De angst voor verandering

Feit: ik kan Bart De Wever en alles waar die man voor staat nauwelijks verdragen.
De man maakt mij (verbaal) agressief. (Ik projecteer al mijn frustraties over wat er misgaat in Vlaanderen en België zoveel mogelijk op hem en zijn partij. Bart De Wever heeft daar geen last van want hij weet dat niet en het is beter zo dan dat ik mensen in mijn omgeving teveel met mijn ergernissen lastigval. Laat Bart De Wever nog maar eventjes, maar ook niet te lang meer, heel intellectueel oneerlijk mijn zondebok-voor-alles zijn.)

Echter: als ik De Wever niet kan verdragen zit ik in de eerste plaats met een probleem (het is dus niet iets om ‘trots’ op te zijn). Ik moet me de vraag stellen waarom deze man zoveel agressie in mij oproept en wat ik daar aan kan doen. Ik wil immers zo min mogelijk gefrustreerd zijn in mijn dagelijks leven. Frustraties en ergernissen zuipen energie, en ik wil mijn energie anders en beter besteden dan aan het doen en laten van Bart De Wever.

Eerst moet ik dus mijn ‘probleem-Bart De Wever’ proberen te ontleden. Een antwoord vinden op de vraag wat het is dat mij aan die man zo stoort.
Ik ben voornamelijk zo onverdraagzaam tegenover deze man omdat ik vind dat iemand als hij, zelf bijzonder onverdraagzaam, dat is veelvuldig gebleken, niet een hele maatschappij moet (proberen) lastig (te) vallen met zijn persoonlijke frustraties. Deze man wordt in zijn professioneel leven immers zichtbaar gedreven door diepgewortelde frustraties van welke ik (en wie wel?) niet weet waar ze vandaan komen (zou hij het zelf weten?).
Ik vind het bijzonder ongepast en boertig dat een zeer gefrustreerde man zoals hij niet aan zelfonderzoek doet of een oplossing probeert te vinden - ik denk toch niet dat hij dat doet - maar daarentegen beslist om deze frustraties te cultiveren en aan te wenden om er zijn politieke carrière op te bouwen (waarbij hij natuurlijk, intelligent als hij is, heeft begrepen dat hij met zijn welsprekendheid een spreekbuis kan zijn voor zoveel andere gefrustreerde mensen in onze maatschappij die hem onvoorwaardelijk zullen steunen, net omdat ze in De Wever hun angstige maar veel intelligentere zelve herkennen - een man die onder woorden kan brengen wat zij denken maar niet onder woorden kunnen brengen).

Ik was wellicht naïef toen ik veronderstelde dat mensen met politieke ambities bijna per definitie ‘positief in het leven staan’, dat deze mensen daadwerkelijk aan een betere wereld willen werken voor een grote groep mensen. Bart De Wever lijkt me namelijk niet zo’n positief ingestelde politicus die een mooi project wil uitwerken in het belang van de maatschappij. Sterker: ik geloof in feite dat Bart De Wever een man is zonder echt goede intenties meer in het algemeen. Bart De Wever is een boze man, misschien zelfs een kwaadaardige man (ziekelijk?), die bol staat van rancune, frustraties, wantrouwen en angst - vooral heel veel angst. Bart De Wever is een bange man en de wereld waarin hij leeft vormt voor hem ogenschijnlijk een permanente bedreiging. Vanuit zijn angst - ik denk echt dat deze man op het ziekelijke af angstig is - kruipt deze man permanent in het defensief en is hij als politicus vooral tégen heel veel dingen. Ook nu hij politieke verantwoordelijkheid heeft verworven en zou moeten opstaan als een leidersfiguur die de mensen een positieve boodschap brengt, blijft hij zich defensief opstellen en opnieuw stel ik me dan de vraag of hij dat doet omdat hij (onbewust) geconfronteerd wordt met angsten, of - en ik sluit dit echt niet uit, ook al klinkt het nogal raar - omdat deze man ‘kwaadaardig’ (mentaal ziek) is. (Ik denk al lang niet meer dat zijn defensieve houding ‘tactisch’ is. Hij kán, volgens mij, vanuit zijn persoonlijkheid niet anders dan in het defensief zitten. ‘Calimero’ stond wellicht vrij dicht bij de persoon De Wever, veel meer dan dat het slechts een rolletje was dat De Wever speelde omwille van tactische overwegingen.)

(Zou het kunnen dat deze man gewoon niet in staat is om een positieve keuze te maken voor een grote groep mensen? En wat moet er dan met die man gebeuren? Is het dan niet beter dat zo’n man geen belangrijke maatschappelijke functie toebedeeld krijgt? En hoe moet hij er toe worden gebracht om zijn belangrijke maatschappelijke functie(s) aan andere mensen over te laten? Kan deze man enkel zoveel macht verwerven omdat wij in een op hol geslagen emo-cultuur leven en zou hij er in andere, minder gemediatiseerde, tijden nooit aan te pas gekomen zijn?)

Dat veel mensen met angsten zitten is trouwens heel normaal. Ik spreek dan niet over dit tijdsgewricht, de actualiteit, of over een bepaalde regio in de wereld, maar over het geheel van de dingen. De onvoorspelbaarheid van het leven en alles wat er in de wereld gebeurt - het feit dat wij daar nauwelijks vat op hebben - is beangstigend.
Maar er zijn manieren om daar mee om te gaan, er kan op z’n minst een inspanning geleverd worden om met angsten om te gaan. Sommige mensen zullen echter, meestal omdat ze slecht omringd zijn, volharden in de boosheid en vasthouden aan hun angsten, frustraties en ergernissen. Zij zullen zwelgen in hun slachtofferschap en anderen aanduiden als ‘schuldigen’. Meestal zijn dit, met permissie, niet de meest intelligente mensen. Het prototype van de Vlaams Belangstemmer, zeg maar, een nogal slecht geïnformeerde en dus bange persoon.

Bart De Wever is, geloof ik, ook zo’n man die in de eerste plaats angstig reageert op een wereld in verandering - de slogan ‘De kracht van verandering’ is in dat opzicht extreem ironisch - maar De Wever is natuurlijk veel intelligenter dan ‘de gemiddelde bangerik’. De bangerik in Bart De Wever gebruikt, nee, misbruikt zijn angsten om andere, minder intelligente, mensen nog banger te maken, wat voor mij getuigt van kwaadaardigheid. Hij misbruikt dus ook die bange mensen, enkel om zijn eigen belang te dienen.
En dat maakt hem naast kwaadaardig ook gevaarlijk, onverantwoordelijk, een pleger van machtsmisbruik en gewoon totaal ongeschikt om een politieke functie uit te oefenen.
Ik verdraag die kwaadaardigheid niet. Een bange man moet zijn angsten niet overzetten op minder intelligente maar des te volgzamere mensen. Vóór De Wever waren de enige duidelijk bange politici die van het Vlaams Belang. Niet toevallig werd deze partij heel groot. Mensen herkennen zich gemakkelijker in de angstige, ongenuanceerde politicus met het pessimistische toekomstbeeld, dan in de progressieve politicus die nu al verzekert dat de integratie van vluchtelingen goed zal verlopen (want hoe kan die dat nu weten?).

Ik realiseer mij heel goed dat ik zelf onverdraagzaam ben tegenover Bart De Wever vanuit gevoelens van angst. Ik ben bang voor veranderingen die mij uit mijn evenwicht zouden kunnen brengen. Wij spuwen als Belgen dan wel graag op geradicaliseerde moslimjongeren, maar vergeten ondertussen dat wij zelf als maatschappij steeds radicaler worden. Bart De Wever zorgt er met zijn woorden en daden (mee) voor dat mensen ongenuanceerder gaan denken (ook ik) en dat maakt mij bang. Wat, vraag ik mij af, als deze pro- vs. anti-N-VA-sfeer zich verder blijft doorzetten? Komt er dan ooit een culminatiepunt waarop er ‘iets gebeurt’ dat concrete maatschappelijke gevolgen heeft?

Een Facebookvriend die uitgesproken meningen heeft over de huidige politieke situatie denkt dat wij als volk ‘murw zijn geslagen’. Oké, maar wil dat zeggen dat we dan inderdaad maar zullen berusten, niks zullen ondernemen en ‘wel zullen zien wat er van komt’ (ook als dat 'dramatische gevolgen' heeft)?
Andere mensen zeggen luidop dat er in de nabije toekomst oorlog van kan komen (in een Europese context). Daar geloof ik niet in. Ik weet het niet, alleen weet ik voor mezelf dat Bart De Wever een man is die gedreven wordt door angst en dat hij die angst maatschappelijk misbruikt met steeds verstrekkendere gevolgen. En ik weet dat ik het misdadig vind dat Bart De Wever zijn angsten misbruikt, maar dat ik hem niet kan stoppen, dat enkel het zogenaamde positief maatschappelijk verhaal hem misschien zou kunnen stoppen, maar dat ik geen enkele serieuze tegenstem hoor klinken - en dat het imagoverlies lijdende ‘Europa’ ondertussen ook niet echt meewerkt.

Trouwens heb ik hiermee nog steeds geen antwoord gevonden op de vraag hoe ik mijn frustraties over de daden van Bart De Wever moet inperken. De veronderstelling dat hij een heel angstige (zieke?) man is die ‘er (misschien) gedeeltelijk niks aan kan doen’ en die door een psycholoog behandeld zou moeten worden, (iemand met wie ik in feite ‘medelijden’ zou moeten hebben), volstaat niet. Dit soort figuur zou van het maatschappelijk toneel moeten verdwijnen om een verdere polarisatie tussen mensen te voorkomen, om als burger terug een beetje ‘gerust’ te kunnen zijn. Dat onze media meesurfen op die polarisering en deze mee in de hand werken, is des te enger en maakt mij dan weer bang en gefrustreerd over de (macht van de) media en hoe die in de toekomst zal evolueren. Zal wie het goed kan zeggen blijven zegevieren en zullen mensen die minder goed oneliners kunnen debiteren nog minder ruimte krijgen om hun zegje te doen?

Ook ik sta met heel wat maatschappelijke angsten in het leven, maar anders dan zovele Vlamingen denk ik niet dat iemand als Bart De Wever die angsten kan wegnemen. Integendeel, hij voedt die alleen maar.
Het is dus ook eens te meer beangstigend om te weten dat de uitspraken van Bart De Wever op veel mensen een geruststellend effect schijnen te hebben.
Want wat zegt dat over een zeer significant percentage van de mensen in onze maatschappij?
En wat is dat nu eigenlijk met die befaamde ‘grondstroom’?
En - het is er het moment voor - is deze politieke dominantie van Bart De Wever misschien nog maar het begin van iets dat nog volop in ontwikkeling is en dat onze maatschappij in de nabije toekomst nog veel meer zal gaan beïnvloeden?
Wordt dit misschien voor velen een periode om later op terug te blikken met de woorden: ‘wir haben es nicht gewusst’?
Ik hou daar zelf wel rekening mee in alle eerlijkheid.

