maandag 2 november 2015

Beste meneer Grunberg

Mijn naam is Ali en deze week bezocht ik in bibliotheek Tweebronnen te Leuven de tentoonstelling ‘Ich will doch nur, dass ihr mich liebt’ die volledig aan uw leven gewijd is. Het was erg fijn, ik denk dat ik langer dan een uur binnen bleef. Nadien werd ik uitgenodigd om iets in het gastenboek te schrijven, maar het leek me onzinnig om zomaar een banaal ‘Heel interessant’ neer te pennen, zonder in feite de tijd te nemen om iets langer bij de tentoonstelling stil te staan. De tentoonstelling is immers zodanig uitgebreid en overrompelend dat ik er ook nog aan bleef denken toen ik in het café van de bibliotheek ‘De oude man en de zee’ uitlas, onderwijl nippend van een chocochino. (Het was mijn eerste kennismaking met de chocochino. In het geval dat u zelf nog nooit een chocochino hebt gedronken, wil ik ‘m u van harte aanbevelen. De chocochino maakte mij erg lucide. ‘De oude man en de zee’ is overigens een aardig boekje. Ik heb een hoop bijgeleerd over visvangst.)

Ik heb verschillende van uw boeken gelezen en ben altijd geïntrigeerd geweest door uw personage. Ik zeg uw ‘personage’ omdat ik me nooit van de indruk heb kunnen ontdoen dat u zich ergens achter verschuilt. Waarachter u zich verschuilt daar heb ik vooralsnog het raden naar. Uw joodse neus maakt van u alleszins niet bij voorbaat een underdog. Wellicht bent u gewoon een heel verlegen man. Waarschijnlijk moet ik het niet verder gaan zoeken. Ook ben ik overtuigd van uw goede bedoelingen.
In de tentoonstelling las ik, en ik had het ook al eerder gelezen, dat u schrijft om te leren leven. Dat klinkt niet eens zo gek. Het is aannemelijk dat sommige mensen al doende moeten leren leven. Maar als u het zegt weet ik toch niet zeker of u het meent. Toch veronderstel ik dat u serieus was toen u die uitspraak deed. Ik denk dat u veel vaker serieus bent dan ik denk.

Ik las ‘Blauwe maandagen’ toen ik 18 was - ik ben nu 28 - en was erg onder de indruk over uw levensloop zoals u die in dat boek beschrijft. Uw levensloop was totaal anders dan de mijne, veel interessanter bovenal. Omdat een lezer niet zelden wordt getriggerd om zelf te gaan schrijven wanneer hij een goed boek leest, nam ik me voor om ook ten laatste op m’n drieëntwintigste te debuteren als romancier. Maar dat is niet gebeurd. In tegenstelling tot u ging ik wel studeren en begon ik bijvoorbeeld geen uitgeverij, en in tegenstelling tot u ging ik rond mijn twintigste niet naar de hoeren. Ik wil hiermee maar aantonen dat ik niets interessants had om over te schrijven. Daarom debuteerde ik dus niet op mijn drieëntwintigste. En succesvol was ik al evenmin op die leeftijd. Of toch. Op mijn drieëntwintigste had ik mijn eerste en enige relatie. Daar zou ik bij gelegenheid eens een hele lange tekst over moeten schrijven.

Op de tentoonstelling heb ik erg moeten lachen om uw moeder. (Als ik deze tekst kon voorlezen zou ik nu een korte stilte laten vallen, maar dat zou u om heel veel verschillende redenen natuurlijk niet kunnen appreciëren. Aan andermans moeder raakt men niet en zeker ook niet aan de uwe. Wat is dat nu ook tussen u en uw moeder? Bent u werkelijk door haar geobsedeerd of is dat ook maar een van uw Spielereien?)

De documentaire die vorig jaar over u en uw moeder gemaakt werd (tevens te zien op de expo), is erg ontroerend. Zij takelt af en wij zien haar naast u op een stoel in de tuin zitten waar u op uw Apple-computer aan een tekst werkt. Uw moeder lijkt heel erg veel van u te houden daar in die tuin. Ik las op de tentoonstelling dat zij u wel tot drie keer per dag telefoneert. Of u belt haar. Want u houdt ook heel erg veel van uw moeder. Maar in de docu is het zij die de show steelt. Ze noemt u aan de telefoon haar ezeltje en haar krullebolletje. Dat is heel erg mooi om te zien en te horen. Ze noemt u ook haar motek. ‘A person who is cute, considerate and sweet’, leert Google mij. Vreemd dat een woord met een harde klank als ‘tek’ zo’n mooie betekenis kan hebben.

