Het lukt me in het echte leven al vier jaar niet meer om op iemand verliefd te worden. Heel eventjes heb ik iets gevoeld voor iemand die mij gewoon heel veel aandacht gaf, maar die vrouw had al een relatie, en nog wel een met een andere vrouw bovendien (en ik wist dat al voor ik kortstondig (een week) verliefd op haar werd).
En trouwens, ik zeg dat het me niet is ‘gelukt’, maar dat zou impliceren dat ik het heb ‘geprobeerd’, en laat dat nu allesbehalve het geval zijn. Ik heb niet geprobeerd om verliefd te worden, want ik stond niet open voor de liefde ‘in the first place’. Ik zou elke boot hardnekkig hebben afgehouden. Toen ik voor het laatst echt verliefd was, heb ik er alles aan gedaan om die gevoelens de kop in te drukken, en dat is me al bij al vrij makkelijk gelukt. Het meisje waar ik een week of twee zo intens naar verlangde schreef in een sms het woord ‘eigenlijk’ als ‘eiglijk’ ofzo, en dat was voor mij al ongeveer genoeg om op haar af te knappen. Stel je voor. En je wil niet weten hoe blij ik was om van mijn gevoelens ‘verlost’ te zijn. Het scheelde geen haar of ik had een feestje gegeven om het te vieren.
Ik heb altijd de pest gehad aan verliefdheid. Het was een virus waartegen geen vaccin bestond. Het was een probleem dat moest opgelost worden. Als ik verliefd was voelde ik me nog kwetsbaarder dan anders, vond ik mezelf nog pathetischer dan normaal. Ik ging me dan ook als een (nog grotere) idioot gedragen en het liefst zou ik mezelf terug getrokken hebben in een bos, ofzo. Verliefd zijn is vernederend. Je hebt jezelf niet in de hand. Plots loop je rond met een onnozele grijns op je gezicht en is het leven ‘leuk’. Zo vreselijk oncool.
Ja, dan is het zoveel comfortabeler, zoveel minder dramatisch, om verliefd te zijn op een personage uit een tv-serie. Ik ben verliefd op Rachel uit ‘Friends’ en daar voel ik me perfect gelukkig bij. Ik denk de hele dag aan haar en hoe we samen onder een dekentje tegen elkaar aan zouden kruipen, maar in de wetenschap dat Rachel niet bestaat heb ik totaal geen last van de stress en de wanhoop die mij zouden overvallen mocht ze wel deel uitmaken van mijn kennissenkring.
Op een bepaalde manier bekijk ik ‘Friends’ als een handleiding voor hoe je moet daten. Allemaal gaan ze bij een eerste date uit eten en dan praten ze over zichzelf als om zich aan de ander voor te stellen. Het gekke bij ‘Friends’ is dat je zelden te weten komt hoe of waar de ‘main characters’ hun date hebben ontmoet. Als dat dan toch eens duidelijk wordt, blijkt het meestal via hun werk te zijn gegaan. En het blijkt dan vaak niet moeilijker te zijn geweest dan gewoon op de man af vragen of de date in kwestie eens iets wil gaan drinken.
Gaat het in het echt ook zo? Ik weet dat niet, ik heb nog nooit gedatet, ik weet niet hoe dat in zijn werk gaat.
Wat me wel gerust stelt is dat ik in de afgelopen jaren heb geleerd hoe je dat doet, ‘iets gaan eten’. Vroeger zou ik me daar op voorhand vreselijke zorgen over hebben gemaakt, nu echter heb ik dat kunstje wel onder de knie. Door geregeld met vriendinnen iets te gaan eten heb ik geleidelijk aan mijn angst overwonnen om publiekelijk met mes en vork aan de slag te gaan en ik beschouw dat als een prestatie waar ik trots op mag zijn. In die zin zou ik nu dus ook niet bang meer zijn om iets te gaan eten met mijn date.
Ik vraag me af of Rachel iets in mij zou zien. Ik heb er werkelijk geen idee van. Alle vrouwen in ‘Friends’ vallen weleens op een rare snuiter, maar dan duurt het ook nooit lang (wel ja, in ‘Friends’ duurt geen enkele relatie langer dan twee afleveringen). Zelf zou ik Rachel, vrees ik, nooit mee uit durven vragen. Daarvoor sta ik voorlopig echt niet sterk genoeg in mijn schoenen (maar volgens mij komt dat nog wel, ooit). Op die dag zou ik Rachel kwansuis aanspreken in Central Perk, waar ze werkt, enkel maar met de vraag of ze eens iets met mij wil gaan drinken. Of nee, dat alleen zou waarschijnlijk niet volstaan. Sowieso zou ik me ook wel op z’n minst al een keer of vijf in dat etablissement moeten hebben laten zien. En ik vrees trouwens dat ik heel geïntimideerd zou zijn door die vijf vrienden die constant rond haar heen fladderen. Want als je een relatie met Rachel begint, moet je die vijf anderen erbij nemen, of je nu wilt of niet. Daar ontkom je gewoon niet aan, en ik zou daar enorm van balen. Waarschijnlijk zou ik er ook vreselijk onzeker van worden, en bovendien lijkt geen van hen me het type dat mij zou ‘begrijpen’. Waarschijnlijk (maar ik moet niet in een ander zijn plaats denken) vinden ze me alleen al raar vanwege mijn schrijfsels. Nu ja, ik heb geen idee. Misschien is Joey nog wel de meest tolerante. Chandler lijkt me daarentegen een vreselijke lul en Monica is sowieso een ergerlijke trut. Phoebe zou dan weer in mijn gezicht zeggen dat ik raar ben of niet kan schrijven, ofzo. En ik kan niet voorspellen hoe ik daarmee zou omgaan. Het zou er waarschijnlijk mee eindigen dat ik op Rachel afknap vanwege haar vrienden, en misschien zou ik me daar dan wel enorm opgelucht over voelen. Zoals het misschien ook in het echte leven zou of zal gaan.
Posts tonen met het label tv. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tv. Alle posts tonen
maandag 11 juni 2018
zaterdag 26 mei 2018
'Friends'
Ik stel me zoveel vragen, over zoveel verschillende dingen. Ik sta er soms zelf van te kijken.
Neem nu het volgende. Hoe kan het dat de zes hoofdpersonages uit ‘Friends’ zo extreem close zijn? Die mensen hebben toch helemaal niet zoveel met elkaar gemeen? Dat sommige van hen onderling bevriend zouden zijn en regelmatig afspreken, oké, maar zoals ze, met z’n zessen, uren per dag samen doorbrengen en constant elkaars deur platlopen, dat is toch niet normaal?
Vooral de rol van Phoebe vind ik raar. Zij zit zodanig in haar eigen gekke wereldje dat het me totaal onwaarschijnlijk lijkt dat ze in het echt bevriend zou zijn met de saaie huismus Monica. Ik zie al evenmin een connectie tussen Phoebe en Rachel. Phoebe is eerder het one of the guys-type, maar zelfs dan nog. Ook met Chandler, Joey of Ross zie ik niet meteen een link. Een échte Phoebe zou zich niet beperken tot zo’n klein vriendengroepje. Een echte Phoebe zou dat oersaai vinden en constant op reis gaan, ofzo.
De vriendschap tussen Joey en Chandler begrijp ik wel. Zij zijn zo verschillend dat ze weer bij elkaar passen. Joey is de vrolijke, vlotte versierder slash leegloper, terwijl Chandler een man vol complexen is die zich probeert te redden door voortdurend de flauwe plezante uit te hangen. Joey vormt voor Chandler geen enkele bedreiging en ook omgekeerd is daarvan geen sprake.
Tussen Rachel en Monica bestaat er een gelijkaardige dynamiek. Net als Chandler en Joey wonen zij samen en Rachel is net als Joey een halve kluns, terwijl Monica net als Chandler de zaken toch een beetje op orde wil hebben. Maar of een Rachel en een Monica ook echt samen zouden kunnen wonen, zoals ze nu doen? Ik heb er mijn twijfels bij. Monica moet alleszins vaak op haar tanden bijten.
Ross is als broer van Monica vanzelfsprekend lid van de bende, maar in het echt zou een Ross, volgens mij, naar ‘interessantere’ vrienden op zoek gaan. Ross is een gevoelige jongen die me toch iets meer de diepte lijkt te willen opzoeken, iets dat hij in ‘Friends’ totaal niet doet.
In de categorie ‘makkelijk vertier’ vind ik ‘Friends’ bijzonder leuk. Dat ik dol ben op Rachel (Jennifer Aniston) helpt daarbij ook wel. Ik kan niet precies benoemen wat het is met Rachel maar ik vind haar sowieso enorm aantrekkelijk. Ze lijkt me zéér oninteressant, maar ze ziet er goed uit, is doorgaans opgewekt en misschien is het wel net dat oninteressante, dat nogal inhoudsloze trutterige, dat haar nog wat aantrekkelijker maakt. Alsof het niet altijd nodig is dat een vrouw interessant moet zijn om aantrekkelijk te zijn. Met een banale shopaholic als Rachel zou ik me precies ook wel kunnen amuseren. Bovendien kleedt ze zich leuk.
Monica (Courtney Cox) is een nog mooiere vrouw, maar er zit welgeteld 0% ‘speelsheid’ in haar persoonlijkheid, wat haar vreselijk saai en helaas ook onaantrekkelijk maakt. Hoewel ze 26 schijnt te zijn, ziet ze eruit alsof ze 36 is en gedraagt ze zich als iemand van 46. Doodsaai dus. Je eigen moeder is er niks tegen. Ze is een controlefreak die gek wordt als de dingen niet lopen zoals zij het wil. Dat de vrienden altijd in haar appartement rondhangen, helpt daarbij niet echt. Monica kan enkel maar met Joey, Chandler of Phoebe bevriend zijn dankzij haar broer Ross. Ross is als melancholische sympathiekeling een brugfiguur tussen alles en iedereen.
‘Friends’, ja, ik kan er uren naar kijken. Omwille van Rachel, maar ook vanwege de hele groepsdynamiek en de manier waarop deze mensen samen een geloofwaardige vrolijkheid uitstralen. Er zit niemand tussen die mij irriteert en op Monica na vind ik ze allemaal grappig. Zelf zou ik van dit gezelschap helaas onmogelijk deel kunnen uitmaken. Ze brengen veel te veel tijd samen door en persoonlijk ben ik al eens graag alleen. Bovendien zouden ze me al snel gaan vervelen. Maar met Rachel zou ik zeker koffie willen gaan drinken.
Misschien jaag ik er maar meteen het eerste seizoen van die andere jaren 90-sitcom ‘Seinfeld’ nog eens door. Vind ik ook zo enorm fijn. Kramer! (Kramer!) George Castanza! En de immer beminnelijke Elaine natuurlijk. Elaine is veel slimmer dan de meisjes uit ‘Friends’. Elaine is echt een toppertje.
En de jaren 90, die waren ook zo vreselijk top. Geen gsm’s in deze sitcoms, en computers al evenmin. Het leek de wereld nog voor de wind te gaan, mensen hadden nog hoop en fun. Als je een serie als ‘Girls’ bekijkt (die zich in dit decennium afspeelt), zie je al een heel andere wereld, met heel andere mensen. Sneller, gestresseerder en zeker niet leuker. Allez, de wereld in ‘Girls’ is niet leuk, maar de serie op zich wel. Veel ‘slimmer’ en ‘rijker’ dan ‘Friends’. Maar doe mij soms toch maar 1995 boven 2015. Misschien niet op alle vlakken, maar die rust, die rust. Verlangen we er allemaal niet af en toe naar terug?
Ik heb de indruk van wel, als ik weer eens de term ‘digital detox’ zie opduiken..
Neem nu het volgende. Hoe kan het dat de zes hoofdpersonages uit ‘Friends’ zo extreem close zijn? Die mensen hebben toch helemaal niet zoveel met elkaar gemeen? Dat sommige van hen onderling bevriend zouden zijn en regelmatig afspreken, oké, maar zoals ze, met z’n zessen, uren per dag samen doorbrengen en constant elkaars deur platlopen, dat is toch niet normaal?
Vooral de rol van Phoebe vind ik raar. Zij zit zodanig in haar eigen gekke wereldje dat het me totaal onwaarschijnlijk lijkt dat ze in het echt bevriend zou zijn met de saaie huismus Monica. Ik zie al evenmin een connectie tussen Phoebe en Rachel. Phoebe is eerder het one of the guys-type, maar zelfs dan nog. Ook met Chandler, Joey of Ross zie ik niet meteen een link. Een échte Phoebe zou zich niet beperken tot zo’n klein vriendengroepje. Een echte Phoebe zou dat oersaai vinden en constant op reis gaan, ofzo.
De vriendschap tussen Joey en Chandler begrijp ik wel. Zij zijn zo verschillend dat ze weer bij elkaar passen. Joey is de vrolijke, vlotte versierder slash leegloper, terwijl Chandler een man vol complexen is die zich probeert te redden door voortdurend de flauwe plezante uit te hangen. Joey vormt voor Chandler geen enkele bedreiging en ook omgekeerd is daarvan geen sprake.
Tussen Rachel en Monica bestaat er een gelijkaardige dynamiek. Net als Chandler en Joey wonen zij samen en Rachel is net als Joey een halve kluns, terwijl Monica net als Chandler de zaken toch een beetje op orde wil hebben. Maar of een Rachel en een Monica ook echt samen zouden kunnen wonen, zoals ze nu doen? Ik heb er mijn twijfels bij. Monica moet alleszins vaak op haar tanden bijten.
Ross is als broer van Monica vanzelfsprekend lid van de bende, maar in het echt zou een Ross, volgens mij, naar ‘interessantere’ vrienden op zoek gaan. Ross is een gevoelige jongen die me toch iets meer de diepte lijkt te willen opzoeken, iets dat hij in ‘Friends’ totaal niet doet.