Bevriend zijn met een NV-A'er - kan het?

Oké, ik ben een ‘notoir’ N-VA-basher. Al mijn persoonlijke frustraties - en dat zijn er meer dan mij lief is - projecteer ik op die partij, omdat ik ze érgens op moet projecteren.
Andere mensen zetten het op een zuipen, trekken sterretjes van Mercedessen, slaan hun partner in elkaar of houden ranzige betogen op het forum van hln.be. Ik gebruik mijn Facebookpagina om af en toe grapjes of opmerkingen te maken over de N-VA waaruit dan mijn, euh, ‘haat’ jegens die partij mag blijken. Ik schaam mij daar niet voor. Ik kan Bart De Wever niet uitstaan en heb veel moeite om zijn sympathisanten wél te verdragen. Noem mij onverdraagzaam, ik geef u geen ongelijk. Een zekere mate van onverdraagzaamheid is een kwalijke familietrek bij de Cornets. We proberen er elk op onze manier iets aan te doen, denk ik.

Ik heb 50 Facebookvrienden. Van 49 van hen meen ik tot nader order te weten dat zij geen N-VA-sympathisanten zijn. (Het is verbazend hoe een mens zich omringt met overwegend gelijkgestemden.) Eén van hen echter is wél een N-VA-sympathisant. Hij kan dit bericht niet lezen, want dat heb ik zo ingesteld. Ik schrok me dood toen hij na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 toegaf op de N-VA te hebben gestemd. Ik maakte de fout om te vragen waarom hij dat had gedaan, dat is persoonlijk, dat hoefde hij niet uit te leggen, het waren natuurlijk mijn zaken niet.
Maar hij legde het wel uit en het zorgde, in beperkte mate, voor een verandering in ons contact. Sindsdien was er - belachelijk natuurlijk - een ‘te mijden onderwerp’. We hadden het merkbaar niet meer over politiek. En als dat toch gebeurde was het meer om elkaar te plagen. Maar niet te veel, want het voelde toch ongemakkelijk.
Ik ging anders tegen hem aankijken, geef ik toe. Ik vroeg me heel erg af: waarom? Waarom zijn voorkeur voor die partij? Uit zijn argumentatie kon ik concluderen dat het hem om het economische programma van de N-VA te doen was, in het geheel niet omwille van enig romantisch Vlaams-nationalistisch sentiment, maar dat maakte het in feite alleen maar moeilijker voor mij om, zelfs meer in het algemeen, met hem te spreken.
Maar alles went en ik bleef in contact met mijn N-VA-vriend. Tot nu. Denk ik.
De politieke situatie in dit land is momenteel zo gepolariseerd dat ik de N-VA meer dan ooit als ‘evil’ beschouw. De Wever lijkt op het toppunt van zijn arrogantie te zijn aanbeland en een of andere maatschappelijke elite organiseert sociale afbraak en ongelijkheid.
Ik ben niet goed in inhoudelijke discussies daarover, maar mijn buikgevoel zegt dat de boel op deze manier ontspoort. Als je ziet wat er gebeurt in de sociale en culturele sector.. Bepaald geen jobcreatie, me dunkt.

Enkele dagen geleden maakte ik op Facebook een album met foto’s van N-VA’ers met telkens een flauwe woordspeling erbij. Dat zijn dingen die ik graag doe, het staat iedereen vrij dat te ‘liken’ of het te negeren. Kan mij niets schelen, op mijn Facebookprofiel doe ik mijn goesting.
Mijn N-VA-vriend liet weten dat hij het flauw vond. Dat hij er zelfs ambetant van werd, van mijn aanhoudende kritiek op de N-VA, vaker inhoudsloos dan inhoudelijk. Hij vroeg mij naar inhoudelijke argumenten waarom ik de N-VA Bart De Wever) nog steeds niet kan pruimen. Ik gaf hem een aantal argumenten. Hij sprak die niet tegen als dusdanig, maar kwam zelf met argumenten waarom besparen nu de juiste keuze is. Ik las wat hij schreef - het ging via de Facebookchat - en dacht: oké, goed voor jou, we hebben een andere mening, geen probleem.
Hij zei, met een smiley erbij, dat hij mijn berichten vanaf nu onzichtbaar zou maken, zodat hij zich voortaan niet meer aan mijn anti-N-VA-propaganda zou moeten storen. Ik vond dat oprecht een goed idee van hem. Ik zei dat ik zelf enkele Facebookvrienden heb van wie ik de berichtmeldingen heb uitgeschakeld. Het is een goede Facebookfunctie. Het hoeft vriendschap niet in de weg te staan.
Maar los van het feit of hij al dan niet mijn berichten onzichtbaar gaat maken, kon ik merken dat ons ideologische meningsverschil voortaan nog nadrukkelijker op elk onderling contact zal wegen. De ‘kloof’ die er al was, heeft zich nog uitgediept en het zal nog moeilijker worden om daar omheen te lopen.

Ik weet dat ik verdraagzamer moet worden tegenover N-VA-stemmers, maar tegelijk heb ik daar minder dan ooit zin in.
Toch is het raar als dat ten koste van vriendschap begint te gaan.
Ik vrees dat ik moeilijk nog bevriend kan worden met iemand die op de N-VA stemt vanwege de economische standpunten van die partij.
Het is maar een bedenking, maar geen onbelangrijke.

Vlaams Belang tevreden met Jambon en Francken

Eergisteren had ik per toeval een gesprek met de secretaris van de Vlaams Belangafdeling Oost-Brabant (het stuk Vlaams-Brabant ten oosten van Leuven). Ik liep in de stad toevallig voorbij een vensterraam waarin tal van Vlaams Belangprularia lagen uitgestald. Leeuwenvlaggen, posters - “uw stok achter de deur” -, noem maar op. De deur stond open (vreemd genoeg), ik was benieuwd, ik ging naar binnen.
“Dag meneer, is dit soms een Vlaams Belangkantoor?”
Dat was zo.
De man - vooraan in de vijftig, rood hoofd, te dik - bekeek mij met de nodige argwaan - argwaan is in feite gewoon de grondhouding van een Vlaams Belanger - maar toen ik mijn blik liet rusten op een stapel dozen vertelde hij spontaan dat het kantoor in Leuven binnenkort zou sluiten. Hij zou zijn functie als secretaris vanaf januari vanuit het kantoor in Brussel vervullen. “We hebben verloren bij de laatste verkiezingen”, sprak hij zonder omwegen. “We moeten inkrimpen.”

Ik zag mijn kans. Deze man moest ik een hart onder riem steken.
“Akkoord, meneer, Vlaams Belang heeft de verkiezingen verloren, maar de ideeën van de partij leven voort in het beleid van de N-VA.” Hij wilde bezwaar maken, logischerwijze, maar tegelijk zag ik zijn neus een beetje krullen. Vlaams Belangers horen graag dat hun jarenlange oppositie toch, zij het dan onrechtstreeks, tot in het beleid is doorgedrongen. Zit Vlaams Belang nu via de N-VA met een half been in de regering?, was dus eigenlijk mijn vraag. Helemaal ongelijk kon hij mij toch niet geven? Maar ik zou het natuurlijk wel zelf moeten zeggen.
“Jan Jambon”, sprak ik dus. “En Theo Francken. Dat zijn toch Vlaams Belangers met een N-VA-lidkaart?”
“Opportunisten”, beantwoordde hij mijn vraag niet rechtstreeks. “Die mannen zijn opportunisten, ze verloochenen hun ideeën in ruil voor de postjes. De Vlaamse zaak is gediend met één consequente basishouding, die van het Vlaams Belang. Een onafhankelijk Vlaanderen en een migratiestop. De N-VA verliest zijn beginselverklaring uit het oog, het streven naar een onafhankelijk Vlaanderen. Ze hebben nu de macht, maar ze kunnen geen kant op.”
“Maar Jambon en Francken”, zei ik opnieuw, “daar kan u toch niet helemaal ontevreden over zijn?”
“Ja, dat zijn waarschijnlijk de meest geschikte mannen die De Wever op die departementen had kunnen zetten”, sprak de secretaris, die mij trouwens nog niet naar mijn eigen politieke voorkeur had gevraagd en dat in de verdere loop van ons gesprek gelukkig ook niet zou doen.
“Hopelijk zetten ze hun opvattingen om in de praktijk en zal het veel gemakkelijker worden om vreemdelingen het land uit te zetten en criminelen harder aan te pakken.”

Hij was op dreef. Ik besloot de Grote Verongelijkte ter sprake te brengen.
“Bart De Wever, komt die oorspronkelijk ook niet van bij het Vlaams Belang?”
“Zou goed kunnen. Hij heeft zijn partij groot gemaakt door onze standpunten over te nemen en nu zuigt hij de rechterflank van de VLD leeg. Tweehonderd procent een opportunist.”
“Toch moet u op uw manier blij zijn met de nieuwe federale regering, of niet? Liever De Wever aan de macht dan Di Rupo kan ik mij voorstellen?”
“Liever Vlaams Belang dan Vlaams Belang light, zal ik u zeggen, maar inderdaad maakt deze regering tenminste korte metten met het dramatische beleid van Di Rupo. Of dat heeft deze regering toch beloofd. Eerst zien en dan geloven.”

“Ik wens u het beste met uw verhuis naar Brussel”, besloot ik afscheid te nemen. Te lang moet dat nu ook weer niet duren, in één ruimte met mensen die stokken achter hun deuren bewaren. Voor je het weet halen ze er hun oude moedertje bij die dan toevallig onlangs nog Marokkaanse inbrekers over de vloer heeft gehad. En dan blijf je bezig.
Ik vroeg nog of ik een Vlaams Belangbalpen mocht meenemen, er lager er een twintigtal in een open doos. Hij gaf mij er drie.

De uitspraak dat hij blij was met deze federale regering had ik hem niet weten te ontlokken, zo onnozel was hij nu ook weer niet, maar met ‘Vlaams Belang light’ had hij wel aangegeven dat het beleid van de N-VA nog steeds aanschurkt tegen dat van zijn eigen partij. En dat wilde ik hem toch graag horen zeggen.

Waarom ik nauwelijks nog over de N-VA zeik

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens iets over de N-VA schreef (behalve dan een paar weken geleden mijn oplijsting van 10 positieve dingen die je kan zeggen over Bart De Wever). Over de N-VA is alles wel gezegd, heb ik het gevoel. Bart De Wever blijft de kutkop nummer één, Jan Jambon een Vlaams Belanger die carrière wil maken en Ben Weyts een ...zelfgenoegzame clown. Daar komt geen verandering in, daar heeft de kracht van verandering geen vat op. Ondertussen blijven ook de N-VA-militanten onveranderd een beangstigend superioriteitsgevoel uitstralen - “Bartje spreidt voor ons de weg, onze tijd komt nog, na 25 mei, de traditionele partijen gaan op hun bek”. Enzovoort.