Wat onthoud ik nog meer van de tentoonstelling ‘Ich will doch nur, dass ihr mich liebt’?
Dat u gepingpongd hebt op de boekvoorstelling van ‘Figuranten’. Dat u naast schrijver ook een soort bedrijfsleider bent met heus personeel in dienst. (Chauffeurs hebt u en u hebt of had iemand in dienst om uw faxen te ordenen.) Met uw personeel, stagiairs inbegrepen, doet u sinds enkele jaren ook teambuildingactiviteiten.
Om uw veertigste verjaardag te vieren vroeg u aan een aantal mensen om u te vergezellen naar een klein stadje in Argentinië. Zij betaalden de vliegtickets, u het hotel. Deze mensen spelen een rol in uw leven, las ik, maar die woorden kwamen niet rechtstreeks uit uw mond. Op de expo zegt een van die mensen in een tekstballonnetje dat hij uw beste vriend is. Een andere man zegt dat u geen vrienden hebt. Wie gaat nu helemaal naar Argentinië om de verjaardag te vieren van iemand met wie hij niet bevriend is? Ik vrees dat het dergelijke details uit uw leven zijn die er voor zorgen dat ik u nooit een hele interessante man zal vinden. Maar dat is verder niet belangrijk.

Ik hou van uw werk en dat is wat telt. Uw boeken (vooral uw eerste boeken, t.e.m. ‘De joodse Messias’) oefen(d)en - ik heb ze jaren geleden gelezen - een onbestemde kracht op mij uit. Het is daarom dat ik nu een Wordbestand kan openen met de naam ‘Arnon Grunberg.doc’ waarin ik destijds enkele leuke passages uit ‘Blauwe maandagen’ en ‘Figuranten’ heb genoteerd. Zo is er deze uit
‘Figuranten’ die ik nog steeds heel grappig vind:

‘Meneer Frohlich had een rol voor me. In een grote Nederlandse speelfilm. Ik moest iemand spelen die de trap af werd gegooid. Mijn tekst bestond uit de woorden : ‘sodeju hé.’ Hoe het kwam dat iemand die de trap af werd gegooid in zijn val de woorden ‘sodeju hé’ uitsprak was mij een raadsel. Maar gelukkig hoefde ik daar niet over na te denken. Het moest allemaal heel snel gebeuren, een paar dagen nadat we terug waren uit Parijs. “Je kan het, lieveling”, had meneer Frohlich gezegd, “ik voel dat je het kan.”’

Zo. Als motivatie om uw tentoonstelling te bezoeken moeten deze regels volstaan.
Ik zal mijn ijverige best doen om andere mensen warm te maken voor de tentoonstelling, maar in mijn nabije omgeving wordt er niet zo heel veel gelezen. (Ik wilde daar nog ‘helaas’ aan toevoegen, maar ik wil niemand het gevoel geven dat hij of zij veel moet lezen om mijn vriend te mogen zijn.) Toch zal ik zeker nog vrienden en kennissen zover krijgen dat ze de tentoonstelling gaan bezoeken. Voor twee euro kunt ge immers niet sukkelen, zoals wij dat hier zeggen.

Met grondige groeten

Ali

P.S.: ‘De geschiedenis van mijn kaalheid’ dat u schreef onder het pseudoniem Marek Van der Jagt vond ik uw enige stomvervelende boek. Het was na dat boek dat ik beslist heb om enkele jaren niets meer van u te lezen.

P.P.S.: Probeer de chocochino. U zal voortaan altijd in mijn gedachten zijn als ik een chocochino drink.

zaterdag 10 oktober 2015

Tereza

Tereza in de keuken met haar blauwe ogen
kijkt mij aan in een andere taal dan de hare
en ik lach naar haar met mijn hand voor mijn mond
en mijn hoofd op rood


breek mijn hoofd over tweeduizend vragen
waarvan de duizendste luidt
Tereza, meisje van achter de bergen
wil je mijn leven in of wil je mijn leven uit?

maar dat vraag ik haar niet want niets zo triest
voor een journalist als het antwoord al kennen

dus ik laat haar gaan en later malen
de vragen nog steeds door mijn vallende hoofd
en haar ogen blauw op de wijzerplaat
zijn voor altijd weg maar voor altijd mooi

maandag 17 augustus 2015

Machteloos tegenover De Lijn

Al vijftien jaar maak ik geregeld gebruik van De Lijn. De bus brengt mij waar ik moet zijn, ik ben een tevreden klant. Op zondag 2 augustus ging het echter mis.
In Sint-Joris-Weert wacht ik samen met vier andere mensen op de bus van 21:30, die van Waver naar Leuven rijdt. Ik betaal mijn busrit altijd per sms, dus verstuur ik alvast het berichtje. Prijs: 1,80 euro.
De bus is mooi op tijd, vertraagt.. en trekt weer op ter hoogte van de bushalte. Verbijsterd kijken wij toe hoe de bus uit het zicht verdwijnt.
Heeft niemand zijn hand opgestoken ten teken dat we wilden opstappen? Ikzelf niet, moet ik bekennen, ik heb er niet eens bij stilgestaan. Het leek me wel zo logisch dat we wilden opstappen, we stonden aan de bushalte waar op dat moment van de week maar om de twee uur een bus passeert. Een van ons verklaart wel degelijk zijn hand te hebben opgestoken, maar alle vijf zijn we het er over eens dat dat op een zondagavond niet nodig zou moeten zijn om een Lijnbus te laten stoppen.
Maar daar staan wij dan, in een dorp op zondagavond, op tien kilometer van onze bestemming. De Lijn heeft ons niet bediend. Er zal vanavond vanuit Sint-Joris-Weert nog één bus naar Leuven rijden. Over twee uur, net voor middernacht. Daar dan maar op wachten? En wat als wij heel dringend in Leuven moeten zijn? Taxi bellen?