In de categorie ‘makkelijk vertier’ vind ik ‘Friends’ bijzonder leuk. Dat ik dol ben op Rachel (Jennifer Aniston) helpt daarbij ook wel. Ik kan niet precies benoemen wat het is met Rachel maar ik vind haar sowieso enorm aantrekkelijk. Ze lijkt me zéér oninteressant, maar ze ziet er goed uit, is doorgaans opgewekt en misschien is het wel net dat oninteressante, dat nogal inhoudsloze trutterige, dat haar nog wat aantrekkelijker maakt. Alsof het niet altijd nodig is dat een vrouw interessant moet zijn om aantrekkelijk te zijn. Met een banale shopaholic als Rachel zou ik me precies ook wel kunnen amuseren. Bovendien kleedt ze zich leuk.
Monica (Courtney Cox) is een nog mooiere vrouw, maar er zit welgeteld 0% ‘speelsheid’ in haar persoonlijkheid, wat haar vreselijk saai en helaas ook onaantrekkelijk maakt. Hoewel ze 26 schijnt te zijn, ziet ze eruit alsof ze 36 is en gedraagt ze zich als iemand van 46. Doodsaai dus. Je eigen moeder is er niks tegen. Ze is een controlefreak die gek wordt als de dingen niet lopen zoals zij het wil. Dat de vrienden altijd in haar appartement rondhangen, helpt daarbij niet echt. Monica kan enkel maar met Joey, Chandler of Phoebe bevriend zijn dankzij haar broer Ross. Ross is als melancholische sympathiekeling een brugfiguur tussen alles en iedereen.
‘Friends’, ja, ik kan er uren naar kijken. Omwille van Rachel, maar ook vanwege de hele groepsdynamiek en de manier waarop deze mensen samen een geloofwaardige vrolijkheid uitstralen. Er zit niemand tussen die mij irriteert en op Monica na vind ik ze allemaal grappig. Zelf zou ik van dit gezelschap helaas onmogelijk deel kunnen uitmaken. Ze brengen veel te veel tijd samen door en persoonlijk ben ik al eens graag alleen. Bovendien zouden ze me al snel gaan vervelen. Maar met Rachel zou ik zeker koffie willen gaan drinken.
Misschien jaag ik er maar meteen het eerste seizoen van die andere jaren 90-sitcom ‘Seinfeld’ nog eens door. Vind ik ook zo enorm fijn. Kramer! (Kramer!) George Castanza! En de immer beminnelijke Elaine natuurlijk. Elaine is veel slimmer dan de meisjes uit ‘Friends’. Elaine is echt een toppertje.
En de jaren 90, die waren ook zo vreselijk top. Geen gsm’s in deze sitcoms, en computers al evenmin. Het leek de wereld nog voor de wind te gaan, mensen hadden nog hoop en fun. Als je een serie als ‘Girls’ bekijkt (die zich in dit decennium afspeelt), zie je al een heel andere wereld, met heel andere mensen. Sneller, gestresseerder en zeker niet leuker. Allez, de wereld in ‘Girls’ is niet leuk, maar de serie op zich wel. Veel ‘slimmer’ en ‘rijker’ dan ‘Friends’. Maar doe mij soms toch maar 1995 boven 2015. Misschien niet op alle vlakken, maar die rust, die rust. Verlangen we er allemaal niet af en toe naar terug?
Ik heb de indruk van wel, als ik weer eens de term ‘digital detox’ zie opduiken..
woensdag 11 november 2015
Ali met de pet zoekt Ali met de pet
Als K3 het kan, dan ik ook, flitste het door mijn hoofd toen Josje, Karen en Kristel in maart aankondigden dat zij bij K3 het stokje zouden doorgeven aan drie andere kleurterheldinnen. Het idee rijpte al langer in mijn hoofd maar ik had nog net dat extra duwtje nodig om ook echt door te zetten.
Dit is voor mij een erg bijzondere en emotionele mededeling
Eind dit jaar stap ik uit Ali met de pet.
Na bijna 29 jaar is voor mij de tijd gekomen om het Ali met de pet-hoofdstuk in mijn leven af te sluiten. Het was een helse trip (een emotionele rollercoaster, een tsunami van emoties, enz) en ik heb het al die jaren naar mijn volledige mogelijkheden gedaan, maar nu ben ik toe aan een nieuwe uitdaging. Ali met de pet wordt voortgezet door de persoon die als winnaar uit de door Ann Lemmens en VJ Sean gepresenteerde talentenjacht 'Ali zoekt Ali' op vtm zal komen. Behalve ikzelf en mijn moeder zullen ook beroepsjurylid Koen Wauters en it-girl Joy Anna Thielemans in de jury zetelen.
Kandidaten zullen eerst tijdens audities een 'impressie' van Ali met de pet moeten geven. Dit is een vrije performance en gegadigden kunnen hier creatief mee aan de slag gaan. Uit die audities worden twintig kandidaten weerhouden die verder begeleid zullen worden door de juryleden. (We zijn afgelopen maandag met de audities begonnen en ik heb nu al genoeg materiaal om een bloopercompilatie te kunnen samenstellen. Hilarisch hoe sommige mensen menen Ali met de pet te kunnen invullen. Bijvoorbeeld iemand die een blikje Nestea helemaal leegdronk. Stel je voor. Ali met de pet drinkt nóóit Nestea, enkel Lipton Ice Tea. Of nog: iemand die met een polsbandje van Rock Werchter gedurende een minuut met zijn handen in zijn broekzakken stond. Ik sta inderdaad heel vaak met mijn handen in mijn broekzakken, maar een polsbandje van Rock Werchter, what the f***?)
Enkele domeinen waarop na de eerste schifting met de geselecteerden zal worden geoefend zijn:
- 'de bullshitfactor': de nieuwe Ali met de pet moet veel zever kunnen uitkramen. (In dit kader zullen o.a. een aantal Vlaamse politici 'zevercursussen' geven aan de kandidaten.)
- de N-VA uitzeiken: een echte Ali met de pet heeft de pest aan Bart De Wever en zijn slippendragers. (Hier zullen wellicht al heel wat kandidaten door de mand vallen.)
- de epilepsieaanval: Ali met de pet zou zichzelf niet zijn zonder de sporadische epilepsieaanval. (Dat heb je of dat heb je niet. Dat is een vaardigheid waar je moeilijk op kan trainen. Natuurlijk zal de nieuwe Ali met de pet in zijn verdere carrière aangepaste medicatie krijgen.)
- redactie/taalgevoel: de kandidaten zullen uit een moeilijke tekst met veel vervelende werkwoorden álle dt-fouten moeten halen. Wie niet foutloos blijft valt af. (Bij het beoordelen van deze proef zal ik genadeloos zijn. Ali met de pet maakt geen dt-fouten.)
- ‘de wereldkaart’: Ali met de pet moet China kunnen aanduiden op een blinde kaart. (Dit wordt naar alle verwachting een van de zwaarste proeven.)
En zo zijn er nog wel een aantal moeilijkheden waarmee kandidaten geconfronteerd zullen worden. Ik ga ze nog niet allemaal verklappen, want dan hoeft u vanaf eind januari niet meer naar de dertiendelige talentenjacht te kijken.
Wat ik zelf ga doen nu ik mijn Ali met de pet-periode afsluit, staat nog niet vast. De persoon achter Bart De Wever liet weten dat hij het beu is om BDW te zijn (die mens doet dat al 45(!) jaar, stel u voor), maar ik heb nog niet beslist of ik het van hem wil overnemen. Het is niet meteen een menselijke promotie (eerder een degradatie) en het lijkt me psychisch héél zwaar om Bart De Wever te zijn. En stel dat ik van BDW een gelukkiger, minder cynisch en agressief, personage zou maken, dan pleeg ik politieke zelfmoord en verlies ik alle belangstelling...
Soit, dat zijn eventuele plannen voor de toekomst. Eerst maar eens een geschikte kandidaat vinden die Ali met de pet kan overnemen.
Inschrijven voor de audities van ‘Ali zoekt Ali’ kan nog tot 1 december.
Waag uw kans en word de nieuwe Ali met de pet. Het is een ervaring als geen ander.
(Mensen met een auto en/of een kind(erwens) kunnen zich trouwens de moeite besparen. Dank.)
Dit is voor mij een erg bijzondere en emotionele mededeling
Eind dit jaar stap ik uit Ali met de pet.
Na bijna 29 jaar is voor mij de tijd gekomen om het Ali met de pet-hoofdstuk in mijn leven af te sluiten. Het was een helse trip (een emotionele rollercoaster, een tsunami van emoties, enz) en ik heb het al die jaren naar mijn volledige mogelijkheden gedaan, maar nu ben ik toe aan een nieuwe uitdaging. Ali met de pet wordt voortgezet door de persoon die als winnaar uit de door Ann Lemmens en VJ Sean gepresenteerde talentenjacht 'Ali zoekt Ali' op vtm zal komen. Behalve ikzelf en mijn moeder zullen ook beroepsjurylid Koen Wauters en it-girl Joy Anna Thielemans in de jury zetelen.
Kandidaten zullen eerst tijdens audities een 'impressie' van Ali met de pet moeten geven. Dit is een vrije performance en gegadigden kunnen hier creatief mee aan de slag gaan. Uit die audities worden twintig kandidaten weerhouden die verder begeleid zullen worden door de juryleden. (We zijn afgelopen maandag met de audities begonnen en ik heb nu al genoeg materiaal om een bloopercompilatie te kunnen samenstellen. Hilarisch hoe sommige mensen menen Ali met de pet te kunnen invullen. Bijvoorbeeld iemand die een blikje Nestea helemaal leegdronk. Stel je voor. Ali met de pet drinkt nóóit Nestea, enkel Lipton Ice Tea. Of nog: iemand die met een polsbandje van Rock Werchter gedurende een minuut met zijn handen in zijn broekzakken stond. Ik sta inderdaad heel vaak met mijn handen in mijn broekzakken, maar een polsbandje van Rock Werchter, what the f***?)
Enkele domeinen waarop na de eerste schifting met de geselecteerden zal worden geoefend zijn:
- 'de bullshitfactor': de nieuwe Ali met de pet moet veel zever kunnen uitkramen. (In dit kader zullen o.a. een aantal Vlaamse politici 'zevercursussen' geven aan de kandidaten.)
- de N-VA uitzeiken: een echte Ali met de pet heeft de pest aan Bart De Wever en zijn slippendragers. (Hier zullen wellicht al heel wat kandidaten door de mand vallen.)
- de epilepsieaanval: Ali met de pet zou zichzelf niet zijn zonder de sporadische epilepsieaanval. (Dat heb je of dat heb je niet. Dat is een vaardigheid waar je moeilijk op kan trainen. Natuurlijk zal de nieuwe Ali met de pet in zijn verdere carrière aangepaste medicatie krijgen.)
- redactie/taalgevoel: de kandidaten zullen uit een moeilijke tekst met veel vervelende werkwoorden álle dt-fouten moeten halen. Wie niet foutloos blijft valt af. (Bij het beoordelen van deze proef zal ik genadeloos zijn. Ali met de pet maakt geen dt-fouten.)
- ‘de wereldkaart’: Ali met de pet moet China kunnen aanduiden op een blinde kaart. (Dit wordt naar alle verwachting een van de zwaarste proeven.)
En zo zijn er nog wel een aantal moeilijkheden waarmee kandidaten geconfronteerd zullen worden. Ik ga ze nog niet allemaal verklappen, want dan hoeft u vanaf eind januari niet meer naar de dertiendelige talentenjacht te kijken.
Wat ik zelf ga doen nu ik mijn Ali met de pet-periode afsluit, staat nog niet vast. De persoon achter Bart De Wever liet weten dat hij het beu is om BDW te zijn (die mens doet dat al 45(!) jaar, stel u voor), maar ik heb nog niet beslist of ik het van hem wil overnemen. Het is niet meteen een menselijke promotie (eerder een degradatie) en het lijkt me psychisch héél zwaar om Bart De Wever te zijn. En stel dat ik van BDW een gelukkiger, minder cynisch en agressief, personage zou maken, dan pleeg ik politieke zelfmoord en verlies ik alle belangstelling...
Soit, dat zijn eventuele plannen voor de toekomst. Eerst maar eens een geschikte kandidaat vinden die Ali met de pet kan overnemen.
Inschrijven voor de audities van ‘Ali zoekt Ali’ kan nog tot 1 december.
Waag uw kans en word de nieuwe Ali met de pet. Het is een ervaring als geen ander.
(Mensen met een auto en/of een kind(erwens) kunnen zich trouwens de moeite besparen. Dank.)
zaterdag 19 april 2014
Ali zkt. Eva
Oké, ik ga jullie iets vertellen dat ik eigenlijk nog helemaal niet mag verklappen. Het productiehuis - ja, daar licht ik al een eerste tipje van de sluier, het heeft met tv te maken! - heeft me opgelegd om er over te zwijgen tot de serie - jaaa! - op antenne gaat, maar ik kan niet langer aan de drang weerstaan om jullie te vertellen dat ik heb deelgenomen aan het eerste seizoe...n van ‘Adam zkt. Eva’, een reality-programma dat in het najaar zal worden uitgezonden op Vier!
Misschien zegt dit nieuwe tv-format jullie nog helemaal niets, maar een eerste Nederlands seizoen wordt momenteel uitgezonden op de televisiezender RTL en bij onze noorderburen is het al meteen een dikke hit. Ik leg jullie even het concept uit.
In ‘Adam zkt. Eva’ gaan jonge singles op zoek naar ware liefde. Dat doen zij op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee. Het programma vertoont gelijkenissen met ‘Temptation Island’, maar in tegenstelling tot die controversiële reeks worden in ‘Adam zkt. Eva’ geen relaties op de proef gesteld. ‘Adam zkt. Eva’ geeft jonge, leuke, mooie mensen zoals ik daarentegen de kans om op een authentieke manier de liefde van hun leven te leren kennen. En dat gebeurt... naakt.
Dat dat toch nog veel controversiëler is dan ‘Temptation Island’, denken jullie nu misschien, maar dat klopt helemaal niet. Eens je in je hoofd de klik hebt gemaakt wordt het heel gewoon om naakt en ongedwongen voor de televisiecamera’s te paraderen. Ware liefde komt je niet meer zomaar aanwaaien in deze hectische tijden en een aantal weken poedelnaakt voor ‘kijkend Vlaanderen’ op een zonnig eiland rondlopen is dan ook een kleine moeite.