Als ik nog over iets dat met de N-VA te maken heeft zou willen schrijven, is het over hoe ik er nog occasioneel van droom om al die kleingeestige militanten met een paar muilperen te bedenken, maar waarom zou ik in godsnaam de tijd nemen om op die manier lucht te geven aan mijn gevoelens van agressie jegens de leden van Bart’s fanclub? Ik zou mezelf maar verlagen tot een niveau dat niet bij mij past. Zelfdiscipline is een schone deugd in dit soort zaken.

Nu kan ik er echter niet aan weerstaan om - heel meta - te schrijven over waarom ik niet meer over de N-VA schrijf. Omdat dat wel nog enigszins onontgonnen terrein is. Elke week ben ik een klein beetje trots op mezelf omdat ik mijn innerlijke woede over de populariteit van de N-VA kan inslikken. Ik ben heel onverdraagzaam en heel gefrustreerd. De N-VA is dan in dit tijdsgewricht een dankbare zondebok om al die frustraties op bot te vieren. Maar ik weersta.

Ik heb de N-VA een plaats gegeven, zoals dat heet. (“Heb je je ontgoocheling al een plaats kunnen geven”, zal de sportjournalist bijvoorbeeld vragen aan de wielrenner die tweede is geworden in een spurt op het Wereldkampioenschap.) De N-VA bevindt zich in mijn brein nu ergens in een schuif waar ik ook nare gedachten aan ongetalenteerde Vlamingen die het al te gemakkelijk tot BV hebben geschopt probeer weg te moffelen.
Ik heb even hard de pest aan het podium dat een foorwijf als Natalia krijgt als dat ik een hekel heb aan de N-VA. Ik vind de domme, van serieuze kritiek gespeende, navelstaarderige cultuur in Vlaanderen net zo tergend als het succes van de N-VA - of is dat een en hetzelfde? Ik vind de schaamteloze ‘infotainmentisering’ van de nieuwsmedia even ergerlijk als het feit dat er een voedingsbodem bestaat waarin een extremistische partij als de N-VA kan floreren. Alleen: de N-VA is een concreet gevaar en dat maakt het natuurlijk link. Stel u Vlaamse onafhankelijkheid voor. Dan is de speeltijd voorbij.

Maar net zoals dat ook voor andere nieuwe verschijnselen geldt, raak je ook gewend aan de N-VA (waardoor ik niet meer zo vaak de behoefte voel om er over te schrijven). Ooit was het nieuw en exclusief, het zorgde voor ophef, maar dat slijt. Te vergelijken met de komst van bijvoorbeeld de gsm. Ik zag onlangs op internet een filmpje uit 1999 waarin mensen gevraagd wordt of ze nood hebben aan zo’n mobiele telefoon. Bijna iedereen zei nee - “waar is dat goed voor? Ik heb een vaste lijn en een antwoordapparaat” - maar omdat het toestel sindsdien zodanig gehypet is, stelt niemand zich nog die vraag en wordt algemeen aangenomen dat een mens over een gsm moet beschikken zoals over een wasmachine of een frigo. Op die manier lijkt ook de N-VA ondertussen in onze maatschappij aanwezig: als iets waarvan bijna niemand had kunnen denken dat we er behoefte aan zouden hebben maar dat er nu gewoon ‘is’, wat als vanzelf behoefte creëert. Om te blijven en uw maatschappij te veranderen.
Bart De Wever is op zijn manier een soort Steve Jobs. Dat is wel een prestatie. Ik zal niet eens beginnen over beider gezondheid.

Ik heb weliswaar veel meer kennisen die een Smartphone bezitten dan dat ik mensen ken die op de N-VA stemmen, maar ik ben niet naïef en weet dat ik elke dag wel met minstens één N-VA-stemmer te maken krijg. Op zich heb ik daar geen probleem mee - ieder zijn vrijheid, - maar ik ben wel nog niet zover dat ik een N-VA-stemmer (iemand van wie ik het weet )op een neutrale manier tegemoet kan treden. Ik heb mijn reserves, want wie op de N-VA stemt heeft wellicht een kijk op de maatschappij waarin ik mij onmogelijk kan vinden. En ik ben er, denk ik, niet aan toe om met zo iemand op een gewone, volwassen manier over ‘maatschappelijk thema’s’ in discussie te gaan. Met iemand die zijn ideeën over de maatschappij herkent in die van Bart De Wever kan ik geen gesprek voeren dat verder gaat dan pure functionaliteit. Dat gaat gewoon niet, dat kan ik niet verdragen, ik ben daar eerlijk in.

Maar het eigenaardige - doch in feite volstrekt logische - is dan dat iemands kennisenkring voor een (grote) meerderheid uit gelijkgestemden bestaat (in mijn geval progressief denkende mensen). Daarom ook dat ik mij soms alsnog de vraag stel wie al die N-VA’ers nu eigenlijk zijn. Eén op drie van alle Vlamingen stemt toch op die partij?
Ik heb 124 Facebookvrienden, maar wat mij betreft ben ik er tamelijk zeker van dat niet één op drie van die vrienden op de N-VA stemt. Misschien één op tien? Twaalf Facebookvrienden? En zou ik dat dan erg moeten vinden? Dat lijkt me nu ook weer niet.
(Sowieso heb ik mijn profiel voor een heel aantal van mijn Facebookvrienden toch al onzichtbaar gemaakt en heb ik het ook zo ingesteld dat ik hun statusupdates niet meer te zien krijg. Omdat dat misschien enkele van die N-VA-stemmers zouden kunnen zijn? Het zijn alleszins mensen met wie ik mij niet verwant voel. Maar dat terzijde.)

En nu heb ik weer veel meer over de N-VA geluld dan ik ooit van plan was. ‘t Is wreed.

10 positieve dingen die je kan zeggen over Bart De Wever

- Hij verdedigt de belangen van de Vlaming en ik ben een Vlaming.

- Intrinsiek is hij een grappige man.

- Hij is zeer intelligent. Je kan van hem iets bijleren over geschiedenis (meer dan alleen over de Romeinen).

- Als hij op tv komt is dat een ‘event’; hij is meer dan een politicus, hij is een entertainer, en wij houden van entertainment.

- Hij heeft politiek als thema voor een breed publiek aantrekkelijk gemaakt. De media hebben van hem de protagonist gemaakt in een onbenoemde docusoap (en wij kijken graag tv).

- Als zijn kop op de voorpagina van de krant staat, word je overvallen door een kort gevoel van opwinding. “Benieuwd wat hij deze keer te zeggen heeft. Moet ik lezen!”

- Het blijft een prestatie dat hij zo is kunnen vermageren.

- Hij laat niemand onberoerd en roept extreme emoties op. Je vindt hem geweldig of je hebt de pest aan hem. Mensen houden nu eenmaal van zwart-witdenken en intellectuele oneerlijkheid.

- Zonder hem (en dus de formidabele groei van zijn partij) waren we met Zuhal Demir en Nadia Sminate twee politieke babes armer.

- Zonder hem was Siegfried “Vat elk nieuwsitem samen in 15 seconden” Bracke nog steeds belangrijk bij de VRT.

Het weekend van Jambon

Dit is het weekend waarin Jan Jambon zijn populariteit verdubbeld heeft. In enkele dagen tijd is Jambon uit de slipstream van Bart De Wever gekomen. Nee, hij staat niet naast De Wever nu - De Wever verhoudt zich momenteel nog tot de overige N-VA'ers zoals de Leeuw van Waterloo zich verhoudt tot het aardoppervlak, - maar zijn kop komt tenminste al een klein beetje boven het maaiveld uit. Als Kamerfractieleider en belangrijkste oppositieleider staat Jambon namelijk centraal in het Federaal Parlement. Exposure in elke nieuwsuitzending. Hier kan deze veredelde gemeentelijke schepen alleen maar profijt uit halen.

Dat zijn populariteit verdubbelt, kan je merken aan de sluimerende perceptie van de media die het doen lijken alsof Jambon, nu er een regering is, niet langer een van De Wevers handpoppen is. Plots is Jan Jambon een zelfstandige entiteit. Zijn zelfvertrouwen groeit zienderogen in de tv-studio. Bij de volgende opiniepeiling staat Jambon in de top twintig van meest populaire Vlaamse politici, een lijst waarvoor hij tot op heden niet in aanmerking kwam. Jambon zal fors stijgen en na Siegfried Bracke en een verdwaalde Geert Bourgeois de tweede plaats binnen de N-VA-hiërarchie opeisen.

Maar Jambons aanwezigheid in de de top twintig van populaire politici heeft verregaandere gevolgen dan men op het eerste gezicht zou denken. Op de tiende plaats in de lijst van populaire politici zal hij een gezag en een competentie uitstralen die hij eigenlijk niet heeft. N-VA zal niet langer synoniem zijn voor Bart De Wever alleen. Plots zal N-VA een 'team' zijn, een groepsfoto van, naast De Wever op een troon in het midden, ook Jambon, Bourgeois, Sigi 'je ne sais quoi is my middle name' Bracke en zelfs Benny 'de Clown' Weyts. Jan Jambon zal als tiende in de opiniepeiling de deur openzetten voor pakweg een Theo Francken. Met Jan Jambon in de top tien is het hek van de dam.

Die groepsfoto - de aanduiding dat N-VA van een éénmanspartij naar een partij met verschillende gezichten evolueert - zie ik als een doembeeld. Nu ja, doembeeld is een groot woord, maar het is een evolutie die de 'traditionele partijen' maar beter kunnen tacklen. Te beginnen met een tackle op Jan Jambon dus. Die moet zo snel mogelijk kalgestellt worden, zoals dat zo mooi heet. Op zich kan dat niet zo moeilijk zijn, Jambon is geen groot spreker en elke partij heeft wel een mannetje dat hem daarin kan aftroeven, maar het moet nù gebeuren, vooraleer deze Jambon als zelfstandige entiteit een honderd procent eigen smoel krijgt. Dat een De Wever niet geneutraliseerd kon worden mag niet verbazen: die man is met afstand de beste spreker van zijn politieke generatie. Maar deze Jambon is dat verre van en een Patrick Dewael zal hem in het Parlement steeds een stapje voor moeten zijn. Jambons replieken onderuithalen en de kop indrukken.

Een andere manier om resultaat te boeken bestaat eruit dat de nieuwe regering zo hard haar best doet en zo veel verwezenlijkt dat de N-VA een beetje uit het middelpunt van de belangstelling verwijnt. Maar dat zie ik ook nog niet onmiddellijk lukken. Het moment waarop de N-VA het Vlaamse politieke landschap heeft ingepalmd was zodanig goed getimed dat de partij voor jaren aan een winning streak begonnen is. Met een figuur als Jan Jambon op de tweede rij, die op die manier een blitzcarrière maakt zoals hij er nooit een had mogen maken.

Wat een barre tijden toch.

