De hoofdtaak van prinses Mathilde. Haar man die het er al wat moeilijker mee heeft. Prins Laurent die het nog vervelender vindt om te lachen, te klappen, te fluisteren, geïnteresseerd te zijn, blij te zijn, vriendelijk te zijn, uren aan tafel te zitten, in gezelschap, in functie van ambassadeur. En ikzelf die de hand van prinses Maria Laura zou afslaan, omdat ik dergelijk bestaan niet wens te leiden, doch van tijd tot tijd een toegift doe, al was het maar om m'n discipline te testen, om mezelf te harden en omdat ik er eenvoudigweg in beland zonder dat ik er iets kan tegen beginnen.
Een hele tijd aan tafel zitten in onbekend gezelschap (je mag niet op je horloge kijken, enkel als dat je wordt gevraagd), zo onzichtbaar mogelijk blijven (niemand storen, hoeft niet, maar wordt dikwijls verwacht), wegdromen (doe je vanzelfsprekend, en wel volledig bewust), je een Russische mail order bride voelen die door een nette Vlaming voor 2000 euro naar hier werd gehaald, en je op je tweede dag in het land nog ijverig kwijten van je taak niet tegen te stribbelen bij alles wat je intrinsiek niet zint.
Een parallel trekken tussen jezelf, prinses Mathilde en een verhandelde Russische schone. Lijden - ahum - en er helemaal in op willen gaan. Nieuwsgierig zijn naar leed, omdat je Marcel Proust wilt leren kennen. Dankbaar zijn, wel ja, voor deze situatie waarin je anders zelden nog belandt. Dankbaar dus voor het op de tanden moeten bijten, voor de gelegenheid om te streven, het welopgevoede kind te mogen spelen, wachten op een koekje van de bazin.
En mocht je het toch niet leuk vinden, dan zou je het nooit zeggen.
zondag 3 augustus 2008
De ieniemienie mediocre indie shifinale
Radiohead vs. Low
(vind ik persoonlijk de gedroomde affiche; u bent zó!)
donderdag 31 juli 2008
Eentje voor de metalfans!
Kent u Mist uit Amsterdam? Hun debuutplaat "We Should 've Been Stars" vind ik best de moeite, en daaruit is dit een live-versie van het openingsnummer. Doet wat denken aan Low.
dinsdag 29 juli 2008
Wederom een brief die ik je niet verstuur
Lieve F.,
ik stalk je, heeft A. gezegd. Omdat ik je maar niet uit m'n hoofd krijg, enkel om die reden. Want ik kom niet naar je huis en ik bel je niet (ook al moet ik me daar soms zo vreselijk voor inhouden). En het is alweer een half jaar geleden dat ik je nog zogenaamd "per ongeluk" smste, ik bijt op m'n tanden om je niet "per ongeluk" te sms'en.
En waarom? Omwille van een Platoonse gedachte die m'n hoofd heeft ingepalmd, zoals er wel meer gedachten als betonnen muren in m'n hoofd gebouwd staan. Je wás vanalles, F., en ik koester de idee dat je dat allemaal nog steeds bent - wie zal zeggen of dat ook werkelijk zo is? Maar zo lang ik dat niet weet, moet ik voort met die idee, en die idee blokkeert me, die maakt dat ik niet voort kan. Ik wacht je dus op achter elke hoek, waar je zou kunnen zijn, waar je nooit bent. En wat ik dan zou zeggen.
"Hey F.! Super om je nog eens te zien." (mijn onnatuurlijke enthousiasme zou je na al die tijd nog steeds heel vreemd vinden). "Hoe gaat het? Hoe komt dat ik je zo weinig zie? Waar hang je uit? (Niet zo indiscreet meteen!). "Heb je tijd om iets te drinken, ergens?" (to the point komen, niet teleurgesteld zijn, en mocht ze tijd hebben, als het er dus van komt, het dan gewoon vertellen, want doet het pijn of niet?).
Het doet pijn, het niét stalken, het niét oplossen, het doormalen, het sluimeren, het niet voort kunnen. Ik ging je schrijven, F., ik deed het niet. Ik ging je bellen, erover, ik deed het niet. Ik ging je zomaar toevallig tegenkomen, het gebeurde niet. Je weet dat allemaal niet, F., maar het is niet erg. Het is maar mijn chronische verliefdenverdriet.
ik stalk je, heeft A. gezegd. Omdat ik je maar niet uit m'n hoofd krijg, enkel om die reden. Want ik kom niet naar je huis en ik bel je niet (ook al moet ik me daar soms zo vreselijk voor inhouden). En het is alweer een half jaar geleden dat ik je nog zogenaamd "per ongeluk" smste, ik bijt op m'n tanden om je niet "per ongeluk" te sms'en.
En waarom? Omwille van een Platoonse gedachte die m'n hoofd heeft ingepalmd, zoals er wel meer gedachten als betonnen muren in m'n hoofd gebouwd staan. Je wás vanalles, F., en ik koester de idee dat je dat allemaal nog steeds bent - wie zal zeggen of dat ook werkelijk zo is? Maar zo lang ik dat niet weet, moet ik voort met die idee, en die idee blokkeert me, die maakt dat ik niet voort kan. Ik wacht je dus op achter elke hoek, waar je zou kunnen zijn, waar je nooit bent. En wat ik dan zou zeggen.