Jullie moeten het ook zo bekijken: ik ben 27 nu en het leek me weleens tijd om een volgende stap te zetten in mijn leven. Mijn vrienden, leeftijdsgenoten, hebben inmiddels allemaal een vaste relatie en beginnen zo stilaan aan gezinsuitbreiding te denken. Ik daarentegen ben nog single en ik heb hoe langer hoe meer het gevoel dat dat een afstand creëert tussen mijn vrienden en mij. ‘Adam zkt. Eva’ was dan ook een unieke kans om op een leuke manier een meisje te leren kennen met wie ik voor de rest van mijn dagen gelukkig samen kan zijn. Ik heb me dan ook onmiddellijk ingeschreven voor de eerste Vlaamse reeks op Vier en werd geselecteerd uit honderden andere kandidaten. (En voor jullie zich de vraag stellen: néé, de lengte van mijn piemel was voor de makers geen criterium om mij voor het programma te selecteren!)
Waarom zou het gemakkelijker zijn om de ware liefde te vinden als je naakt bent, vragen jullie zich misschien af. Wel, het feit dat je geen kleren aanhebt sloopt meteen alle drempels die er anders wel zijn. Naaktheid dwingt je om onmiddellijk open kaart te spelen, jezelf onmiddellijk... bloot te geven.
Toen ik aankwam op het eiland leek het alsof er nog niemand was, tot ik plots in de verte een meisje naar me toe zag komen lopen. Ik zag meteen dat ze een mooi figuur had, maar was helemaal niet bezig met bijvoorbeeld de grootte van haar borsten. Nee, ik wilde in de eerste plaats weten of ze mooie ogen had. En die had ze.
We gaven elkaar drie kussen en ze stelde zich voor als Gail. Het eerste moment was, toegegeven, ietwat onwennig en ik voelde nog geen vonk overslaan, maar dat zou wel gaan komen als we elkaar wat beter zouden leren kennen tijdens het avondmaal, zo dacht ik. Intussen was onze naaktheid ook alweer heel gewoon. We sloegen er, zeg maar, helemaal geen acht meer op.
Gail vertelde dat zij in de eerste plaats aan ‘Adam zkt. Eva’ deelnam om interessante gesprekken te kunnen voeren en dat wilde lukken want ook voor mij was dat uiteindelijk de grootste motivatie om aan het programma deel te nemen. (Ook voor de programmamakers was dat overigens cruciaal, hoorde ik nadien, dat de kandidaten de wens hadden om mensen te leren kennen met wie ze diepgaande gesprekken zouden kunnen voeren - naakt.)
Nu, voorlopig wil ik verder nog niet te veel verklappen over wat er op het eiland nog allemaal is gebeurd. Jullie zullen alles wel op tv kunnen zien. Als teaser wil ik nog alleen maar meegeven dat het me na twee dagen samen op het eiland nog steeds niet gelukt was om verliefd te worden op Gail, wat tot een relletje geleid heeft tussen mij en de productieploeg.
Natuurlijk waren er ook nog andere kapers op de kust die Gail wilden verleiden, maar evengoed kwamen er nog andere leuke meiden op het eiland aangespoeld.
Maar straks praat ik mijn mond nog voorbij! Of ik de ware liefde gevonden heb dankzij ‘Adam zkt. Eva’ zullen jullie kunnen volgen vanaf september op Vier!
Misschien zegt dit nieuwe tv-format jullie nog helemaal niets, maar een eerste Nederlands seizoen wordt momenteel uitgezonden op de televisiezender RTL en bij onze noorderburen is het al meteen een dikke hit. Ik leg jullie even het concept uit.
In ‘Adam zkt. Eva’ gaan jonge singles op zoek naar ware liefde. Dat doen zij op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee. Het programma vertoont gelijkenissen met ‘Temptation Island’, maar in tegenstelling tot die controversiële reeks worden in ‘Adam zkt. Eva’ geen relaties op de proef gesteld. ‘Adam zkt. Eva’ geeft jonge, leuke, mooie mensen zoals ik daarentegen de kans om op een authentieke manier de liefde van hun leven te leren kennen. En dat gebeurt... naakt.
Dat dat toch nog veel controversiëler is dan ‘Temptation Island’, denken jullie nu misschien, maar dat klopt helemaal niet. Eens je in je hoofd de klik hebt gemaakt wordt het heel gewoon om naakt en ongedwongen voor de televisiecamera’s te paraderen. Ware liefde komt je niet meer zomaar aanwaaien in deze hectische tijden en een aantal weken poedelnaakt voor ‘kijkend Vlaanderen’ op een zonnig eiland rondlopen is dan ook een kleine moeite.
Jullie moeten het ook zo bekijken: ik ben 27 nu en het leek me weleens tijd om een volgende stap te zetten in mijn leven. Mijn vrienden, leeftijdsgenoten, hebben inmiddels allemaal een vaste relatie en beginnen zo stilaan aan gezinsuitbreiding te denken. Ik daarentegen ben nog single en ik heb hoe langer hoe meer het gevoel dat dat een afstand creëert tussen mijn vrienden en mij. ‘Adam zkt. Eva’ was dan ook een unieke kans om op een leuke manier een meisje te leren kennen met wie ik voor de rest van mijn dagen gelukkig samen kan zijn. Ik heb me dan ook onmiddellijk ingeschreven voor de eerste Vlaamse reeks op Vier en werd geselecteerd uit honderden andere kandidaten. (En voor jullie zich de vraag stellen: néé, de lengte van mijn piemel was voor de makers geen criterium om mij voor het programma te selecteren!)
Waarom zou het gemakkelijker zijn om de ware liefde te vinden als je naakt bent, vragen jullie zich misschien af. Wel, het feit dat je geen kleren aanhebt sloopt meteen alle drempels die er anders wel zijn. Naaktheid dwingt je om onmiddellijk open kaart te spelen, jezelf onmiddellijk... bloot te geven.
Toen ik aankwam op het eiland leek het alsof er nog niemand was, tot ik plots in de verte een meisje naar me toe zag komen lopen. Ik zag meteen dat ze een mooi figuur had, maar was helemaal niet bezig met bijvoorbeeld de grootte van haar borsten. Nee, ik wilde in de eerste plaats weten of ze mooie ogen had. En die had ze.
We gaven elkaar drie kussen en ze stelde zich voor als Gail. Het eerste moment was, toegegeven, ietwat onwennig en ik voelde nog geen vonk overslaan, maar dat zou wel gaan komen als we elkaar wat beter zouden leren kennen tijdens het avondmaal, zo dacht ik. Intussen was onze naaktheid ook alweer heel gewoon. We sloegen er, zeg maar, helemaal geen acht meer op.
Gail vertelde dat zij in de eerste plaats aan ‘Adam zkt. Eva’ deelnam om interessante gesprekken te kunnen voeren en dat wilde lukken want ook voor mij was dat uiteindelijk de grootste motivatie om aan het programma deel te nemen. (Ook voor de programmamakers was dat overigens cruciaal, hoorde ik nadien, dat de kandidaten de wens hadden om mensen te leren kennen met wie ze diepgaande gesprekken zouden kunnen voeren - naakt.)
Nu, voorlopig wil ik verder nog niet te veel verklappen over wat er op het eiland nog allemaal is gebeurd. Jullie zullen alles wel op tv kunnen zien. Als teaser wil ik nog alleen maar meegeven dat het me na twee dagen samen op het eiland nog steeds niet gelukt was om verliefd te worden op Gail, wat tot een relletje geleid heeft tussen mij en de productieploeg.
Natuurlijk waren er ook nog andere kapers op de kust die Gail wilden verleiden, maar evengoed kwamen er nog andere leuke meiden op het eiland aangespoeld.
Maar straks praat ik mijn mond nog voorbij! Of ik de ware liefde gevonden heb dankzij ‘Adam zkt. Eva’ zullen jullie kunnen volgen vanaf september op Vier!
zondag 20 november 2011
Een praatje met Saartje
De VRT zou plannen hebben om "toch een beetje minder streng toe te gaan kijken op het taalgebruik van de mensen die voor de camera komen." Dat zegt Chris Dusauchoit in 'Reyers Laat'. Chris Dusauchoit, een Bruggeling, vindt dat een hele slechte zaak. Paul Jambers ook. Ruth Joos ook. Ik ook.
Altijd die plannen van de VRT, altijd die ideeën. Ze moeten altijd maar subtiel gecamoufleerd het marktaandeel van de openbare omroep de hoogte in duwen. Een presentator die zijn 'tussentaal' spreekt zal menselijker overkomen, authentieker - ik probeer mee te redeneren. En net op zo'n moment komen ze op Canvas met het taalprogramma 'Man over woord'. Ironisch hoe hun plannen op zo'n manier kunnen samenkomen. Wat een beleid, zou een mens zich kunnen afvragen. Welke belangen spelen mee?
Het filmpje dat in dit 'Reyers Laat'-fragment te zien is, vind ik overigens heel leuk. Linda De Win en Kathleen Cools in die schminkstoel, geef ze meteen een talkshow in hun dialect. Maar inhoudelijk slaat het filmpje de bal (bewust) mis en legt het de vinger op een kwestie die niet aan de orde is. Het probleem is niet dat presentatoren dialect zouden spreken, wel dat ze hun regiolect zouden spreken of gewoon slordig Algemeen Nederlands.
Met Saartje Vandendriessche loopt er op de VRT al een tijdje iemand rond die dat nieuwe plan ten uitvoer brengt, zonder dat ze dat wellicht zelf beseft. Saartje spreekt immers geen Algemeen Nederlands, maar is hoorbaar van Antwerpen. Haar lichtvoetie girl next door-imago staat kennelijk toe dat haar 'i' een 'ie' is. Een ander geval is Eddy Demarez, al vijftien jaar bij VRT, die ook slordig spreekt. Ik kan horen dat hij uit mijn streek is. En zo zijn er nog.
Jambers vraagt zich af waar we wel nog Algemeen Nederlands zullen horen als het niet meer op de VRT is. Op die manier had ik er nog niet over nagedacht, maar Jambers heeft gelijk. Het zijn mensen als Martine Tanghe en andere die mij hebben doen inzien dat ik mijn Brabants accent niet moet cultiveren. Omdat dat dom overkomt. Omdat mooi kunnen praten gewoon cool is, omdat het niet gemakkelijk is. Omdat het dus een uitdaging is om het te leren. Martine Tanghe kan iets dat ik ook wil kunnen. De VRT mag mij die ambitie niet afnemen door het zelf te laten hangen.
Waarom zou Algemeen Nederlands overigens de norm niet meer hoeven te zijn? Dat moet ze wel zijn. Wat zou dan de nieuwe norm zijn? Ik zou niet meer naar 'Het Journaal' kijken, mocht ik daar nieuwsankers geen perfect Algemeen Nederlands meer horen spreken. Ik zou dat programma niet meer serieus nemen. Hetzelfde geldt ook voor pakweg 'Sterren op de dansvloer' op VTM. Ook daarin moeten de presentatoren mooi Nederlands spreken. Televisie kan mensen uit verschillende provincies niet samenbrengen als er niet één algemene taal gesproken wordt. Of wat doen we met ons verkavelingsvlaams als norm wanneer we met Nederlanders spreken?
Dit debat over de mogelijke opschorting van het gebruik van het Algemeen Nederlands op de openbare omroep moet serieus gevoerd worden. Dit gaat over de 'i' die niet mag veranderen in een 'ie', niet over de West-Vlaamse 'g'. Dit gaat over de zin van een taaladviseur. En dit gaat ook over normen. De norm dat er op de nationale televisie Algemeen Nederlands gesproken wordt om iedereen samen te brengen en de openbare omroep die zich zo onderscheidt van regionale tv. Als ik Brabants wil tolereren zal ik wel naar ROB tv kijken, niet naar VRT. Nooit meer naar VRT.
Altijd die plannen van de VRT, altijd die ideeën. Ze moeten altijd maar subtiel gecamoufleerd het marktaandeel van de openbare omroep de hoogte in duwen. Een presentator die zijn 'tussentaal' spreekt zal menselijker overkomen, authentieker - ik probeer mee te redeneren. En net op zo'n moment komen ze op Canvas met het taalprogramma 'Man over woord'. Ironisch hoe hun plannen op zo'n manier kunnen samenkomen. Wat een beleid, zou een mens zich kunnen afvragen. Welke belangen spelen mee?
Het filmpje dat in dit 'Reyers Laat'-fragment te zien is, vind ik overigens heel leuk. Linda De Win en Kathleen Cools in die schminkstoel, geef ze meteen een talkshow in hun dialect. Maar inhoudelijk slaat het filmpje de bal (bewust) mis en legt het de vinger op een kwestie die niet aan de orde is. Het probleem is niet dat presentatoren dialect zouden spreken, wel dat ze hun regiolect zouden spreken of gewoon slordig Algemeen Nederlands.
Met Saartje Vandendriessche loopt er op de VRT al een tijdje iemand rond die dat nieuwe plan ten uitvoer brengt, zonder dat ze dat wellicht zelf beseft. Saartje spreekt immers geen Algemeen Nederlands, maar is hoorbaar van Antwerpen. Haar lichtvoetie girl next door-imago staat kennelijk toe dat haar 'i' een 'ie' is. Een ander geval is Eddy Demarez, al vijftien jaar bij VRT, die ook slordig spreekt. Ik kan horen dat hij uit mijn streek is. En zo zijn er nog.
Jambers vraagt zich af waar we wel nog Algemeen Nederlands zullen horen als het niet meer op de VRT is. Op die manier had ik er nog niet over nagedacht, maar Jambers heeft gelijk. Het zijn mensen als Martine Tanghe en andere die mij hebben doen inzien dat ik mijn Brabants accent niet moet cultiveren. Omdat dat dom overkomt. Omdat mooi kunnen praten gewoon cool is, omdat het niet gemakkelijk is. Omdat het dus een uitdaging is om het te leren. Martine Tanghe kan iets dat ik ook wil kunnen. De VRT mag mij die ambitie niet afnemen door het zelf te laten hangen.