Voor zij die willen, is niets onmogelijk

Soms is het internet zonder meer de absolute horror. Waarom kan ik anders 'ziekelijke lul' replyen op de commentaar van iemand die Elio Di Rupo onder een YouTube-filmpje een 'hypocriete nicht' noemt? Is dat allemaal niet vreselijk erg? Om het niet nog erger te maken heb ik die 'ziekelijke lul' maar niet gepost, maar daar was heel wat zelfbeheersing voor nodig. Ik word razend van dergelijke hemeltergende scheldproza, en dan niet speciaal omdat dit hier een filmpje, een vtm-reportage, over Elio Di Rupo betreft, maar meer in het algemeen, dat het bestaat dat mensen online en in redelijke anonimiteit op een dergelijke manier doodcomfortabel met één muisklik kunnen fulmineren. Ziekelijk en misdadig zelfs. Anonimiteit op internetfora zou wat mij betreft verboden mogen worden. Ze zouden die mensen moeten aanpakken. Ik kots hier echt van.

Het gaat over dit filmpje en, ja, die 'hypocriete nicht' vind ik ook wel des te verwerpelijker omdat het hier over iets fucking mòòis gaat. Dit staat zo hakenkruishaaks op die walgelijke commentaar dat ik er gewoon bijna verdrietig van word, serieus. Hoe kan men deze man herleiden tot een 'nicht'? Iemand?

Want jà, ik bén een fan en daar zit deze mooie vtm-reportage ook voor iets tussen. Marie verwoordde het al perfect op Facebook: 'Een trotse, eloquente man met oog voor detail en poëzie. Ik heb een zwakje voor de nieuwe Belgische premier. En zo blij dat het niet die negatieve Vlaamse boer geworden is. Oef.' Dat van die Vlaamse boer, tja, hij ziet er ook uit als een boer en hij zit op een stoel als een boer, maar eloquent is hij wél, toegegeven. Negatief maar eloquent. Eloquent maar negatief.

Maar Di Rupo, vrienden, wat een innemende man. Toch? Het gaat me niet eens om zijn politieke ideeën, daarop beoordeel ik politici maar zelden, het gaat me om de persoon op zich: de rustige man met het witte hemd in de witte kamer. Qua stijl een sjieke tiep, maar zonder arrogantie. Totaal geen arrogantie, nee, zelfs wat nederigheid in het aanschijns van het land dat hem de kansen geboden heeft waarvoor hij zo oprecht dankbaar is. Al helemaal geen ironie trouwens, laat staan cynisme. Ik ken in Vlaanderen geen politicus die even eerlijk is of lijkt.

En natuurlijk heeft hij een prachtig verhaal dat zich als geen ander laat vangen in foto's en anekdotes. En ja, dat zal hem ook wel sympathieker maken dan hij misschien in werkelijkheid is. Maar, so what? Het is nu eenmaal een opmerkelijk verhaal dat de politiek in feite overstijgt. Dit is de levenswandel van een man die als een van de weinigen is opgeklommen van zero naar hero; een Minder dan Gewone Man zeg maar. En daar zijn we met z'n allen toch zo'n fans van, van mensen die het maken vanuit een moeilijke positie?

En och, dan zou ik ook nog iets kunnen zeggen over die N-VA-patapoefs en hun miljoenen yes-men, maar nee, ik zal me vandaag zelf niet meer aan scheldproza bezondigen. Ik kan alleen maar hopen dat Di Rupo aan zijn Nederlands werkt terwijl Jambon en andere ironici zich bekwamen in Latijns gekwebbel. Er komt wel eens een einde aan het liedje van die gasten, vroeg of laat.

De Onkelinxen

Een van mijn favoriete Belgische politici is zonder twijfel Laurette Onkelinx. Lauretteketet Onkelinks. Laurette De Mar. Maar niet enkel omwille van de onnozele woordspelingen die ik met haar naam kan maken - ik ga eens op een anagram broeden -, nee, Laurette heeft ook een expressie, een lichaamstaal die mij geweldig aanstaat. Die furie, dat drama en dat Nederlandse gehakkel van haar waardoor ze nog meer met haar handen gaat gebaren. Heerlijk.

Want ik moet wel zeggen: vooral wanneer ze zich van het Nederlands - Vlaams! - bedient, vind ik haar de max. Hoe ze die taal gewoon keihard niét machtig is en hoe ik haar kan zien sakkeren omdat ze die taal vroeg of laat toch maar eens een beetje onder de knie zal moeten krijgen. Balen voor haar, want we leven in een land waarin belangrijke mensen steeds nadrukkelijker au moins un petit peu bilingue moeten zijn. Nog niet eens zo'n gekke eis voor een topfunctie als Federaal Minister van Volksgezondheid als je je bedenkt dat er tegenwoordig voor de meest onnozele jobs tweetaligheid gevraagd wordt. Dat een Federale Minister, ook wel Excellentie genoemd, daar dan zo'n moeite mee heeft, het zou niet mogen zijn.

Maar daar begint mijn fascinatie voor Laurette en haar taalprobleem nog maar. Mensen die het een beetje volgen weten immers dat haar vader, Gaston, een Vlaming is. Uit het Limburgse Jeuk. Hij kon in de jaren vijftig net over de taalgrens in de mijnen aan de slag en stichtte vervolgens een gezin in Ougrée nabij Seraing. Zijn vrouw was een Française van Algerijnse afkomst en met haar sprak hij Frans. Met zijn collega's sprak hij

Frans. Met zijn bazen sprak hij Frans. En ook met zijn kinderen sprak hij Frans. Nooit Nederlands, zijn moedertaal. Nooit, echt niet. Want Laurette kent van thuis uit geen gebenedijd woord in de taal die Hendrik Conscience - dat uitgerekend die mens een Franse naam had, dat is toch van een ironie - onze voorouders inlepelde. Hoe ik dat weet? Niet. Maar ik hoor het. En u ook.

Hier botsen we trouwens op een eigenaardige paradox. Vlamingen vinden Franstaligen die geen Nederlands spreken namelijk vaak lui of arrogant, maar een hoop Walen, bijna één op vijf, zijn van Vlaamse origine. Veel van deze 'migranten' hebben gewoonweg hun Vlaams 'opgegeven' eens ze in Wallonië voet aan de grond kregen. Dit detail wordt vaak vergeten als het over taalkwesties gaat. Laurette Onkelinx - de dochter van een Vlaming - heeft thuis nooit Nederlands gehoord. Dat zij dan zowat het slechtst Nederlands spreekt van alle Franstalige politici is eigenlijk niet minder dan een 'schaam', maar dan vooral ook voor haar vader. Ging Gaston Onkelinx dan nooit eens met zijn kinderen bij iemand op bezoek in Jeuk? Merkwaardig. Ik zou het hem graag eens willen vragen.

In een aflevering van 'Arm Wallonië' - de in drie afleveringen uitgezonden verfilming van het gelijknamige en uitstekende boek van journalist Pascal Verbeken - reden de makers mee met Gaston Onkelinx door het centrum van Seraing.

Daar had Onkelinx zelf als PS-politicus naam gemaakt en hij had het er als Vlaming zelfs tot burgemeester geschopt. Bij de aanblik van enkele verloederde panden langs de hoofdstraat - het gaat niet goed in Seraing - werd hij bijna emotioneel. Hij sprak in een schokkerig Nederlands over de vergane glorie en schakelde daarbij geregeld over op het Frans. Dit zegde veel over deze man, die enkel Nederlands sprak om de reportagemakers van dienst te zijn, maar het merkbaar niet meer gewoon was om zijn moedertaal te spreken. In combinatie met de miezerigheid van de straten vormde dit een mistroostig maar sterk tv-moment.

En het zijn zulke fragmenten, wetenswaardigheden en geschiedenissen, zoals bovenstaande, die mijn fascinatie voor de familie Onkelinx, en dan vooral ook voor Excellentie Laurette, aanwakkeren. Weinig politici die zo'n Belgische geschiedenis met zich meedragen als zij. Op een bepaalde manier representeert Onkelinx zelfs het Belgische drama. Een Waalse van de eerste generatie, om die term te gebruiken, die het heeft (of had) over Plan B - de splitsing van het land - en maandenlang in de clinch gaat (of ging) met Vlaamse politici van alle strekkingen. Wat zou haar Vlaamse vader daar nu eigenlijk van gedacht hebben? Zou hij nagedacht hebben over de nalatigheid die hij beging door zijn kinderen geen Vlaams te leren? Ik zou daar graag eens ergens een dubbelinterview over lezen.

Bart en de bakfiets

De Standaard berichtte er al in maart over en na het lezen van betreffend artikel moest ik mezelf de vraag stellen: hoe sta ik tegenover de bakfiets?

Positief, tiens. Wat is er mis met een fiets waarmee je ook nog eens kinderen of goederen kan vervoeren? Volstrekt niks. Ecologisch verantwoord, gezond, en vooral: niet gemotoriseerd.

Maar dan die negatieve stemmen, uit alle mogelijke hoeken, niet in het minst van die van tuutclub Koning Auto: staat in de weg, dat ding vertraagt het verkeer, en de ergste: zo'n ding is iets voor linkse bobo's. Die laatste ontsproot aan het brein van Bart De Wever die er met zijn corpulente lijf zelf deugd van zou hebben om zijn vier kinderen in zo'n bak voort te duwen.

Maar De Wever kiest voor populisme. Hij creëert onverdraagzaamheid omdat rechtse mensen dat sneller zijn - geen nuance - en hij daar dus wel bij vaart. Linkse bobo's. Wat een verwijt. Linkse bobo's dat schijnen mensen te zijn die een progressief imago cultiveren, maar er eigenlijk elitaire gewoontes op nahouden. Begrippen als methode-onderwijs, andersglobalisme, wereldwinkels en ecologie zijn dan niet van de lucht. Deze bobo's zouden hypocriet zijn en de daden niet bij de woorden voegen.

Misschien, ik weet het niet. Misschien. Zoiets moet natuurlijk genuanceerd benaderd worden.

Zeer zeker zijn ze hypocriet, aldus politiek rechts. Laten we daar vooral zwart-wit over denken.

Eén ding is wél zeer zeker: zo'n bakfiets is iets dat in deze tijd niet misstaat in het straatbeeld. De tegenhanger, de 4x4, verdient veel meer boegeroep. Een bakfiets speelt in op kleinschaligheid, ecologie, gezondheid en, durf ik zeggen: sociaal contact. Wat kan daar in godsnaam mis mee zijn? Of ben ik nu te subjectief? Ik denk dat voornoemde belangrijke waarden zijn aan het begin van de 21ste eeuw.

En dan stelt zich ook de vraag of de achterban van Bart De Wever dan niet met een bakfiets màg rijden? Is er dan een ander uitverkoren vervoermiddel waarmee die mensen zich moeten verplaatsen, opdat hun leider het goed zou vinden? Met de auto, gewoon omdat het geen bakfiets zou zijn? Is gewoon fietsen toegelaten? Is de 4x4 oké? Claimt rechts de 4x4?

Waar haalt een mens het idee om een 'ding' als een bakfiets aan te grijpen om een politiek statement te maken? Wat een negatieve attitude. Op termijn komen daar hartaanvallen van. Vooral bij mensen met overgewicht.

Gaat Bart De Wever de bakfiets verbieden als Antwerps burgemeester? Zijn - een deel van - zijn ideeën die van een klein burgermannetje?

