Universum Houellebecq

op een weerloos tafelkleed met antiek bloemenmotief
naast een sprakeloze muur met een wandklok
die radeloos tikt

ligt zij al jaren languit voorover geslagen
dood van vermoeidheid

***

in een hoek van een op een canapé na lege kamer
gebeurt nog meer dan in die canapé waar hij ligt
in strijd met álles

***

men heeft mij verteld en ik weet zelf dat ik dertig jaar ben
maar op de vraag hoe het ooit zo ver is kunnen komen heeft niemand een antwoord

***

of ik vrienden heb laat ik aan anderen over

@twitter

toen ‪#‎origi‬ scoorde tijdens ‪#‎belusa‬ zat ik net op de plee
ik geef het u maar mee zoals gewoonlijk
weet iemand hoe ik plots in rook kan opgaan? ‪#‎dtv‬

want ik heb geen papier meer voor mijn woordendiarree
een ‪#‎firstworldproblem‬, maar ‪#‎oncomfortabel‬
gelukkig blijft mijn kloutscore rendabel

 

want minstens om de driekwartier zit ik in dit café in lier
om me ervan te vergewissen
dat al bijna drieduizend mensen me blijkbaar niet meer kunnen missen
‪#‎succes‬ ‪#‎bedankt‬

 

en als er dan één van mij moet kotsen is dat zijn probleem
‪#‎ontvolgmij‬ @alimetdepet, ‪#‎getalife‬

American Psycho

de ober aanvaardt mijn visakaart
ik heb niks anders dan dat
mijn armanipak en mijn keukenmes

mijn nagels krabben mijn teint kapot
de manicure betaal ik te weinig
zonder mijn kaart is het niks waard

mijn relatie met een meisje
van wie ik de naam niet kan onthouden
smeult lekker in de diepvries

maar edwin pijpt fantastisch
in de taxi terwijl
ik mijn walkman bewonder

Ik was nooit onbezorgd - zij wel

de treurnis als ze zegt: vroeger was ik gelukkig
daar en over andere dingen dacht ze niet eens na
nu denk ik daar over na en kom ik tot een besluit, zucht ze
ik ben niet gelukkig, en dat al zeker twee jaar

ik waardeer de stijlfiguur van de overvloedige overdrijving
van onberispelijke beheersing van de dramatica van de taal
als trotse protagoniste in een eigen feuilleton
zet ze verhaallijnen in de verf
die ze vroeger met wasco’s zou hebben ingekleurd

in de tijd waarin ze ook tussen gevallen bladeren onderaan een boomstam stond
terwijl ze zich nu liever bovenin de stamboom bevindt
als ze door een zwarte bril door familiealbums bladert

heeft ze blije herinneringen aan die keer dat ze op haar knieën viel bij het rolschaatsen
ze voelde pijn in zijn meest betekenisloze vorm
de pijn die ze nu voelt betekent veel voor haar
ze maakt een knieval om ellende te bezweren
en bezeert daarbij zoals voorzien haar knie

of hoe de onttovering van de wereld zich voltrekt
een telefoongesprek geduldig aftapt
en dat vervolgens naar believen lekt
het boek dat u wil schrijven telkens toeklapt

Verkiezingsdag

die ochtend werd ik wakker, jeuj
eerste dat ik deed: fotootje trekken van mezelf
tweede dat ik deed: fotootje op facebook zetten

ik at een bordje muesli
maar niet alvorens daar een foto van te trekken
beetje bewerkt met instagram
en op facebook gezet

twitter opengedaan
fotootje ook op twitter gezet
120 volgers
worden er nu misschien 122

hopelijk retweets

ik had me nog niet omgekleed dus dat deed ik effe
foto van mezelf getrokken met ontbloot bovenlijf
foto van mezelf getrokken met t-shirt aan
daarna met trui aan

ik had al zes foto’s, het was 9u ‘s morgens

ik moest iets gaan verzinnen om meer foto’s van mezelf te kunnen trekken
oh ja, ik moest naar de stembus
die ene kans om een stemfie te maken
how exciting
ik bleef 7 minuten in het stemhokje
als je er dan bent wil je ook een goeie stemfie

