Oktober bracht twee theaterstukken, een etentje, een concert, twee interessante ontmoetingen, twee uitstekende films, één verrukkelijke maaltijd, een handvol leuke nieuwe liedjes, enkele cafébezoeken en één discotheekbezoek. Ik voerde enkele interessante gesprekken met voor mij belangrijke mensen, en er werd ook gelezen en geschreven.
Daarmee moet ik tevreden zijn en dat ben ik ook. Ik verplicht mezelf om daarmee tevreden te zijn. Maar alles overkoepelend knaagt er iets: ik heb geen werk en weinig structuur in mijn dagen. Waardoor ik nu wat opgedroogd ben.
November brengt voorlopig twee of drie concerten, afspraken met twee vrienden die ik deze maand niet heb kunnen zien, een familiebezoek, een feestje en de Boekenbeurs. Ook heb ik een betaalde opdracht.
In de wetenschap dat daar nog een aantal dingen zullen bijkomen, ben ik daarmee tevreden.
zondag 30 oktober 2011
vrijdag 28 oktober 2011
Turfsmurf
"Op mijn werk noemen ze mij de Turfsmurf."
Dit is het lot van ene Pieterjan, de jongste medewerker van het Radio 1-programma 'Peeters & Pichal'. Pieterjan is 23 en mag reportages maken voor dit ochtendlijke 'consumentenprogramma'. Geregeld moet hij 'tellen', turven. Welk automerk er het vaakst door het rood rijdt; welke leeftijdsgroep er het meest kleine muntjes van de straat raapt, en derglijke. De Turfsmurf mag zijn bevindingen vervolgens komen toelichten bij Annemie Peeters.
Deze 'markante radiopersoonlijkheid' spreekt consequent over de Turfsmurf en dat maakt van haar, naar mijn aanvoelen, een nog meer omstreden presentatrice. Want omstreden is ze zeker: ze lijkt weleens haar eigen interviewees uit te lachen, kan nogal bot en kortaf zijn en verbreekt soms bijna letterlijk een telefoongesprek omdat er een plaat in de player zit. Het gebeurt daarbij dat je haar interviewee beduusd nog enkele woorden kan horen stamelen. Ik twijfel er niet aan dat daar mensen bijzijn die Annemie niet meer aan de lijn wensen te krijgen. Ik twijfel er evenmin aan dat er luisteraars zijn die niet met haar streken opgezet zijn. Het is een raar mens, dat is ook wat ik van haar vind. Maar dat boeit me ook. Het is aantrek en afstoot. Ik blijf luisteren, het is spannend.
Want ze heeft de Turfsmurf in het leven geroepen. Haar verdienste. Of die smurf dat leuk vindt, dat hij zo aangesproken wordt, is niet geweten. Ik denk ook niet dat dat het er toe doet. Annemie vindt dat leuk en daarom zal de Turfsmurf de Turfsmurf zijn. Is het een zelfbedacht spitsvondigheidje? Kennelijk wel. Ze is er veel te trots op om het van iemand afgeluisterd te hebben. Hoe meer ze dat woordje kan zeggen, hoe liever.
Haar Turfsmurf. Ik vond het eerst zeer denigrerend, maar moet er nu om lachen.
Dit is het lot van ene Pieterjan, de jongste medewerker van het Radio 1-programma 'Peeters & Pichal'. Pieterjan is 23 en mag reportages maken voor dit ochtendlijke 'consumentenprogramma'. Geregeld moet hij 'tellen', turven. Welk automerk er het vaakst door het rood rijdt; welke leeftijdsgroep er het meest kleine muntjes van de straat raapt, en derglijke. De Turfsmurf mag zijn bevindingen vervolgens komen toelichten bij Annemie Peeters.
Want ze heeft de Turfsmurf in het leven geroepen. Haar verdienste. Of die smurf dat leuk vindt, dat hij zo aangesproken wordt, is niet geweten. Ik denk ook niet dat dat het er toe doet. Annemie vindt dat leuk en daarom zal de Turfsmurf de Turfsmurf zijn. Is het een zelfbedacht spitsvondigheidje? Kennelijk wel. Ze is er veel te trots op om het van iemand afgeluisterd te hebben. Hoe meer ze dat woordje kan zeggen, hoe liever.