Zeer zeker.

Het komt nooit meer goed

Op 14 juni 2010 heb ik De Standaard gekocht. 'Veni, vidi, vici,' stond er op de voorpgina, met daarboven een foto van Bart De Wever met omhoogestoken armen en gebalde vuisten. Hij had de verkiezingen gewonnen, en met hem zijn partij - in diezelfde krant staat dat de stemmen voor De Wever 75% van het eindresultaat van N-VA uitmaakten. Ook staan er verschillende ondertiteltjes op de voorpagina, waaronder 'N-VA blaast tegenstand in Vlaanderen weg', 'PS torent boven Wallonië' en 'Bart De Wever en Elio Di Rupo op elkaar aangewezen'. Al die titeltjes staan er in rood, behalve de namen van De Wever en Di Rupo in laatstgenoemde ondertitel. Hun namen staan in zwart. Die twee zullen een nieuwe regering vormen.

Ik haalde die krant zonet uit een bestofte la. Toen ik ze op de grond liet ploffen, moest ik wat stof van mijn trui slaan.

De kop boven het artikel op pagina negen luidt: "Marianne deed wat ze kon". Bijna is een mens geneigd om Marianne als een vraag uit te spreken. "Marianne? Marianne wie?".

Het woord 'tsunami' duikt minstens vijf keer op met betrekking tot de overwinning van N-VA. En op pagina 22, vanaf dewelke De Standaard aandacht besteed aan de Waalse verkiezingsresultaten, staat 'Rode tsunami in Wallonië' te lezen. De ene tsunami die op de andere botst met andere woorden. En dan vinden wij de beelden uit Japan verbijsterend.

"De N-VA-score is indrukwekkend, maar De Wever moet nu tonen dat hij kan verenigen en tot een akkoord kan komen," aldus Joëlle Milquet. En Elio Di Rupo zegt: "Een groot deel van de Vlamingen wil dat ons land op institutioneel vlak evolueert. Dat signaal moet worden gehoord."

Op pagina 32 is men toe aan de perscommentaren. In zijn eigen opiniestuk schrijft Peter Vandermeersch - die toen nog niet naar NRC Handelsblad was verkast - dat de stem van de Vlamingen negeren het einde van België zou betekenen. Yves Desmet schreef onder de kop 'De man die iedereen oppeuzelde: "Bart De Wever kan ofwel zijn beloftes waarmeken, ofwel kiezen voor de strategie van de verrotting". Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws schreef: "De verantwoordelijkheid van de Franstalige partijen voor wat gisteren in Vlaanderen is gebeurd, kan moeilijk groter zijn". En Liesbeth Van Impe van Het Nieuwsblad kaart de neiging van de kiezer aan om "en masse voor een nieuwe held te vallen." "Stevaert in 2004, Leterme in 2007, bijna Jean-Marie Dedecker in 2009, nu Bart De Wever. Het belangrijkste gevolg is dat het steeds moeilijker wordt om aan politiek te doen."

Er blijkt op 13 en 14 juni 2010 overigens niks anders gebeurd te zijn in de wereld dat De Standaard het vermelden waard vindt.

Trouwens vind ik dat er op 5 april 2011 eigenlijk niks over de politiek het vermelden waard is, en toch haalde ik die krant uit die la. Nu ik erover nadenk, deed ik dat hoogstwaarschijnlijk vanuit mijn persoonlijke aanvoelen dat België om zeep is. Ik denk namelijk dat het nooit meer goedkomt tussen Waalse en Vlaamse politici - niet te verwarren met Waalse en Vlaamse ménsen.

Nee, het komt nooit meer goed. Wie mijn mening wil weerliggens, be my guest.

Mondje opentrekken

Ik heb zin om mijn mondje open te trekken. Omdat ik merk dat er van gewoon kalmpjes praten geen sprake meer kan zijn. Ik mag dan wel de vleesgeworden eloquentie zijn, het spitsvondige vocabulaire op twee benen, toch heb ik de nijpende aandrang om Bart De Wever een walgelijke kutkop te noemen en Elio Di Rupo in één adem een opportunistische flikker.

(Los van deze kwestie zou ik Kristien Hemmerechts - die mij enkele dagen geleden nog kon krijgen - een dooie taart willen noemen. En ga naar de kapper, geaffecteerde troela.)

Gaan we betogen zondag? Gaan we een burgeroorlog ontketenen?

Morgen word ik door mijn vadsige leider opgeroepen om de Walen te bekampen. Wat zal ik hem antwoorden? "Zit uw onderbroek een beetje te strak, Bart? Zullen we nog een boulet in uw hol draaien?" Welke plunje zal mij worden aangemeten? Zwart en geel? Iets met onze fiere Leeuw? Zullen wij de Hanen bekampen? Zullen wij de dood vinden?

't Is anders niet dat ik noodzakelijk van de Walen moet hebben. Kort door de bocht kan je ze als een bende opportunisten classeren. Lekker in de slipstream van Vlaanderen hangen. En geen woord Nederlands moeten kennen, want "we dat nooit moet spreek".

Wat is een Belg? Ik ga een cynisch onderzoek voeren. Zou het kunnen dat ik Engels moet spreken met een Waal omdat ik geen zin heb om Frans te spreken en hij geen Nederlands kent? Ik heb dat ooit al gedaan. Zou het kunnen dat ik tegen sommige vriendjes moet zeggen dat ik de versterkte Vlaamse burcht wil opfikken en dat zij de Vlaamse burcht wel leuk vinden?

Ik weet niet meer waar ik wil wonen soms. In mijn stadje, maar niet in die deelstaat die dat stadje overkoepelt. Dat hoeft niet voor mij. Maak mijn stadje onafhankelijk. Zorg ervoor dat Bart De Wever een buitenlander wordt. Dat die man niet meer op mijn voorpagina staat. Dat die pens niet meer met zijn ogen komt rollen op mijn scherm.

Deze toestand is zo ziek.

CD&V op dag 206

Tsjeven zijn mensen die met alle sérieux van de wereld nergens voor staan. Tsjeven zijn mensen die met alle sérieux van de wereld dingen zeggen die intelligent klinken maar die eigenlijk niks betekenen. Analyseer zin per zin, woord per woord en je zal het merken. Duidelijkheid is niet aan tsjeven besteed. Ze zijn bang van confrontaties, ze willen later op hun omzwachtelde woorden kunnen terugkomen. Ik heb dat niet zó gezegd, u hebt dat verkeerd geïnterpreteerd. De Paus is uiteraard de oppertsjeef. Die man zit op een troon en heeft vele woorden nodig om niks te zeggen.

Wouter Beke heeft gisteren op dag 206 van de regeringsonderhandelingen gezegd dat CD&V voorlopig niet verder onderhandelt. Dat werd expliciet gezegd maar helemaal niet beargumenteerd. In de korte verklaring van de CD&V-voorzitter zit geen enkele expliciete kritiek op de nota van bemiddelaar Johan Vande Lanotte. Wel zit er een eigenaardige passage in het communiqué die - mag het verbazen? - dubbelzinnig geïnterpreteerd kan worden. "CD&V heeft altijd gezegd dat een staatshervorming maar via onderhandelingen tot stand kan komen, daarom hebben wij de voorbije zes maanden ook steeds actief en constructief deelgenomen aan deze onderhandelingen. We zijn uiteraard bereid dit te blijven doen (..). De bemiddelaar schrijft ook, en ik citeer: "Het is een tekst die niet te nemen of te laten is(..)". De dingen die ik in deze passage weglaat voegen niks substantieels toe aan de betekenis van deze passage.

Ik begrijp dat de partij in een communiqué niet meteen met veel argumentatie zal komen, maar uit deze uitspraak blijkt geen enkele kritiek. Wat we te weten zijn gekomen is dat CD&V nog niet bereid is om te onderhandelen. In hun gewichtigheid zullen zij daar wel hun redenen voor hebben. Hun tactische redenen wellicht.

Waarmee we aanbelanden bij wat een kandidaat woord van het jaar 2010 had kunnen zijn: 'wieltjeszuiger'. Dit woord drukt ten voete uit wat CD&V momenteel is: een opportunistische, laffe partij die zich in de slipstream van N-VA hoopt te herlanceren nadat ze onder het beleid van Leterme grote schade opliep. Het is des CD&V's om dat wederom bijzonder omzwachteld en om zogenaamd betekenisloze redenen te doen. Dit is waar CD&V nu voor staat. Wie wil er eens nagaan waar CD&V in 2000 voor stond? In 2005? In 2007? In 2009? Heeft de lijn van Kris Peeters op Vlaams niveau overeenkomsten met de lijn van CD&V op federaal niveau? Wie wil dat eens nagaan? Op Vlaams niveau hoeft CD&V hoe dan ook geen wieltjeszuiger te zijn. Momenteel toch niet. En mocht zij die rol over enkele jaren omwille van een mogelijke electorale afstraffing toch moeten spelen, dan zal zij dat doen. Omdat CD&V dan zogenaamd ergens voor staat waarvoor zij altijd al gestaan heeft. Wellicht zou het ook dan de moeite lonen om eens na te gaan of dat inderdaad klopt. Kennelijk niet. Zoals de katholieke kerk nu ook in bepaalde gevallen het gebruik van condooms toestaat, maar wel op zo'n manier uitgelegd dat niemand begrijpt over welke gevallen het juist gaat. Laf opportunisme om zieltjes te winnen. Wie gelooft die mensen nog?

Bart De Wever, oftewel een pens van een mens

Bart De Wever, ik ben u zo beu. Vond ik u eerst nog een clevere, bijzonder eloquente, zelfs 'postmoderne' politicus, dan heb ik nu enkel nog oog voor uw vadsige pens - cru, maar hoe moet ik uw buik anders benoemen? - en uw steeds populistischer wordende uitspraken, die u immer debiteert op die ironisch laconieke manier waarop u inmiddels ongetwijfeld een patent hebt en die ons vertelt dat u neerkijkt op uw 'partners aan de onderhandelingstafel'.

Natuurlijk slechts mijn interpretatie, maar ik ben u dus beu en dat is doorgaans geen goede basis voor objectiviteit. Ik stel me trouwens voor dat u zelf dat onderhandelen ook stilaan beu raakt. Dat is des mensen, zoals ook het afglijden naar populisme en gratuite veralgemeningen des mensen is wanneer men politiek in het nauw gedreven wordt. Ik vermoed ook dat u gewoon doodmoe bent ondertussen. Honderd dagen lang (met die pens) van hot naar her sjokken. Denk aan uw hart, zou ik zeggen. Echt waar: denk aan uw hart. En aan uw kinderen.