Dit voorval kan uiteraard niet zonder gevolg blijven. Op maandag 3 augustus bel ik de klantendienst van De Lijn om een klacht in te dienen. Aan de telefoon deelt een elektronisch stem mij mee dat mijn gesprek dertig eurocent per minuut zal kosten. Voor ik een persoon aan de lijn krijg, vertelt dezelfde stem mij gedurende vijf minuten dat mijn wachttijd minder dan één minuut bedraagt. Dat begint niet goed.
Eenmaal doorverbonden doe ik het relaas van wat er de vorige avond gebeurd is. Een vriendelijke man luistert naar mij en noteert (naar ik mag aannemen) mijn klacht.
Overigens blijf ik zelf heel rustig, want wat kan een klantendienstmedewerker er aan doen dat een buschauffeur niet wil stoppen?
Ik druk mijn wens uit dat de buschauffeur een gesprek zal hebben met zijn chef of eventueel gesanctioneerd zal worden voor zijn gedrag. De Lijn doet aan dienstverlening en rotte appels binnen het bedrijf die weigeren hun dienst te verlenen, moeten daar op aangesproken worden. In andere bedrijven waar diensten worden verleend, blijft een slechte service ook niet zonder gevolg.
Ik vraag de klantendienstmedewerker ook of De Lijn zo inschikkelijk wil zijn om mijn gemaakte kosten te betalen, zijnde 1,80 euro voor het busticket en de kosten die ik maak voor het telefoongesprek. De man noteert mijn vraag.
(Na het gesprek zal blijken dat mijn gesprek met de klantendienst van De Lijn 19 minuten heeft geduurd, waarvan ik er dus vijf in de wachtrij stond Een rekensommetje leert mij dat ik na dit gesprek dus 5,70 euro lichter ben. Binnen 45 werkdagen mag ik een antwoord verwachten op mijn klacht.)

Op woensdag 5 augustus kreeg ik per mail al antwoord op mijn klacht. De Lijn excuseert zich voor het voorval en zegt een zo goed mogelijke dienstverlening te willen garanderen.
‘Uw melding werd aan de verantwoordelijke van de chauffeur overgemaakt voor verdere opvolging. Met de gegevens die u ons bezorgde, zullen wij de nodige acties ondernemen om dit in de toekomst te voorkomen.’
‘Op uw vraag voor een compensatie kunnen wij helaas niet ingaan. Wij danken u voor uw reactie die bijdraagt tot het verbeteren van onze kwaliteitscontrole. Met vriendelijke groeten.’

Zaak afgesloten? Als het aan De Lijn ligt wel blijkbaar. De Lijn maakt zich er van af met enkele algemeenheden die ook op duizend andere klachten van toepassing kunnen zijn. Ik krijg geen tegemoetkoming van de door mij gemaakte kosten (nog het enige dat ik zou kunnen afdwingen). Ik voel me machteloos. De Lijn blijkt voor haar klanten onbenaderbaar te zijn. Elektronische formulieren en dure klantendiensten met lange wachttijden moeten mij op een veilige afstand houden. Waar kan ik terecht voor een face-to-face-gesprek? Moet ik daarvoor naar het hoofdkantoor in Mechelen?

Een buschauffeur kan mij voorbijrijden wanneer hij daar zin in heeft. De Lijn zal dan ‘de nodige acties ondernemen om dit in de toekomst te voorkomen’. Wat mag dat dan wel zijn? Krijg ik hier nog verdere informatie over? Transparantie?
Het wordt een klant ook lastig gemaakt om met De Lijn contact op te nemen. Via de website kan het natuurlijk elektronisch (en gratis), maar wie liever een stem hoort en hoopt op wat begrip, die betaalt 30 eurocent per minuut. Een mens wordt dus bepaald niet aangemoedigd om de klantendienst te contacteren. Voortdurend spookt de gedachte door je hoofd dat je belt aan 30 eurocent per minuut. Is dit publieke dienstverlening?

In haar elektronisch antwoord op mijn klacht nodigt De Lijn mij nog uit om opnieuw contact op te nemen als ik nog bijkomende vragen heb. Opnieuw telefonisch dan of kan ik deze keer iemand in levende lijve spreken? Lijkt me onwaarschijnlijk, tenzij ik naar het hoofdkantoor in Mechelen ga (waar ik dan wellicht ook niemand te zien krijg). Ik wil echter de terugbetaling van de door mij gemaakte kosten. Dat lijkt me niet onredelijk. De papieren die kunnen bewijzen dat deze kosten inderdaad gemaakt zijn, hou ik tot nader order binnen handbereik.

donderdag 13 augustus 2015

"Op 13 augustus is de aarde opgebruikt"

"Global Footprint Network geeft op zijn website aan dat Earth Overshoot Day in 2006 nog in oktober viel. Op minder dan tien jaar tijd is deze symbolische datum dus twee maanden opgeschoven."

