Gelukkig was ik alleen. En ook: hoe zou mijn pa gereageerd hebben moest hij mij, bijvoorbeeld, via een camera hebben kunnen gadeslaan gedurende die drie minuten?
Verbijsterd, veronderstel ik. Of toch op de manier waarop hij verbijsterd zou zijn, waarop hij verbijsterd op mij zou reageren. En de conclusies die hij uit mijn gedrag zou trekken. Hoe hij zou emmeren over zaken die er helemaal niks mee te maken zouden hebben. Uit onbegrip. Vanuit het algehele onbegrip om mijn daad te vatten.
Ik heb dus een broodje gekocht. Het kon eigenlijk niet goed gaan. Ik moest Frans spreken en het ging me niet af om Frans te spreken. Men was niet inschikkelijk, gaf me geen informatie. Ik moest het uitzoeken en daar ben ik in zulk een context niet goed in. Ik kocht een broodje voor €3,5, liep ermee naar een tafel, zette het neer en verliet het etablissement.
Omdat ik het niet lustte natuurlijk. Omdat ik niet wist wat ze erop gingen gooien. omdat ik een moeilijke ben wat dat betreft. "Tomates et salade?" had ik nog gepolst, en ze had ja geknikt. Die onaangekondigde kaas en andere groenten had ik er dan ook niet bij verwacht. Laat staan dat ik die wilde.
Het was moeilijk om naar buiten te gaan, maar het was de enige oplossing. Ik vond het ook al zo vreemd dat ik een schotel meekreeg; kon ik niet opteren om dat broodje mee te nemen (dan had ik het veel subtieler in een vuilbak kunnen gooien)? Nu had ik het gevoel dat iedereen naar me keek, maar ik zette door. Zoals ik ook had doorgezet om dat broodje te bestellen. Ik moest toch iéts eten en het zou zo erg toch niet zijn, zo was mijn redenering.
Daar kom ik dus niet meer terug, dat kan nu niet meer; Zelfs al had ik m'n muts op, ze zullen me herkennen. Als een gek. Gelukkig heb ik alsnog iets gegeten, want anders was ik nu heel ongelukkig.
vrijdag 17 april 2009
donderdag 16 april 2009
Fun
Toch gek hé, hoe dat bloggen met twee g's plots ook gewoon weer kan stoppen met twee p's. Alhoewel stoppen, daar gaat het 'm helemaal niet om. Het komt er gewoon even niet uit via het toetsenbord, zoals het er des te meer uitkomt via het rectum, nee, onwelriekend grapje. Sorry.
Voor de mensen die het leuk vonden/vinden dat ik blog/blogde. Ik heb me stiekem wel eens afgevraagd met hoevelen u waart (en nu nog zijt), want die tellertjes allerhande, die kreeg Ali met geen stokken met twee k's geïnstalleerd. Ik leerde het niet, dat installen, maar ik zal u zeggen dat me dat eigenlijk ook niet deerde. U waart met tien of zoiets daaromtrent. Of u was met vijftig, en dan zou er nu misschien wel sprake zijn van enige druk.
Die er nu niet is. Nu ik opduik wanneer me dat uitkomt. Als ik aan het schrijven ben, zou ik het nog steeds elke dag willen doen, dat gevoel heb ik dan. Maar als ik het elke dag moet doen, dan vind ik het niet leuk, heb ik niets om te vertellen.
Maar die blogberichten maak ik nog steeds. Als ik rondloop, als ik kijk, als ik zie, als ik leef. Als ik rondloop. En ik denk dan wel eens dat ik ze moet lozen, die gedachten, dat ik ze in zinnen moet gieten, zoals water in een emmer, om ze te bewaren. Wat dan niet gebeurt. Want eens ik dat water, die woorden, lozen kan, zijn ze opgedroogd, verdampt als het ware, en blijf ik stil, zonder woorden, op mijn bed achter. In vrede.
Ook heb ik wezen nadenken over een nieuw concept, een nieuwe manier om aan bloggen te doen. Meer de actualiteit opvolgen of zoiets, minder lange berichten ook. Want wie leest die nu (ik lees ze alleszins slechts diagonaal op andermans blog)? Maar dat andere concept bevredigt me ook niet, getuige een voorbeeld daarvan, m'n vorige post. Zo is het gewoon saai hé? Of niet?
Natuurlijk wel. Ali's smeuïge verhalentrommel, die moet heropend worden. Herinneringen en toekomstplannen over meisjes en jongens en steden en god weet wat. Reizen en plannen. Parijs?