Maar tot op heden houdt u zich kranig en blijft u lustig ironisch laconiek doen. Op schampere toon, met die scheve mond van u en bijna grinnikend, vertelt u quasi smalend - adjectieven te weinig om uw manier van praten te beschrijven - dat u de voorstellen van 'de Franstaligen' "aan de straatstenen niet verkocht krijgt". In naam van alle Vlamingen - zo heet dat nu al een tijdje - protesteert u zonder uw stem te verheffen tegen - ik probeer ook maar uw gezichtsuitdrukking te interpreteren wanneer u dat soort uitspraken doet - 'die vreemde, nogal grappige, Franstaligen met hun totaal ontoereikende voorstellen, die zo bijzonder ontoereikend zijn omdat ze doodsbang zijn voor de concrete gevolgen van zo'n grote staatshervorming voor Wallonië, waar wij nationalistische Vlamingen vanzelfsprekend niks mee te maken hebben en dus geen rekening mee moeten houden'. Als u zich goed voelt durft u zelfs met uw ogen te rollen om zo in een nanoseconde uw woorden en gezichtsuitdrukking nog eens te vertalen voor alle provinciale simpelaars die blind en volstrekt zonder te weten waarom op u gestemd hebben.

("Den Bart rolt met zijn ogen. 't Zal weer ambras geweest zijn met de Walen.")

Die uitdrukking op uw gezicht lijkt me tevens vergelijkbaar met de manier waarop u zou reageren mocht u in uw favoriete kebabzaak om een kleine friet met andalouse vragen, om vervolgens een medium friet met curryketchup voorgeschoteld te krijgen. Die verstrooide, totaal overwerkte Turken zouden beter eens een avondje sluiten, denkt u dan misschien. En: voor één keer is 't oké, maar ze moeten er natuurlijk geen gewoonte van maken.

Zoals 'de Walen' er maar beter geen gewoonte van maken om zich te verzetten tegen uw partijprogramma, oftewel 'het Vlaamse eisenpakket'. Hoe lang moet het nog duren voor die Walen door de knieën gaan, zie ik u denken, maar ik vermoed dat het toch vooral aan u zal liggen als de onderhandelingen nog heel lang zullen duren. Vergeet ook niet dat een land zich nog met andere dingen moet bezighouden dan enkel maar met de splitsing van een arrondissement of met een financieringswet. Wouter Van Besien merkte terecht op dat er in Brussel bijvoorbeeld massa's dakloze migranten rondlopen en dat daar zolang er geen regering is nauwelijks iets aan gedaan kan worden. Elk zijn prioriteiten wellicht.

Ten slotte wil ik ook nadrukkelijk zeggen dat ik niet bij 'de Vlamingen' hoor, waar u het over heeft. Mij vertegenwoordigt u niet, zelfs al acht ik u een bekwaam politicus. Ik heb andere ideeën, maar belangrijker is nog dat ik me totaal niet herken in - laat ik me ook eens aan een misplaatste veralgemening wagen - 'de N-VA'er'. Met Geert Bourgeois of Frieda Brepoels noem ik natuurlijk namen waarmee geen enkele drieëntwintigjarige zich associeert, althans dat mag ik hopen, maar ook in uw jongere partijgenoten vind ik mezelf niet terug.

Zo strak, zo serieus, zo gespannen, zo rechts en conservatief. Het zal wel mijn hoogstpersoonlijke indruk zijn. Hoe dan ook, ik ga in politici op zoek naar mensen met wie ik me qua uiterlijk en gedrag wél associeer. Een beetje losser, een beetje meer humor - ja, daarin bent u binnen uw partij uiteraard een uitzondering, al mag ik ook Siegfried Bracke niet over het hoofd zien - en een beetje minder rigide. Voor mij hoeft Vlaanderen namelijk geen versterkte burcht te zijn ofzo. Bovendien voel ik me niet eens een Vlamingen. Wel een Leuvenaar, een Belg en een West-Europeaan.

In die hoedanigheid groet ik u en raad ik u aan iets gezonder te gaan eten of u stikt nog in uw gegrinnik. Mens sanum in corpore sane, weet u wel.

Een 'verkrampte tsjeef' is een pleonasme

Marianne Thyssen kan zich wel verzoenen met de reacties van 'de mensen'. Ze begrijpt hun ongenoegen, hun stemgedrag, hun ontgoocheling in de politiek. In De Standaard van dit weekend zegt ze dat ze het "voor alle vrouwen" jammer vindt dat ze de historische kans om als eerste vrouw premier van België te worden, gemist heeft. Jammer, misschien wel, maar ze báált er niet van. Geef dus eens expliciet toe, Marianne, dat u eigenlijk bitter weinig zin had in dat premierschap, denk ik dan. Dat u het liever kwijt dan rijk was, dat u opgelucht was toen het duidelijk werd dat u geen premier zou worden. En stel dat CD&V dan toch die verkiezingen gewonnen had en u had zich niet honderd procent geroepen gevoeld om premier te worden, hoe had u dan moeten uitleggen dat u die post dan liever aan Yves Leterme zou laten? - wink wink.

Vreemd, hoe Marianne Thyssen nooit expliciet blijk heeft gegeven van de last die het CD&V-voorzitterschap voor haar was. Het is evident dat ze zoiets niet in volle campagne deed, maar de signalen waren zó zichtbaar. De geforceerd gedecideerde toon waarop ze sprak, haar verkramptheid meer in het algemeen. Haar tsjevengehalte dat ten gevolge daarvan nog hogere toppen scheerde. Want ja, tsjeven zitten, geloof ik, altijd in een kramp. Een verkrampte tsjeef is een pleonasme. Maar ik wil niet gezegd hebben dat een CD&V'er per definitie een tsjeef is hoor. Neem nu Jean-Luc Dehaene: dat is gewoon een obese loodgieter.

Nu, ik wilde het niet specifiek over Marianne Thyssen hebben. Ik wilde het 'politicus heeft voeling met de kiezer-gebeuren' eens binnenstebuiten lullen. Hebt u ook de reactie van Gordon Brown gehoord - letterlijk 'gehóórd' - nadat hij in discussie was gegaan met mevrouw x, of - hou je vast aan de takken van de bomen! - Jane met de pet? Gordon was vergeten dat hem een microfoontje was opgespeld en noemde Jane achterlijk of iets dergelijks. Misschien had hij daarin gelijk, - een bevoegd arts die het mag weten - maar Brown vergat dat politici 'de kiezer' nóóit achterlijk vinden. Integendeel! De kiezer is voor de toppoliticus wat de baxter is voor de nierpatiënt in nood.

Leterme. 800.000 stemmen! Het waren er 796.000, een significant verschil als men zich bedenkt dat een middelgroot dorp gemakkelijk 4.000 inwoners telt. Soit.

Leterme. Zoals die naar de kiezer kon luisteren! Alsof hij zelf de kiezer was! Wie een foto van Leterme van een jaar of acht geleden bovenhaalt zal vaststellen dat de man in de daaropvolgende jaren voornamelijk naar stylingbureaus geluisterd heeft. Hij transformeerde in die periode van een onderpastoor - is hij intrinsiek natuurlijk altijd gebleven - naar een 'staatsman'. Leterme is nadrukkelijk geen man van het volk. Geiten en voetbalstadions veranderen daar niks aan. Leterme in een voetbalstadion is als Britney Spears op de begrafenis van een gerespecteerd modeontwerper. "Zie mij! Zie mij!" roepen ze. Street credibility, daar hopen ze op.

Of Kris Peeters in 'De Pappenheimers' - oh boy. Ik meen me te herinneren dat ik door de kamer rénde met mijn handen afwiseelend op mijn oren en voor mijn ogen. Ik kon hem niet aanhoren, ik wilde hem niet zien. Slechte humor heeft die man! En hij met zijn hippe bril en gebruinde snoet maar blijven proberen vlot te doen omdat hij wist dat hij in dat niet-politieke programma de kans kreeg zich van een andere kant te presenteren. Geen idee of hij bij die gelegenheid 'de kiezer', die dan voor de gelegenheid 'de kijker' was, heeft weten te overtuigen, voor mij werd die uitzending alleszins het doorslaggevende moment waarop ik besloot om spelprogramma's met BV's voorgoed uit mijn leven te bannen.

Wees oprecht, denk ik dan. Johan Vande Lanotte is bijvoorbeeld zichtbaar geen man van 'het volk' - is dat overigens het 'plebs' op de vrijdagmarkt ofzo, Jean-Marie Dedecker die het weet, - maar hij doet tenminste niet alsof hij dat wél is. Vande Lanotte is een erudiet politicus die waarschijnlijk ook heel wat erudiete kiezers vertegenwoordigt. Geen zwart omrande bril, geen voetbalstadions, maar basketbal. Edoch, verkijk u daar niet op want ook dat basketbal - hoe underground het in deze context van populaire politici ook mag klinken - heeft zo zijn reden. Vande Lanotte is van Oostende en laat de basketbalploeg van Oostende nu net één van de beste van België zijn. Om die reden is het ook waarschijnlijker dat Jean-Claude Van Cauwenberghe in Charleroi een basket- en geen voetbalfan is. Er zijn immers geen politici die geassocieerd willen worden met een voetbalploeg die gemiddeld twee keer rood pakt in een match en die bestuurd wordt door een familie van wat wel eens halve maffiosi zouden kunnen zijn.

En dan, het kon natuurlijk niet uitblijven: Robert Stevaert. Robert wíé, zegt u? De naam Stevaert doet een belletje rinkelen? Anyway. Iederéén weet dat Steve zijn echte naam niet is. Hoewel. Ik geloof dat ik bij deze verklap dat ik waarschijnlijk zelf geen man van het volk ben, want allicht weten heel wat mensen niet dat hij eigenlijk Robert heet. Maar hoe die man zichzelf in de markt wist te zetten, dat is het voorbije decennium ongeëvenaard in de Belgische politiek. Als Stevaert op een fiets door Hasselt reed, leek het er warempel op dat hij dat echt wel belangeloos deed. Ik bedoel maar: een toppoliticus die in het openbaar iets typisch menselijks doet zonder daarbij als een zichzelf forcerende toppoliticus over te komen. Het kán dus wel degelijk, ook al maakt voornoemde Hasselaar dan gebruik van een slimme alliteratie in zijn naam om zichzelf in de markt te zetten.

En hier staak ik voorlopig mijn zoektocht naar een toppoliticus die echt helemaal vrij is van image building. Een mens wil in zijn leven ook nog andere dingen doen, als daar zijn het nuttigen van het avondmaal.

Opgehitst en gehaast of niet: let op uw spelling

Op deredactie.be kan je reageren op opiniestukken. Journalist, 'walloniëkenner', Guido Fonteyn schrijft er regelmatig over de 'verschillende delen van dit land', zijn laatste post gaat over de Duitstalige gemeenschap die misschien maar beter een zelfstandig gewest kan worden, los van Wallonië waardoor het blijkbaar stiefmoederlijk behandeld wordt.

Dat onderwerp spreekt de deredactie-lezer blijkbaar aan want tot nog toe oogstte Fonteyn negentien reacties op zijn stuk. Of die reacties inhoudelijk sterk beargumenteerd zijn weet ik vaak niet, zo'n kenner van gewesten en gemeenschappen ben ik niet. Wat ik wel merk is dat men elkaar heel erg tegenspreekt en dat men zijn reactie blijkbaar zelden naleest, want schrijf- en typfouten.. best ergerlijk.