Zal het er in de komende jaren op verbeteren in die zin dat de datum weer zal opschuiven naar september of oktober? Nee, hé?

De mens vindt zichzelf veel te belangrijk, is hoogmoedig, als hij vindt dat hij de aarde om zeep aan 't helpen is. De aarde gaat niet om zeep, ze verandert gewoon. Het is de mens zelf die door zijn gedrag op de aarde in de problemen komt. Dat zijn twee totaal verschillende dingen.

Persoonlijk vind ik het niet erg dat de mens een situatie creëert waarin hij zijn eigen voortbestaan op het spel zet. Ik ben meer begaan met ijsberen en andere dieren die geen schuld treffen maar die veel vroeger dan de mens in de problemen komen en met uitsterven worden bedreigd. Het voortbestaan van de mens, een meer destructieve dan constructieve soort, interesseert mij op zich niet. En het is duidelijk dat een meerderheid van de andere 7,125 miljard mensen diezelfde mening is toegedaan, al zullen de meesten onder hen dat voor zichzelf nog niet beseffen.

Als het voortbestaan van de mens ons werkelijk zou interesseren zouden we ons gedrag wel aanpassen. Maar, al het gelul over 'onze kleinkinderen' ten spijt, tot zo'n aanpassing is de mens niet in staat. Dit probleem is te groot voor de mens.

Is dat erg?
Media en activisten geven ons wel die indruk. Ja, zelfs al meerdere decennia vinden zij dat we ons deze kwestie serieus moeten aantrekken.
Maar wie kan nu decennialang iets heel erg vinden? Dan heb je toch geen leven meer?
Ik vind het veel erger dat ik mij al mijn hele bewuste leven ergens grote zorgen over moet maken, dan dat ik het erg vind dat het de toestand van de planeet is waarover ik mij zorgen moet maken.
Liever een zorg minder dan nog eentje erbij, nietwaar? Vooral als ik tegenover deze zorg vrijwel machteloos sta.

Ik vind het dus erger dat ons (nog steeds, of steeds maar weer) wordt aangemaand om bij dit soort nieuws stil te staan en eventueel eens na te denken over ons gedrag en hoe we dat zouden kunnen aanpassen, dan het nieuws dat we de aarde naar de kloten helpen op zich.
Dat de mens zijn voortbestaan in gevaar brengt, weet ik ondertussen wel. En dat de situatie er niet beter op zal worden (immer toenemende economische belangen, quoi), weet ik nu ook wel. Tien jaar geleden was het nog anders, maar ondertussen onthaal ik dit nieuws met enig schouderophalen. Vertel mij liever iets dat ik nog niet weet, media. Iets 'nieuws'.

dinsdag 4 augustus 2015

Mijn eigen Wikipedia-pagina (enkel nog maar de inleiding)

Ali met de pet

 Ali met de pet (Leuven, 18 januari 1987) is een Belgische schrijver, journalist en filantroop. Hij maakte naam met satirische teksten, journalistiek werk en een onstuitbare stroom aan totale nonsens.

Ali is geboren in Leuven, België, maar groeide op in Sint-Joris-Weert, waar hij tot en met het tweede leerjaar naar de Vrije Basisschool ging. Daarna liep Ali nog school in Heverlee, Leuven en Brussel.

Op twaalfjarige leeftijd begon Ali Humo-artikels in mappen te bewaren. Zijn interesse voor taal en het geschreven woord bracht hem ertoe zelf te beginnen schrijven, eerst dagboeknotities en gedichten, later blogposts, Facebookstatussen en journalistiek werk.
Thema’s die Ali behandelt in zijn werk zijn de media, de politiek en andere flauwe zever.
Teksten van Ali zijn gepubliceerd in schoolkrantjes, in diverse bladen, op nieuws- en cultuurwebsites en op zijn Facebookprofiel. Een gedicht van Ali werd voorgelezen op de begrafenis van zijn grootmoeder. Momenteel werkt Ali aan een Wikipedia-artikel over zichzelf.
 Ali krijgt zowel lovende als kritische reacties op zijn werk.