Nu kan u vast niet meer volgen. Maar onthoud: ik blijf bloggen. God wat heb ik een fun beleefd het voorbije kwartier.
Voor de mensen die het leuk vonden/vinden dat ik blog/blogde. Ik heb me stiekem wel eens afgevraagd met hoevelen u waart (en nu nog zijt), want die tellertjes allerhande, die kreeg Ali met geen stokken met twee k's geïnstalleerd. Ik leerde het niet, dat installen, maar ik zal u zeggen dat me dat eigenlijk ook niet deerde. U waart met tien of zoiets daaromtrent. Of u was met vijftig, en dan zou er nu misschien wel sprake zijn van enige druk.
Die er nu niet is. Nu ik opduik wanneer me dat uitkomt. Als ik aan het schrijven ben, zou ik het nog steeds elke dag willen doen, dat gevoel heb ik dan. Maar als ik het elke dag moet doen, dan vind ik het niet leuk, heb ik niets om te vertellen.
Maar die blogberichten maak ik nog steeds. Als ik rondloop, als ik kijk, als ik zie, als ik leef. Als ik rondloop. En ik denk dan wel eens dat ik ze moet lozen, die gedachten, dat ik ze in zinnen moet gieten, zoals water in een emmer, om ze te bewaren. Wat dan niet gebeurt. Want eens ik dat water, die woorden, lozen kan, zijn ze opgedroogd, verdampt als het ware, en blijf ik stil, zonder woorden, op mijn bed achter. In vrede.
Ook heb ik wezen nadenken over een nieuw concept, een nieuwe manier om aan bloggen te doen. Meer de actualiteit opvolgen of zoiets, minder lange berichten ook. Want wie leest die nu (ik lees ze alleszins slechts diagonaal op andermans blog)? Maar dat andere concept bevredigt me ook niet, getuige een voorbeeld daarvan, m'n vorige post. Zo is het gewoon saai hé? Of niet?
Natuurlijk wel. Ali's smeuïge verhalentrommel, die moet heropend worden. Herinneringen en toekomstplannen over meisjes en jongens en steden en god weet wat. Reizen en plannen. Parijs?
Nu kan u vast niet meer volgen. Maar onthoud: ik blijf bloggen. God wat heb ik een fun beleefd het voorbije kwartier.
woensdag 8 april 2009
Vlaamsgezinde partijen, u hebt gelijk
In tijden waarin je niet meer weet wat je in - proef het woord - "België" mag aankaarten en wat niet, durf ik toch achterover te vallen als ik lees dat de lessen Nederlands in het Brusselse middelbaar onderwijs zullen gehalveerd worden. Huh? En ook wel: qué? Want dit lijkt mij een bijzonder slecht idee, waarvan ik gewoon niet kan begrijpen dat een bobo op een of andere post het werkelijk in zijn koker haalde.
Hoe cynisch.
Minder Nederlands voor Franstalige jongeren in Brussel? Dat heeft zelfs in geen mijlen enige betrekking op welk communautair geschil dan ook. Dat is gewoon dwaas. Volkomen ontoelaatbaar zelfs.
Het schijnt dat tweetaligheid meer werkzekerheid biedt. Ik heb dat van horen zeggen.
Ik heb ook van horen zeggen dat het crisis is. Wat dat betekent is mij niet helemaal duidelijk, maar blijkbaar heb ik het wel beter begrepen dan die Franstalige bobo.
Hoe cynisch.
Een informatief artikel kan u lezen op deze site.
Hoe cynisch.
Minder Nederlands voor Franstalige jongeren in Brussel? Dat heeft zelfs in geen mijlen enige betrekking op welk communautair geschil dan ook. Dat is gewoon dwaas. Volkomen ontoelaatbaar zelfs.
Het schijnt dat tweetaligheid meer werkzekerheid biedt. Ik heb dat van horen zeggen.
Ik heb ook van horen zeggen dat het crisis is. Wat dat betekent is mij niet helemaal duidelijk, maar blijkbaar heb ik het wel beter begrepen dan die Franstalige bobo.
Hoe cynisch.
Een informatief artikel kan u lezen op deze site.
vrijdag 3 april 2009
Vijf dagen is één week
Wakipenda (11 uur geleden): "Damn this is great!!!!!! OK im an old fart now, but u kids will never have this!!!!!!!! Just like i never had Beethoven or Elvis Presley!
BUT I DID HAVE THIS AS WELL AS FAITHLESS etc...!!!!! u will never have as much fun as i did!!! hehehe..."