stemfie gemaakt met stempotlood in mijn mond
stemfie zonder potlood maar met een gekke bek
stem uitgebracht

thuis de hele zwik op facebook gezet
nice

voor de spiegel gaan staan
beetje gemasturbeerd
het liep tegen de middag

vielen er nog selfies te maken in de namiddag
er schoot me geen concrete reden te binnen
beginnen zweten
tranquilizer gepakt
op bed gaan liggen
tele-onthaal gebeld

doe ik elke week minstens één keer

lang leve mezelf, trouwens
wat ben ik toch een baas
wat ben ik toch uniek

Hij was immers een aardige man

een duttende duts met het soort kop
die mij vertelt dat ik bestaansrecht heb

een witte bediende in een grijs kantoor op een gele dag
een sukkel

of een eunuch met een bultrug

een haveloze hark in een aquarium vol viswijven

een computerstaarder zonder hobby’s
mogelijk mijnenveger spelend

kajakkend de lesse bedwingend
collega’s imponerend
in gedachten

onachtzaam bedachtzaam
en daar niks van begrijpend

het kneusje dat naar de printer mankt
collega’s die zelfs niet meer grinniken

antwoorden die ik niet gaf op de vraag van de mankende formulierenbehandelaar toen die mij vroeg wat hij voor mij kon betekenen

Gebrekkige fysieke paraatheid

een van mijn hemdsmouwen mist een knop
ik schuur mijn ellebogen aan mijn bureau
ik krom mijn rug op zo’n manier dat ik vanuit kikkerperspectief op een hangbuikzwijn lijk

er siddert iets door mijn lijf
verder siddert er niks, nooit, nergens
maar eens het sidderen begint, begint het wel meteen in mijn lijf

hetzelfde geldt voor tintelen
maar dan enkel mijn handen
en het stuk tussen mijn polsen en mijn ellebogen
mijn onderarmen

ik steek met kop en schouders boven de rest van mijn lichaam uit
maar deze schouders kunnen zo veel gewicht niet dragen
deze schouders zijn daar niet klaar voor
dit zijn niet de schouders waarop je wil uithuilen

mijn kop zit in mijn kas

ik ben blij dat niemand mij kan zien

Ali zkt. Eva

Oké, ik ga jullie iets vertellen dat ik eigenlijk nog helemaal niet mag verklappen. Het productiehuis - ja, daar licht ik al een eerste tipje van de sluier, het heeft met tv te maken! - heeft me opgelegd om er over te zwijgen tot de serie - jaaa! - op antenne gaat, maar ik kan niet langer aan de drang weerstaan om jullie te vertellen dat ik heb deelgenomen aan het eerste seizoe...n van ‘Adam zkt. Eva’, een reality-programma dat in het najaar zal worden uitgezonden op Vier!

Misschien zegt dit nieuwe tv-format jullie nog helemaal niets, maar een eerste Nederlands seizoen wordt momenteel uitgezonden op de televisiezender RTL en bij onze noorderburen is het al meteen een dikke hit. Ik leg jullie even het concept uit.
In ‘Adam zkt. Eva’ gaan jonge singles op zoek naar ware liefde. Dat doen zij op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee. Het programma vertoont gelijkenissen met ‘Temptation Island’, maar in tegenstelling tot die controversiële reeks worden in ‘Adam zkt. Eva’ geen relaties op de proef gesteld. ‘Adam zkt. Eva’ geeft jonge, leuke, mooie mensen zoals ik daarentegen de kans om op een authentieke manier de liefde van hun leven te leren kennen. En dat gebeurt... naakt.

Dat dat toch nog veel controversiëler is dan ‘Temptation Island’, denken jullie nu misschien, maar dat klopt helemaal niet. Eens je in je hoofd de klik hebt gemaakt wordt het heel gewoon om naakt en ongedwongen voor de televisiecamera’s te paraderen. Ware liefde komt je niet meer zomaar aanwaaien in deze hectische tijden en een aantal weken poedelnaakt voor ‘kijkend Vlaanderen’ op een zonnig eiland rondlopen is dan ook een kleine moeite.