Ontbrekende woorden, een woord te veel. Ze hebben met z'n allen geweldig veel te zeggen en het kan niet anders dan dat daar tijd in kruipt, maar nogal wat van hen nemen vervolgens blijkbaar niet de tijd om hun epistel eens na te lezen om zo de typfouten uit hun tekst te halen. Voor mij haalt dat ook de inhoud van hun tekst een beetje onderuit. De nogal hoogdravende inhoudelijke sérieux van die lezers wordt gefnuikt door zinnen als "[De Duitstalige gemeenschap heeft] nooit verduidelijkt waarom, maar mi hebben ze wel een standpunt ingenomen [over B-H-V]". Die man is in zijn vaart het woordje 'volgens' en een 'j' vergeten. Mierengeneuk, jazeker, maar iemand moet het doen. Nogal wat mensen zijn overigens in staat een trema op de tweede 'e' van 'België' te zetten, maar ze zetten geen punt achter hun zinnen, of ze schrijven wel héél lange zinnen gespeend van komma's en hoofdletters. Inhoudelijk eloquent (?), vormelijk nonchalant.

"Laat toch volledig België bij Groot Hertogdom Luxemburg gaan dan is toch alles opgelost". Geen punt (of vraagteken) na de zin, geen komma achter Luxemburg, "bij Luxemburg 'gaan'" - jukkie - en inhoudelijk geen sterk argument.

Of dit pareltje: "Waarom hebben zij dan het zoveelste belangenkonflikt ingedient tegen BHV?" Mijn moeder zie ik 'conflict' ook nog met twee k's schrijven, maar dt-fouten maakt ze niet.

In het vierde middelbaar had ik een leraar Nederlands die ons, leerlingen, enkele moeilijke zinnen liet opschrijven. De meesten van ons brachten het er qua lange ij'en en korte ei'en goed vanaf, toch hadden enkele klasgenoten zeer lage scores. Ze waren vergeten een punt achter hun zinnen te zetten.

Inhoudelijk wordt er uiteraard ook wat afgeluld in de reacties op deredactie.be. Neem deze oneliner: "Het Duitstalig gebied is welkom om aan te sluiten bij Vlaanderen, waar we ze beter gaan verzorgen dan de Walen." Is er een Vlaamse politicus die al iets dergelijks heeft gezegd, en dan nog op zo'n 'anti-Waalse' toon? 'De Walen', brr. En wanneer gaat dat door De Wever geïntroduceerde 'ik spreek in naam van heel Vlaanderen-toontje' eens ophouden? Je leest steeds minder "naar mijn mening" of "volgens mij" in zo'n context. Neen, meneer x of mevrouw y is plots in zijn of haar eentje tot woordvoerder van 'de Vlaming' gepromoveerd. Een apetrotse woordvoerder in een opgehitst klimaat.

Maar goed, over dat inhoudelijke gelul heb ik het hier al genoeg gehad, al dan niet sterk beargumenteerd. En om ook het vormelijke af te sluiten: ik weet dat men in een reactie op een forum niet naar de eerste prijs in een taalwedstrijd dingt. Wat ik gewoon wil zeggen is dat ik van mening ben dat reacties goed geschreven moeten zijn om zo op z'n minst toch een beetje hun vaak inhoudelijke armoede te verdoezelen of te compenseren. En ik - niet alle Vlamingen! - hou gewoon bijzonder van mijn taal en zie niet graag dat ze als een oud wijf behandeld wordt.

P.S.: u, trouwe lezer, heeft al gemerkt dat ik vaak haakjes ('x') gebruik om bepaalde woorden of zinsneden te accentueren. Meestal moet u die lezen als 'zogenaamde'. Zo wordt 'de Vlaming' dus 'de zogenaamde Vlaming', als u nog kan volgen. Soms staan die haakes ook gewoon voor 'het woord', om desbetreffend woord te accentueren.

P.P.S.: ik weet dat er in mijn tekstjes soms ook lettertjes ontbreken en daarom geef ik in extremis toe dat er inderdaad vaak nog wat tijd kruipt in het redigeren van een eigen tekst.

Ik zit op kwinkenslag

Niet langer bijzonder verrassend, maar desalniettemin onverwacht hoe de broers Deborsu in Humo meedelen dat 'de Walen' het mogelijke einde van België hoe langer hoe meer als een plausibele oplossing aanvaarden. Interessanter nog is echter wat er níét gezegd wordt maar wat je tussen de lijnen kan lezen: Wallonië heeft zich na veel vijven en zessen neergelegd bij het schijnbaar statische centrum-rechtse klimaat in Vlaanderen.

Confronterend voor mij als overtuigde maar misschien wat onwetende Belg is het laconieke fatalisme van de broers, mogelijk zelfs cynisme maar dan met een kwinkslag. 'Alia iacta est, de teerling is geworpen. Wallonië anvaardt wat is en blijft niet talmen. Als Vlaanderen zijn eigen koers wil varen, dat het zijn gang gaat. Wallonië hoeft niet bang te zijn. Het zelfvertrouwen is opgekrikt, de Franstaligen kunnen het óók zelf als Vlaanderen dan toch om het einde van België blijft smeken.' Grootspraak of hun oprechte overtuiging? Laurette mag het weten.

'Maar als het aan 'ons' ligt hoeft het niet, dat Bye Bye Belgium-scenario.' Dat lees ik ook tussen de lijnen. Los van het feit dat een grote meerderheid in Wallonië België als land nog steeds ziet zitten, lijken 'de Walen' met betrekking tot deze zaak maar ook meer in het algemeen minder opgenaaid en rigide. De Deborsu's gebruiken andere woorden, maar hun boodschap is duidelijk. 'Had 'de Vlaming' maar een wat groter relativeringsvermogen, was hij maar wat minder serieus. Kon hij maar eens lachen met zo'n kwinkslag nu en dan.'

En dan krijgt de Vlaamse Humolezer - die natuurlijk niet noodzakelijk Vlaamsgezind hoeft te zijn - nog enkele slinkse waarschuwingen mee. Het Marschallplan werkt. Internationale bedrijven investeren in Wallonië, meer dan in Vlaanderen. Wallonië kruipt wel degelijk uit dat diepe dal en het is helemaal niet gezegd dat Vlaanderen op middellange termijn aan de bovenhand blijft.

Inderdaad, voorlopig zou Wallonië er economisch op achteruit gaan mocht het een onafhankelijke staat worden. Maar de Vlaamse en weinig doordachte idee dat het met een onafhankelijke Vlaamse staat - het blijft steeds de vraag wat er in dat scenario met Brussel gebeurt - allemaal rozegeur en maneschijn wordt is kortzichtig en zelfs gevaarlijk met het oog op de toekomst.

"Een bicky burger, een cervela en een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde graag."

Flamingo's vs. niet-Flamingo's

Zou er veel volk wakker liggen van België? Ik niet. Ik bedoel, ik laat er mijn slaap niet voor. Ik bedoel, ik slaap goed, ik heb geen nachtmerries over Olivier Maingain of Bart De Wever. Bart De Wever verplettert mij niet in een droom, hij waggelt mij niet achterna met dat logge lijf van 'm. Hij biedt mij ook geen boulet of een frikandel aan. Misschien omdat ik nogal anti-flamingantisch ben. Zou het niet leuker zijn als we flaminganten flamingo's gaan noemen? Of komt Gaia dan tussen met gemekker - schapen! - over dierenrechten?

Ligt er eigenlijk iemand wakker van België? Van Vlaanderen, ja dat wel. 'De Vlaming' - een term die de populist in De Wever uitgevonden heeft en waar ik onvermijdelijk ook bijhoor - ligt wakker van Vlaanderen. Van Dadizele, meer bepaald. Van Knesselare, Edegem, Aalter, Heist-op-den-berg en Zuurle-Parwijs.

Tendensieuze uitspraken die je tegenwoordig kan lezen, de mensen gaan deze weken verder dan ze daarin ooit zijn gegaan. Ironisch genoeg doen ze dus net hetzelfde als de Franstaligen aan de onderhandelingstafel. Ze verleggen hun grenzen. Wat ze schrijven over Wallonië, je kan je afvragen of daar geen burgeroorlog van moet komen. Alsof, mocht Vlaanderen nu stante pede geen onafhankelijke staat worden, er opstanden zouden komen, rellen zouden uitbreken, doden zouden vallen, zoals bij de Koningskwestie in 1950.

De Walen en vooral ook de Brusselaars zijn 'vies' - die laatsten kunnen als het ware maar beter hun 'aars' grondig schoonmaken. Ze zijn niet van ons, die Franstaligen. Vreemd en overbodig. We kennen 'die' toch niet? We hebben toch genoeg aan Jelle Cleymans en Piet Huysentruyt? RTBf zegt u? Een Waalse zender? Of ik daar ooit naar het journaal kijk? Vaneigens niet, da's in 't Frans waarschijnlijk?

Moet wel gezegd uiteraard: in Wallonië stigmatiseren ze er ook op los. Vlaanderen = Bart De Wever aldaar. Op de website van de RTBf vind je artikels als 'Wie is Bart De Wever eigenlijk?', met zowat een hele biografie. Of 'Waar staat N-VA eigenlijk voor? Wie zijn die mensen?'

Ook negeren 'de Walen' - bij mijn weten een term die nog door geen enkele Waalse politicus geïntroduceerd is - doorgaans gemakshalve de economische afhankelijkheid van Vlaanderen, die ze nodig hebben om een aanvaardbare levensstandaard te kunnen handhaven. En ook negeren ze het feit dat ze stiekem die Franse taal veel hoger inschatten dan het Nederlands, euh, Vlaams. Als het aan hen ligt leren ze liever geen Nederlands. Daar ben ik redelijk zeker van, dat Nederlands moet een 'vervelend iets' voor hen zijn. Je kan je dan evenwel afvragen in welke taal ze met de Vlamingen willen communiceren. In het Engels misschien? Maar hun Engels.. Tja.

Ik sprak met een Franstalige 'brusselesse' die waarlijk niet begreep waarom ze Nederlands zou moeten leren. Ze werkt in een Franstalige omgeving, spreekt Frans in Brussel net als bijna alle Brusselaars en bovenal, zo zei ze, moet ze nooit in Vlaanderen zijn, laat staan in Nederland. "Wij gaan op vakantie in Frankrijk," was ze duidelijk. Haar dochter van vijfentwintig antwoordde op mijn in het Frans gestelde vraag of ze al dan niet Nederlands spreekt, "je me débrouille", op een toon alsof ik had gevraagd om even terug te zappen naar een oersaaie documentaire op Arte, ik zeg maar wat. "Moet dat echt?"

Wat leren we dus uit dat alles, om een u zeker bekende kale kok te parafraseren? Dat de waarheid - zoals altijd! - in het midden ligt. Als Vlamingen wat minder navelstaarderig en zuur worden, en Walen wat intellectueel eerlijker en minder opportunistisch, dan kan België volgens mij blijven bestaan. Of Brussel nog een leuke stad is, of weer een leuke stad wordt - aan de politici om dat te regelen - zien we dan later nog wel.