Ik ben zo geneigd dit te beamen. Heerlijk lied, nostalgie, echt waar.
vrijdag 27 maart 2009
Innemend en lief
Ik weet zeker (nee, da's niet waar) dat ik lief ben. Innemend en lief.
B. verzamelt dopjes (is dat het woord?) van plastieken (of is het 'plastic'?) flessen voor haar kleuter-nichtje en vanmorgen kon ik met twee stuks bijdragen aan haar verzameling. Ze stak haar duim omhoog toen ik ze op haar bureau legde, want ze kon niks zeggen, ze was aan het telefoneren.
Ik ben verlegen en ik speel dat uit. Niet te veel, maar gedoseerd. Een fluistertoon - ik zou elk moment kunnen ziek worden, denken ze misschien - omdat ik niemand wil storen.
En als ze met me praten dan doe ik m'n best. Ik betrap mezelf erop dat ik het ook probleemloos leuk vind, het hele 'het'. Het houdt me bezig, laat me leven, doet me nadenken, houdt me scherp.
Ik ben raar (nee sorry, niet dat verhaal weer).
Ik heb een mail, een belangrijke. Belangrijker dan dit bericht belangrijk voor me is.
Tot binnenkort (misschien al morgen?).
B. verzamelt dopjes (is dat het woord?) van plastieken (of is het 'plastic'?) flessen voor haar kleuter-nichtje en vanmorgen kon ik met twee stuks bijdragen aan haar verzameling. Ze stak haar duim omhoog toen ik ze op haar bureau legde, want ze kon niks zeggen, ze was aan het telefoneren.
Ik ben verlegen en ik speel dat uit. Niet te veel, maar gedoseerd. Een fluistertoon - ik zou elk moment kunnen ziek worden, denken ze misschien - omdat ik niemand wil storen.
En als ze met me praten dan doe ik m'n best. Ik betrap mezelf erop dat ik het ook probleemloos leuk vind, het hele 'het'. Het houdt me bezig, laat me leven, doet me nadenken, houdt me scherp.
Ik ben raar (nee sorry, niet dat verhaal weer).
Ik heb een mail, een belangrijke. Belangrijker dan dit bericht belangrijk voor me is.
Tot binnenkort (misschien al morgen?).
donderdag 19 maart 2009
Zo bang voor allerlei klachten en processen nu

21-03-09 - (belga/reuters) Op Ali met de pet's blog is de Joodse gemeenschap afgelopen donderdag opnieuw bespot en beschimpt. Dit, aldus de blogger zelf, naar aanleiding van het nieuwsbericht, eerder in de week, dat de Joodse gemeenschap de VRT zou vragen voortaan duiding te geven bij de Eucharistieviering op zondagvoormiddag. "Te belachelijk voor woorden," aldus Ali.
Ali nam in desbetreffend blogbericht geen blad voor de mond door te stelllen dat Joden "malloten en kwistenbiebels" zijn die "saaier en zieliger zijn dan Benedict van 't Vaticaan himself".
Tot dusver ontving Ali nog geen klacht van "die mediageilaard van Joods Actueel", maar hij laat weten een goed gesprek en een ontmoeting met de man zeker te zien zitten op voorwaarde dat er keppeltjes noch Joodse krullen aan te pas komen. "Daar krijg ik wormkes van, van die symboliek," aldus nog de blogger.
Onder de noemer "Joden zijn oké, maar ze moeten leren samenleven" zal Ali op zijn blog jaarlijks elke vijfde vrijdag van februari speciaal aandacht besteden aan de Joodse gemeenschap. Daarnaast zal Ali de Joden nu en dan een integratietip meegeven, waardoor het voor deze door de eeuwen heen felgeplaagde gemeenschap toch iets draaglijker leven wordt in het neo-fascistisch aandoende Vlaanderen.
Om af te trappen gaf hij al een eerste niet mis te verstane tip mee:
"Ben je makkelijk in je gat gebeten, draag dan immer een ijzeren onderbroek. (Dan zal je tevens wel twee keer nadenken vooralleer je voor het minste begint te schijten.)"
maandag 16 maart 2009
Zie, poëzie
Nogal wat gedichten lezen
als doodgewone proza, met
enkel dat verschil dat
de tekst, zoals hier,
in strofes gegoten wordt, en
er hier en daar een wat
vreemde komma tussen de
woorden wordt geplaatst.
Ik moet daar altijd om lachen.
Nee, liever dan poëzie
op zich, lees ik er
recensies over.