Waarom zou Algemeen Nederlands overigens de norm niet meer hoeven te zijn? Dat moet ze wel zijn. Wat zou dan de nieuwe norm zijn? Ik zou niet meer naar 'Het Journaal' kijken, mocht ik daar nieuwsankers geen perfect Algemeen Nederlands meer horen spreken. Ik zou dat programma niet meer serieus nemen. Hetzelfde geldt ook voor pakweg 'Sterren op de dansvloer' op VTM. Ook daarin moeten de presentatoren mooi Nederlands spreken. Televisie kan mensen uit verschillende provincies niet samenbrengen als er niet één algemene taal gesproken wordt. Of wat doen we met ons verkavelingsvlaams als norm wanneer we met Nederlanders spreken?
Dit debat over de mogelijke opschorting van het gebruik van het Algemeen Nederlands op de openbare omroep moet serieus gevoerd worden. Dit gaat over de 'i' die niet mag veranderen in een 'ie', niet over de West-Vlaamse 'g'. Dit gaat over de zin van een taaladviseur. En dit gaat ook over normen. De norm dat er op de nationale televisie Algemeen Nederlands gesproken wordt om iedereen samen te brengen en de openbare omroep die zich zo onderscheidt van regionale tv. Als ik Brabants wil tolereren zal ik wel naar ROB tv kijken, niet naar VRT. Nooit meer naar VRT.
zaterdag 12 november 2011
Zeperd
Daarnet zag ik uit een ondergrondse parking Jan Van Den Bossche naar buiten komen. Zegt die naam u niets, dan hebt u waarschijnlijk nooit naar 'Familie' gekeken, de moeder der Vlaamse soaps - oftewel: zeperds - op vtm. Nu zou ik haast per definitie moeten zeggen dat u daar goed aan hebt gedaan om nooit naar 'Familie' te kijken: zijn we immers niet te highbrow en elitair (ik noem het bij naam) om naar een dagelijkse soap te kijken? Ja, dat zijn we in principe, maar uit onderzoek blijkt dat ook de elite - of minder hautain: de meerwaardezoeker - al eens graag naar inhoudloos vermaak kijkt. Ik beaam dat zelf graag, mezelf zonder scrupules tot de meerwaardezoekers rekenend.
Ik zag daarnet dus de genaamde Jan Van Den Bossche uit een ondergrondse stadsparking naar buiten komen. Jan Van Den Bossche is overigens niet 's mans echte naam: eigenlijk gaat deze amateur-acteur - amacteur! - immers als Jef De Smedt door het leven. Deze Jef loopt wel vaker door mijn stad, mijn moeder heeft 'm ook al in de Colruyt gespot. Mensen die hun hoofd draaien wanneer ze hem daar zien, verraden zichzelf aan andere 'Familie'-kijkers. Zij kijken of keken met z'n allen naar deze hersenloze zeperd. Ik dus ook en ik weet niet of ik dat gezegd wil hebben aan het grote publiek.
Dus hoewel er dan duchtig gekeken wordt in de Colruyt of ergens anders: aan deze Jef De Smedt is volstrekt niks te zien. Een kalende man van vijftig jaar met een ronde kop en - dat zou ik eigenlijk niet mogen zeggen - een koeienblik. Hij ziet eruit als een goedzak en om die reden hebben ze hem destijds bij vtm duidelijk ook gecast, want in 'Familie' speelt hij daadwerkelijk een ietwat domme goedzak. Een naïeve goedzak natuurlijk ook, hetgeen op zich een pleonasme is.
Jan, de goeiïge, wat onnozele, jongere broer van wijlen Guido - de oudste zoon en succesvol zakenman - en zatte Rita, die ik in honderden 'Familie'-episodes een enkele keer heb zien strijken en kuisen, maar die voorts, geloof ik, geen beroep uitoefende. Deze Rita was doorgaans immers te zat om een poot te verzetten en als ze dan al een poot verzette was het enkel om ergens iemand de huid te gaan volschelden, daarbij niet zelden in dronken toestand verkerend. (Deze zatte Rita gaat in het echt overigens als Jacky Lafon door het leven. Jacky Lafon die ik trouwens eveneens een 'personage' zou noemen. Wijlen Guido Van Den Bossche werd dan weer vertolkt door de bekende soap-acteur Karel Deruwe, die nu een rol heeft in de 'Familie'-tegenhanger 'Thuis' van de openbare omroep.)
Nog steeds zag ik dus deze Jef De Smedt uit de ondergrondse stadsparking komen. Ik moet erbij zeggen dat ik dénk dat hij het was, het kan ook een man geweest zijn die erg op hem leek. Alleszins, mijn gedachten vergleden onmiddellijk naar 'Famile', de vtm-zeperd waar ik enige jaren elke avond naar gekeken heb, daarbij vergezeld door de overige leden van het gezin waartoe ik behoor. Wanneer en vooral waarom we ooit beginnen kijken zijn staat me al lang niet meer voor de geest. Wel geloof ik dat Marie-Rose (vertolkt door rimpeldoos Martine Jonckheere) op dat moment al dood was en dat Guido (haar weduwnaar) reeds had aangepapt met de veel jongere Els. Ook uit die beginperiode herinner ik me dat Guido in een vete verwikkeld was met ene Didier (een geweldige rol van Ronny Waterschoot) dewelke een boeventronie had zoals ik nadien geen boeventronie meer heb gezien, wat hem de ideale man maakte voor de rol van de louche maffiafiguur die hij moest vertolken. Deze Didier was een geweldig personage en het was dan ook zonde dat hij op een boot door Guido werd neergeschoten en dramatisch in de zee verzoop.
Wij hebben lang naar 'Familie' gekeken thuis. Wij kenden alle personages en alle verhaallijnen. Wij kenden café 'Banaña' en restaurant 'De lork', uitgebaat door Monique, de ex van goedzak Jan met wie zij twee kinderen had. Om 19.45 zaten wij aan de tv gekluisterd en als er nog iemand rond liep te stommelen riepen wij: "Sssst! 'Famile' begint." Uit zijn nieuwe relatie met ene Nele, van wie hij later ook weer zou scheiden, had Jan overigens nog twee kinderen: Leentje en Maarten. Ook zatte Rita had een zoontje Pierrot(ke) van wie het steeds onduidelijk bleef wie zijn vader was. Dit Pierrot(ke) was een leeftijdsgenootje van Maarten en Leentje en samen schootten zij goed op.
(Ik moet de lengte van deze tekst in het oog houden, want ik kan hierover blijven doorgaan.)
Dus, ik herken Jan Van Den Bossche oftwelel Jef De Smedt nog wanneer ik hem - als hij het tenminste was - uit een ondergrondse parking naar buiten zie komen. Ook al omdat hij nog geen twee druppels veranderd leek sinds ik voor het laatst naar 'Familie' keek, misschien wel tien jaar geleden. Er kwam een moment waarop het 'op' was tussen 'Familie' en ons. De verhaallijnen waren niet meer geloofwaardig, er kwamen steeds nieuwe personages bij en wij werden zelf ook gewoon te oud of te kritisch om nog naar dergelijke zeperds te kijken.
Een tijd geleden merkte ik trouwens dat 'Familie' in een nieuw kleedje zit en dat ze een tiental jaren zijn doorgespoeld in de tijd. Jans zoontje Maarten is nu - uiteraard vertolkt door een andere acteur - een kerel van een jaar of 25 met een brommer en een vriendin. Hij is nog steeds beste maatjes met Pierrot - geen '(ke)' meer -, maar wat zij samen zoal bekokstoven is me niet duidelijk geworden. Andere oude bekenden merkte ik niet meteen op, maar wel is Marie-Rose (de gestorven vrouw van Guido) uit het rijk der doden opgestaan! Nieuwe personages zijn erbij gekomen, oude personages zijn al dan niet met hun goesting uit het script geschreven.
Maar goedzak Jan doet wel nog mee, en hoe! De man baat blijkbaar een café uit, iets dat echt past bij deze pummel van twaalf stielen dertien ongelukken. Ook is zijn huwelijk met Nele dus gestrand, maar hij heeft alweer een nieuwe, veel jongere, vriendin. En zo blijft de bal des soaps maar rollen en stevent Jan Van Den Bossche zowel in de zeperd als in het echte leven onder zijn schuilnaam Jef De Smedt rustig af op zijn pensioen. Het zal van alle vijftigers volgens mij niet deze Jef De Smedt zijn die doodgraag op brugpensioen wil. Zolang deze Jan/Jef in de Colruyt herkend wordt, gaat deze kale lummel immers met veel plezier door. Want waarom zou zo'n man anders vijftien jaar lang de onnozele Jan Van Den Bossche blijven vertolken in een zeperd van één uit de duizend? Toch omdat hij dan herkend wordt door 800.000 Vlamingen, kan ik alleen maar denken. Zelf hoop ik dat ik het nooit zal hoeven mee te maken, maar ik begrijp heel goed dat het ook wel een beetje leuk kan zijn, herkend worden door gemiddeld 800.000 en in piekweken zelfs één miljoen mensen.
Ik zag daarnet dus de genaamde Jan Van Den Bossche uit een ondergrondse stadsparking naar buiten komen. Jan Van Den Bossche is overigens niet 's mans echte naam: eigenlijk gaat deze amateur-acteur - amacteur! - immers als Jef De Smedt door het leven. Deze Jef loopt wel vaker door mijn stad, mijn moeder heeft 'm ook al in de Colruyt gespot. Mensen die hun hoofd draaien wanneer ze hem daar zien, verraden zichzelf aan andere 'Familie'-kijkers. Zij kijken of keken met z'n allen naar deze hersenloze zeperd. Ik dus ook en ik weet niet of ik dat gezegd wil hebben aan het grote publiek.
Dus hoewel er dan duchtig gekeken wordt in de Colruyt of ergens anders: aan deze Jef De Smedt is volstrekt niks te zien. Een kalende man van vijftig jaar met een ronde kop en - dat zou ik eigenlijk niet mogen zeggen - een koeienblik. Hij ziet eruit als een goedzak en om die reden hebben ze hem destijds bij vtm duidelijk ook gecast, want in 'Familie' speelt hij daadwerkelijk een ietwat domme goedzak. Een naïeve goedzak natuurlijk ook, hetgeen op zich een pleonasme is.
Jan, de goeiïge, wat onnozele, jongere broer van wijlen Guido - de oudste zoon en succesvol zakenman - en zatte Rita, die ik in honderden 'Familie'-episodes een enkele keer heb zien strijken en kuisen, maar die voorts, geloof ik, geen beroep uitoefende. Deze Rita was doorgaans immers te zat om een poot te verzetten en als ze dan al een poot verzette was het enkel om ergens iemand de huid te gaan volschelden, daarbij niet zelden in dronken toestand verkerend. (Deze zatte Rita gaat in het echt overigens als Jacky Lafon door het leven. Jacky Lafon die ik trouwens eveneens een 'personage' zou noemen. Wijlen Guido Van Den Bossche werd dan weer vertolkt door de bekende soap-acteur Karel Deruwe, die nu een rol heeft in de 'Familie'-tegenhanger 'Thuis' van de openbare omroep.)
Nog steeds zag ik dus deze Jef De Smedt uit de ondergrondse stadsparking komen. Ik moet erbij zeggen dat ik dénk dat hij het was, het kan ook een man geweest zijn die erg op hem leek. Alleszins, mijn gedachten vergleden onmiddellijk naar 'Famile', de vtm-zeperd waar ik enige jaren elke avond naar gekeken heb, daarbij vergezeld door de overige leden van het gezin waartoe ik behoor. Wanneer en vooral waarom we ooit beginnen kijken zijn staat me al lang niet meer voor de geest. Wel geloof ik dat Marie-Rose (vertolkt door rimpeldoos Martine Jonckheere) op dat moment al dood was en dat Guido (haar weduwnaar) reeds had aangepapt met de veel jongere Els. Ook uit die beginperiode herinner ik me dat Guido in een vete verwikkeld was met ene Didier (een geweldige rol van Ronny Waterschoot) dewelke een boeventronie had zoals ik nadien geen boeventronie meer heb gezien, wat hem de ideale man maakte voor de rol van de louche maffiafiguur die hij moest vertolken. Deze Didier was een geweldig personage en het was dan ook zonde dat hij op een boot door Guido werd neergeschoten en dramatisch in de zee verzoop.
Wij hebben lang naar 'Familie' gekeken thuis. Wij kenden alle personages en alle verhaallijnen. Wij kenden café 'Banaña' en restaurant 'De lork', uitgebaat door Monique, de ex van goedzak Jan met wie zij twee kinderen had. Om 19.45 zaten wij aan de tv gekluisterd en als er nog iemand rond liep te stommelen riepen wij: "Sssst! 'Famile' begint." Uit zijn nieuwe relatie met ene Nele, van wie hij later ook weer zou scheiden, had Jan overigens nog twee kinderen: Leentje en Maarten. Ook zatte Rita had een zoontje Pierrot(ke) van wie het steeds onduidelijk bleef wie zijn vader was. Dit Pierrot(ke) was een leeftijdsgenootje van Maarten en Leentje en samen schootten zij goed op.
(Ik moet de lengte van deze tekst in het oog houden, want ik kan hierover blijven doorgaan.)
Dus, ik herken Jan Van Den Bossche oftwelel Jef De Smedt nog wanneer ik hem - als hij het tenminste was - uit een ondergrondse parking naar buiten zie komen. Ook al omdat hij nog geen twee druppels veranderd leek sinds ik voor het laatst naar 'Familie' keek, misschien wel tien jaar geleden. Er kwam een moment waarop het 'op' was tussen 'Familie' en ons. De verhaallijnen waren niet meer geloofwaardig, er kwamen steeds nieuwe personages bij en wij werden zelf ook gewoon te oud of te kritisch om nog naar dergelijke zeperds te kijken.
Een tijd geleden merkte ik trouwens dat 'Familie' in een nieuw kleedje zit en dat ze een tiental jaren zijn doorgespoeld in de tijd. Jans zoontje Maarten is nu - uiteraard vertolkt door een andere acteur - een kerel van een jaar of 25 met een brommer en een vriendin. Hij is nog steeds beste maatjes met Pierrot - geen '(ke)' meer -, maar wat zij samen zoal bekokstoven is me niet duidelijk geworden. Andere oude bekenden merkte ik niet meteen op, maar wel is Marie-Rose (de gestorven vrouw van Guido) uit het rijk der doden opgestaan! Nieuwe personages zijn erbij gekomen, oude personages zijn al dan niet met hun goesting uit het script geschreven.