INHOUD

1. Algemeen

2. Levensloop
2.1. Jeugd
2.2. Schrijver
2.3. Veelzijdigheid

3. Oeuvre
3.1. Dagboeken
3.2. Gedichten
3.3. Facebook-statusupdates
3.4. Journalistiek werk
3.5. Overige teksten

4. Lijst met onderscheidingen en prijzen

5. Trivia

6. Externe links

51 Facebookvrienden

Ik heb 51 Facebookvrienden. Ik wist dat dat een laag aantal is en ik was eens benieuwd wat dan een 'normaal' aantal zou zijn.
Daarom heb ik gekeken hoeveel Facebookvrienden mijn eigen Facebookvrienden hebben. Van 48 vrienden kon ik die gegevens bekijken, van drie niet.
Het gemiddelde aantal vrienden van deze 48 personen is 632. Mijn Facebookvrienden hebben dus gemiddeld 12 keer meer Facebookvrienden dan ik.
Mijn Facebookvriend met de meeste Facebookvrienden heeft 3938 Faceboo...kvrienden. Als ik dat cijfer niet meetel daalt het gemiddeld aantal van 632 naar 561. Dat is precies 11 keer zoveel als mijn eigen Facebookvriendenaantal van 51.
Slechts één van mijn Facebookvrienden heeft minder dan 150 Facebookvrienden en slechts vier van mijn Facebookvrienden hebben minder dan 200 Facebookvrienden.
Met mijn schamele 51 zit ik dus nog eens heel diep onder de ondergrens. Ik heb dus nog bijna drie keer minder Facebookvrienden dan mijn Facebookvriend met het kleinste aantal Facebookvrienden.


Uit dit alles trek ik twee conclusies.
1. Jullie betekenen heel veel voor mij
2. Ik beteken heel weinig voor jullie

Bedankt.

FM Brussel wordt (niet) opgedoekt

Jammer van FM Brussel...
Verder is er ook het ontslag van Anne Brumagne, hoofdredacteur van Brussel deze week/AGENDA magazine. Haar collega's betreuren dit ontslag en zullen daar wel hun redenen voor hebben.
Zelf heb ik echter enkel onaangename herinneringen aan die vrouw. Als student liep ik stage bij Agenda en zelden heb ik te maken gehad met iemand die mij zo sterk het gevoel gaf dat ik 'niet welkom' was. Behoorlijk onaangenaam destijds.
Halverwege mijn stage had ik thuis ...een epilepsieaanval en ik moest een tijdje herstellen. Na die aanval had ik bij Agenda vaak problemen om goedlopende teksten te schrijven en om op de juiste woorden te komen. Dat heeft ook na mijn stage zeker nog drie maanden geduurd. Nooit heeft mevrouw Brumagne naar mijn gezondheid geïnformeerd en voor haar eindbeoordeling heeft ze mijn situatie niet in rekening gebracht, waardoor het aan het eind van de rit leek alsof ik niet tot veel in staat was geweest omdat ik niet bekwaam of te weinig gemotiveerd was.
Jammer dus voor mevrouw Brumagne dat ze haar job niet kan behouden (ze vindt wel snel iets anders, natuurlijk), maar fijn voor alle studenten die in de toekomst stage willen lopen bij Brussel deze week of Agenda. Voor de rest lopen daar immers genoeg fijne mensen rond.

dinsdag 28 juli 2015

Reacties op P.'s tekst over 'de stand van de maatschappij'

Vollédig akkoord met jouw tekst. Alleen: waarom nog schaamte voor je somberheid? Omdat je je lezers zou afschrikken? Mag het alstublieft? Het is toch niet meer dan normaal dat een weldenkend mens hier somber van wordt? Dat totale gebrek aan stijl (het juiste woord) dat deze tijd begint te kenmerken, waar we nu écht niet meer omheen kunnen, en dat steeds minder kritiek verdraagt nu ook laffe, zich van veel ironie bedienende, intellectuelen er zich geen zorgen meer over willen maken - daarbij zijn schaamte en woede volledig op hun plaats. Maar, en dat weten we gelukkig ook, daar schieten we niks mee op. Waarden (en normen) zijn betuttelend en totaal belachelijk, einde discussie, en de puinhoop die o.a. daarvan het gevolg is krijgt vorm. Maar toch zal je zien dat ook wij, gevoelige zielen, onszelf zullen verbazen door flexibel genoeg te blijken om hiermee te leren omgaan. Met vallen en opstaan weliswaar en geregeld vol afschuw onze blik afwendend, maar het zal lukken. Dat filmpje van die stomdronken 14-jarige meisjes die in een disco op Mallorca in één minuut zoveel mogelijk piemels in hun mond moesten stoppen heb ik alleszins overleefd, net als dit filmpje van twee van de meest bejubelde ‘artiesten’ (en dus voorbeeldfiguren) op deze aardbol. https://www.youtube.com/watch?v=pbW6xKrTaak

*

Ook typisch voor de tijdsgeest dat jij je (als 'gewone man' én intellectueel) altijd nog een beetje zou moeten schamen om te zeggen wat je denkt als het over 'de toestand van onze samenleving' gaat. Jouw 'sombere boodschap' past immers niet in het opgeklopte kermissfeertje dat onze maatschappij omgeeft en wie denk je wel dat je bent om zo'n uitgesproken standpunt in te nemen, om kritische kanttekeningen te maken bij dat leuke leven dat toch zo hysterisch hard leuk moet blijven (hoewel we - hallo, populaire Dirk De Wachter - tot over onze oren onder de pillen zitten)? Voor mij ben je verdomme een van de meest interessante mensen die over de maatschappij zijn mond opendoet. Een van de weinige bovendien. Zo goed overdacht en geformuleerd. Zo de nagel op de kop. Zonder slogans. Laat die schaamte vallen. Wat jij hierover schrijft mag echt wel gehoord worden. Als omhoog gevallen politici elke keer opnieuw mordicus pretenderen 'de waarheid' te spreken, terwijl het enkel om hun eigen waarheid gaat, waarom zou jij je dan moeten excuseren? Je bent toch filosoof? Of is dat ook weer een discipline die anno 2015 bespot mag worden omdat ze niets bijdraagt aan onze materiële mogelijkheden in de consumptiemaatschappij?

woensdag 22 juli 2015

Witte gordijnen e.a.