De meeste poëzie vind
ik immers zodanig
onbegrijpelijk dat ik
er bepaald niet vrolijk
van word.
als doodgewone proza, met
enkel dat verschil dat
de tekst, zoals hier,
in strofes gegoten wordt, en
er hier en daar een wat
vreemde komma tussen de
woorden wordt geplaatst.
Ik moet daar altijd om lachen.
Nee, liever dan poëzie
op zich, lees ik er
recensies over.
De meeste poëzie vind
ik immers zodanig
onbegrijpelijk dat ik
er bepaald niet vrolijk
van word.
dinsdag 3 maart 2009
Dromen over Jack en Stanley
Hallo, ik ben een blogger. Vergeef me als ik even droom van een ander bestaan.
Over het bestaan van Jack Nicholson of over dat van Al Pacino. "Twee van de beste acteurs van hun generatie," lees ik. Zelf heb ik daar geen uitgesproken mening over, ik zou Al Pacino misschien niet eens herkennen, maar Jack Nicholson vond ik wel straf in "The Shining" van Stanley Kubrick.
Jack Nicholson kwam pas in 1974 te weten dat de mensen die hij altijd voor zijn ouders had gehouden eigenlijk zijn grootouders waren. Hij was toen 37 en die (groot-)ouders in kwestie waren toen al dood. Kunt u zich dat allemaal inbeelden? Ik had een vlieg op de muur willen zijn van de ruimte waarin Nicholson zich op het moment van de onthulling bevond. Een man met zo'n temperament, hij had volledig door zijn dak zijn gegaan. Veronderstel ik.
Stanley Kubrick trouwens, een kluizenaar. Spannend toch, zo'n "genie" van wie amper geweten was wat hij uitstak en waar hij dat uitstak? Ik had wel eens een vlieg op de muur willen zijn in het vertrek waar die man zijn namiddagen doorbracht.
Geweldig ook om de making of van "The Shining" te zien, met Kubrick en Nicholson in één ruimte. Het zegt niet zo veel natuurlijk, maar het feit van twee artiesten in elkaars nabijheid, elk met hun ego en hun manieren: bijzonder. Nicholson de wat arrogante lawaaimaker en Kubrick het perfectionistische brein.
Wie zijn de grootten van deze tijd en waar is hun ego?
Koning Boudewijn vind ik ook interessant, maar daar schrijf ik bij een andere gelegenheid iets over.
Over het bestaan van Jack Nicholson of over dat van Al Pacino. "Twee van de beste acteurs van hun generatie," lees ik. Zelf heb ik daar geen uitgesproken mening over, ik zou Al Pacino misschien niet eens herkennen, maar Jack Nicholson vond ik wel straf in "The Shining" van Stanley Kubrick.
Jack Nicholson kwam pas in 1974 te weten dat de mensen die hij altijd voor zijn ouders had gehouden eigenlijk zijn grootouders waren. Hij was toen 37 en die (groot-)ouders in kwestie waren toen al dood. Kunt u zich dat allemaal inbeelden? Ik had een vlieg op de muur willen zijn van de ruimte waarin Nicholson zich op het moment van de onthulling bevond. Een man met zo'n temperament, hij had volledig door zijn dak zijn gegaan. Veronderstel ik.Stanley Kubrick trouwens, een kluizenaar. Spannend toch, zo'n "genie" van wie amper geweten was wat hij uitstak en waar hij dat uitstak? Ik had wel eens een vlieg op de muur willen zijn in het vertrek waar die man zijn namiddagen doorbracht.
Geweldig ook om de making of van "The Shining" te zien, met Kubrick en Nicholson in één ruimte. Het zegt niet zo veel natuurlijk, maar het feit van twee artiesten in elkaars nabijheid, elk met hun ego en hun manieren: bijzonder. Nicholson de wat arrogante lawaaimaker en Kubrick het perfectionistische brein.Wie zijn de grootten van deze tijd en waar is hun ego?
Koning Boudewijn vind ik ook interessant, maar daar schrijf ik bij een andere gelegenheid iets over.
zaterdag 14 februari 2009
Briljante breedsmoelkikkers
Voor €2.20 kocht ik dit weekend De Standaard. Dat ik dat wel vaker doe, zou ik willen zeggen, maar het was pas de tweede keer. Dat het me wel bevalt om De Standaard te kopen in het weekend, dat is zeker. Ik ben graag 'mee' met de dingen om me heen en ik heb het gevoel dat De Standaard mij goed informeert.