Haar Turfsmurf. Ik vond het eerst zeer denigrerend, maar moet er nu om lachen.
woensdag 26 oktober 2011
Fuck Coldplay
Helaas. Ik behoor nog niet tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Helaas. Nee, ik vind het nodig er recensies over te lezen, er een interview met Chris Martin op na te lezen, te weten dat de man zelfmoordneigingen krijgt van zijn eigen gekweel en er op Facebook een clevere, Coldplay niets ontziende status aan te weiden. En dat alles om mijn punt te maken, voor mezelf en voor iedereen die het horen wil: dat Coldplay tegenwoordig een gedrocht is.
In plaats van mij te concentreren op wat wél goed is. Wat ik ook doe, maar toch. Sneller dan mijn vrienden te vertellen dat ik de laatste dagen veel naar Peter Broderick luister en dat ik dat mooi vind, zal ik zeggen dat Chris Martin in een interview gezegd heeft dat hij zelfmoord wilde plegen na de opnames van 'Wat zonder twijfel de meest aanstellerige titel van 2011 zal blijven', en dat hij dat vooral had moeten doen met het oog op de tournee die nog zal volgen. Net alsof ik last zal hebben van die tournee of van de mensen die er naartoe gaan. Niet dus. Maar zelfs in die wetenschap zal ik blijven kermen dat Coldplay me stoort en opmerken dat Fedde - 'Put Your Hands Up For Detroit' - Le Grand hun voorprogramma zal doen. Wederom: alsof mij dat iets uitmaakt. Onbegrip en de daaraan gekoppelde onverdraagzaamheid zijn misschien wel mijn grootste problemen. Want al neutende over Coldplay, heb ik het dus niet over Peter Broderick.
Nu, voor dat laatste bestaan natuurlijk ook wel logische redenen. Niet iedereen kent Peter Broderick maar wel Coldplay. Ik bedoel: de laatste weken begon ik een aantal keren over 'The Tree of Life' en 'Melancholia', maar als de mensen tot wie ik me richt die films niet hebben gezien is het gesprek erover snel voorbij. Dat is niet rààr. En ook: negatief doen is veel makkelijker dan positief doen. Voor mij alleszins. En daar moet ik mee opletten. Want zo verlies ik mijn tijd met 'Mylo Xyloto', waar ik overigens nooit van m'n leven naar zal luisteren, in plaats van Peter Broderick aan te prijzen en te zeggen dat die muziek mij wél gelukkig maakt. Maar dat heb ik hierboven al allemaal gezegd.
Helaas. Ik behoor dus (nog) niet tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Helaas. Ik ben ook niet iemand die zich op één genre concentreert en van daaruit al het overige uit het oog verliest. Wellicht kan ik Coldplay ook dààrom niet loslaten. Nee, ik ben een 'generalist' die zijn oren in principe voor alles openstelt. Dat gaat dan van intimistische pianomuziek tot - wat heb ik momenteel nog zoal rond mij liggen? - 'Dubnobasswithmyheadman' van Underworld, een oude cd van Incubus godbetert en 'Psychocandy' van The Jesus and Mary Chain. Ook heb ik de afgelopen dagen veel naar oude Spice Girls-clips gekeken op YouTube, maar daar vind ik niks fouts aan. Dat zijn de Spice Girls en die waren duidelijk in wat ze deden: onnozele liedjes inlippen, maar al bij al wel vrolijk en onschuldig. En dat is anders bij Coldplay: die zijn onduidelijk. Eerst waren ze goed en was ik blij dat ze er waren, daarna werden ze slecht en kon ik gewoon niet begrijpen waarom ze deden wat ze deden. Van mensen wiens muziek ik hou, denk ik altijd dat ze met mij op één lijn zitten, en als ze dan zo'n streken uithalen zoals Coldplay met mij, dan heeft dat omzeggens hetzelfde effect als een vriendin die me plots zou laten vallen voor een onnozelaar in een fout café.