"Hey F.! Super om je nog eens te zien." (mijn onnatuurlijke enthousiasme zou je na al die tijd nog steeds heel vreemd vinden). "Hoe gaat het? Hoe komt dat ik je zo weinig zie? Waar hang je uit? (Niet zo indiscreet meteen!). "Heb je tijd om iets te drinken, ergens?" (to the point komen, niet teleurgesteld zijn, en mocht ze tijd hebben, als het er dus van komt, het dan gewoon vertellen, want doet het pijn of niet?).
Het doet pijn, het niét stalken, het niét oplossen, het doormalen, het sluimeren, het niet voort kunnen. Ik ging je schrijven, F., ik deed het niet. Ik ging je bellen, erover, ik deed het niet. Ik ging je zomaar toevallig tegenkomen, het gebeurde niet. Je weet dat allemaal niet, F., maar het is niet erg. Het is maar mijn chronische verliefdenverdriet.
maandag 28 juli 2008
Krrie bells
N- iets ma- wel nie- nietzsch te zeg-
ik v-jóél instead ik v-woel in bed
da- di- di- di- dizz- zalig iz
zen –en –en -en verba- zz en d iz
zo la- la- lang zo
lang het d uur
t ik t en ik en en zo zo lil- lik
hier lig hierlik lek kerijsje
l- ik khebhaardig aardigmeisje
h-eerlijk buik ik
buiten duik ik uit- en fluit-
en luid en lui mijn
inem ine mijne muze
kwilu quil-ik kwil u kusz –e
ik v-jóél instead ik v-woel in bed
da- di- di- di- dizz- zalig iz
zen –en –en -en verba- zz en d iz
zo la- la- lang zo
lang het d uur
t ik t en ik en en zo zo lil- lik
hier lig hierlik lek kerijsje
l- ik khebhaardig aardigmeisje
h-eerlijk buik ik
buiten duik ik uit- en fluit-
en luid en lui mijn
inem ine mijne muze
kwilu quil-ik kwil u kusz –e
zondag 27 juli 2008
Pap kortom
Pap.
Wat de aanleiding was, ik herinner het me niet, maar gisteren stonden A. en ik op een bepaald moment onze spierballen aan elkaar te tonen. Opgespannen armen, weet u. Pap, voor wie ons kent. Het was potsierlijk, dat wisten we zelf ook wel ("duh!"), maar het bleef wat hangen bij mij, schriel als het was, van een gebrek aan sport als het getuigde. Eigenlijk wil ik het anders.
Maar 't is mijn lichaamsbouw, en ook die van A.. Schriel, smal, niet echt klein en daarom misschien des te opvallender. Wij zijn "sprieten", zoals de tantes dat zeggen. 'Magere sprieten'. Net geen slungel, ik. Daarvoor ben ik gelukkig toch te klein.
In "Oh Your God" zingt Tommy Barman over een fenomeen dat ik met turnlessen uit het zesde leerjaar associeer: push-ups ("pompen"). Dat gaat van "did 34 push-ups, should've done 68" waaruit ik concludeer dat de heer Tommy óf nogal opgefokt is/was, óf in goede conditie wil zijn (beroepsernst!), óf een godenlichaam ambieert, in de wetenschap dat hij voor sexy Mauro P.'s magnifieke kop toch de duimen moet leggen.
Die laatste reden sluit ik maar meteen uit, die gasten zijn 36 , en eerlijk gezegd who cares waarom Barman aan sport doet. Stef Kamiel fiétst naar al zijn optredens, zo zegt hij, dus zo uitzonderlijk is het helemaal niet. En waarom zou het dat ook? Waarom ben ik geneigd muzikanten een geheel onsportief bestaan toe te dichten?
Maar wat ik wilde zeggen (u voelde het al aan uw kleine teen): ik ben aan de pomp gegaan, ik heb geprobeerd te pompen. Kont naar beneden, handjes uit elkaar en van de eerste keer al meteen 4 (vier!) keer opgedrukt. Weinig? Jazeker. Maar ik verlies de moed niet. De keer daarna deed ik er tien, u weet wel, negen en dan nóg eentje. Van die laatste onderneming ben ik een tiental minuten later evenwel nog steeds herstellende. En 'leuk' vond ik het ook al niet meer, met al dat bloed dat naar mijn hoofd steeg.
Pap kortom.
Wat de aanleiding was, ik herinner het me niet, maar gisteren stonden A. en ik op een bepaald moment onze spierballen aan elkaar te tonen. Opgespannen armen, weet u. Pap, voor wie ons kent. Het was potsierlijk, dat wisten we zelf ook wel ("duh!"), maar het bleef wat hangen bij mij, schriel als het was, van een gebrek aan sport als het getuigde. Eigenlijk wil ik het anders.
Maar 't is mijn lichaamsbouw, en ook die van A.. Schriel, smal, niet echt klein en daarom misschien des te opvallender. Wij zijn "sprieten", zoals de tantes dat zeggen. 'Magere sprieten'. Net geen slungel, ik. Daarvoor ben ik gelukkig toch te klein.
In "Oh Your God" zingt Tommy Barman over een fenomeen dat ik met turnlessen uit het zesde leerjaar associeer: push-ups ("pompen"). Dat gaat van "did 34 push-ups, should've done 68" waaruit ik concludeer dat de heer Tommy óf nogal opgefokt is/was, óf in goede conditie wil zijn (beroepsernst!), óf een godenlichaam ambieert, in de wetenschap dat hij voor sexy Mauro P.'s magnifieke kop toch de duimen moet leggen.