Over Tom Barman bijvoorbeeld, die zich weliswaar niet excuseert maar toch toegeeft dat hij te veel gedronken had tijdens de uitreiking van de Mia's. Heb ik al gezegd dat ik Tom Barman een Vlaamse held vind, en dat slechts ten dele vanwege de muziek die hij met dEUS (ge)maakt (heeft)? Ik vind al die heisa dan ook vooral de gemakzuchtige represaille van een breed draagvlak aan kneuterige Vlaamse 'eminenten' om een wat uit de pas lopende 'alternativo' terecht te wijzen, als had hij zich nodig naar de richtlijnen van hen, breedsmoelkikkers, moeten gedragen, die voorschrijven dat je altijd en overal rekening moet houden met de aanwezigheid van 1.5 miljoen Vlamingen in hun luie zetel.
Anne De Baetzelier wordt dan weer omroepster bij Lijst Dedecker en dat is de aanleiding voor De Standaard om een kort artikeltje met en over Derk-Jan Eppink te publiceren. Derk-Jan wordt daarin belachelijk gemaakt, zo is het, omdat hij gewezen wordt op vroegere uitspraken over BV's in de politiek die hem nu "zuur opbreken", of die hij nu toch nodig moet bijstellen. Wat hij in dat kort artikeltje op klunzige wijze probeert, maar waarin hij weinig overtuigend overkomt.
Nu moet men weten dat De Standaard en Derk-Jan ooit vriendjes waren, maar dat ze dat nu al sinds een tijdje niet meer zijn. En in datzelfde licht lijkt men het opiniestuk over Didier Reynders te moeten lezen (of naar iets dergelijks wordt in het artikel toch verwezen). Ik geloof De Standaard natuurlijk als ze stelt dat Reynders een cynische, machtsgeile egotripper is, - waarom zou die krant daarover moeten liegen? - maar veeleer dan daardoor gedegouteerd te raken door de man (alsof dát de bedoeling zou zijn) raak ik door hem gefascineerd omdat het me intrigeert dat een man als Reynders schijnbaar én slecht bestuurt én 'briljant' is. Vooral over dat 'briljant' zijn wil ik alles weten en ik wil weten waarom dat adjectief steeds op Reynders' hoofd geplakt wordt.
Misschien iets voor volgend weekend?
Over Tom Barman bijvoorbeeld, die zich weliswaar niet excuseert maar toch toegeeft dat hij te veel gedronken had tijdens de uitreiking van de Mia's. Heb ik al gezegd dat ik Tom Barman een Vlaamse held vind, en dat slechts ten dele vanwege de muziek die hij met dEUS (ge)maakt (heeft)? Ik vind al die heisa dan ook vooral de gemakzuchtige represaille van een breed draagvlak aan kneuterige Vlaamse 'eminenten' om een wat uit de pas lopende 'alternativo' terecht te wijzen, als had hij zich nodig naar de richtlijnen van hen, breedsmoelkikkers, moeten gedragen, die voorschrijven dat je altijd en overal rekening moet houden met de aanwezigheid van 1.5 miljoen Vlamingen in hun luie zetel.Anne De Baetzelier wordt dan weer omroepster bij Lijst Dedecker en dat is de aanleiding voor De Standaard om een kort artikeltje met en over Derk-Jan Eppink te publiceren. Derk-Jan wordt daarin belachelijk gemaakt, zo is het, omdat hij gewezen wordt op vroegere uitspraken over BV's in de politiek die hem nu "zuur opbreken", of die hij nu toch nodig moet bijstellen. Wat hij in dat kort artikeltje op klunzige wijze probeert, maar waarin hij weinig overtuigend overkomt.
Nu moet men weten dat De Standaard en Derk-Jan ooit vriendjes waren, maar dat ze dat nu al sinds een tijdje niet meer zijn. En in datzelfde licht lijkt men het opiniestuk over Didier Reynders te moeten lezen (of naar iets dergelijks wordt in het artikel toch verwezen). Ik geloof De Standaard natuurlijk als ze stelt dat Reynders een cynische, machtsgeile egotripper is, - waarom zou die krant daarover moeten liegen? - maar veeleer dan daardoor gedegouteerd te raken door de man (alsof dát de bedoeling zou zijn) raak ik door hem gefascineerd omdat het me intrigeert dat een man als Reynders schijnbaar én slecht bestuurt én 'briljant' is. Vooral over dat 'briljant' zijn wil ik alles weten en ik wil weten waarom dat adjectief steeds op Reynders' hoofd geplakt wordt.Misschien iets voor volgend weekend?
vrijdag 13 februari 2009
Ik ben een fan (nu ook in tekstvorm)
Beste P.,
ik ben een fan. Van uw blog en bijgevolg ook van dat deel van uw geest dat die blog van tekst (en foto's) voorziet.