Maar goedzak Jan doet wel nog mee, en hoe! De man baat blijkbaar een café uit, iets dat echt past bij deze pummel van twaalf stielen dertien ongelukken. Ook is zijn huwelijk met Nele dus gestrand, maar hij heeft alweer een nieuwe, veel jongere, vriendin. En zo blijft de bal des soaps maar rollen en stevent Jan Van Den Bossche zowel in de zeperd als in het echte leven onder zijn schuilnaam Jef De Smedt rustig af op zijn pensioen. Het zal van alle vijftigers volgens mij niet deze Jef De Smedt zijn die doodgraag op brugpensioen wil. Zolang deze Jan/Jef in de Colruyt herkend wordt, gaat deze kale lummel immers met veel plezier door. Want waarom zou zo'n man anders vijftien jaar lang de onnozele Jan Van Den Bossche blijven vertolken in een zeperd van één uit de duizend? Toch omdat hij dan herkend wordt door 800.000 Vlamingen, kan ik alleen maar denken. Zelf hoop ik dat ik het nooit zal hoeven mee te maken, maar ik begrijp heel goed dat het ook wel een beetje leuk kan zijn, herkend worden door gemiddeld 800.000 en in piekweken zelfs één miljoen mensen.
maandag 3 januari 2011
Een Nederlandse talk show
Een discussie in 'De wereld draait door'. 'Seksbom' Patricia Paay staat op haar zestigste in de Playboy en zit tegenover cabaretier Theo Maassen die daar niks van begrijpt. De heftige discussie die zich tussen de twee ontspint is zó on-Belgisch dat ik niet anders kan dan weer eens verbluft te zijn over de Nederlandse assertiviteit en hoe die in contrast staat met de Vlaamse behoedzaamheid.
De manier waarop Theo Maassen tekeer gaat. Níémand in Vlaanderen zou zo ver durven gaan. Iets dergelijks bestaat hier niet, er zou heel veel verontwaardiging over zijn, het zou langs alle kanten afgeblokt worden. Maassen komt met een resem argumenten die moeten aantonen dat Patricia Paay 'fout' is ("een zielige aandachtsjunk") en dat ze op haar zestigste toch beter zou moeten weten. Paay probeert daar tegenover heel kalm te blijven zonder haar stem te verheffen of geweldig verontwaardigd te zijn. Ze kan wel iets hebben, ze is een Nederlandse.
Maassen bestempelt bepaalde uitspraken die Paay voorafgaand aan haar Playboycover heeft gedaan als "slecht gedrag" - "Goed gedrag moet je belonen, slecht gedrag moet je negeren". Hij zégt - hij insinueert niet - dat Paay plastisch chirurgische ingrepen heeft ondergaan. Zij ontkent. Hij zegt dat hij het zeker weet. Zij blijft ontkennen. Moet gezegd: Maassen kijkt haar de hele discussie lang niet recht in de ogen. Wild gesticulerend kijkt hij vooral schuin omhoog. Dát is dan tenminste nog een teken van schroom. Maar hoe hij verder alle remmen los gooit, ik zie het in 'De laatste show' bepaald niet gebeuren. Het idee alleen al.
Nu en dan komt presentator Matthijs van Nieuwkerk tussen en probeert hij de gemoederen te bedaren. Wel zegt hij: "Je mag hier doen en laten wat je wil, dat is het idee van het programma." Maar het is natuurlijk wel duidelijk dat dit soort discussie niet alledaags is in 'De wereld draait door'. In het publiek zie je veel gniffelende mensen die wellicht niet weten waar ze het hebben en thuis zijn er zeker weten ook duizenden mensen die dit 'niet oké' vinden. Maar daar gaat het niet over. Feit is dat dit soort discussie kán in een Nederlandse talk show. En dat het gebeurt. Dat Theo Maassen een provocerende cabaretier is, heeft er natuurlijk ook mee te maken - zie ook Hans Teeuwen in onder andere 'Bimbo's en boerka's' met de meiden van Halal, - maar het is ondenkbaar dat een Alex Agnew, misschien toch de meest 'farce' van alle Vlaamse comedians, iets dergelijks zou doen in een Vlaamse talk show. Het zou niet eens in hem opkomen. Het is gewoon niet ingebakken in de Vlaamse cultuur die overloopt van schroom en eeuwenoude minderwaardigheidsgevoelens, ingegeven door het strenge katholicisme. Het contrast met het door de eeuwen heen veel minder onder de knoet gehouden Nederland is immens.
Nederlanders gaan niet gebukt onder de tonnen schroom die zoveel Belgen met zich meedragen. Freedom of speech is in Nederland (al lang) niet meer het taboe dat het in België - of Vlaanderen, weet ik veel - wel nog steeds is, ook al mogen we dat in al onze dapperheid graag ontkennen. Verbazend hoe dat eeuwenoude juk ook in de geseculariseerde samenleving nog steeds, weliswaar onderhuids maar toch bijzonder prominent, aanwezig is. Benieuwd wat er zou gebeuren als zo'n franke Theo Maassen of Hans Teeuwen in een Vlaamse talk show zou opdraven. Nerveus heen en weer schuifelende bv's, een host die zijn gereserveerdheid verliest om zo zijn gêne te maskeren, een gniffelend publiek met rooie oortjes dat heel blij is dat het lekker anoniem zit te zijn in de studio, verbouwereerde kijkers in de woonkamer,..
Deze hele uiteenzetting verraadt dat ik zelf met grote ogen zou toekijken. Het feit dat ik op YouTube het filmpje van de discussie aan mijn Favorieten heb toegevoegd, zegt ook heel wat. Want ik heb dat voornamelijk gedaan om vormelijke redenen en niet omdat de inhoud van het gesprek mij zozeer interesseert. De kloof tussen de Nederlandse en de Belgische manier van discussiëren is bijzonder fascinerend.
De manier waarop Theo Maassen tekeer gaat. Níémand in Vlaanderen zou zo ver durven gaan. Iets dergelijks bestaat hier niet, er zou heel veel verontwaardiging over zijn, het zou langs alle kanten afgeblokt worden. Maassen komt met een resem argumenten die moeten aantonen dat Patricia Paay 'fout' is ("een zielige aandachtsjunk") en dat ze op haar zestigste toch beter zou moeten weten. Paay probeert daar tegenover heel kalm te blijven zonder haar stem te verheffen of geweldig verontwaardigd te zijn. Ze kan wel iets hebben, ze is een Nederlandse.
Maassen bestempelt bepaalde uitspraken die Paay voorafgaand aan haar Playboycover heeft gedaan als "slecht gedrag" - "Goed gedrag moet je belonen, slecht gedrag moet je negeren". Hij zégt - hij insinueert niet - dat Paay plastisch chirurgische ingrepen heeft ondergaan. Zij ontkent. Hij zegt dat hij het zeker weet. Zij blijft ontkennen. Moet gezegd: Maassen kijkt haar de hele discussie lang niet recht in de ogen. Wild gesticulerend kijkt hij vooral schuin omhoog. Dát is dan tenminste nog een teken van schroom. Maar hoe hij verder alle remmen los gooit, ik zie het in 'De laatste show' bepaald niet gebeuren. Het idee alleen al.
Nu en dan komt presentator Matthijs van Nieuwkerk tussen en probeert hij de gemoederen te bedaren. Wel zegt hij: "Je mag hier doen en laten wat je wil, dat is het idee van het programma." Maar het is natuurlijk wel duidelijk dat dit soort discussie niet alledaags is in 'De wereld draait door'. In het publiek zie je veel gniffelende mensen die wellicht niet weten waar ze het hebben en thuis zijn er zeker weten ook duizenden mensen die dit 'niet oké' vinden. Maar daar gaat het niet over. Feit is dat dit soort discussie kán in een Nederlandse talk show. En dat het gebeurt. Dat Theo Maassen een provocerende cabaretier is, heeft er natuurlijk ook mee te maken - zie ook Hans Teeuwen in onder andere 'Bimbo's en boerka's' met de meiden van Halal, - maar het is ondenkbaar dat een Alex Agnew, misschien toch de meest 'farce' van alle Vlaamse comedians, iets dergelijks zou doen in een Vlaamse talk show. Het zou niet eens in hem opkomen. Het is gewoon niet ingebakken in de Vlaamse cultuur die overloopt van schroom en eeuwenoude minderwaardigheidsgevoelens, ingegeven door het strenge katholicisme. Het contrast met het door de eeuwen heen veel minder onder de knoet gehouden Nederland is immens.
Nederlanders gaan niet gebukt onder de tonnen schroom die zoveel Belgen met zich meedragen. Freedom of speech is in Nederland (al lang) niet meer het taboe dat het in België - of Vlaanderen, weet ik veel - wel nog steeds is, ook al mogen we dat in al onze dapperheid graag ontkennen. Verbazend hoe dat eeuwenoude juk ook in de geseculariseerde samenleving nog steeds, weliswaar onderhuids maar toch bijzonder prominent, aanwezig is. Benieuwd wat er zou gebeuren als zo'n franke Theo Maassen of Hans Teeuwen in een Vlaamse talk show zou opdraven. Nerveus heen en weer schuifelende bv's, een host die zijn gereserveerdheid verliest om zo zijn gêne te maskeren, een gniffelend publiek met rooie oortjes dat heel blij is dat het lekker anoniem zit te zijn in de studio, verbouwereerde kijkers in de woonkamer,..
Deze hele uiteenzetting verraadt dat ik zelf met grote ogen zou toekijken. Het feit dat ik op YouTube het filmpje van de discussie aan mijn Favorieten heb toegevoegd, zegt ook heel wat. Want ik heb dat voornamelijk gedaan om vormelijke redenen en niet omdat de inhoud van het gesprek mij zozeer interesseert. De kloof tussen de Nederlandse en de Belgische manier van discussiëren is bijzonder fascinerend.
donderdag 15 juli 2010
Jan Becaus is een inspirerend figuur
Ben ik al fan van Megan Fox op Facebook, zo vroeg ik me af. Niet dus, en dat is bij deze rechtgezet. Ben ik al fan van Jan Becaus op Facebook, zo vroeg ik me vrijwel onmiddellijk daarna af. Niet dus, en dat komt voorlopig niet in orde. Er bestaat wel "Het Engels van Jan Becaus", maar die groep join ik niet, ze is me te komisch en ze wordt kennelijk bevolkt door een wat plat Uitlaatpubliek. Ik neem Jan Becaus serieus.
Als alle BV's nu eens een voorbeeld nemen aan Jan Becaus, zo dacht ik eerder op de dag, sloffend door mijn vaste straatjes. Ik had geen specifieke Bekende Vlaam in gedachten, de gedachte struikelde gewoon uit het niets mijn snelkookpan in. Oké, in mijn onderbewuste zet ik geregeld BV's tegen een muurtje en jaag ik ze een symbolische kogel door het hoofd, en misschien kwam Becaus daaruit naar boven gekringeld als een soort uitzondering die de regel bevestigt.
Ik apprecieer Jan Becaus, en geen klein beetje. Hij spreekt uitstekend Engels, dat ook, maar veel meer dan dat ben ik gesteld op zijn zichtbare onzichtbaarheid. Jan Becaus is een man die haast dagelijks op televisie komt en het toch presteert geen evidente Bekende Vlaming te zijn. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen. Ik maak me sterk dat er jonge mensen zijn die hem al honderden keren op tv hebben gezien maar nog steeds zijn naam niet kennen.
"Een grijze muis" zou men waarschijnlijk antwoorden, gesteld dat ik op straat willekeurig aan mensen zou vragen om iets over Jan Becaus te zeggen. Mocht men mij om een mysterieuze reden dezelfde vraag stellen, ik zou enthousiast antwoorden: "een verademing!".
Heeft Jan Becaus ooit een Humo-interview gekregen? Ja, naar aanleiding van "Van Vlees En Bloed", maar enkel omdat zijn ouders vroeger een slagerij hadden. Ik denk niet dat ik in dat interview iets meer over Becaus te weten ben gekomen. Dat hij van Gent is wist ik al. Hij is een Jan van Gent, haha.
Zou hij in al die jaren nog meer interviews gegeven hebben, enkel dan over hem als persoon? De 7 hoofdzonden volgens Jan Becaus? Ooit interviewde hij koningin Paola - vermoedelijk de enige keer dat ik hem niet als nieuwslezer aan het werk zag - en het zou zelfs kunnen dat hij haar geholpen heeft met haar autobiografie, maar daar ben ik helemaal niet zeker van en om het even te checken.. Ik schrijf niet voor Apache.
Natuurlijk zijn er wel een aantal evidente redenen voor de onzichtbaarheid van Jan Becaus. Hij is niet jong en aantrekkelijk meer. Hij is ook niet homofiel, zoals Wim De Vilder of bloedgeil zoals Goedele Wachters. Zet Jan Becaus op een Humocover en de Humolezer fronst de wenkbrouwen. Evengoed zal Uitlaat er de week daarna wel vol van staan.
Maar voor dat laatste hoeft Becaus waarschijnlijk niet te vrezen, of verdomme misschien toch wel. Binnenkort - over enkele jaren? - gaat hij op pensioen en dat zal wel niet zomaar voorbijgaan zeker. Dikke kans dat hij dan zijn Humo-interview krijgt en dat Jan's grootste geheimen finaal aan de oppervlakte komen. Het zou zonde zijn.
Als alle BV's nu eens een voorbeeld nemen aan Jan Becaus, zo dacht ik eerder op de dag, sloffend door mijn vaste straatjes. Ik had geen specifieke Bekende Vlaam in gedachten, de gedachte struikelde gewoon uit het niets mijn snelkookpan in. Oké, in mijn onderbewuste zet ik geregeld BV's tegen een muurtje en jaag ik ze een symbolische kogel door het hoofd, en misschien kwam Becaus daaruit naar boven gekringeld als een soort uitzondering die de regel bevestigt.
Ik apprecieer Jan Becaus, en geen klein beetje. Hij spreekt uitstekend Engels, dat ook, maar veel meer dan dat ben ik gesteld op zijn zichtbare onzichtbaarheid. Jan Becaus is een man die haast dagelijks op televisie komt en het toch presteert geen evidente Bekende Vlaming te zijn. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen. Ik maak me sterk dat er jonge mensen zijn die hem al honderden keren op tv hebben gezien maar nog steeds zijn naam niet kennen.