Een halogeenlamp met twee knoppen: een voor de grote lamp en een voor het leeslampje.
Aan de knop voor het leeslampje hangt een kleine stoffen steenbok.
Een bladwijzer met daarop ‘Meisje met de parel’ van Johannes Vermeer.
Een groen kussen dat niet enkel groen is maar ook rood en wit. Doch, oppervlakkig bekeken is het groen. Onderzoek leert dat de kleine afbeeldingen die op het kussen staan geprint bijna allemaal aan een feest refereren. (Kerst)boompjes, trommels, eendjes, paaseieren, bloemen, kersen, ongeopende cadeautjes, kransen.
Een deken (zo eentje om mee in de zetel te kruipen) met daarop de afbeelding van een knuffelbeer (geen échte beer) en eronder de tekst I MISS YOU SO MUCH.
Een kalender van 11.11.11 met grote witte vakken voor alle dagen van de maand. Op de dagen waarop er iets leuk gebeurde, staat een smiley getekend. Twee horizontale streepjes voor de ogen, een verticaal streepje voor de neus en een naar boven gebogen lijntje voor de (lachende) mond.
Enkele honderden kleine witte papiertjes in een plastieken doosje. Op het bovenste staat geschreven zonder de letter N erachter VUILZAKKE. Op een ander staat geschreven Z9GhN2.
Een kaartje met daarop afgebeeld twee in rood getekende katten en bloemen in de vorm van hartjes. De tekst op de voorkant luidt ‘Miauwy Holidays’. De verzenders hebben achteraan geschreven: “We wensen je het komende jaar veel vreugde en zonneschijn, zodat je elke dag opnieuw tevreden en gelukkig kunt zijn”
Twee fietslichten: een rood en een wit.
Oortjes om mee naar muziek te luisteren.
Een bankkaartlezer. Een batterijoplader. Twee batterijen. Een paar oordopjes. Twee usb-sticks. Een dictafoon waarvan het klepje voor de batterijen is afgebroken.
DVD’s en boeken: ‘Goldenvoice presents Coachella’, ‘Greetings From Tim Buckley’, ‘Stanley Kubrick Collection: Eyes Wide Shut’, ‘Den Fördömde’, een zeer beduimeld woordenboekje Engels-Nederlands, ‘Misdaad en straf’, ‘Bullhead’, ‘The Wrestler’, ‘Quentin Tarantino’s Death Proof’, ‘Badlands’.
Een gele post-it waarop staat geschreven: MA 19.01 13u30.
Deodorant. Nivea Men.
Drie balpennen van het Vlaams Belang met daarop het websiteadres (vlaamsbelang.org) en een telefoonnummer (016/204.301).
Een balpen van Bilbo Records. En een van Tesla. En een waarop staat geprint despoorwegenwervenaan.be. En een van Telenet
Twee stickers van Hart boven Hard.
Een cartoon van Wauter Mannaert uit Brussel Deze Week waarop een politicus en een ondernemer staan afgebeeld die tongzoenen. Het bovenschrift luidt: ‘Uplace or mine?’.
Een leeg doosje Dafalgan 500mg.
Een halssnoer.
Een elastiekje. Een paperclip. Een gele markeerstift.
Twee sleutelbossen (beide zonder sleutelhanger). De ene met twee sleutels (buitendeur en binnendeur), de andere met drie sleutels (buitendeur, binnendeur en fietsslot).
Drie postzegels van één euro met daarop afgebeeld Lambik (twee keer) en tante Sidonia (één keer).
Vier lege blikjes van 330ml. Drie lege blikjes Lipton Original Ice Tea en één leeg blikje Coca-Cola Cherry.

dinsdag 21 juli 2015

Een van de mooiste meisjes

Enkele dagen geleden kwam ik een van de mooiste meisjes tegen die ik in afgelopen jaren heb leren kennen maar met wie ik nooit langer dan enkele minuten heb gepraat. Ook nu praatten we niet langer dan enkele minuten. We praatten waarschijnlijk hooguit één minuut. In die minuut stelde ik wel de vraag waarvan ik nooit had vermoed dat ik ze ooit zou stellen. Of ze eens iets met mij wilde gaan drinken. En ze wilde.
Ik verraste mezelf volledig met die vraag. Ik was al even verrast door haar antwoord, dat zonder aarzeling kwam.