Helaas. Uit al het voorgaande blijkt duidelijk dat ik dus (nog) niet behoor tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Ik weet ook niet of het er ooit nog van zal komen. Het zit niet echt in mijn karakter om me enkel op de goeie dingen te concentreren. En dat niet alleen met betrekking tot muziek.
Nu, voor dat laatste bestaan natuurlijk ook wel logische redenen. Niet iedereen kent Peter Broderick maar wel Coldplay. Ik bedoel: de laatste weken begon ik een aantal keren over 'The Tree of Life' en 'Melancholia', maar als de mensen tot wie ik me richt die films niet hebben gezien is het gesprek erover snel voorbij. Dat is niet rààr. En ook: negatief doen is veel makkelijker dan positief doen. Voor mij alleszins. En daar moet ik mee opletten. Want zo verlies ik mijn tijd met 'Mylo Xyloto', waar ik overigens nooit van m'n leven naar zal luisteren, in plaats van Peter Broderick aan te prijzen en te zeggen dat die muziek mij wél gelukkig maakt. Maar dat heb ik hierboven al allemaal gezegd.
Helaas. Ik behoor dus (nog) niet tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Helaas. Ik ben ook niet iemand die zich op één genre concentreert en van daaruit al het overige uit het oog verliest. Wellicht kan ik Coldplay ook dààrom niet loslaten. Nee, ik ben een 'generalist' die zijn oren in principe voor alles openstelt. Dat gaat dan van intimistische pianomuziek tot - wat heb ik momenteel nog zoal rond mij liggen? - 'Dubnobasswithmyheadman' van Underworld, een oude cd van Incubus godbetert en 'Psychocandy' van The Jesus and Mary Chain. Ook heb ik de afgelopen dagen veel naar oude Spice Girls-clips gekeken op YouTube, maar daar vind ik niks fouts aan. Dat zijn de Spice Girls en die waren duidelijk in wat ze deden: onnozele liedjes inlippen, maar al bij al wel vrolijk en onschuldig. En dat is anders bij Coldplay: die zijn onduidelijk. Eerst waren ze goed en was ik blij dat ze er waren, daarna werden ze slecht en kon ik gewoon niet begrijpen waarom ze deden wat ze deden. Van mensen wiens muziek ik hou, denk ik altijd dat ze met mij op één lijn zitten, en als ze dan zo'n streken uithalen zoals Coldplay met mij, dan heeft dat omzeggens hetzelfde effect als een vriendin die me plots zou laten vallen voor een onnozelaar in een fout café.
Helaas. Uit al het voorgaande blijkt duidelijk dat ik dus (nog) niet behoor tot het soort muziekliefhebber die geheel probleemloos aan 'Mylo Xyloto' voorbij kan gaan. Ik weet ook niet of het er ooit nog van zal komen. Het zit niet echt in mijn karakter om me enkel op de goeie dingen te concentreren. En dat niet alleen met betrekking tot muziek.
dinsdag 25 oktober 2011
Slecht flirten voor dummies
"Je zit alleen aan de toog in een café. Enkele krukken verder zit een meisje dat voor de jonge Carla Bruni zou kunnen doorgaan. Ook zij is alleen, maar ze zit dichter bij twee mannen die aan de andere kant van de toog in een gesprek verwikkeld zijn, dan bij jou. Af en toe kijkt een van de mannen over zijn schouder naar het meisje. Wat doe je om als eerste haar aandacht te trekken en hoe knoop je een gesprek aan?"
Ik heb theoretisch examen flirten en ik heb niet gestudeerd. In de les had ik ook al niet heel goed opgelet en nu zit ik met zenuwen. Ik herinner me natuurlijk dat er niet één zaligmakende strategie is om contact te maken, maar de best bevonden manieren om iemand van het andere geslacht te benaderen, daar kan ik nu ook even niet op komen. Daarom schrijf ik maar een aantal klassieke manieren op waarmee succes vaker niét dan wél gegarandeerd is. We zullen dan wel zien waar het schip strandt.