Jullie moeten het ook zo bekijken: ik ben 27 nu en het leek me weleens tijd om een volgende stap te zetten in mijn leven. Mijn vrienden, leeftijdsgenoten, hebben inmiddels allemaal een vaste relatie en beginnen zo stilaan aan gezinsuitbreiding te denken. Ik daarentegen ben nog single en ik heb hoe langer hoe meer het gevoel dat dat een afstand creëert tussen mijn vrienden en mij. ‘Adam zkt. Eva’ was dan ook een unieke kans om op een leuke manier een meisje te leren kennen met wie ik voor de rest van mijn dagen gelukkig samen kan zijn. Ik heb me dan ook onmiddellijk ingeschreven voor de eerste Vlaamse reeks op Vier en werd geselecteerd uit honderden andere kandidaten. (En voor jullie zich de vraag stellen: néé, de lengte van mijn piemel was voor de makers geen criterium om mij voor het programma te selecteren!)

Waarom zou het gemakkelijker zijn om de ware liefde te vinden als je naakt bent, vragen jullie zich misschien af. Wel, het feit dat je geen kleren aanhebt sloopt meteen alle drempels die er anders wel zijn. Naaktheid dwingt je om onmiddellijk open kaart te spelen, jezelf onmiddellijk... bloot te geven.

Toen ik aankwam op het eiland leek het alsof er nog niemand was, tot ik plots in de verte een meisje naar me toe zag komen lopen. Ik zag meteen dat ze een mooi figuur had, maar was helemaal niet bezig met bijvoorbeeld de grootte van haar borsten. Nee, ik wilde in de eerste plaats weten of ze mooie ogen had. En die had ze.
We gaven elkaar drie kussen en ze stelde zich voor als Gail. Het eerste moment was, toegegeven, ietwat onwennig en ik voelde nog geen vonk overslaan, maar dat zou wel gaan komen als we elkaar wat beter zouden leren kennen tijdens het avondmaal, zo dacht ik. Intussen was onze naaktheid ook alweer heel gewoon. We sloegen er, zeg maar, helemaal geen acht meer op.

Gail vertelde dat zij in de eerste plaats aan ‘Adam zkt. Eva’ deelnam om interessante gesprekken te kunnen voeren en dat wilde lukken want ook voor mij was dat uiteindelijk de grootste motivatie om aan het programma deel te nemen. (Ook voor de programmamakers was dat overigens cruciaal, hoorde ik nadien, dat de kandidaten de wens hadden om mensen te leren kennen met wie ze diepgaande gesprekken zouden kunnen voeren - naakt.)

Nu, voorlopig wil ik verder nog niet te veel verklappen over wat er op het eiland nog allemaal is gebeurd. Jullie zullen alles wel op tv kunnen zien. Als teaser wil ik nog alleen maar meegeven dat het me na twee dagen samen op het eiland nog steeds niet gelukt was om verliefd te worden op Gail, wat tot een relletje geleid heeft tussen mij en de productieploeg.
Natuurlijk waren er ook nog andere kapers op de kust die Gail wilden verleiden, maar evengoed kwamen er nog andere leuke meiden op het eiland aangespoeld.
Maar straks praat ik mijn mond nog voorbij! Of ik de ware liefde gevonden heb dankzij ‘Adam zkt. Eva’ zullen jullie kunnen volgen vanaf september op Vier!

Obama in België

Barack Obama
Barack Hussein Obama
Saddam Hoessein
Osama
Eén letter verschil maar

Moebarak

Dat kan geen toeval zijn
Fox News zei het lang geleden al...

En in het Nederlands is het al even duidelijk

Barak
Kazerne, veldhospitaal
Behuizing van soldaten

Oorlog

Te weten dat die man in ons land is, ik word daar onrustig van.

‘Obama is onderweg naar Waregem’

Is onderweg
Rukt op
Bezet

'Burgemeester mag hem dan toch ontvangen’

God beware hem.