Zoals u vandaag over een vogel schreef, bijvoorbeeld, of hoe u vertelt dat u bij De Slegte een stapel boeken opkocht - boeken die u gelezen hebt en die uw goedkeuring wegdragen - om ze bij gelegenheid één voor één cadeau te doen wanneer u ergens op visite gaat. Het lijkt soms net alsof ik identieke dingen zou doen, mochten ze zich op die manier in mijn leven voordoen. Dan zou ik dus ook die vogel opmerken en daar, letterlijk en figuurlijk, even bij blijven stilstaan. Of althans, dat hoop ik, ik wens het mezelf toe.
Maar misschien beter nog dan uw teksten op zich, is de continuïteit waarmee u ze schrijft. Elke dag, met name, en dat al - zo lijkt het toch - sinds jaar en dag. Daarvoor is heel wat discipline nodig, me dunkt, en het spijt me dat ik 'discipline' in geen enkele context écht een mooi woord vind, want in deze zou het dat mogen zijn. Zou u kunnen stoppen, vraag ik me ook wel eens af, maar daar voeg ik gauw aan toe dat dat zeker niet nodig is, dat stoppen. Gewoon de idee dat u morgen ophoudt: het lijkt wel of die blog met uw leven vergroeid is, zo onmogelijk lijkt het me.
Wat een geluk dus maar, roep ik vanop mijn eigen eilandje met mijn eigen hoogstpersoonlijke url. Ik hou van uw blog en lees 'm elke dag (omdat er elke dag iets te lezen ís). Ik ben ook altijd benieuwd naar wát ik te lezen zal krijgen. Misschien is ook dat van groot belang wanneer ik zeg dat ik uw blog apprecieer: u verrast mij regelmatig. En het is interessant bij u. Het mag gezegd zijn dat u daarin een uitzondering bent.
Een lofzang dus, want ik ben een fan en als ik het opschrijf blijkt dat eens te meer. Mocht ik durven, ik moedigde u aan om uw teksten te bundelen en ze naar een uitgever te brengen. Want ik beeld me in dat ik ze dan op een blauwe maandag gebundeld uit een koopjesbak van De Slegte zou kunnen opvissen en ze mijn beste vriend diezelfde avond nog cadeau zou kunnen doen. Zelf heb ik die bundel dan immers al lang gekocht.
ik ben een fan. Van uw blog en bijgevolg ook van dat deel van uw geest dat die blog van tekst (en foto's) voorziet.
Zoals u vandaag over een vogel schreef, bijvoorbeeld, of hoe u vertelt dat u bij De Slegte een stapel boeken opkocht - boeken die u gelezen hebt en die uw goedkeuring wegdragen - om ze bij gelegenheid één voor één cadeau te doen wanneer u ergens op visite gaat. Het lijkt soms net alsof ik identieke dingen zou doen, mochten ze zich op die manier in mijn leven voordoen. Dan zou ik dus ook die vogel opmerken en daar, letterlijk en figuurlijk, even bij blijven stilstaan. Of althans, dat hoop ik, ik wens het mezelf toe.
Maar misschien beter nog dan uw teksten op zich, is de continuïteit waarmee u ze schrijft. Elke dag, met name, en dat al - zo lijkt het toch - sinds jaar en dag. Daarvoor is heel wat discipline nodig, me dunkt, en het spijt me dat ik 'discipline' in geen enkele context écht een mooi woord vind, want in deze zou het dat mogen zijn. Zou u kunnen stoppen, vraag ik me ook wel eens af, maar daar voeg ik gauw aan toe dat dat zeker niet nodig is, dat stoppen. Gewoon de idee dat u morgen ophoudt: het lijkt wel of die blog met uw leven vergroeid is, zo onmogelijk lijkt het me.
Wat een geluk dus maar, roep ik vanop mijn eigen eilandje met mijn eigen hoogstpersoonlijke url. Ik hou van uw blog en lees 'm elke dag (omdat er elke dag iets te lezen ís). Ik ben ook altijd benieuwd naar wát ik te lezen zal krijgen. Misschien is ook dat van groot belang wanneer ik zeg dat ik uw blog apprecieer: u verrast mij regelmatig. En het is interessant bij u. Het mag gezegd zijn dat u daarin een uitzondering bent.