1. Nog een drankje bestellen en vragen wat zij drinkt? Niet slecht, want je speelt op safe. Zelfs als ze bedankt voor het aanbod is er eigenlijk niks aan de hand. Je maakt contact maar dringt je niet noodzakelijk op. Vanaf hier kan je dan ook doorgaan, tenzij zij aangeeft dat ze daar geen zin in heeft. Als ze niet antwoordt op je vraag waarom ze niet wil praten, laat je het maar zo. Wees nooit te voortvarend, dat komt bedreigend over.
2. Een kruk opschuiven en vragen waarom ze alleen is? Kan bemoeierig en/of intimiderend overkomen. Als je geluk hebt begint ze toch te praten. In dat geval is het belangrijk om goed te luisteren naar haar reden(en) om alleen op café te gaan en van daaruit verder te gaan. Het kan ook dat ze de bal terugkaatst en vraagt waarom je zelf alleen bent. In dat geval moet je absoluut een gevat antwoord klaar hebben. Probeer altijd positief te blijven, zelfs wanneer je daar zit omdat je eenzaam of gedeprimeerd, of op een andere manier hopeloos bent. Mensen die je niet kennen knappen af op een depressieveling. Als je je echt niet goed voelt, is het ook geen goed idee om te proberen contact te maken.
3. Een grapje als ijsbreker? Bijzonder riskant. Iets als: "Als jij Carla Bruni bent, mag ik dan Nicolas Sarkozy zijn?" is bijvoorbeeld instant zelfmoord. Onaangekondigd met een grap komen loopt maar zelden goed af. In het slechtste geval heeft ze je niet verstaan en vraagt ze je om het nog eens te herhalen. Ook kan ze het verkeerd begrijpen en je vragen om je te verduidelijken. Onthoud in deze context dan ook altijd dat het grapje dat jij spitsvondig vindt, niet noodzakelijk zo wordt geïnterpreteerd. De kans is groot dat je een raar figuur slaat en je kansen op succes onmiddellijk als sneeuw voor de zon ziet smelten.
4. De dooddoener: 'Ken ik jou van ergens?' is in deze situatie totaal not done. Vooral dan wanneer je al een aantal minuten samen aan de toog zit en in al die tijd niks gezegd hebt. In dezelfde categorie maar net dat ietsje minder fout: knipogen.
5. Een gesprek proberen aan te knopen met de barman en haar er proberen bij te betrekken? Beter niet, want redelijk doorzichtig. Overigens kan zo'n gesprek heel snel stilvallen en dan kom je in zogenaamde 'awkward silences' terecht, ook met de barman. Kan behoorlijk genant aflopen. Waarover moet dat gesprek overigens gaan? Eventueel over de muziek in het café of een andere halve evidentie, maar let er toch heel goed mee op.
+. Ten slotte moet je ten allen tijde beseffen dat wat je zegt ondergeschikt is aan hoe je het zegt, wanneer je het zegt en waarom je het zegt. Belangrijker dan een goeie openingszin zijn dus een frisse look, zelfvertrouwen, een vaste stem en blijk geven van het feit dat je perfect weet waar je mee bezig bent. Probeer ook te screenen waar zij zin in heeft, stel haar op haar gemak en dring haar zeker niks op. Dat maakt een egocentrische indruk.
En laat voor het overige de omstandigheden en het toeval hun werk maar doen. Teveel plannen en nadenken over hoe je het gaat aanpakken is ook niet goed. Het fnuikt de spontaniteit.
Succes!
Wow, dit is bijna een verhandeling geworden. Hopelijk is het niet totaal tevergeefs geweest en geeft de prof mij dan maar punten voor de moeite..
Die 'succes' staat daar trouwens best stom, maar de prof zal er de humor wel van inzien zeker? Fingers crossed.
Ik heb theoretisch examen flirten en ik heb niet gestudeerd. In de les had ik ook al niet heel goed opgelet en nu zit ik met zenuwen. Ik herinner me natuurlijk dat er niet één zaligmakende strategie is om contact te maken, maar de best bevonden manieren om iemand van het andere geslacht te benaderen, daar kan ik nu ook even niet op komen. Daarom schrijf ik maar een aantal klassieke manieren op waarmee succes vaker niét dan wél gegarandeerd is. We zullen dan wel zien waar het schip strandt.