Die laatste reden sluit ik maar meteen uit, die gasten zijn 36 , en eerlijk gezegd who cares waarom Barman aan sport doet. Stef Kamiel fiétst naar al zijn optredens, zo zegt hij, dus zo uitzonderlijk is het helemaal niet. En waarom zou het dat ook? Waarom ben ik geneigd muzikanten een geheel onsportief bestaan toe te dichten?
Maar wat ik wilde zeggen (u voelde het al aan uw kleine teen): ik ben aan de pomp gegaan, ik heb geprobeerd te pompen. Kont naar beneden, handjes uit elkaar en van de eerste keer al meteen 4 (vier!) keer opgedrukt. Weinig? Jazeker. Maar ik verlies de moed niet. De keer daarna deed ik er tien, u weet wel, negen en dan nóg eentje. Van die laatste onderneming ben ik een tiental minuten later evenwel nog steeds herstellende. En 'leuk' vond ik het ook al niet meer, met al dat bloed dat naar mijn hoofd steeg.
Pap kortom.
zaterdag 26 juli 2008
"You can try the best you can."
Waarom ik vandaag tofkes vind?
Omwille van verschillende stapeltjes goede cd's:
* Nick Drake: Five Leaves Left
* Hellwood: Chainsaw of Life
* PJDS: Suits You
* Aroah: No Podemos Ser Amigos
* Lenny Kravitz: Mama Said ("guilty alarm!")
* aMute: The Sea Horse Limbo
* Wixel: Heart
* Randy Newmans debuut
* Barzin: My Life In Rooms
* Bodies of Water: A Certain Feeling
* Radiohead: Kid A
Over Nick Drake en Radiohead wil ik later nog wat kwijt, maar eerst wat ander tofs.
De Tour:
* een tijdrit
* Michel Wuyts (uitstekend)
* Carlos Sastre: een toffe winnaar
* 'sport' an sich kan me ook gelukkig maken (de fysieke inspanning)
* die pothelmen!
* die emoties, zo écht.
Lectuur: Sandro Veronesi: Kalme Chaos (uitstekend)
* met dat boek naar buiten gaan, en op een bank lezen.
Aansluitend: de zon.
* en haar gloed op mijn huid.
Voor het eerst opnieuw een hemd dragen dat ik al jaren niet meer vond.
In dezelfde rubriek: kousen noch schoenen dragen (ook geen fuckin' "teensletsen").
De nieuwste last.fm-applicatie: Your Library (verslavend).
En meer! Meer!
Over Nick Drake dus nog: ongelooflijk dat ik die mens zijn oeuvre, het zijn maar drie cd's, nu pas fatsoenlijk leer kennen. Fameuze 'ontdekking' dus; al past zijn geluid niet bij de zon.
En over Radiohead, en dan speciaal over "Kid A": zo'n 'speciale' cd. Dat bevreemdende. Die spanning. Hij klonk ook nog nooit zo goed als vanmiddag. En dan vooral "Optimistic", een nummer waarvoor je 'geweldig' of 'fenomenaal' met tussenstreepjes gaat schrijven. Besefte ik opeens.
Hier de clip en een video erbij (en anders doet u uw ogen maar dicht):
En u? Hoe gaat het met u?
Omwille van verschillende stapeltjes goede cd's:
* Nick Drake: Five Leaves Left
* Hellwood: Chainsaw of Life
* PJDS: Suits You
* Aroah: No Podemos Ser Amigos
* Lenny Kravitz: Mama Said ("guilty alarm!")
* aMute: The Sea Horse Limbo
* Wixel: Heart
* Randy Newmans debuut
* Barzin: My Life In Rooms
* Bodies of Water: A Certain Feeling
* Radiohead: Kid A
Over Nick Drake en Radiohead wil ik later nog wat kwijt, maar eerst wat ander tofs.
De Tour:
* een tijdrit
* Michel Wuyts (uitstekend)
* Carlos Sastre: een toffe winnaar
* 'sport' an sich kan me ook gelukkig maken (de fysieke inspanning)
* die pothelmen!
* die emoties, zo écht.
Lectuur: Sandro Veronesi: Kalme Chaos (uitstekend)
* met dat boek naar buiten gaan, en op een bank lezen.
Aansluitend: de zon.
* en haar gloed op mijn huid.
Voor het eerst opnieuw een hemd dragen dat ik al jaren niet meer vond.
In dezelfde rubriek: kousen noch schoenen dragen (ook geen fuckin' "teensletsen").
De nieuwste last.fm-applicatie: Your Library (verslavend).
En meer! Meer!
Over Nick Drake dus nog: ongelooflijk dat ik die mens zijn oeuvre, het zijn maar drie cd's, nu pas fatsoenlijk leer kennen. Fameuze 'ontdekking' dus; al past zijn geluid niet bij de zon.
En over Radiohead, en dan speciaal over "Kid A": zo'n 'speciale' cd. Dat bevreemdende. Die spanning. Hij klonk ook nog nooit zo goed als vanmiddag. En dan vooral "Optimistic", een nummer waarvoor je 'geweldig' of 'fenomenaal' met tussenstreepjes gaat schrijven. Besefte ik opeens.