Een lofzang dus, want ik ben een fan en als ik het opschrijf blijkt dat eens te meer. Mocht ik durven, ik moedigde u aan om uw teksten te bundelen en ze naar een uitgever te brengen. Want ik beeld me in dat ik ze dan op een blauwe maandag gebundeld uit een koopjesbak van De Slegte zou kunnen opvissen en ze mijn beste vriend diezelfde avond nog cadeau zou kunnen doen. Zelf heb ik die bundel dan immers al lang gekocht.
donderdag 5 februari 2009
Beter dan dit stuk te schrijven, had ik wat gelezen
Neen, dit vind ik nu toch wel niet zo flink van mezelf: ik lees te weinig, omdat ik te veel naar muziek luister. Er liggen boeken van Murakami op me te wachten, ik moet nog stééds "On the road" uitlezen en ik probeer een boek van Alain de Botton te lezen, maar het vlot niet omdat het me niet lukt om tegelijk te lezen en naar muziek te luisteren.
Want dat is wat ik probeer. Ik wil én de muziek én de woorden in me opnemen. Daarom lees ik oppervlakkig, en dáárom lees ik tegenwoordig geen "echte" boeken meer. Humo en de krant, maar meer dus niet.
En ik lees graag nochtans. Vorige zomer stond zelfs zowat in het teken van lezen. Ik had naar die zomer uitgekeken om te kunnen lezen. Maar wat dat lezen toen anders maakte dan het dat nu is, is dat ik het toen buiten kon doen, dat ik een boek mee naar buiten kon nemen en ermee kon rondlopen, onder mijn arm, door de stad.
En een ander gegeven dat ervoor zorgt dat ik nu niet lees, is de stilte, die ik nodig heb om te kunnen lezen, die ik niet verdraag. In een park is er geritsel van bladeren, rumoer van kinderen, maar in mijn kamertje is het muisstil als ik lees en dat "kan ik niet aan" (ik moet het echt zo stellen, ja). Heel stil muziek opzetten is misschien een optie, zodat er toch iets is, ik moet experimenteren.
Want dat is wat ik probeer. Ik wil én de muziek én de woorden in me opnemen. Daarom lees ik oppervlakkig, en dáárom lees ik tegenwoordig geen "echte" boeken meer. Humo en de krant, maar meer dus niet.
En ik lees graag nochtans. Vorige zomer stond zelfs zowat in het teken van lezen. Ik had naar die zomer uitgekeken om te kunnen lezen. Maar wat dat lezen toen anders maakte dan het dat nu is, is dat ik het toen buiten kon doen, dat ik een boek mee naar buiten kon nemen en ermee kon rondlopen, onder mijn arm, door de stad.
En een ander gegeven dat ervoor zorgt dat ik nu niet lees, is de stilte, die ik nodig heb om te kunnen lezen, die ik niet verdraag. In een park is er geritsel van bladeren, rumoer van kinderen, maar in mijn kamertje is het muisstil als ik lees en dat "kan ik niet aan" (ik moet het echt zo stellen, ja). Heel stil muziek opzetten is misschien een optie, zodat er toch iets is, ik moet experimenteren.
dinsdag 3 februari 2009
Een door mij grijs verklaard decor
Als ik 's ochtends wakker word en ik voel een onbestemde goesting door mijn armen, buik en benen stromen, dan weet ik soms heel zeker dat ik het zou moeten doen, nu ik er de leeftijd voor heb; dat ik zou moeten reizen en eens ergens anders zou moeten gaan wonen, een tijd, een jaar of meerdere jaren.
Ik kan niet naar Lali Puna luisteren zonder te verlangen naar een door mij geromantiseerd beeld van een industrieel, halfcommunistisch Berlijn. Wat ik daar dan van zie, zie ik in zwart-wit. Ik zit alleen in een kale kamer, in de kamer waarin ik woon. Mijn moeder weet niet goed waar ik ben, ze weet wel iets, maar bijzonder weinig. Zo hoort het ook.
Daar in Berlijn lijd ik een ander leven, een leven dat los staat van het leven dat ik nu lijd. Ik zie mezelf in een flits met gemillimeterd haar. Geen idee van mijn bezigheden daar. Iets onafhankelijks natuurlijk. Ik doe daar dingen die ik volledig vanzelfsprekend vind, in een leven dat mij nu nog geheel onbekend is. En dat trekt me aan. Wellicht omdat ik alles zo graag wil kunnen voorspellen en omdat die Berlijnbeelden zich amper tonen.
Ik lees over "drop-outs", maar dat is nog wat anders. Er moet poëzie achterzitten, achter dat reizen, dat in Berlijn, of in welk door mij grijsverklaard decor dan ook, verblijven. Ik zou op die plek bij wijze van spreken op twee weken tijd een boek moeten kunnen schrijven dat ik hier, waar ik woon, nooit zou kunnen schrijven. Een boek dat ik dus kan schrijven net omdat ik het niet hier, maar wel op die andere plaats schrijf, die plaats waaraan ik inspiratie, of dus poëzie ontleen.