1. Nog een drankje bestellen en vragen wat zij drinkt? Niet slecht, want je speelt op safe. Zelfs als ze bedankt voor het aanbod is er eigenlijk niks aan de hand. Je maakt contact maar dringt je niet noodzakelijk op. Vanaf hier kan je dan ook doorgaan, tenzij zij aangeeft dat ze daar geen zin in heeft. Als ze niet antwoordt op je vraag waarom ze niet wil praten, laat je het maar zo. Wees nooit te voortvarend, dat komt bedreigend over.
2. Een kruk opschuiven en vragen waarom ze alleen is? Kan bemoeierig en/of intimiderend overkomen. Als je geluk hebt begint ze toch te praten. In dat geval is het belangrijk om goed te luisteren naar haar reden(en) om alleen op café te gaan en van daaruit verder te gaan. Het kan ook dat ze de bal terugkaatst en vraagt waarom je zelf alleen bent. In dat geval moet je absoluut een gevat antwoord klaar hebben. Probeer altijd positief te blijven, zelfs wanneer je daar zit omdat je eenzaam of gedeprimeerd, of op een andere manier hopeloos bent. Mensen die je niet kennen knappen af op een depressieveling. Als je je echt niet goed voelt, is het ook geen goed idee om te proberen contact te maken.
3. Een grapje als ijsbreker? Bijzonder riskant. Iets als: "Als jij Carla Bruni bent, mag ik dan Nicolas Sarkozy zijn?" is bijvoorbeeld instant zelfmoord. Onaangekondigd met een grap komen loopt maar zelden goed af. In het slechtste geval heeft ze je niet verstaan en vraagt ze je om het nog eens te herhalen. Ook kan ze het verkeerd begrijpen en je vragen om je te verduidelijken. Onthoud in deze context dan ook altijd dat het grapje dat jij spitsvondig vindt, niet noodzakelijk zo wordt geïnterpreteerd. De kans is groot dat je een raar figuur slaat en je kansen op succes onmiddellijk als sneeuw voor de zon ziet smelten.
4. De dooddoener: 'Ken ik jou van ergens?' is in deze situatie totaal not done. Vooral dan wanneer je al een aantal minuten samen aan de toog zit en in al die tijd niks gezegd hebt. In dezelfde categorie maar net dat ietsje minder fout: knipogen.
5. Een gesprek proberen aan te knopen met de barman en haar er proberen bij te betrekken? Beter niet, want redelijk doorzichtig. Overigens kan zo'n gesprek heel snel stilvallen en dan kom je in zogenaamde 'awkward silences' terecht, ook met de barman. Kan behoorlijk genant aflopen. Waarover moet dat gesprek overigens gaan? Eventueel over de muziek in het café of een andere halve evidentie, maar let er toch heel goed mee op.
+. Ten slotte moet je ten allen tijde beseffen dat wat je zegt ondergeschikt is aan hoe je het zegt, wanneer je het zegt en waarom je het zegt. Belangrijker dan een goeie openingszin zijn dus een frisse look, zelfvertrouwen, een vaste stem en blijk geven van het feit dat je perfect weet waar je mee bezig bent. Probeer ook te screenen waar zij zin in heeft, stel haar op haar gemak en dring haar zeker niks op. Dat maakt een egocentrische indruk.
En laat voor het overige de omstandigheden en het toeval hun werk maar doen. Teveel plannen en nadenken over hoe je het gaat aanpakken is ook niet goed. Het fnuikt de spontaniteit.
Succes!
Wow, dit is bijna een verhandeling geworden. Hopelijk is het niet totaal tevergeefs geweest en geeft de prof mij dan maar punten voor de moeite..
Die 'succes' staat daar trouwens best stom, maar de prof zal er de humor wel van inzien zeker? Fingers crossed.
maandag 24 oktober 2011
Grenoble
Natuurlijk zou ik graag even op en af gaan naar Grenoble. Grenoble, spreek die naam uit. En kijk eens op de kaart voor de ligging ervan. Dat moet daar mooi zijn, niet ver van Genève en Milaan. Frankrijk is overigens mooier dan België, en de regio rond Grenoble is sans doute mooier dan de onmiddellijke regio rond mijn stad. Of nog belangrijker: het is er altijd warmer.