Hier de clip en een video erbij (en anders doet u uw ogen maar dicht):
En u? Hoe gaat het met u?
vrijdag 25 juli 2008
Da's wanneer ik écht enthousiast word
Over de karakters van mensen leuteren, ik krijg er nooit genoeg van. En dat kan dan als volgt gaan.
"Haha, ja, da's waar. H. is helemaal zijn vader P., en D. op een bepaalde manier ook wel. Dat reizen, ja, dat is 'm helemaal. Maar hij staat gelukkig helemaal anders in het leven, hij kent geen klasseverschillen, terwijl P... Nee H., lijkt er het meest op, die is ook behoorlijk aristocratisch. Die gelooft nog in goede punten, een goed beroep, een goed huwelijk. Die houdt daar aan vast."
"Maar we mogen P. niet uit zijn context trekken. Wij bekijken dat natuurlijk met onze "postmoderne" blik, maar in die tijd was dat heel normaal. Kijk naar B., zijn vrouw. Die heeft toch heel haar leven opgeofferd voor haar gezin, haar man, haar familie, haar godsdienst. Voor ons is dat toch compleet ondenkbaar!? Dat is zót. Maar zij deed het, en nooit slechtgezind. Een engel, zoals je het gisteren zei, ja."
"Broers en ouders en hoe dat allemaal interageert.. Ook om te zien hoe M. en ik zich tegenover elkaar verhouden.. Er was toch niemand die tien jaar geleden zou gedacht hebben dat M. nu de bolleboos van ons beiden zou zijn? Ik was voorbestemd om weet-ik-veel-wat-allemaal te worden, maar toen hij in 't eerste middelbaar 95% haalde op Latijn werd snel duidelijk dat ook hij niet alleen het shotterke was dat iedereen in hem meende te zien. Speciaal."
"En dat ik zo "extravagant" zou zijn - ahum - had ook wel niemand vermoed, allicht, toen ze me heelder verjaardagskalenders lieten opsommen op familiefeesten. De seut die ik was, is gaan lopen op 't moment dat jullie scheidden. Dat is tamelijk cruciaal geweest, toen ging ik rebelleren. Ja, een rebel zat er altijd al in mij: mijn verbaal geweld. 't Zijn lappen, allemaal."
Etcetera.
"Haha, ja, da's waar. H. is helemaal zijn vader P., en D. op een bepaalde manier ook wel. Dat reizen, ja, dat is 'm helemaal. Maar hij staat gelukkig helemaal anders in het leven, hij kent geen klasseverschillen, terwijl P... Nee H., lijkt er het meest op, die is ook behoorlijk aristocratisch. Die gelooft nog in goede punten, een goed beroep, een goed huwelijk. Die houdt daar aan vast."
"Maar we mogen P. niet uit zijn context trekken. Wij bekijken dat natuurlijk met onze "postmoderne" blik, maar in die tijd was dat heel normaal. Kijk naar B., zijn vrouw. Die heeft toch heel haar leven opgeofferd voor haar gezin, haar man, haar familie, haar godsdienst. Voor ons is dat toch compleet ondenkbaar!? Dat is zót. Maar zij deed het, en nooit slechtgezind. Een engel, zoals je het gisteren zei, ja."
"Broers en ouders en hoe dat allemaal interageert.. Ook om te zien hoe M. en ik zich tegenover elkaar verhouden.. Er was toch niemand die tien jaar geleden zou gedacht hebben dat M. nu de bolleboos van ons beiden zou zijn? Ik was voorbestemd om weet-ik-veel-wat-allemaal te worden, maar toen hij in 't eerste middelbaar 95% haalde op Latijn werd snel duidelijk dat ook hij niet alleen het shotterke was dat iedereen in hem meende te zien. Speciaal."
"En dat ik zo "extravagant" zou zijn - ahum - had ook wel niemand vermoed, allicht, toen ze me heelder verjaardagskalenders lieten opsommen op familiefeesten. De seut die ik was, is gaan lopen op 't moment dat jullie scheidden. Dat is tamelijk cruciaal geweest, toen ging ik rebelleren. Ja, een rebel zat er altijd al in mij: mijn verbaal geweld. 't Zijn lappen, allemaal."
Etcetera.
donderdag 24 juli 2008
Niet te verwarren met minister Crevits
Vandaag "Mama Said" van Lenny K. herontdekt. Daaruit wilde ik eigenlijk een clipje van "All I Ever Wanted" posten, maar dat bleek niet te bestaan. Dan maar deze smartlap. De moeite, ook voor de clip.
En meteen ook maar deze voor de funky bitches:
woensdag 23 juli 2008
"Kan ik hem mailen, uw profeet?"
Op straat word ik aangesproken door twee 'jongens' (+/- 25) in opvallend nette kledij, das, hemd, nette broek, met beide een rugzak op de schouders die gedurende ons gesprek ongeopend zal blijven. Het gaat hen over God en hun profeet, of ik al van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen van de Laatste Dagen gehoord heb. Ja, vaagweg heb ik dat wel, maar hun profeet die zegt me niks. Ik vraag hen of ze zijn naam op een briefje kunnen schrijven. Ik vraag hen of ik hun profeet kan mailen met levensvragen. Ze zeggen dat hij waarschijnlijk niet zal antwoorden.