Donderdag. Ik moet alle voorbereidingen treffen. Hoe je te gedragen wanneer je hebt afgesproken met een van de mooiste meisjes die je nog maar nauwelijks kent en met wie het dus nog (en dat klinkt zo fout) ‘spannend’ is? Wat is er belangrijker voor een jongen dan een goed figuur slaan tijdens een afspraak met een heel mooi meisje dat hij nog maar nauwelijks kent? Niks is belangrijker. Helemaal niks. Mooie meisjes zijn de allerbelangrijkste reden waarom ik wil leven. Echt de allerbelangrijkste. Mooie meisjes zijn de zon, de zee, het gras, de kleuren rood, geel en paars, dat allemaal samen. Een knuffel, een omhelzing, een kus, dat allemaal samen. Ze geven mij hoop en maken mij een beetje gelukkiger.

Ze lacht altijd. Niet luidop, maar haar gezicht lacht altijd. Niet haar mond, maar haar ogen lachen altijd. Ze heeft vaak last van nekpijn, maar ze lacht. Het gaat vanzelf, ze hoeft er niets voor te doen. Evenmin hoeft er iets voor te gebeuren. Ze gaat de deur uit en ze lacht. Alle jongens willen dat ze naar hen lacht. Misschien lacht ze ook naar alle jongens en mogelijk zaait ze daarbij heel veel verwarring.
Hoe zei ze het ook alweer in ons gesprek van één minuut? Ik zei dat het hopelijk nog steeds mooi weer zou zijn. Zij hoopte, en het zijn haar woorden, op een ‘zwoele avond’. Ze lachte en verwarde me.

Ik weet niet waarover ik met haar wil praten. Ik hoop het aan haar lach en haar ogen te kunnen overlaten. Die zullen woorden waarschijnlijk niet zo belangrijk maken.
Ik moet haar ogen in de gaten houden. Eén moment van onoplettendheid en haar ogen kunnen mijn pantser doorboren. En als dat gebeurt denk ik niet dat ik haar ooit nog durf te zien.

Gezien in Leuven: N-VA claimt Vlaamse Feestdag

Vandaag is/was het de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap, oftewel de Vlaamse Feestdag. Op zich een objectief gegeven waar ik niks op tegen kan hebben. Elk werelddeel, land, dorp, vriendengroepje mag voor mijn part een dag uitkiezen om jaarlijks een feestje te bouwen. Dus ook de regio Vlaanderen, de Vlaamse Gemeenschap.
Het woord 'Vlaanderen' lijkt dan wel besmet door zelfgenoegzame Vlaams-nationalisten, geen enkele politieke partij kan 'Vlaanderen' opeisen. Groen niet meer dan SP.A, N-VA niet meer dan Vlaams Belang. Want Vlaanderen als regio heeft weinig met politiek te maken, het is gewoon de naam van een bepaald stuk grond in België, ja, inderdaad, in België. Of in Europa, zo u wil. Of in de wereld.

Maar de politiek claimt de Vlaamse Feestdag wél. Met name (en onlogisch is het natuurlijk niet) de succesvolle partij N-VA.
Dat Geert Bourgeois een speech geeft, dat is doodnormaal, dat hoort bij zijn functie. Dat Bourgeois in die speech N-VA-standpunten binnensmokkelt, dat kan hem ook nog vergeven worden, daarvoor is hij politicus. Maar dat (en hoe) ik N-VA vandaag in Leuven zag, heeft me toch een beetje verrast.

Want wat zag ik in de drukste winkelstraat van Leuven, de Diestsestraat? Mensen in N-VA-t-shirt die vlijtig N-VA-ballonnen aan buggy's vastknoopten. Buggy's vooral van mensen met 'een kleurtje', buggy's van allochtone vrouwen (sommigen met hoofddoek) die waarschijnlijk (maar dat kan je natuurlijk nooit zeker weten) geen speciale sympathie hebben voor N-VA (of voor eender welke andere Vlaamse partij); vrouwen die misschien totaal niet bezig zijn met onze politiek, misschien niet eens een benul ervan hebben. (Omdat ik in Leuven regelmatig met allochtonen in contact kom, weet ik dat veel van die mensen onze nationale (of Vlaamse) politiek inderdaad nauwelijks volgen. In het bijzonder heb ik vrouwen uit moslimlanden nog nooit op veel kennis van ons politiek landschap kunnen betrappen. ‘N-VA’ is voor zo’n mensen gewoon een lettercombinatie zoals ‘ABC’.)

(Ik zag één blanke vrouw een buggy met N-VA-ballon voortduwen. Ik zag ook een aantal blanke vrouwen - ik ben daar inderdaad wel eventjes blijven staan - die niet ingingen op het aanbod van de N-VA’ers om een ballon aan hun buggy te hangen. Sommige kinderen liepen door de straat met de ballon gewoon in de hand.)