"Een grijze muis" zou men waarschijnlijk antwoorden, gesteld dat ik op straat willekeurig aan mensen zou vragen om iets over Jan Becaus te zeggen. Mocht men mij om een mysterieuze reden dezelfde vraag stellen, ik zou enthousiast antwoorden: "een verademing!".
Heeft Jan Becaus ooit een Humo-interview gekregen? Ja, naar aanleiding van "Van Vlees En Bloed", maar enkel omdat zijn ouders vroeger een slagerij hadden. Ik denk niet dat ik in dat interview iets meer over Becaus te weten ben gekomen. Dat hij van Gent is wist ik al. Hij is een Jan van Gent, haha.
Zou hij in al die jaren nog meer interviews gegeven hebben, enkel dan over hem als persoon? De 7 hoofdzonden volgens Jan Becaus? Ooit interviewde hij koningin Paola - vermoedelijk de enige keer dat ik hem niet als nieuwslezer aan het werk zag - en het zou zelfs kunnen dat hij haar geholpen heeft met haar autobiografie, maar daar ben ik helemaal niet zeker van en om het even te checken.. Ik schrijf niet voor Apache.
Natuurlijk zijn er wel een aantal evidente redenen voor de onzichtbaarheid van Jan Becaus. Hij is niet jong en aantrekkelijk meer. Hij is ook niet homofiel, zoals Wim De Vilder of bloedgeil zoals Goedele Wachters. Zet Jan Becaus op een Humocover en de Humolezer fronst de wenkbrouwen. Evengoed zal Uitlaat er de week daarna wel vol van staan.
Maar voor dat laatste hoeft Becaus waarschijnlijk niet te vrezen, of verdomme misschien toch wel. Binnenkort - over enkele jaren? - gaat hij op pensioen en dat zal wel niet zomaar voorbijgaan zeker. Dikke kans dat hij dan zijn Humo-interview krijgt en dat Jan's grootste geheimen finaal aan de oppervlakte komen. Het zou zonde zijn.
woensdag 30 december 2009
Ik heb genoeg aan mijn 30.000 lezers per dag op deze blog
De nieuwe - ik zeg maar iets - Paul Baeten Gronda worden? Ik denk wel dat ik dat in me heb. Een beetje raar zijn, iets 'artistieks' hebben (een bril hebben, kaal zijn,..), een beetje onnozel doen. Meer is dat toch niet?
De volgende stap is het om ook echt een BV te worden. Zo een die van - ik zeg wederom maar iets - "Lux XL" (ongeveer 100.000 kijkers) naar, bijvoorbeeld, een zitje in "De Pappenheimers" (1.800.000 - and very very proud of it - kijkers) transfereert. Ik denk wel dat ik dat tegen - ik blijf maar wat zeggen - 2012 klaargespeeld kan krijgen. Maar! (er is clichématiggenoeg een maar), ik zie dat niet zitten. En ik zal u uitleggen waarom niet.
Gesteld dat ik de nieuwe Paul Baeten Gronda word, dan ben ik een beetje eigenwijs, een nerd op mijn terrein en ik heb iets te verkopen aan een zeker publiek. Exposure kan ik krijgen via televisie, maar wil ik mijn integriteit behouden dan moet ik opletten waar ik mij mee inlaat en waarmee niet. Honderdduizend - het zijn er nog minder - kijkers om middernacht op Canvas, dat is wel acceptabel, dan kan ik mezelf blijven. Maar voor bijna twee miljoen mainstream nobody's in prime time speel ik een rolletje.
En dát, lieve wannabe-BV's, is het punt waarop de massamedia u bij uw pietje hebben. Zij hebben u op dat moment uw gegeerde exposure gegund in ruil voor uw credibiliteit bij uw natuurlijk publiek. Ze hebben u geïncorporeerd in hun eigen systeem, zo u wil, om u voorts naar eigen wens te kneden tot u de persoon bent die zij willen dat u bent.
Tot daar, want ik begin mijn pointe uit het oog te verliezen, ik vind mijn zinnen sucken en eigenlijk heb ik over dit hele onderwerp al genoeg geëmmerd voor de rest van mijn leven.
Maar, als ik aan dat laatste toch nog iets kan toevoegen (en dat kan ik, want ik ben hier de baas): gesteld dat ik alsnog een BV word dan eindigt mijn leven hoogstwaarschijnlijk in Kurt Cobainstijl en kan het dus alsnog geen kwaad om over dit onderwerp te emmeren. Die man werd maar 27, weet u.)
En nu hou ik echt mijn bek.
De volgende stap is het om ook echt een BV te worden. Zo een die van - ik zeg wederom maar iets - "Lux XL" (ongeveer 100.000 kijkers) naar, bijvoorbeeld, een zitje in "De Pappenheimers" (1.800.000 - and very very proud of it - kijkers) transfereert. Ik denk wel dat ik dat tegen - ik blijf maar wat zeggen - 2012 klaargespeeld kan krijgen. Maar! (er is clichématiggenoeg een maar), ik zie dat niet zitten. En ik zal u uitleggen waarom niet.Gesteld dat ik de nieuwe Paul Baeten Gronda word, dan ben ik een beetje eigenwijs, een nerd op mijn terrein en ik heb iets te verkopen aan een zeker publiek. Exposure kan ik krijgen via televisie, maar wil ik mijn integriteit behouden dan moet ik opletten waar ik mij mee inlaat en waarmee niet. Honderdduizend - het zijn er nog minder - kijkers om middernacht op Canvas, dat is wel acceptabel, dan kan ik mezelf blijven. Maar voor bijna twee miljoen mainstream nobody's in prime time speel ik een rolletje.
En dát, lieve wannabe-BV's, is het punt waarop de massamedia u bij uw pietje hebben. Zij hebben u op dat moment uw gegeerde exposure gegund in ruil voor uw credibiliteit bij uw natuurlijk publiek. Ze hebben u geïncorporeerd in hun eigen systeem, zo u wil, om u voorts naar eigen wens te kneden tot u de persoon bent die zij willen dat u bent.
Tot daar, want ik begin mijn pointe uit het oog te verliezen, ik vind mijn zinnen sucken en eigenlijk heb ik over dit hele onderwerp al genoeg geëmmerd voor de rest van mijn leven.
Maar, als ik aan dat laatste toch nog iets kan toevoegen (en dat kan ik, want ik ben hier de baas): gesteld dat ik alsnog een BV word dan eindigt mijn leven hoogstwaarschijnlijk in Kurt Cobainstijl en kan het dus alsnog geen kwaad om over dit onderwerp te emmeren. Die man werd maar 27, weet u.)
En nu hou ik echt mijn bek.
woensdag 10 december 2008
Zó gelúkkig
Dit was zó'n leuke dag. Ik voel me een meisje van twaalf dat voor de eerste keer verliefd is en dan maar meteen op iedereen tegelijk. Maar als ik wil kussen dan moet ik kiezen en daarom ga ik u enkel onderhouden over mijn avond, die ik - hoe is het eigenlijk mogelijk? - integraal voor de tv heb doorgebracht.
Met "South Park" om te beginnen, een programma dat ik - sla mij - pas sinds enkele maanden écht ontdekt heb. Jaren geleden al ben ik naar de film gaan kijken toen die uitkwam, maar later keek ik er nooit meer naar op tv. Maar nu dus ben ik zót van dat programma en in het bijzonder van - kan het anders? - Cartman. Zót van dat stemmetje, dat corpulente lijf, van zijn muts en van zijn mama.
- For more funny movies, click here
Aansluitend op VT4 was er "According to Jim", zo'n typische serie waarin er om de twee zinnen een lachband het werk opknapt. Dit zou ik nooit leuke televisie vinden, mocht ik niet zo zót zijn van die genaamde Jim uit de titel, tevens de hoofdrolspeler. Dat is dus een vent van twee meter die ik schattig vind.. En naar een schattige vent kan ik blíjven kijken. Elke dag een halfuur toch, als het me uitkomt.
"Friends" daarna, dat ik net als "South Park" eigenlijk nog niet lang kén, überhaupt. Kunt u daarbij, is dat geloofwaardig, dat ik nu pas Chandler en Ross uit elkaar kan houden etc.? En dan moet u er nog bij denken dat ik heel lang niet wist dat die theme song van The Rembrandts dus bij dat programma hoorde. Instant verslaafd nu, natuurlijk. Die jongens en meisjes en al die relaties, dat is zó leuk om naar te kijken.
Voetbal dan, jazeker. Champions League, en ik had geroepen dat ze in de eerste tien minuten moésten scoren. Deed Bayern dat toch wel niet zeker, tegen Lyon, en kwam daar toch zeker wel een "aangenaam schouwspel" van. Naar voetbal kijken staat voor mij gelijk aan kankeren, feit, maar vanavond was dat een ontspannen kankeren, een opbeurend kankeren.
"De slimste Waal ter wereld", veeleer toevallig en voor de eerste keer dit seizoen. De eer is weggelegd aan Christophe Deborsu en afvallen deed Philippe Geubbels, een stand upcomedian met - ik ben daarin liever to the point - een spraakgebrek. Hoe dan ook, het viel me op hoe het format nog steeds leuk is om volgen en hoe Rik Torfs de spitsvondigheden blijft rondstrooien.
Werd er gezapt naar Canvas en was diezelfde prof daar in een "genou à genou" verwikkeld met Bart De Wever. Angstwekkend dicht op elkaar gedrukt in een lege en kille ruimte moest De Wever tot bijzonder ongemakkelijke confessies overgaan. Daarbij leek het alsof het leven uit zijn ogen verdween en alsof zijn gezichtsspieren hem langzamerhand meer en meer in de steek zouden laten. Wel was ik onder de indruk van het verbaal hoogstaande gepingpong tussen de twee, en ik geef toe: af en toe moest ik akkoord gaan met wat 't conservatief Weverken zegde over normenvervaging.
Slaap zacht, lieve wereld.
Met "South Park" om te beginnen, een programma dat ik - sla mij - pas sinds enkele maanden écht ontdekt heb. Jaren geleden al ben ik naar de film gaan kijken toen die uitkwam, maar later keek ik er nooit meer naar op tv. Maar nu dus ben ik zót van dat programma en in het bijzonder van - kan het anders? - Cartman. Zót van dat stemmetje, dat corpulente lijf, van zijn muts en van zijn mama.
- For more funny movies, click here
Aansluitend op VT4 was er "According to Jim", zo'n typische serie waarin er om de twee zinnen een lachband het werk opknapt. Dit zou ik nooit leuke televisie vinden, mocht ik niet zo zót zijn van die genaamde Jim uit de titel, tevens de hoofdrolspeler. Dat is dus een vent van twee meter die ik schattig vind.. En naar een schattige vent kan ik blíjven kijken. Elke dag een halfuur toch, als het me uitkomt.
"Friends" daarna, dat ik net als "South Park" eigenlijk nog niet lang kén, überhaupt. Kunt u daarbij, is dat geloofwaardig, dat ik nu pas Chandler en Ross uit elkaar kan houden etc.? En dan moet u er nog bij denken dat ik heel lang niet wist dat die theme song van The Rembrandts dus bij dat programma hoorde. Instant verslaafd nu, natuurlijk. Die jongens en meisjes en al die relaties, dat is zó leuk om naar te kijken.
Voetbal dan, jazeker. Champions League, en ik had geroepen dat ze in de eerste tien minuten moésten scoren. Deed Bayern dat toch wel niet zeker, tegen Lyon, en kwam daar toch zeker wel een "aangenaam schouwspel" van. Naar voetbal kijken staat voor mij gelijk aan kankeren, feit, maar vanavond was dat een ontspannen kankeren, een opbeurend kankeren.
"De slimste Waal ter wereld", veeleer toevallig en voor de eerste keer dit seizoen. De eer is weggelegd aan Christophe Deborsu en afvallen deed Philippe Geubbels, een stand upcomedian met - ik ben daarin liever to the point - een spraakgebrek. Hoe dan ook, het viel me op hoe het format nog steeds leuk is om volgen en hoe Rik Torfs de spitsvondigheden blijft rondstrooien.
Werd er gezapt naar Canvas en was diezelfde prof daar in een "genou à genou" verwikkeld met Bart De Wever. Angstwekkend dicht op elkaar gedrukt in een lege en kille ruimte moest De Wever tot bijzonder ongemakkelijke confessies overgaan. Daarbij leek het alsof het leven uit zijn ogen verdween en alsof zijn gezichtsspieren hem langzamerhand meer en meer in de steek zouden laten. Wel was ik onder de indruk van het verbaal hoogstaande gepingpong tussen de twee, en ik geef toe: af en toe moest ik akkoord gaan met wat 't conservatief Weverken zegde over normenvervaging.
Slaap zacht, lieve wereld.
donderdag 12 juni 2008
Enige vérotiek voor Jan
Hotel Regina. In Zwitserland of Oostenrijk. Een hotel dus waar de ploeg van VT4 blijkbaar zijn dagen slijt tijdens het EK voetbal. En het hotel ook waarnaar de talkshow vernoemd werd die elke avond na de laatste match live de ether wordt ingepleurd.
Eigenlijk heb ik over dat hele hotel en die talkshow erbij maar bitter weinig te vertellen. Ik zag het programma vanavond in al zijn middelmatigheid en vond vooral dat er veel te veel in werd gepalaverd over voetbal dat de moeite van het gepalaver striktgenomen niet waard was.
Nee, waar het me om ging waren de aanwezige gasten. We hadden een respectabel gezelschap van Hollanders met Aad De Mos en Johan Boskamp, er was Gui Polspoel en ook Bob Peeters. Carl Huybrechts was de host die Mark Uytterhoeven nooit zal kunnen doen vergeten en roze konijn van de dag was la Véro, ofte Véronique De Kock. Zij trok alle aandacht naar zich toe.
Johan Boskamp zat erbij alsof hij met een kruiwagen rondgereden moet worden, zo dik. Aad de Mos heeft de kapper van zijn vrouw gevraagd er iets 'low-profiles' van te maken. Bob Peeters moet op zijn beurt opletten dat hij als 'jongmens' niet vroegtijdig tussen de oude zakken gaat kamperen (zou hij niet met weemoed terugdenken aan zijn tijden met koptelefoon?) En Gui 'I've seen it all' Polspoel meent in zijn eigen stem het gezang van zijn favo contratenor herkend te hebben, zo graag hoort hij zichzelf bezig.