Hun profeet heet Thomas S. Marson, woont in Utah, is bijna 80, en ik heb zijn naam nog nooit gehoord. Hij is door God uitverkoren, doet niet aan politiek, deze jongens geloven in hem ("we hebben hem gezien! we kennen hem niet persoonlijk") en ze zijn naar Europa gezonden om hier zijn woord te verspreiden. Hun Nederlands is, Amerikaans als ze zijn, verrassend goed.
Een halfuur moet het zijn, houden ze me aan praat. Ik werp mijn idee op als zou God een reddingsboei zijn voor de minder welvarenden. Ik vertel hen dat het toch duidelijk is dat mensen in arme landen meer naar goden zoeken, ik wijs hen op secularisering vanwege welvaart, ik zeg ronduit dat het me ergert dat een abstracte, geheel onzichtbare instantie zo opgeblazen wordt, dat zo'n instantie ons niet hoort opgedrongen te worden, dat er in Amerika een ongekende hysterie bestaat rond religie, dat wij in Europa iets rustiger zijn.
Ze zijn niet dwingend, maar ze geven me ongelijk. Hun profeet is nódig, ik moet beséffen dat hun profeet nódig is. Ik mag hen bellen op het nummer dat ze onder hun profeet zijn naam op het briefje schrijven, ik beloof hen te beginnen met hun profeet eerst eens te googlen. Waarschijnlijk wordt dat iets dat ik de komende dagen voor me uit zal schuiven.
Hun profeet heet Thomas S. Marson, woont in Utah, is bijna 80, en ik heb zijn naam nog nooit gehoord. Hij is door God uitverkoren, doet niet aan politiek, deze jongens geloven in hem ("we hebben hem gezien! we kennen hem niet persoonlijk") en ze zijn naar Europa gezonden om hier zijn woord te verspreiden. Hun Nederlands is, Amerikaans als ze zijn, verrassend goed.
Een halfuur moet het zijn, houden ze me aan praat. Ik werp mijn idee op als zou God een reddingsboei zijn voor de minder welvarenden. Ik vertel hen dat het toch duidelijk is dat mensen in arme landen meer naar goden zoeken, ik wijs hen op secularisering vanwege welvaart, ik zeg ronduit dat het me ergert dat een abstracte, geheel onzichtbare instantie zo opgeblazen wordt, dat zo'n instantie ons niet hoort opgedrongen te worden, dat er in Amerika een ongekende hysterie bestaat rond religie, dat wij in Europa iets rustiger zijn.
Ze zijn niet dwingend, maar ze geven me ongelijk. Hun profeet is nódig, ik moet beséffen dat hun profeet nódig is. Ik mag hen bellen op het nummer dat ze onder hun profeet zijn naam op het briefje schrijven, ik beloof hen te beginnen met hun profeet eerst eens te googlen. Waarschijnlijk wordt dat iets dat ik de komende dagen voor me uit zal schuiven.
Mediocre indie shit: halve finales
Hallo, kijk, u zijt klootzakskes - of moet ik beginnen met het goede nieuws? Hallo, Radiohead, Eels en Low gaan door (hiphoi!), maar dan laat u het op een 5-5 steken tussen Wilco en Grandaddy. In deze fase is het wel delicaat kiezen, meine Damen und Herren! Kies ik voor Wilco wier laatste cd al ligt te wachten om meegekweeld te worden tijdens de volgende afwas, een groep die zich nog steeds blijft verbeteren en die, in tegenstelling tot Grandaddy, nog niet uitgezongen is, of kies ik voor laatstgenoemde nerds uit Modesto die mij destijds betoverden door een bevreemdende combinatie van baarden, hoge stemmetjes, skateboards en een verhaal over een robot called Jed?
Dat is fuckin' moeilijk, oké? Wat moet ik met 5-5? Een kop of munt-operatie die geheel ongeloofwaardig is wegens door geen enkele deelnemer bijgewoond? Een impulsieve voorkeur die het weinig rechtsgeldige karakter van deze wedstrijd andermaal blootlegt? En terwijl ik dit schrijf komt de inval die wél uitvoerbaar is, die wel een ppot heeft om op te staan, als een geschenk uit een miezerige hemel; ik doe het als volgt: ik tel alle stemmen samen die Grandaddy gedurende deze wedstrijd heeft vergaard en vervolgens doe ik hetzelfde voor Wilco. Toch? Dat lijkt mij eerlijk.
[Dat proces voltrekt zich]
Resultaat: Grandaddy gaat naar de halve finales (!) Grandaddy haalde 25 stemmen, alle rondes bij elkaar opgeteld, Wilco was goed voor 21 stemmen en legt de duimen. Ik had dit systeem eerder moeten hanteren, dat had het willekeurig delibereren onnodig gemaakt. Bij deze excuseer ik me bij Tom Waits-fans e.a. die zich tekort voelden gedaan.
Maar u scrollt natuurlijk naar de essentie.
Ziehier: op dinsdag 29 juli grijpen hier-o volgende duels plaats.
Radiohead (1) vs. Grandaddy (13)
Eels (12) vs. Low (6)
Mijn commentaar?
Radiohead staat daar terecht en wint, volgens mij, deze wedstrijd (of u geeft er nog een indrukwekkende draai aan). Ikzelf zou winst niet meer dan logisch vinden en zal consequent voor de lads stemmen. Radiohead is en blijft spánnend, hé. Wat zeggen u "Let Down", "Lucky", "Everything's In It's Right Place", "Bodysnatchers", "I Will", "2+2=5", "Like Spinning Plates" en, bijna vergeten "Street Spirit"?