Waarom ik nauwelijks nog over de N-VA zeik

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens iets over de N-VA schreef (behalve dan een paar weken geleden mijn oplijsting van 10 positieve dingen die je kan zeggen over Bart De Wever). Over de N-VA is alles wel gezegd, heb ik het gevoel. Bart De Wever blijft de kutkop nummer één, Jan Jambon een Vlaams Belanger die carrière wil maken en Ben Weyts een ...zelfgenoegzame clown. Daar komt geen verandering in, daar heeft de kracht van verandering geen vat op. Ondertussen blijven ook de N-VA-militanten onveranderd een beangstigend superioriteitsgevoel uitstralen - “Bartje spreidt voor ons de weg, onze tijd komt nog, na 25 mei, de traditionele partijen gaan op hun bek”. Enzovoort.

Als ik nog over iets dat met de N-VA te maken heeft zou willen schrijven, is het over hoe ik er nog occasioneel van droom om al die kleingeestige militanten met een paar muilperen te bedenken, maar waarom zou ik in godsnaam de tijd nemen om op die manier lucht te geven aan mijn gevoelens van agressie jegens de leden van Bart’s fanclub? Ik zou mezelf maar verlagen tot een niveau dat niet bij mij past. Zelfdiscipline is een schone deugd in dit soort zaken.

Nu kan ik er echter niet aan weerstaan om - heel meta - te schrijven over waarom ik niet meer over de N-VA schrijf. Omdat dat wel nog enigszins onontgonnen terrein is. Elke week ben ik een klein beetje trots op mezelf omdat ik mijn innerlijke woede over de populariteit van de N-VA kan inslikken. Ik ben heel onverdraagzaam en heel gefrustreerd. De N-VA is dan in dit tijdsgewricht een dankbare zondebok om al die frustraties op bot te vieren. Maar ik weersta.

Ik heb de N-VA een plaats gegeven, zoals dat heet. (“Heb je je ontgoocheling al een plaats kunnen geven”, zal de sportjournalist bijvoorbeeld vragen aan de wielrenner die tweede is geworden in een spurt op het Wereldkampioenschap.) De N-VA bevindt zich in mijn brein nu ergens in een schuif waar ik ook nare gedachten aan ongetalenteerde Vlamingen die het al te gemakkelijk tot BV hebben geschopt probeer weg te moffelen.
Ik heb even hard de pest aan het podium dat een foorwijf als Natalia krijgt als dat ik een hekel heb aan de N-VA. Ik vind de domme, van serieuze kritiek gespeende, navelstaarderige cultuur in Vlaanderen net zo tergend als het succes van de N-VA - of is dat een en hetzelfde? Ik vind de schaamteloze ‘infotainmentisering’ van de nieuwsmedia even ergerlijk als het feit dat er een voedingsbodem bestaat waarin een extremistische partij als de N-VA kan floreren. Alleen: de N-VA is een concreet gevaar en dat maakt het natuurlijk link. Stel u Vlaamse onafhankelijkheid voor. Dan is de speeltijd voorbij.

Maar net zoals dat ook voor andere nieuwe verschijnselen geldt, raak je ook gewend aan de N-VA (waardoor ik niet meer zo vaak de behoefte voel om er over te schrijven). Ooit was het nieuw en exclusief, het zorgde voor ophef, maar dat slijt. Te vergelijken met de komst van bijvoorbeeld de gsm. Ik zag onlangs op internet een filmpje uit 1999 waarin mensen gevraagd wordt of ze nood hebben aan zo’n mobiele telefoon. Bijna iedereen zei nee - “waar is dat goed voor? Ik heb een vaste lijn en een antwoordapparaat” - maar omdat het toestel sindsdien zodanig gehypet is, stelt niemand zich nog die vraag en wordt algemeen aangenomen dat een mens over een gsm moet beschikken zoals over een wasmachine of een frigo. Op die manier lijkt ook de N-VA ondertussen in onze maatschappij aanwezig: als iets waarvan bijna niemand had kunnen denken dat we er behoefte aan zouden hebben maar dat er nu gewoon ‘is’, wat als vanzelf behoefte creëert. Om te blijven en uw maatschappij te veranderen.
Bart De Wever is op zijn manier een soort Steve Jobs. Dat is wel een prestatie. Ik zal niet eens beginnen over beider gezondheid.