Resten ons dus Carl en la Véro die al die oude sloebers vanavond zonder verpinken voor haar rekening nam. Je vraagt je als kijker af hoeveel geld ze voor haar optreden vangt, maar stiekem durf ik te vermoeden dat ze het ook best gratis zou doen. Boskamp die weer een Jantje wordt, weet met die oogjes van 'm geen blijf. Als Polspoel na de reclame verdwenen blijkt, zijn de hormanale hypothesen daarvoor niet van de lucht.
Véro gaat na de uitzending met heerschappen-voetbalkenners nog een glaasje drinken in de cafetaria, als u me zelf even een hypothese toestaat. Aad gaat slapen, Bob ligt op zijn hotelbed met zijn vriendin te sms'en en Gui haalt met Carl herinneringen op aan een tijd die nooit meer terugkomt. Boskamp blijft zitten, gehypnotiseerd, en stelt op een moedig moment voor nog even een wandelingetje te gaan maken. Waarop Véro zoetgevooisd verklaart: "Oh Jan, ik denk dat we dat een andere keer maar eens moeten doen," hem met een kusje op z'n voorhoofd en een nakende hartstilstand achterlatend.
Eigenlijk heb ik over dat hele hotel en die talkshow erbij maar bitter weinig te vertellen. Ik zag het programma vanavond in al zijn middelmatigheid en vond vooral dat er veel te veel in werd gepalaverd over voetbal dat de moeite van het gepalaver striktgenomen niet waard was.
Nee, waar het me om ging waren de aanwezige gasten. We hadden een respectabel gezelschap van Hollanders met Aad De Mos en Johan Boskamp, er was Gui Polspoel en ook Bob Peeters. Carl Huybrechts was de host die Mark Uytterhoeven nooit zal kunnen doen vergeten en roze konijn van de dag was la Véro, ofte Véronique De Kock. Zij trok alle aandacht naar zich toe.
Johan Boskamp zat erbij alsof hij met een kruiwagen rondgereden moet worden, zo dik. Aad de Mos heeft de kapper van zijn vrouw gevraagd er iets 'low-profiles' van te maken. Bob Peeters moet op zijn beurt opletten dat hij als 'jongmens' niet vroegtijdig tussen de oude zakken gaat kamperen (zou hij niet met weemoed terugdenken aan zijn tijden met koptelefoon?) En Gui 'I've seen it all' Polspoel meent in zijn eigen stem het gezang van zijn favo contratenor herkend te hebben, zo graag hoort hij zichzelf bezig.Resten ons dus Carl en la Véro die al die oude sloebers vanavond zonder verpinken voor haar rekening nam. Je vraagt je als kijker af hoeveel geld ze voor haar optreden vangt, maar stiekem durf ik te vermoeden dat ze het ook best gratis zou doen. Boskamp die weer een Jantje wordt, weet met die oogjes van 'm geen blijf. Als Polspoel na de reclame verdwenen blijkt, zijn de hormanale hypothesen daarvoor niet van de lucht.
Véro gaat na de uitzending met heerschappen-voetbalkenners nog een glaasje drinken in de cafetaria, als u me zelf even een hypothese toestaat. Aad gaat slapen, Bob ligt op zijn hotelbed met zijn vriendin te sms'en en Gui haalt met Carl herinneringen op aan een tijd die nooit meer terugkomt. Boskamp blijft zitten, gehypnotiseerd, en stelt op een moedig moment voor nog even een wandelingetje te gaan maken. Waarop Véro zoetgevooisd verklaart: "Oh Jan, ik denk dat we dat een andere keer maar eens moeten doen," hem met een kusje op z'n voorhoofd en een nakende hartstilstand achterlatend.
donderdag 16 augustus 2007
De ziekte van Blasé

Er zijn dingen waar ik niet meer van schrik. Als Marlène de Wouters te gast is in een of andere talkshow ga ik bijvoorbeeld met een bepaalde verwachting voor de tv zitten (als ik er dan al voor ga zitten, tenminste). Niemand had me echter kunnen voorbereiden op wat ik vanavond in "Zomer 2007" zag, dat (wederom geweldig leuke één-)programma dat al enkele jaren in stand wordt gehouden om Axl Peleman uit de stempellokalen te houden. Niet alleen Marlène, de freule schone, met blauw bloed in heur a'dren en een waarlijk allesovertreffend pralinewinkelgehalte, maar ook de gevierde NOS-sportverslaggever Mart Smeets was te gast. Smeets alleen kan niet de zwarte Piet worden toegespeeld, vanavond, maar ik moet toch toegeven dat ik méér van hem had verwacht, meer nuchterheid dan toch en minder fuckin' fuckin' god-ge-klaag-de fuckin' pathos.
Want het was afschuwelijk hoor. Marlène overtrof zich moeiteloos qua ridicuul sérieux, door zich het air aan te meten van een full-time mediawatcher en televisiemaakster. Haar nieuwste creatie ('programma'), getiteld "Fit naar school", ademde het soort brooddozensfeer uit die ikzelf associeer met pakweg het jaar 1998 (strikt persoonlijk) en de toon waarop ze zich een doorsnee goede moeder toonde was er werkelijk één om met een dictafoontje na te jagen. Dat het mens met een adelijke 'd' en een tennisracket is opgegroeid, is haar probleemloos vergeven, maar waar ze, voornamelijk, sinds die vreselijk hautaine etiquettegids naar toe wil, is de gewone sterveling (want zo ga je je dan toch wel even voelen) volledig onduidelijk. En erger nog: ze schijnt ook niet te genezen.
Marlène is echter peanuts als je haar vergelijkt met heren van stand als Mart Smeets en Will Tura, die in de uitzending zijn Elvis muzikaal kwam uitwuiven. Zoals boven al aangegeven weten we met Marlène immers ongeveer wat te verwachten. Dat de druk om dan, als kijker, toch nog eens je hart te kunnen ophalen aan een matige talkshow daardoor op Smeets' en Tura's schouders kwam te liggen, leek vooraf geen ontorsbare last voor de heren. Hoe ze evenwel nog meer de boot ingingen dan matroosje de Wouters, het was ronduit gênant en lichtjes angstwekkend.
"Een willekeurige nobody zouden ze met dit soort praat meteen naar een instelling verwijzen.", was het allessamenvattende zinnetje dat me ontsnapte bij het aanhoren van Smeets. Het had er meteen zitten aankomen, dacht ik achteraf wel: de manier waarop zijn boek ter sprake kwam, het emotioneel geladen kader waarin zijn heilige koe (sport: wielrennen, nvdr.) vandaag de dag verdrinkt,... Smeets was, ondanks herhaaldelijk luidkeels getuigen van wel, volgens mij geenszins zichzelf en hij ging geen klein beetje in het rood, wat betreft dat verschrikkelijke, Nederlandse "ouwehoeren". Zo kende ik de man niet en als hij in "normalen doen" toch zo blijkt te zijn, als vanavond, moet 's mans kleindochter of -zoon met haast en spoed op zoek naar een degelijk en rustig verzorgingsoordje (hoe heten die dingen daar?) om ouwe Mart in alle privacy te laten uitbollen. De man ging herhaaldelijk over zijn theewater, vanavond, over fuckin' foto's van wielrenners dan nog, en het was slechts een dure pacemaker die 'm kan rechtgehouden hebben. Ik zal nog eens op deze pagina's beweren dat Michel Wuyts erg is...
Niets getreurd, evenwel, zo dacht ik: Will Tura zou alles nog komen rechttrekken in dat übergezellige halfuurtje met Ben en Axl. De gevierde volkszanger kan (kon?) van alle Vlaamse zangers, tot voor vanavond, zowat het meest op mijn welgemeende sympathie rekenen (ik bedoel dat ik hem nog enigszins serieus nam), maar vanavond liet hij me om god weet welke reden (Elvis? zenuwen? toch een vergissing van mij?) vreselijk in de steek. Hij sprak niet zoals ik hem wilde horen spreken, hij was zichzelf niet en deed Wim Soutaer-belachelijk, hij had kortom helemaal niet de edele trekken die ik deze volkse bard ooit had toegedicht en hij verloor zich gaandeweg het "babbeltje" (vijf minuten is te kort voor een gesprek, nietwaar?) steeds meer in zijn al dan niet rollende r'en en zijn gezwollen kletspraat over rien de rien.
In het afschuwelijk misplaatste hoerenlicht van de avond kon ik het Tuurke nog enigszins vergeven, hij had schrijnender volk laten voorgaan, maar toch zal ik bij het zingen van zijn "Arme Joe" voortaan andere bijgedachten hebben, iets wat ik oprecht betreur.
Heel even schoot ik tijdens dit programma in paniek, omdat ik vreesde dat mijn eigen perceptie misschien die was van een vertroebelde geest. Die idee liet ik evenwel snel varen omdat ik merkte dat ik op andere stimuli nog wel mijn oerklassieke gedrag vertoonde. Moeten we dus spreken over een collectieve off-day van de respectieve gasten, hedenavond, of hebben we hen vanuit hun ware persoonlijkheid zien handelen en keuvelen? Het antwoord zal nooit aan het licht komen, naar dit soort kwesties wordt nooit diepgravend onderzoek gedaan, en we mogen dan ook hopen dat elk van de betrokken personen, indien hij/zij inderdaad aan een ernstige ziekte lijdt, die hem/haar redelijk tot zeer vervelend, pathetisch, oud en bekakt maakt, snel aan de beter hand is. Indien er echter de vermaarde ziekte van Blasé wordt vastgesteld bij dit gepeupelte, een mogelijkheid die ondergetekende op basis van oppervlakkige herkenning zeker niet uitsluit, mag er worden gehoopt dat zowel de Wouters, Smeets als Tura de eer aan zichzelf houden en niet meer zullen ingaan op verzoekjes om talkshows met hun prietpraat op te komen luisteren. Want de ziekte van Blasé, beste mensen, daarmee mogen wij de nog zuiveren van denken en doen niet willens nillens confronteren. Een shot heroïne zet je toch ook niet met een reeds gebruikte naald, of wel soms?
donderdag 9 augustus 2007
Heel mij, alsjeblieft...
Liefste,
ik zou je willen beloven dat ik je nooit nog met die talrijke ergernissen van me lastig val. Dat kán ik echter niet, want ik drijf op frustratie, ik leef ervan, ik hou er zelfs van, ik ben slecht van hart. Er is een man met een gebroken sleutelbeen die ik weiger te bellen. Dat ben ik.

Maar omdat ik je wil spreken, spreek ik je vanavond kortstondig over Stef Kamiel Carlens, zanger bij het uitstekende Zita Swoon, uit Antwerpen, maar eigenlijk veel kosmopolitischer dan dat. SKC (zoals de cd-boekjes hem plegen te noemen) is een onverbeterlijke positivo, die zijn kijk op de dingen evenwel aan niemand lijkt te willen opdringen. En dat zijn de echten, zeg ik je.
Ik ben geen onvoorwaardelijke fan van zijn cd's, maar zijn live-optredens vind ik wél geweldig. Het is een ontwenningskuur, een bubbelbad, een sauna en een Turkse massage zo'n Zita Swoonconcert. Slechts één keer kon ik dat tot nog toe meemaken, dat was vorig jaar op Pukkelpop, een festival waar ik dit jaar niet heen ga. Vandaag tot die vaststelling gekomen, de goeie groepen staan tegelijkertijd geprogrammeerd.
SKC houdt het simpel, maar puurt uit zijn integriteit net zijn grote wapens: eerlijkheid,, oprechtheid, schoonheid. De energie die hij daarvoor moet aanwenden parelt niet langs zijn voorhoofd naar beneden. Hij ís gewoon een goed mens. Ik besloot eens een papier te vullen met de zin "Wees wat vaker Stef Kamiel". Het is er nooit van gekomen. Ik ben lui.
Liefste,
ik had het ook kunnen hebben over mensen die altijd bewust de b verzwijgen, om op die manier te pretenderen dat ze interessant zijn, terwijl ze eigenlijk irritant zijn, maar ik ga dat vanavond niet doen. Vanavond, net voor middernacht, terwijl de deur op slot is, de kat buiten wacht en de fietser overweegt om de oversteek te maken, hem niet maakt en compassie heeft met de man met het gebroken sleutelbeen. Ik ben niet goed, qua hart, qua gevoel en mijn kijk is verziekt. Maar Stef Kamiel Carlens weet ik nog naar waarde te schatten. Heel mij Stef Kamiel. Heel mij, ik betaal je. Ik ben een vogel voor de kat die het onverstoorbare leven heet.
ik zou je willen beloven dat ik je nooit nog met die talrijke ergernissen van me lastig val. Dat kán ik echter niet, want ik drijf op frustratie, ik leef ervan, ik hou er zelfs van, ik ben slecht van hart. Er is een man met een gebroken sleutelbeen die ik weiger te bellen. Dat ben ik.

Maar omdat ik je wil spreken, spreek ik je vanavond kortstondig over Stef Kamiel Carlens, zanger bij het uitstekende Zita Swoon, uit Antwerpen, maar eigenlijk veel kosmopolitischer dan dat. SKC (zoals de cd-boekjes hem plegen te noemen) is een onverbeterlijke positivo, die zijn kijk op de dingen evenwel aan niemand lijkt te willen opdringen. En dat zijn de echten, zeg ik je.
Ik ben geen onvoorwaardelijke fan van zijn cd's, maar zijn live-optredens vind ik wél geweldig. Het is een ontwenningskuur, een bubbelbad, een sauna en een Turkse massage zo'n Zita Swoonconcert. Slechts één keer kon ik dat tot nog toe meemaken, dat was vorig jaar op Pukkelpop, een festival waar ik dit jaar niet heen ga. Vandaag tot die vaststelling gekomen, de goeie groepen staan tegelijkertijd geprogrammeerd.