Grandaddy is een revelatie waar ik u dankbaar om ben. Ik hóu zo van dit groepje, waarschijnlijk omdat het altijd zo'n groep-je is gebleven. Zelf ben ik het drie ronden lang trouw gebleven, maar nu strandt hier, wat mij betreft, voor hen de boot.
In het andere duel kies ik met bijna evenveel overtuiging voor Low. Ik zeg u eerst dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n Eels-fan ben, al vond ik hem eerder dit jaar in het Koninklijk Circus heel aangenaam om zien. Doch, voor mij lijdt Eels aan het Pearl Jam e.a.-syndroom, - en dan kunt u het al raden - groepen wier eerste plaat (met voorsprong) hun beste was. Ik vind "Beautiful Freak" heerlijk, maar daarnaast bezit ik enkel "Souljacker", omdat ik de rest de aanschaf niet waard vind. Mja. Heerlijke losse nummers heeft Mr. E. wel in overvloed, dat merkte ik opnieuw op dat concert.
Maar ik ga dus voor Low - de pointe, ik verlies 'm weleens uit het oog, hebt u tijd? Omdat ik Low iets 'meer' vind, zou ik bijna zeggen. Ze zijn zelf religieus en een plaat als "Things We Lost In The Fire" leg je niet alléén op voor de muziek. Daarop gebeurt méér, dat is een ceremonie. "The Great Destroyer" van enkele jaren geleden wordt dan weer door menigeen verguisd vanwege "te luid" of "te anders", maar ook die plaat vind ik uitstekend, en ik bedoel echt "heel goed". De laatste cd vond ik wat minder, maar ik heb mezelf gezworen dat niet luidop uit te spreken. Mijn hart zou kunnen scheuren, dat weet ik zeker.
Hey, die finale wordt een sec gebeuren, alles is bij deze gezegd van mijn kant. Als u hier bent geraakt dan zeg ik u enkel nog dit: laat u in uw reactiestem op deze halve finales ook eens langs uw spraakwaterval zien. Het is toch eigenlijk pas dan dat het een beetje interessanter wordt, nietwaar?
Dat is fuckin' moeilijk, oké? Wat moet ik met 5-5? Een kop of munt-operatie die geheel ongeloofwaardig is wegens door geen enkele deelnemer bijgewoond? Een impulsieve voorkeur die het weinig rechtsgeldige karakter van deze wedstrijd andermaal blootlegt? En terwijl ik dit schrijf komt de inval die wél uitvoerbaar is, die wel een ppot heeft om op te staan, als een geschenk uit een miezerige hemel; ik doe het als volgt: ik tel alle stemmen samen die Grandaddy gedurende deze wedstrijd heeft vergaard en vervolgens doe ik hetzelfde voor Wilco. Toch? Dat lijkt mij eerlijk.
[Dat proces voltrekt zich]
Resultaat: Grandaddy gaat naar de halve finales (!) Grandaddy haalde 25 stemmen, alle rondes bij elkaar opgeteld, Wilco was goed voor 21 stemmen en legt de duimen. Ik had dit systeem eerder moeten hanteren, dat had het willekeurig delibereren onnodig gemaakt. Bij deze excuseer ik me bij Tom Waits-fans e.a. die zich tekort voelden gedaan.Maar u scrollt natuurlijk naar de essentie.
Ziehier: op dinsdag 29 juli grijpen hier-o volgende duels plaats.
Radiohead (1) vs. Grandaddy (13)
Eels (12) vs. Low (6)
Mijn commentaar?
Radiohead staat daar terecht en wint, volgens mij, deze wedstrijd (of u geeft er nog een indrukwekkende draai aan). Ikzelf zou winst niet meer dan logisch vinden en zal consequent voor de lads stemmen. Radiohead is en blijft spánnend, hé. Wat zeggen u "Let Down", "Lucky", "Everything's In It's Right Place", "Bodysnatchers", "I Will", "2+2=5", "Like Spinning Plates" en, bijna vergeten "Street Spirit"?
Grandaddy is een revelatie waar ik u dankbaar om ben. Ik hóu zo van dit groepje, waarschijnlijk omdat het altijd zo'n groep-je is gebleven. Zelf ben ik het drie ronden lang trouw gebleven, maar nu strandt hier, wat mij betreft, voor hen de boot.
In het andere duel kies ik met bijna evenveel overtuiging voor Low. Ik zeg u eerst dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n Eels-fan ben, al vond ik hem eerder dit jaar in het Koninklijk Circus heel aangenaam om zien. Doch, voor mij lijdt Eels aan het Pearl Jam e.a.-syndroom, - en dan kunt u het al raden - groepen wier eerste plaat (met voorsprong) hun beste was. Ik vind "Beautiful Freak" heerlijk, maar daarnaast bezit ik enkel "Souljacker", omdat ik de rest de aanschaf niet waard vind. Mja. Heerlijke losse nummers heeft Mr. E. wel in overvloed, dat merkte ik opnieuw op dat concert.