Het zijn maar ideetjes, maar ik moet er rekening mee houden dat ik ze misschien ook ten uitvoer moet brengen. Nu ik op een punt in mijn leven beland waarop ik tegen heel wat dingen "ja" wil zeggen. Een film als "(N)iemand" vertelt een soortgelijk verhaal, weliswaar van een veertiger
maandag 2 februari 2009
Geen handrem
"Liever geen vriend dan een slechte vriend," kreeg ik ooit te horen. En de persoon die me dat zei, zag ik daarna een drietal jaar niet meer terug. Ik weet dus waar ik aan begin als ik nu geneigd ben tegen iemand te zeggen: "Ik ben niet bevriend met de handrem op. Als vriend wil ik me niet voortdurend hoeven afvragen of ik er nu al dan niet (verbaal) overga. Als vriend wil ik me kunnen ontspannen, wil ik me niet suf hoeven piekeren, wil ik de wetenschap van enige vrijheid in jouw bijzijn."
U leest het: ik ben erovergegaan en nu zit ik dus met een handrem in m'n vuist geklemd. Mijn vriendin stelt me voor de paradox dat ze me wel wilt blijven zien (want ze vindt "het", de vriendschap belangrijk), maar anderzijds moet ik me aan een aantal gedragscodes houden, tot op het moment dat zij zegt dat dat niet langer nodig is, dat ze erover is. U beseft samen met mij dat dat "erover" zijn niet voor morgen is, want wanneer ze zegt erover te zijn, zal ze nog steeds bijzonder op haar hoede zijn voor het kleinste, het minste. Zo gaan die dingen altijd.
En die paradox, die eis, die zint me dus niet helemaal, of helemaal niet. Ik ben niet bevriend met de handrem op. Zo stel ik het en zo stel ik het goed. Ik wil voluit gaan, het onderste uit de kan halen, de grenzen aftasten, en net op dat punt is het nu ook misgegaan tussen ons. Daarom geloof ik er maar zo weinig in. Daarom besef ik dat ik het, de vriendschap die ik zelf ook heel wat waard vind, beetje bij beetje aan het begraven ben.
Ik zou inschikkelijk moeten zijn, ik zou geduld moeten oefenen. Ik beloofde haar ook om dat te doen. En ik zál geduldig zijn, in het kader van de vriendschap maar ook in het kader van het experiment. Is deze vriendschap überhaupt te redden? Een cynische vraag die ik enkel stel vanuit een serieus engagement, een welgemeende wil om er iets van te maken. Is het niet cynisch dan om mij met een handrem achter te laten, en dat tot zij er weer klaar voor is?
U leest het: ik ben erovergegaan en nu zit ik dus met een handrem in m'n vuist geklemd. Mijn vriendin stelt me voor de paradox dat ze me wel wilt blijven zien (want ze vindt "het", de vriendschap belangrijk), maar anderzijds moet ik me aan een aantal gedragscodes houden, tot op het moment dat zij zegt dat dat niet langer nodig is, dat ze erover is. U beseft samen met mij dat dat "erover" zijn niet voor morgen is, want wanneer ze zegt erover te zijn, zal ze nog steeds bijzonder op haar hoede zijn voor het kleinste, het minste. Zo gaan die dingen altijd.
En die paradox, die eis, die zint me dus niet helemaal, of helemaal niet. Ik ben niet bevriend met de handrem op. Zo stel ik het en zo stel ik het goed. Ik wil voluit gaan, het onderste uit de kan halen, de grenzen aftasten, en net op dat punt is het nu ook misgegaan tussen ons. Daarom geloof ik er maar zo weinig in. Daarom besef ik dat ik het, de vriendschap die ik zelf ook heel wat waard vind, beetje bij beetje aan het begraven ben.
Ik zou inschikkelijk moeten zijn, ik zou geduld moeten oefenen. Ik beloofde haar ook om dat te doen. En ik zál geduldig zijn, in het kader van de vriendschap maar ook in het kader van het experiment. Is deze vriendschap überhaupt te redden? Een cynische vraag die ik enkel stel vanuit een serieus engagement, een welgemeende wil om er iets van te maken. Is het niet cynisch dan om mij met een handrem achter te laten, en dat tot zij er weer klaar voor is?
Abonneren op:
Posts (Atom)