N-VA was dus op straat gekomen om het Feest van de Vlaamse Gemeenschap te vieren, al zou je het ook 'kapen' kunnen noemen. En dat deed de partij heel slim - het lijkt me immers nogal logisch dat ze bij N-VA precies dezelfde analyse kunnen maken als die die ik hierboven heb gemaakt - door enkele (waarschijnlijk) onwetende mensen te 'misbruiken' om zo op een leuke manier de boodschap door de winkelstraat te laten zweven. Ik moet toegeven dat ik dat van hun goed georganiseerde marketingcel weer een erg clever idee vond. N-VA is met lengtes voorsprong de politieke partij die het aantrekkelijkst (en het meest) communiceert. Vandaag liet N-VA dus uiteraard de kans niet liggen om een klaargelegde bal voor open doel binnen te tikken. N-VA de gezellige Vlaamse familiepartij. Met ballonnen voor kinderen. En, opdat niemand nog iets in die richting zou kunnen suggereren, ook met ballonen voor kinderen van allochtone origine. (N-VA is inderdaad totaal niet xenofoob, in tegenstelling tot wat sommige onredelijke N-VA-haters beweren.)

Andere Vlaamse partijen hadden in feite even veel (of even weinig) recht om zich vandaag in het straatbeeld zichtbaar te maken. Maar ze waren er niet. Alsof het logisch is dat 11 juli 'voor de N-VA' is, terwijl daar eigenlijk geen logica in zit. Dat N-VA die dag probeert te claimen is natuurlijk wél logisch. Onder het motto: we kunnen het maar proberen. Maar opnieuw: N-VA kan de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap in principe niet méér opeisen dan bijvoorbeeld Groen. De ene Vlaming is niet méér Vlaming dan de andere. De ene hecht er wel meer belang aan dan de andere.

Maar dat leek allemaal niet belangrijk in de winkelstraat. Ik zag niemand zijn wenkbrauwen fronsen, mensen kuierden rustig verder. Er was hoegenaamd geen politiek dimensie in het straatbeeld aanwezig. Er was gewoon de zon en een kind in een buggy met een gele ballon.

donderdag 25 juni 2015

Regen (sonnet)

hij wast zich in een bad van misschien nog geen meter breed
behendig slaagt hij er in zich schoon te sproeien
het omhoog houden van de douchekop gaat hem weliswaar vermoeien
maar als hij zich weer aankleed is dat het eerste wat hij vergeet


zijn haren zijn nog nat nu, zo kan hij niet naar buiten
de moed zakt hem in de schoenen, de onverschillige wind is kil
eind juni hoeft er niks, alleen de zon is wat hij wil
de regen houdt hem tegen, maar de winkel zal gaan sluiten

misschien heeft hij zich verbeeld dat er een paraplu stond in de gang
vol walging ziet hij daarin het bewijs dat god niet bestaat
maar dat en dat het regent is nu van generlei belang

hij was van plan te kopen een krop sla en een tomaat
de fles shampoo in zijn hand was een impulsaankoop, is hij bang
hij zeept zijn haren in voor hij door de regen weer naar huis gaat

Zijn alle West-Vlamingen luidruchtig?

“Mijn huisgenoot is een West-Vlaming. Als die telefoneert roept die zo luid dat ik alles wat hij zegt tot op de bovenverdieping kan horen. Ik lag ziek in bed toen ik hem weer heel luid hoorde bellen, ik had geen oordoppen in mijn buurt dus ben ik naar de wc gekropen en heb ik wc-papier in mijn oren gepropt, dat werkte heel goed. Alle West-Vlamingen roepen kei luid.”

Licht geërgerd vraag ik mij af waar hij het over heeft. Alle West-Vlaming...en roepen kei luid? Daar heb ik nog nooit iets van gemerkt. Net als andere mensen praten West-Vlamingen volgens mij op een min of meer normaal volume. Alle West-Vlamingen, dat zijn meer dan 1 miljoen mensen. Het lijkt mij uitgesloten dat die allemaal heel luid roepen als ze telefoneren. Dit zeg ik allemaal niet tegen mijn vriend. Hij is onvermurwbaar, alle West-Vlamingen roepen kei luid aan de telefoon, West-Vlamingen zijn luidruchtige mensen.

Ik ken nochtans stille West-Vlamingen, zeer rustige mensen. Wat moet ik doen, die mensen aan mijn vriend voorstellen ten bewijze dat niet alle West-Vlamingen kei luid zijn? Zijn onvermurwbaarheid irriteert mij. Waar heeft hij het over? Waarom is dit voor hem zo belangrijk?
Bedoelt hij misschien dat veel West-Vlamingen belang lijken te hechten aan hun West-Vlaamsheid? Dat zij met streekgenoten vol overgave hun dialecten bezigen? Dat zij in tegenstelling tot mensen uit de provincie Vlaams-Brabant een soort ‘community gevoel’ hebben? En is dat eigenlijk wel zo?

Mijn vriend is een jongen die veel interessante dingen te zeggen heeft en met wie ik goed kan praten, maar soms spreek ik hem niet tegen, gewoon omdat het geen zin heeft. Hij heeft zijn conclusie gemaakt en die kan niet meer worden betwist.
“Jamaar, toch niet álle West-Vlamingen zijn heel luidruchtig? Dat kan toch niet?”
“Jawel, ge moet daar maar eens op letten.”
Discussie gesloten.

Vreemd.