Maar ik ga niet want ik heb andere katjes te geselen. Eerder sporadisch, maar toch. Gegeseld zal er, dag in dag uit, tot het grote moment daar is. Het grote moment dat het liefst van al toch redelijk klein blijft.
Neemt niet weg dat ik haar wil en zal zien. Of het nu in Grenoble of in Tel Aviv is. (Tel Aviv, spreek die naam uit.) Ik wil haar zien om haar een aai over haar bol te geven en om schattig Frans met haar te spreken. Ik wil haar zien om haar een hart onder de riem te steken. Het liefst van al wil ik haar zien in Grenoble. En ik wil ook Grenoble graag zien.
Ik zou erover kunnen doorgaan, maar dan word ik persoonlijk. En er meer woorden aan vuil maken dan goed is, is niet goed. Met bovenstaands is alles gezegd. En nu maar hopen dat het er van komt.
Maar ik ga niet want ik heb andere katjes te geselen. Eerder sporadisch, maar toch. Gegeseld zal er, dag in dag uit, tot het grote moment daar is. Het grote moment dat het liefst van al toch redelijk klein blijft.
Neemt niet weg dat ik haar wil en zal zien. Of het nu in Grenoble of in Tel Aviv is. (Tel Aviv, spreek die naam uit.) Ik wil haar zien om haar een aai over haar bol te geven en om schattig Frans met haar te spreken. Ik wil haar zien om haar een hart onder de riem te steken. Het liefst van al wil ik haar zien in Grenoble. En ik wil ook Grenoble graag zien.
Ik zou erover kunnen doorgaan, maar dan word ik persoonlijk. En er meer woorden aan vuil maken dan goed is, is niet goed. Met bovenstaands is alles gezegd. En nu maar hopen dat het er van komt.
zondag 23 oktober 2011
On-demand-gedrag
'De Vlaamse media moeten zichzelf heruitvinden. Anders worden ze straks platgewalst door de Amerikaanse internetreuzen. "Jongeren willen geen jaar meer wachten tot 'True Blood' bij ons wordt uitgezonden," zegt nieuwe-mediagoeroe Jo Caudron.'
(platgewalst worden)
'In een nieuw boek schrijft [Caudron] dat de Vlaamse tv-zenders voor hun voortbestaan moeten vrezen (...) Uitgesteld kijken met de Belgacom- of Telenetdecoder is volgens Caudron een zwaar onderschat gevaar.'
(vrees - gevaar)
"We hebben nu een generatie jonge kijkers die on-demand-gedrag vertonen."
"Zoals [de Vlaamse zenders] nu bezig zijn, is het goed mogelijk dat [het grootste deel van inkomsten] naar het buitenland vloeit, (...). En nog erger Misschien gaat Studio 100 binnen een jaar in Amerika zijn programma's op een server opladen, om het via Apple te verkopen aan Belgen. Dan kijkt mijn dochter naar 'Mega Mindy' via Apple, zonder dat de plaatselijke media-industrie, op Studio 100 zelf na, er iets aan heeft."
(verergering)
"[De Vlaamse mediaspelers] moeten nu de ernst van de situatie inzien. En ik denk dat ze dat ook doen: elk mediahuis beseft dat de dreiging sneller op ons afkomt dan ooit tevoren."
(dreiging)
Bovenstaande citaten heb ik uit een interview met Jo Caudron uit De Standaard van vorig weekend geplukt. Wie Jo Caudron is, hebt u hierboven al kunnen lezen, een 'nieuwe media-goeroe'. Encyclo.nl leert mij dat een goeroe een 'gezaghebbende (spirituele) leider is'. En dat is Jo Caudron voor de Vlaamse media. We zullen de dramatische situatie waarin het Vlaamse televisielandschap zich bevindt dan ook bijzonder ernstig nemen.