Ik heb weliswaar veel meer kennisen die een Smartphone bezitten dan dat ik mensen ken die op de N-VA stemmen, maar ik ben niet naïef en weet dat ik elke dag wel met minstens één N-VA-stemmer te maken krijg. Op zich heb ik daar geen probleem mee - ieder zijn vrijheid, - maar ik ben wel nog niet zover dat ik een N-VA-stemmer (iemand van wie ik het weet )op een neutrale manier tegemoet kan treden. Ik heb mijn reserves, want wie op de N-VA stemt heeft wellicht een kijk op de maatschappij waarin ik mij onmogelijk kan vinden. En ik ben er, denk ik, niet aan toe om met zo iemand op een gewone, volwassen manier over ‘maatschappelijk thema’s’ in discussie te gaan. Met iemand die zijn ideeën over de maatschappij herkent in die van Bart De Wever kan ik geen gesprek voeren dat verder gaat dan pure functionaliteit. Dat gaat gewoon niet, dat kan ik niet verdragen, ik ben daar eerlijk in.

Maar het eigenaardige - doch in feite volstrekt logische - is dan dat iemands kennisenkring voor een (grote) meerderheid uit gelijkgestemden bestaat (in mijn geval progressief denkende mensen). Daarom ook dat ik mij soms alsnog de vraag stel wie al die N-VA’ers nu eigenlijk zijn. Eén op drie van alle Vlamingen stemt toch op die partij?
Ik heb 124 Facebookvrienden, maar wat mij betreft ben ik er tamelijk zeker van dat niet één op drie van die vrienden op de N-VA stemt. Misschien één op tien? Twaalf Facebookvrienden? En zou ik dat dan erg moeten vinden? Dat lijkt me nu ook weer niet.
(Sowieso heb ik mijn profiel voor een heel aantal van mijn Facebookvrienden toch al onzichtbaar gemaakt en heb ik het ook zo ingesteld dat ik hun statusupdates niet meer te zien krijg. Omdat dat misschien enkele van die N-VA-stemmers zouden kunnen zijn? Het zijn alleszins mensen met wie ik mij niet verwant voel. Maar dat terzijde.)

En nu heb ik weer veel meer over de N-VA geluld dan ik ooit van plan was. ‘t Is wreed.

Een lustobject met een micro

Hippe Amerikaanse dudes hebben in 2011 beslist dat liefhebbers van ‘niet-commerciële’, muziek Beyoncé voortaan serieus moeten nemen. Deze muzikale voorlopers, die bijvoorbeeld per abuis recensies schrijven voor Pitchfork of Stereogum, zullen niet rusten vooraleer de muzikale meerwaardezoeker Beyoncé in één adem noemt met bijvoorbeeld Ella Fitzgerald. Beyoncé is niet ...meer noodzakelijk r’n’b maar evengoed ‘indie’. Beyoncé is indie pop, net als Death Cab For Cutie of The Shins. ‘Queen Bee’ is rijp voor Rock Werchter of Primavera Sound. Glastonbury en Lollapalooza heeft ze al in haar zak. Het is slechts een kwestie van tijd voor ze ook de modder van Sziget en Dour trotseert.
Beyoncé is als artiest méér dan haar kont.

Of er zijn toch mensen die ons dat in alle sérieux willen laten geloven. Maar daar tuin ik niet in! Beyoncé maakt carrière op de omvang van haar achterwerk. Dat is een waarheid die klopt. Dat was niet anders tijdens haar show op de Grammy’s, met haar man en succesvol entrepreneur Jay-Z aan haar zij. Vijf minuten haar kont in de strijd gegooid - mét twerk-demonstratie - en niks dan lovende kritieken geoogst. Haar Z is inmiddels een oude sok zonder bijzondere muzikale verdienste (behalve dan harde cash), maar krijgt wel jaloerse oeh’s toegeroepen omdat het zijn lul is waar zij op gaat zitten. Hun dochter was op twee dagen oud de jongste ‘artieste’ ooit die een hitlijst haalde. Ze kweelde mee op Z’s ‘Glory’.
Oh, authenticiteit.