Maar ik ga dus voor Low - de pointe, ik verlies 'm weleens uit het oog, hebt u tijd? Omdat ik Low iets 'meer' vind, zou ik bijna zeggen. Ze zijn zelf religieus en een plaat als "Things We Lost In The Fire" leg je niet alléén op voor de muziek. Daarop gebeurt méér, dat is een ceremonie. "The Great Destroyer" van enkele jaren geleden wordt dan weer door menigeen verguisd vanwege "te luid" of "te anders", maar ook die plaat vind ik uitstekend, en ik bedoel echt "heel goed". De laatste cd vond ik wat minder, maar ik heb mezelf gezworen dat niet luidop uit te spreken. Mijn hart zou kunnen scheuren, dat weet ik zeker.
Hey, die finale wordt een sec gebeuren, alles is bij deze gezegd van mijn kant. Als u hier bent geraakt dan zeg ik u enkel nog dit: laat u in uw reactiestem op deze halve finales ook eens langs uw spraakwaterval zien. Het is toch eigenlijk pas dan dat het een beetje interessanter wordt, nietwaar?
woensdag 16 juli 2008
Onaf, lullig, juist
Mooi meisje op de nieuwe Humocover. En vooral dan die navel. Meer krijg ik daarover klaarblijkelijk ook weer niet gezegd, maar die navel.. Het is geen fetisj.Sweet sixteen? Ik vond het nodig mijn verjaardag te vieren, toen, me bewust als ik was van 'die nieuwe fase in mijn leven'. Op café gaan zou ik, in het enige café dat ik vanbinnen kende, met vrienden uit mijn klas, en ik had op school uitnodigingen uitgedeeld. Die mensen waren lang niet allemaal de mensen die ik nu nog zie. En de foto die m'n moeder trok voor ze me naar mijn eigen feestje reed toont me met een hoop puisten, een hoop ambitie, een hoop complexen en ongelooflijk veel oprechtheid (de foto zelf ben ik voor de gelegenheid "kwijt").
Wat is dat lang geleden. Ik droeg dat cheesy hemd dat ik niet lang tevoren had gekocht en waarmee ik mijn era als style king had ingeluid. Ik werd zestien en het moest anders. Eén: ik zou voortaan m'n kleren zelf kopen, en twee: ik zou stijl hebben (een stijl die ik nog steeds meen te hebben, maar die veel 'normaler' is geworden).
Nog: Ik droeg voor het eerst m'n haar in een staart. Ik wilde mijn haar lang hebben toen (menig vriendje zou in mijn spoor volgen - ik had nog invloed op vrienden toen), maar met lokken die er vanvoor en opzij uitkwamen, en haren die vanachter niet in het rekkertje willen blijven was het ook best lijdzaam. Toch zette ik door, ik was daarmee speciaal, ik zette me op de agenda (ambitie, quoi).
En ongelooflijk maar waar: ik droeg die avond een geleeke (hoe heet dat kledingstuk met zijn officiële naam?), zoals het een dirigent of zulk iemand past, en ik blééf dat nadien nog zeer regelmatig doen om uit te gaan. Ook dat maakte mij speciaal, veeleer een "kwast", maar dat kon me in die tijd niets schelen. Ik was op zoek, en ik zoek nog.
Een aparte kledingstijl ben ik er nadien om uit te gaan altijd op blijven nahouden, met kostuumvesten en vooral hoofddeksels, véél hoofddeksels. Omdat ik niet dronk moest ik me op een andere manier een roes vergaren, daarom vierde ik nagenoeg elk weekend carnaval. In combinatie met mijn lange haar kreeg ik dientengevolge ook niet weinig de vraag of ik wat wiet kon missen.
Het is een 'drang' om naar dat moment terug te grijpen, om die foto (met afschuw) te herbekijken. Ik was zestien toen en hoe onaf en lullig het ook was, het klopt helemaal. Op een andere manier is het raar dat ik al op zo'n manier over iets kan nadenken, en hoe blasé het ook klinkt, het overkomt me steeds vaker.
Spreekt een groentje van twintig + één, terwijl hij zijn valiezen maakt en daarbij het voornemen uitspreekt u op de avond van de tweeëntwintigste opnieuw met woorden te bekogelen.
dinsdag 15 juli 2008
Een stinkzwam kruipt in je kleren
Servais Verherstraeten. Hij heeft geen mooie naam en hij heeft geen mooie kop.
In "Ter Zake" zag de man eruit en gedroeg hij zich alsof hij zich verkeerdelijk bij CD&V had aangesloten en eigenlijk "een VB'ke kwam doen". Nu ja, dat krijg je zeker als je met je partij al een jaar op een opportunistisch-rechtse golf inzet en daar nu andermaal een politiek fiasco voor in ruil krijgt?
Alles, maar dan ook alles, is begonnen bij de Vlaamse verzuring die 'de Vlaming' is ingegeven door zijn ontembare kneuterigheid en zijn underdoggevoelens. Daaruit kon het Vlaams Belang ontspruiten als een stinkzwam en werd het meer dan levensvatbaar. Langzaam maar zeker raakte dat Belang (Blok) ingeburgerd, werd dat iets gewoons, en begon dat zélf deel uit te maken van het establishment, zodat we nu op het punt gekomen zijn waarop het impliciet de lakens uitdeelt.
Am I wrong? Ik verklaar dat zo: bij de verkiezingen van 2007 voer doodgeverfde favoriet CD&V een verdacht rechste koers en dat wel om de 'verzuurde Vlaming' te pleasen (om VB'ertjes terug te winnen?). CD&V boekte een klinkende overwinning met haar rechtse programma en het kon niet anders of andere klassieke Vlaamse partijen smokkelden zelf ook een paar van die zure elementjes hun programma binnen. In Vlaanderen werd wat centrum was plots een eind naar rechts opgeschoven, en al wat links en zotter was werd meer dan ooit bestudeerd als ging het om een nieuwe indianenstam ergens op de grens van Peru met Brazilië.
