekend bij 'm past. Eerlijk gezegd zag hij er nooit beter uit dan nu.

Al ruim drie jaar zeg ik dat hij kanker heeft. Niet tegen hem, wel tegen anderen die het van mij aannemen willen. Gelukkig zijn dat er niet veel.

De uitwassen van de kanker die ik hem toedicht zijn niet zo ernstig. Hij heeft er geen of nauwelijks last van. Zijn kanker was voor zijn vriendin wel een reden om bij hem weg te gaan. En ik mijd 'm ook wel nu en dan, vanwege zijn kanker. Jammer toch.

Gisteren was zo'n avond. Ik wilde hem zien, maar hij had kanker, dus ging ik maar weer naar huis.

eee - foe - doun

* eeee

Hij mag voelen. Ik weet niet of ze het leuk vindt. Misschien is ze het gewoon. Dat kan wel, want ze staat verveeld, zo lijkt het, met haar handen in haar zij. Ik kan haar hoofd niet zien. Maar de essentie heb ik mee.

Het schijnbaar achteloze is de ware kick. Ook zijn kostuumvest intrigeert. Ze suggereert een grote afstand tussen hem en haar. Waar heeft deze situatie zich voorgedaan? In een hotel? Hoe kwam het zover? Heeft hij betaald?

Het lijkt de moeite wel waard.


* foe

Hier gaat vanalles gebeuren. Het zou zonde zijn indien niet. Dit is het begin van iets dat ze allebei zien zitten. En met allebei bedoel ik ook allebei. Ik kan zien dat ze er vanaf hier geen gras over zullen laten groeien.

Zeker hij niet. Maar wat zij doet, is ook verdomd klasse. Klasse - ik zoek een ander woord. Ik denk dat ze weet hoe het spel wordt gespeeld. Ik ben er zeker van. Kijk naar die voet.


* doun

Alsof ze zich schaamt. Maar dat kan ook in scène zijn gezet. Toch oprechte gêne? Lijkt me helemaal niet nodig. Echt nog een meisje. En ze is er niet honderd procent van overtuigd dat ze mooi is. Echt een kind nog, op dat ene detail na. Ja, het had nog beter gekund. Nog ietsje beter, valt me nu pas op.

Ik kan niet in haar hoofd kijken, maar misschien kijkt ze wel naar een denkbeeldig uurwerk. Wat meteen zou impliceren dat de hele situatie daadwerkelijk in scène is gezet. Maar toch doet dat geen afbreuk. Veel meer kan ik er ook niet over zeggen.