Beyoncé is een sekspop. De (oerdrift van de) man zegt: “wil ik neuken”. Ook die hippe brilmonturen van Pitchfork willen niets minder dan touche met Beyoncé. Met haar samenwonen in een huis van betoncé. En dat die Jay-Z ondertussen maar in pak en das op zakenlunch gaat. Tienermeisjes en vieze rukkers delen een enkele like op Facebook: Beyoncé.

Er staat geen foto van haar online waarop Beyoncé niet als lustobject wordt geportretteerd. Soms zijn het haar borsten, vaak zijn het haar benen, meestal is het haar badonkadonk. Jawel, haar badonkadonk. Haar ‘extreem welgevormd, erg rond, aantrekkelijk achterwerk’. Ze heeft ook een behoorlijke stem trouwens, Beyoncé, maar die kan je uitsluitend horen als je zo gek bent om je ogen dicht te knijpen.

Beyoncé. Zij en zij alleen is op dit moment de Grootste Muziekact ter Wereld. Niet in een bepaald genre, neen, over alle genres heen. Zeg dat kritische recensenten het gezegd hebben. Coldplay is kinderen aan het krijgen. Daft Punk is per definitie geen kanshebber, want Frans. U2 heeft postuum een single uit, maar is gelukkig dood. En Lady Gaga en Rihanna - de enige rechtstreekse concurrenten, zou men denken - hebben hun regels. Madonna, van haar kant, is voor het laatst gesignaleerd met een Cara Pils op een zijpodium van Rock Zottegem. En Prince - onbekend voor iedereen die jonger is dan 20 - valt niet meer onder ‘populaire muziek’, maar onder ‘avant-garde’.

Daarom dus. Beyoncé. Welverdiend met haar badonkadonk. Vier sterren op vier van de indiekids. Voor een lustobject met een micro.

10 positieve dingen die je kan zeggen over Bart De Wever

- Hij verdedigt de belangen van de Vlaming en ik ben een Vlaming.

- Intrinsiek is hij een grappige man.

- Hij is zeer intelligent. Je kan van hem iets bijleren over geschiedenis (meer dan alleen over de Romeinen).

- Als hij op tv komt is dat een ‘event’; hij is meer dan een politicus, hij is een entertainer, en wij houden van entertainment.

- Hij heeft politiek als thema voor een breed publiek aantrekkelijk gemaakt. De media hebben van hem de protagonist gemaakt in een onbenoemde docusoap (en wij kijken graag tv).

- Als zijn kop op de voorpagina van de krant staat, word je overvallen door een kort gevoel van opwinding. “Benieuwd wat hij deze keer te zeggen heeft. Moet ik lezen!”

- Het blijft een prestatie dat hij zo is kunnen vermageren.

- Hij laat niemand onberoerd en roept extreme emoties op. Je vindt hem geweldig of je hebt de pest aan hem. Mensen houden nu eenmaal van zwart-witdenken en intellectuele oneerlijkheid.

- Zonder hem (en dus de formidabele groei van zijn partij) waren we met Zuhal Demir en Nadia Sminate twee politieke babes armer.

- Zonder hem was Siegfried “Vat elk nieuwsitem samen in 15 seconden” Bracke nog steeds belangrijk bij de VRT.

Eventjes tijd voor een commerciële onderbreking

Elke dag nieuwe uitdagingen trotseren. Afwijken van platgereden paden. Plaatsen ontdekken waar u nooit eerder bent geweest. U hoeft er niet langer voor uit uw comfortzone te komen. Stap in de Land Rover Evoque Lounge Edition en geniet van z’n comfortabele extra’s, zoals lederen interieur, panoramisch dak, navigatie en Bluetooth. Samen goed voor een klantenvoordeel van 4480 euro. Ontdek ‘m nu bij uw Landroververdeler of op landrover.be.

***

Beleg nu online met bolero.be. Zonder bewaarloon en tegen messcherpe tarieven. Word snel cliënt op bolero.be en verwen uzelf met een laat Nieuwjaarsgeschenk. Breng uw effecten over naar Bolero en krijg op de eerste schijf van 10.000 euro twee procent extra in cash.

Bolero.be, online beleggen met inzicht.
En twee procent extra.
Een onderneming van de KBC-groep.
Actie onder voorwaarden.