En nu stoppen met lullen over dat land en in actie schieten om het weer op de rails te krijgen.

Bende separafuckers

In Humo lees ik een, in mijn ogen, behoorlijk tendensieus artikel - ofja, tot nog toe heb ik enkel de inleiding gelezen - met als titel "21 juli, nationale feestdag: valt er iets te vieren?" Enkele bekende Belgen - ja, er is een Wáál bij! - wordt blijkbaar naar hun mening gevraagd over hoe het nu verder moet met dit land.

Wim Helsen trapt af en zegt dat hij voor 'België' is. Niet tegen Vlaanderen, maar wel - of zeggen we tegenwoordig 'desalniettemin'? - voor België. "[Ik vind het] bijzonder verrijkend om samen te leven en te werken met mensen die een andere taal spreken en die er iets of wat andere ideeën op nahouden."

En wat lees ik dan in de volgende Humo-vraag: "Ben je niet bang om dat te zeggen? Heel wat mensen die ik belde, zeggen dat ze tegen een splitsing zijn maar durven het niet meer aan om zich publiekelijk te outen als Belg."

What the fuck??!

Het antwoord van Wim Helsen is zeer nuchter en accuraat: "Dat is dan heel erg jammer. Waarschijnlijk zijn die mensen bang om als 'slechte Vlaming' of zelfs als 'vijand van Vlaanderen' versleten te worden, terwijl dat natuurlijk totaal naast de kwestie is."

Totaal naast de kwestie, inderdaad. En ook verderop zegt Helsen heel zinnige dingen. Ondertussen heb ik door dat de tendensieuze vraagstelling van Humo - wat is er tegenwoordig eigenlijk níét tendensieus als het op politiek aankomt? - op twee manieren geïntrerpreteerd kan worden. Enerzijds lijkt het alsof Humo Helsen als een soort 'ufo' opvoert omdat hij niet uitgesproken pro-Vlaams is, maar meer waarschijnlijk - al zal Humo dat uiteraard nooit toegeven - biedt Humo Wim Helsen net door die tendensieuze vraagstelling een forum om zich duidelijk te outen als 'pro-Belgisch'. Humo geeft de assist, Helsen kopt binnen.

Een Humo-stelling die hout snijdt: "De separatisten zijn er de laatste jaren in geslaagd om hun vaak emotionele verzuchtingen en frustraties om te buigen in een schijnbaar logisch en rationeel discours: 'België werkt niet meer, het staat de ontplooiing van Vlaanderen in de weg'.

Leuk dat separatisten nog eens separatisten worden genoemd. Nu het woord 'Vlaams-nationalist' een zodanig neutrale connotatie heeft verworven, klinkt enkel 'separatist' nog een beetje scherp in de oren.

Ik ga even wat freewheelen, dus neem het volgende met een korreltje zout: als Bart De Wever niet bestond zou N-VA misschien wel nooit aan tien procent komen; als Bart De Wever nooit voorzitter van N-VA zou geworden zijn, maar wel een type Geert Bourgeois, dan zou N-VA waarschijnlijk ook niet aan tien procent komen; als Bart De Wever niet had meegedaan aan "De slimste mens" en/of daarin geen blijk had gegeven van zijn enorme kennis en talent voor humor, dan had N-VA nu niet meer dan vijftien procent van de stemmen; als Bart De Wever morgen (of binnen enkele maanden) zijn 'achterban' niet overtuigd krijgt van het gevonden compromis en zou besluiten om 'een stap terug te zetten', dan zakt de partij weer naar ongeveer twintig procent; als N-VA in de regering stapt en daarin moeilijke compromissen moet sluiten, als met andere woorden de hype een beetje voorbij is, dan zakt N-VA terug naar twintig procent of minder; als 'de Walen' morgen ineens toffe mensen worden door een of andere belangrijke toegeving, dan zakt N-VA naar twintig procent; als BHV dit jaar nog op een miraculeuze manier door een compromis waarover alle partijen tevreden kunnen zijn gesplitst wordt is de 'core business' van N-VA van tafel geveegd en ziet het er niet zo goed uit voor die partij, denk ik. Hoop ik.
(Die percentages zijn natuurlijk een volstrekt subjectieve inschatting. Korreltje zout dus, hé!)

In de aanloop naar de verkiezingen zag ik op tv een vrouw die zegde dat ze al haar hele leven op Agalev of Groen! had gestemd, maar nu voor N-VA ging stemmen. Ze kon niet zeggen waarom, maar 'er hing iets in de lucht' waardoor het een soort vanzelfsprekendheid werd. "Van Groen! naar N-VA(?!)", vielen mijn ogen uit hun kassen. "Wat is dat voor een 'move'?"

Wel, dat had, volgens mij, enkel en alleen te maken met de buitenmaatse hype van het moment, of noem het gerust een opgestookte tsunami van communautair geblèr - alsof er geen belangrijkere dingen aan de orde zijn in dit land en alsof mensen echt nachten wakker liggen van BHV. N-VA zat op een piek die binnenkort weer zal afnemen, maar uiteraard nooit zo spectaculair als de neergang van Vlaams Belang dat nu op intensieve, liefst voor eeuwig, in een coma wordt gehouden. CD&V'ers zullen terug naar de christelijke stal keren, sossen naar hun 'arbeiderswoning' of hun - haha - loft. VLD'ers zullen hun BMW nog eens oppoetsen en zich realiseren dat de vrijheid die die wagen hen verschaft toch prioritair blijft in hun leven, of ze er nu in Vlaanderen of in Wallonië mee rond cruisen.

En de resterende N-VA'ers, waarschijnlijk wel niet snel meer minder dan vijftien procent van de Vlamingen, zullen opnieuw deel uitmaken van 'zomaar' een partijtje, zoals elke Vlaamse partij tegenwoordig zomaar een partijtje is. Natuurlijk blijft de optelsom van alle stemmen altijd gelijk aan 100 procent en zal nu eens de ene, dan weer de andere 'klassieke' partij een tweeëntwintig procent halen - een nieuwe Steve Stevaert of de wederopstanding van Jean-Jacques De Gucht, - haha - meer is daar niet voor nodig, - maar terug naar CVP-scores uit de jaren stillekes, dat zit er voor niemand ooit nog in.

Ja, als je het mij vraagt zullen flaminganten als Geert Bourgeois - of, oh ironie, die ándere met zijn strikske, de 'verruimer' Siegfried Bracke - kortom nog veel op hun kin mogen kloppen de komende jaren. Maar zelf zal ik pas echt blij zijn als die duizenden Vlaamse vlaggetjes godverdomme uit het straatbeeld verdwenen zijn. Als Alexandra Colen kortom nog eens dingen op een brandstapel wil gooien, ik weet alvast wat mee te brengen!

Ja natuurlijk lukt dat binnen de maand, of neen, dat lukt in geen honderd jaar

Mediapercipiëring is alles. Toen Bart De Wever aan zijn informatie-opdracht - jukkie, die stijve bewoording - begon en Senaatsvoorzitter Armand De Decker verklaarde dat hij een zeer aangenaam gesprek met De Wever had gevoerd, werd dat in de media gepresenteerd als waren alle onderhandelingen reeds in kannen en kruiken. "Dit wordt een succes!" en meer van die misplaatste euforie.

En of de 'gewone man' er intrapte. Toen op deredactie.be in een poll de vraag werd gesteld of het al dan niet los zou lopen tussen De Wever en Di Rupo antwoordde 84% - vierentachtig! - 'ja'. Vierentachtig procent van de deelnemers aan deze poll - mensen die dus deredactie.be bezoeken - dacht plots dat de programma's van De Wever en Di Rupo wel te verenigen zouden zijn, zonder veel gedoe en maanden van stilstand. Ik zeg u dat ik daar figuurlijk van achterover viel. Letterlijk ging het van: "What the fuck???" Ik had op basis van de mediaberichtgeving rond de kwestie wel een vreemde score verwacht toen ik 'nee' antwoordde op desbetreffende vraag, maar 84%, een beetje serieus blijven hé jongens.

Had allemaal met percipiëring van de media te maken. 'Het volk' gaat ervan uit dat journalisten weten waarover ze spreken. Als een krant schrijft dat die eerste gesprekken blijkbaar goed verlopen, koestert 'het volk' geen enkele argwaan. Integendeel: zij roepen "Aha, geen maanden van stilstand!" of "Zie je wel, staatsmannen onder elkaar, die kunnen dat". Met z'n allen geven ze in een poll aan dat dat allemaal op korte termijn wel goed komt.

Maar daar is niks van aan. Inmiddels zijn we een week of twee verder en kopt De Morgen "De Wever nog ver van akkoord". Wat moet 'het volk' daar nu mee? "Met die Walen valt niet te praten!" of "Die Vlaamse fasco's gaan echt geen compromis zoeken". Zestien procent die nog gelooft dat er op korte termijn een akkoord wordt bereikt?

Het lijkt erop dat de media 'het volk' kortstondig gebrainwasht hebben om hen eventjes te doen geloven dat die Belgische misère nu echt wel op z'n einde loopt. Het komt wel goed met die staatshervorming, Walen en Vlamingen doen elk van hun kant wat water bij de wijn, het is niet moeilijker dan dat.

Maar de realiteit is anders. Ali De Croo houdt het been stijf in verband met extra belastingen, de MR blijkt plots wel weer mee te doen maar die laten het FDF niet vallenen bijgevolg ook hun vriendejs in de Rand niet, CD&V is dood en dus leeft die partij weer op en uiteraard staan de programma's van N-VA en PS nog steeds lijnrecht tegenover elkaar.

En daarover berichten de media nu. Ik denk niet dat deredactie.be dezelfde poll nog eens in de groep zal gooien, maar ik heb zo'n vermoeden wat ongeveer het resultaat zou kunnen zijn.

Vlaamsgezinde partijen, u hebt gelijk

In tijden waarin je niet meer weet wat je in - proef het woord - "België" mag aankaarten en wat niet, durf ik toch achterover te vallen als ik lees dat de lessen Nederlands in het Brusselse middelbaar onderwijs zullen gehalveerd worden. Huh? En ook wel: qué? Want dit lijkt mij een bijzonder slecht idee, waarvan ik gewoon niet kan begrijpen dat een bobo op een of andere post het werkelijk in zijn koker haalde.

Hoe cynisch.

Minder Nederlands voor Franstalige jongeren in Brussel? Dat heeft zelfs in geen mijlen enige betrekking op welk communautair geschil dan ook. Dat is gewoon dwaas. Volkomen ontoelaatbaar zelfs.

Het schijnt dat tweetaligheid meer werkzekerheid biedt. Ik heb dat van horen zeggen.
Ik heb ook van horen zeggen dat het crisis is. Wat dat betekent is mij niet helemaal duidelijk, maar blijkbaar heb ik het wel beter begrepen dan die Franstalige bobo.

Hoe cynisch.

Een informatief artikel kan u lezen op deze site.