Maar in Wallonië had zulk proces natuurlijk nooit plaatsgehad en toen er federale beslissingen moesten genomen worden, bleken die Vlaamse onderhandelaars plots met de nieuwe indianenstam in kwestie aan tafel te zitten. De exoten spraken een andere taal, maar hadden niet de scrupules zich te verzetten tegen die exploiteurs die hun gebied kwamen ontbossen. Gevolg: ontzetting! Alarm! Geen Vlaming die bedacht dat die Walen weleens naar de juiste dokter zouden kunnen gaan, en zijzelf naar de verkeerde.
Samengevat: 'de Vlaming' is verzuurd, 'de Waal' wil daar niks mee te maken hebben. Zolang hij echter zijn sociaal-economische situatie niet op een rijtje heeft, blijft hij de Vlaming als gulle suikeroom nodig hebben. Het is een spel, het is een theater, en ze krijgen er al een jaar geen genoeg van, maar intussen ontploffen de bolleten van het klassieke establishment en groeien er nieuwe stinkzwammen voor in de plaats (naast die al voornoemde exploot).
Blijkt dus dat Lijst Dedecker aan populariteit wint bij jongeren omdat het vindt dat je zo snel moet kunnen rijden als je wilt. En hoewel het weer een tijd geleden lijkt dat er nog een opiniepeiling over de politieke verhoudingen in Vlaanderen verscheen, lijkt de kans me reëel dat Vlaams Belang daarin een score haalt die begint met een drie, als in dertig. Een analyst zal daarop besluiten dat de partij nu aan haar plafond zit, maar ene B. Valkeniers zal zijn troepen on screen in de ogen kijken en stellen dat 'hun' Vlaams Belang opnieuw een oorlog heeft gewonnen.
In "Ter Zake" zag de man eruit en gedroeg hij zich alsof hij zich verkeerdelijk bij CD&V had aangesloten en eigenlijk "een VB'ke kwam doen". Nu ja, dat krijg je zeker als je met je partij al een jaar op een opportunistisch-rechtse golf inzet en daar nu andermaal een politiek fiasco voor in ruil krijgt?Alles, maar dan ook alles, is begonnen bij de Vlaamse verzuring die 'de Vlaming' is ingegeven door zijn ontembare kneuterigheid en zijn underdoggevoelens. Daaruit kon het Vlaams Belang ontspruiten als een stinkzwam en werd het meer dan levensvatbaar. Langzaam maar zeker raakte dat Belang (Blok) ingeburgerd, werd dat iets gewoons, en begon dat zélf deel uit te maken van het establishment, zodat we nu op het punt gekomen zijn waarop het impliciet de lakens uitdeelt.
Am I wrong? Ik verklaar dat zo: bij de verkiezingen van 2007 voer doodgeverfde favoriet CD&V een verdacht rechste koers en dat wel om de 'verzuurde Vlaming' te pleasen (om VB'ertjes terug te winnen?). CD&V boekte een klinkende overwinning met haar rechtse programma en het kon niet anders of andere klassieke Vlaamse partijen smokkelden zelf ook een paar van die zure elementjes hun programma binnen. In Vlaanderen werd wat centrum was plots een eind naar rechts opgeschoven, en al wat links en zotter was werd meer dan ooit bestudeerd als ging het om een nieuwe indianenstam ergens op de grens van Peru met Brazilië.
Maar in Wallonië had zulk proces natuurlijk nooit plaatsgehad en toen er federale beslissingen moesten genomen worden, bleken die Vlaamse onderhandelaars plots met de nieuwe indianenstam in kwestie aan tafel te zitten. De exoten spraken een andere taal, maar hadden niet de scrupules zich te verzetten tegen die exploiteurs die hun gebied kwamen ontbossen. Gevolg: ontzetting! Alarm! Geen Vlaming die bedacht dat die Walen weleens naar de juiste dokter zouden kunnen gaan, en zijzelf naar de verkeerde.
Samengevat: 'de Vlaming' is verzuurd, 'de Waal' wil daar niks mee te maken hebben. Zolang hij echter zijn sociaal-economische situatie niet op een rijtje heeft, blijft hij de Vlaming als gulle suikeroom nodig hebben. Het is een spel, het is een theater, en ze krijgen er al een jaar geen genoeg van, maar intussen ontploffen de bolleten van het klassieke establishment en groeien er nieuwe stinkzwammen voor in de plaats (naast die al voornoemde exploot).
Blijkt dus dat Lijst Dedecker aan populariteit wint bij jongeren omdat het vindt dat je zo snel moet kunnen rijden als je wilt. En hoewel het weer een tijd geleden lijkt dat er nog een opiniepeiling over de politieke verhoudingen in Vlaanderen verscheen, lijkt de kans me reëel dat Vlaams Belang daarin een score haalt die begint met een drie, als in dertig. Een analyst zal daarop besluiten dat de partij nu aan haar plafond zit, maar ene B. Valkeniers zal zijn troepen on screen in de ogen kijken en stellen dat 'hun' Vlaams Belang opnieuw een oorlog heeft gewonnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)