SKC houdt het simpel, maar puurt uit zijn integriteit net zijn grote wapens: eerlijkheid,, oprechtheid, schoonheid. De energie die hij daarvoor moet aanwenden parelt niet langs zijn voorhoofd naar beneden. Hij ís gewoon een goed mens. Ik besloot eens een papier te vullen met de zin "Wees wat vaker Stef Kamiel". Het is er nooit van gekomen. Ik ben lui.
Liefste,
ik had het ook kunnen hebben over mensen die altijd bewust de b verzwijgen, om op die manier te pretenderen dat ze interessant zijn, terwijl ze eigenlijk irritant zijn, maar ik ga dat vanavond niet doen. Vanavond, net voor middernacht, terwijl de deur op slot is, de kat buiten wacht en de fietser overweegt om de oversteek te maken, hem niet maakt en compassie heeft met de man met het gebroken sleutelbeen. Ik ben niet goed, qua hart, qua gevoel en mijn kijk is verziekt. Maar Stef Kamiel Carlens weet ik nog naar waarde te schatten. Heel mij Stef Kamiel. Heel mij, ik betaal je. Ik ben een vogel voor de kat die het onverstoorbare leven heet.
dinsdag 31 juli 2007
Als je Brent niet langer bent

M.,
je belde me, maar ik vroeg je het kort te houden. De woorden "weetje waar je je gsm kan steken?" lagen me op de lippen bestorven, maar ik liet je enige tijd raaskallen alvorens mijn punt op een iets beschaafdere manier te formuleren. Je had het in die typisch, dwingende stijl van je over de een of andere Nederlandse cabaretier die mij, niet zonder spijt, volslagen onbekend bleek. Ik ging niet in op je verzoek om die cabaretier stande pede te YouTuben. Je klonk ontgoocheld.
Maar M., je moet begrijpen, dat al die zatte maanden hun prijs nu wel betalen. Je had een vriend die je nu niet meer hebt en dat mag je verbazen, ontgoochelen of misschien zelfs bedroeven, hij komt hoogstwaarschijnlijk niet meer terug. Jouw dalletjes waren geen dalletjes vergeleken met die van serieuze mensen en toen je me laatst in laveloze toestand voorbijliep, op een donkere avond, zonder me afdoende te herkennen, was voor mij de maat vol. Het was éng je zo te zien lopen, in die toestand, tussen die kinderen met hun ouders - zij op weg naar de auto, vluchtend voor jou, jij zwalpend een nachtwinkel binnen voor alweer een nieuwe slof sigaretten om nog wat dieper weg te kunnen zakken.
Ooit begon je als immitator, je deed dat geweldig. Er gingen toen al geruchten dat je ooit zelf zou worden wie je toen nog immiteerde. Jij gaf die geruchten lik op stuk met je grondige en intelligente zelfanalyse. Ruim een jaar later moet ik mijn mening evenwel herzien en valt het me inderdaad op hoe die geruchten toen de nagel op de kop sloegen. Je hebt je in korte tijd niet alleen nog dieper in de drank gestort, je hebt ook de Aarschotsesteenweg in Brussel ontdekt. Bovendien ben je niet langer welkom in ongeveer de helft van de cafés waar je ooit bent binnen geweest. Men treft je zelden aan zonder schaafwonden, schrammen of gescheurde kledingstukken en het in een beek tuimelen tijdens een receptie op je werk is je belangrijkste carrièrezet geweest van het afgelopen jaar.
Dan doe ik het toch beter, minder knap, minder grappig, minder sociaal en minder gecompliceerd. Ik kijk momenteel naar de tweede reeks van "The Office" en dan moet ik automatisch nog wat vaker aan je denken. Jij was ooit diegene die me op die uitstekende comedy-serie attent maakte. Ik ontdek 'm ruim te laat, maar stort me er nu met dubbel plezier op. En wat me opvalt: je hebt élke grap van David Brent klakkeloos gepikt. Werkelijk elke eigenaardigheid van Brent gebruikte jij twee jaar geleden als slagzinnetje. Alle gedragingen, elke woordspeling, je leek hem te willen zijn in al zijn oorverdovende zieligheid, je leek hem niet als een personage maar als een vriend te zien. Je hebt je aan hem vergrepen en het is verkeerd afgelopen, me dunkt. Herkende je jezelf in hem?
Het is jammer dat je mijn hoofd binnendringt wanneer ik naar "The Office" kijk. Dat had niet gehoeven. Regelmatig word ik 's ochtends wakker uit een droom waarin ik iemand heb afgeslagen, soms deel ook jij in de klappen. Ik moet daarover spreken met mijn psychiater. Veel klappen kan jij niet meer incasseren, geloof ik. Met een bek vol goude tanden zou je nog meer op het Slavische type gaan lijken, dat was een doel. Een compliment zou ik dat voor één keer wel niet willen noemen. Het gaat je goed, ik herinner me nog wonderlijke momenten die we hebben gedeeld. Ik zou het leuk vinden je nuchter te zien.
maandag 23 juli 2007
Analyse van een wieleranalyst
Beste heer Mulder,
zeggen dat ik uw stukjes in Humo op de voet volg, zou liegen zijn. Maar ben ik in voor een kolom of twee van uw sportanalyse, dan mag ik me graag verkneukelen op een nieuwe, schriftelijke schets van deze of gene nitwit in trainigspak.

Uw analyse van de genaamde Wuyts Michel, wielerverslaggver op de Vlaamse openbare omroep, heeft me bijvoorbeeld enorm geplezierd. U drukte zich weliswaar uit in een - het moet gezegd zijn - nogal onconventionele lofuiting, maar de ondertoon van uw schrijven was van een andere aard. In feite stak u de draak met Wuyts en enkel op die manier wens ik desbetreffende column ook te interpreteren. Het fenomenale geheugen van de heer Wuyts werd enkele Humo's geleden wederom in de kijker gesteld, dit maal door zijn eega, maar het is de manier waarop ú zijn fichebakkenbrein omschreef die ook mij het dierbaarst is.
Wuyts kent er alles van, misschien wel te veel. Hij leest de koers als was het een geronomeerde Marquez. Wereldliteratuur, zo lijkt het, maar jammer genoeg is Wuyts' roman niet gespeend van enige pathos, een klassieke fout van de beginnende schrijver - ik zondig er zelf uitvoerig aan, waarvoor mijn excuses - en een stiekeme gewoonte van 'm die me tot de dag van vandaag (vooral de dag van vandaag) bijzonder op de kast weet te jagen. Daar begint dan tevens, wat ik met een lelijk woord, de wielerverslaggevingverslaggeving pleeg te noemen.
Wuyts zit onzichtbaar in de woonkamer, met waanzinnige ogen. Het peddelen, de kadans, de bidons, ze maken hem gek. In een spontane opwelling, hij kan 'm niet tegenhouden, wijst hij op het sex-appeal van Sergei Ivanov. De liefkozingen aan het adres van x of y, herinneren aan de iets te geëngageerde schoolmeester die net voor zijn pensioen aan de deur werd gezet op verdenking van aanranding.
Co-commentator van dienst is José De Cauwer, een man die Rachmaninov bewondert voor diens (succesvolle?) wielercarrière, eind jaren '30, maar die ook een streepje klassieke muziek weet te waarderen. Gedurende de tweede Pyrenneeën-etappe was "kijkend Vlaanderen", de woorden liggen Jelle Cleymans in de overdreven grote mond bestorven, getuige van wat we gemakshalve een fragment uit De Cauwers i-Podverzameling zullen noemen. Onbestemd zomerse beats stuiterden de woonkamer binnen en stiekem, in alle stilte, leefde ik toch heel even mee met Wuyts die uiteindelijk ook maar zijn werk (zijn passie, zijn leven, zijn alles, zijn dood) moet zien te volbrengen in dat pershok van twee op twee.
Wuyts verklaarde terloops op vraag van De Cauwer dat hij vandaag enkel een bakje rijst tot zich had genomen, verder van voedsel verstoken omdat de plicht riep. Het is op een dergelijk moment dat de Tour zijn heroiek terugvindt. Epo is veel minder sterk dan de verslaggever en het bakje rijst. Epo is de bacterie die het aflegt tegen het gezonde bloedlichaampje dat door de rijst wordt gesymboliseerd. Michel Wuyts weet de wielerstrijd, door middel van zijn persoonlijke strijd, probleemloos in het voordeel van de autentieke sport te beslechten en net dat is zijn grote verdienste, niet zozeer de pathetische passie en de passionele pathos, laat staan de kennis.
Met vriendelijke groeten,
zeggen dat ik uw stukjes in Humo op de voet volg, zou liegen zijn. Maar ben ik in voor een kolom of twee van uw sportanalyse, dan mag ik me graag verkneukelen op een nieuwe, schriftelijke schets van deze of gene nitwit in trainigspak.

Uw analyse van de genaamde Wuyts Michel, wielerverslaggver op de Vlaamse openbare omroep, heeft me bijvoorbeeld enorm geplezierd. U drukte zich weliswaar uit in een - het moet gezegd zijn - nogal onconventionele lofuiting, maar de ondertoon van uw schrijven was van een andere aard. In feite stak u de draak met Wuyts en enkel op die manier wens ik desbetreffende column ook te interpreteren. Het fenomenale geheugen van de heer Wuyts werd enkele Humo's geleden wederom in de kijker gesteld, dit maal door zijn eega, maar het is de manier waarop ú zijn fichebakkenbrein omschreef die ook mij het dierbaarst is.
Wuyts kent er alles van, misschien wel te veel. Hij leest de koers als was het een geronomeerde Marquez. Wereldliteratuur, zo lijkt het, maar jammer genoeg is Wuyts' roman niet gespeend van enige pathos, een klassieke fout van de beginnende schrijver - ik zondig er zelf uitvoerig aan, waarvoor mijn excuses - en een stiekeme gewoonte van 'm die me tot de dag van vandaag (vooral de dag van vandaag) bijzonder op de kast weet te jagen. Daar begint dan tevens, wat ik met een lelijk woord, de wielerverslaggevingverslaggeving pleeg te noemen.
Wuyts zit onzichtbaar in de woonkamer, met waanzinnige ogen. Het peddelen, de kadans, de bidons, ze maken hem gek. In een spontane opwelling, hij kan 'm niet tegenhouden, wijst hij op het sex-appeal van Sergei Ivanov. De liefkozingen aan het adres van x of y, herinneren aan de iets te geëngageerde schoolmeester die net voor zijn pensioen aan de deur werd gezet op verdenking van aanranding.
Co-commentator van dienst is José De Cauwer, een man die Rachmaninov bewondert voor diens (succesvolle?) wielercarrière, eind jaren '30, maar die ook een streepje klassieke muziek weet te waarderen. Gedurende de tweede Pyrenneeën-etappe was "kijkend Vlaanderen", de woorden liggen Jelle Cleymans in de overdreven grote mond bestorven, getuige van wat we gemakshalve een fragment uit De Cauwers i-Podverzameling zullen noemen. Onbestemd zomerse beats stuiterden de woonkamer binnen en stiekem, in alle stilte, leefde ik toch heel even mee met Wuyts die uiteindelijk ook maar zijn werk (zijn passie, zijn leven, zijn alles, zijn dood) moet zien te volbrengen in dat pershok van twee op twee.
Wuyts verklaarde terloops op vraag van De Cauwer dat hij vandaag enkel een bakje rijst tot zich had genomen, verder van voedsel verstoken omdat de plicht riep. Het is op een dergelijk moment dat de Tour zijn heroiek terugvindt. Epo is veel minder sterk dan de verslaggever en het bakje rijst. Epo is de bacterie die het aflegt tegen het gezonde bloedlichaampje dat door de rijst wordt gesymboliseerd. Michel Wuyts weet de wielerstrijd, door middel van zijn persoonlijke strijd, probleemloos in het voordeel van de autentieke sport te beslechten en net dat is zijn grote verdienste, niet zozeer de pathetische passie en de passionele pathos, laat staan de kennis.
Met vriendelijke groeten,
vrijdag 20 juli 2007
Lijpkees

Het Belspel op vrijdagnamiddag. Er wordt gezocht naar dingen die je op school terugvindt. Conny gokt op krijt, Patrick gaat voor een lessenaar. Onjuist.
Het onder de zonnebank roodaangelopen juffie heb ik nog nooit gezien. Ze ziet er dan ook niet uit alsof je haar zou willen onthouden. Juk, nee. Alsof ze met haat kop in de cocktailsaus is gevallen. En ze staat daar maar op ergerlijke wijze te stamelen en leuk te doen.
Roger gokt op behaatjes die kleine meisjes hebben laten rondslingeren, Pierre denkt aan orale seks. Onjuist. Vijf seconden consternatie. Dan een soort verontschuldiging. Ik voel het einde van de wereld naderen, de leegheid lijkt compleet. Heeft Dwarskijker dit gezien? The cynical bastard. En wat heeft hij erover te vertellen dat u en ik niet zelf kunnen verzinnen?
Orale seks op school, met Pierre. Meester Pierre gearresteerd na aanklacht verschillende ouders bij politie. Dochtertje kwam huilend thuis na aanranding. Parket stelt onderzoek in naar meester Pierre. Handlanger Roger wordt ondervraagd. Wordt er hier een netwerk opgerold? Pierre was altijd al een eenzaat, maar wel een vriendelijke man. Waarom is hij door het lint gegaan?
Zijn we trouwens op zoek naar attributen die we terugvinden in de kleuterklas, in het lager of middelbaar onderwijs? Zitten we verkeerd met onze gedachten? Waar ligt voor de pedofiel de leeftijdsgrens? Heeft hij misschien een dochter in het vijfde leerjaar? Ontluikt daar het een en ander, misschien?
Wat horen mensen op vrijdagnamiddag te doen? Langs de Tour heen zappen of moet die tv eigenlijk gewoon uit staan? Waarom zag ik deze fragmenten uit het Belspel?
En waar was u op vrijdagnamiddag in het verstikkende Vlaanderen dat de Verenigde Staten achternaholt, zonder één spat van dat allesverterende chauvinisme mee over te nemen en er een soort gigantisch cultureel en moreel verval voor in de plaats te stellen, waarvan dan gezegd wordt dat het zo moet omdat het in andere, belangrijkere regio's ook zo gebeurd. Impliciet.
Jukkie!
Abonneren op:
Posts (Atom)