Ik lees in dit artikel dat iPads, digitale kanalen en andere decoders de Vlaamse televisiezenders in moeilijke papieren zullen brengen. Dat is problematisch. Jo Caudron trekt aan de alarmbel nu de meubelen nog gered kunnen worden. Maar straks is het onherroepelijk te laat en kunnen de Vlaamse zenders hun kosten niet langer terugverdienen. Caudron geeft het niet graag toe, maar hij ziet de situatie somber in.
Want de Vlaamse media zouden weleens platgewalst kunnen worden. Wat betekent dat concreet? Dat er een hoop ontslagen zullen vallen bij VRT, VMMa en SBS? De Vlaamse media zouden immers geen geld meer kunnen halen uit reclame omdat deze middels digiboxen e.a. kan geskipt worden. Als dat zo is en de Vlaamse mediaconsument is zich daarvan bewust, dan is het toch de Vlaamse mediaconsument zelf die de Vlaamse media platwalst? Terwijl de nieuwe 'tools' in dit artikel de pletwals schijnen te zijn.
Dat brengt mij bij het schitterende begrip 'on-demenad-gedrag'. Jonge kijkers die 'on-demand-gedrag vertonen'. Klinkt alsof meneer Caudron geëxperimenteerd heeft met muizen. De conclusie is schrikbarend. Vrees. Gevaar. Opnieuw: het voortbestaan van de klassieke media wordt bedreigd en de oorzaak daarvoor wordt gelegd bij die nieuwe 'tools' die de hele boel naar een next level tillen.
Alsof dat 'on-demand-gedrag' als een opzichzelfstaand gegeven dan niet problematisch is. Dat de media daar aan tenonder zouden gaan is in feite totaal bijzaak. Het is het inhalige 'ik wil het nu'-gegeven dat veel erger is, maar daar wordt in de sérieux van dit artikel aan voorbij gegaan. Wat kan het mij schelen dat de klassieke tv-kanalen zouden vervangen worden door nieuwe media? Dat zal uiteindelijk toch niet gebeuren. Erger is dat mensen in deze snel-sneller-snelst-sfeer steeds inhaliger worden en steeds minder geduld lijken te hebben, tout court. Als het nu kan moet het nu. Niet straks, maar nu. Ik heb daar niet met betrekking tot de media, maar met betrekking tot de eigen psychologische persoonlijkheidsstructuur triestige dingen over gelezen. Over mensen die geen verlangen meer kennen en doorslaan als ze ergens op moeten wachten. Over mensen die uit hun lood geslagen zijn als ze eens een nee krijgen in plaats van de steeds door hen gewenste en verkregen ja. Over verwende mensen zonder ruggengraat kortom.
En als die mensen van de instant-voldoening dan het Vlaamse televisielandschap aan het wankelen brengen, wat is daar dan zo erg aan? Gevaar en dreiging, oppert Jo Caudron nog, maar ik zie het punt al lang niet meer. Dit artikel geeft een tendens weer, maar legt de vinger niet op de eigenlijke wonde. De kijker wordt gepamperd en het zijn de media die de kijker van nieuwe pampers moet voorzien. Wat een enge commerciële logica.
Laat ze maar doen, denk ik. Ik ben zelf eigenlijk helemaal niet mee met die hele nieuwe revolutie. Laatst beroerde ik voor het eerst een touch screen. Ik ken de iPhone, iPad, MacBook, Smartphone en BlacbBerry van naam maar niet van gebruik. Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. En persoonlijk ben ik zeer beducht voor on-demand-gedrag. Zo wil ik geen 'internet in mijn broekzak'. Het lijkt me immers bijzonder gevaarlijk om me in een sfeer te begeven waarin ik stande pede kan krijgen wat ik wil. De notie van verlangen bestaat dan niet meer en kunnen verlangen is heel belangrijk voor een mens. Daar zouden meer mensen bij moeten stilstaan.
De bergbeklimmer verlangt naar de top. Boven geniet hij van zijn prestatie en van het prachtige uitzicht. Daarna gaat hij weer naar beneden en is hij gelukkig. 'On-demanders' daarentegen blijven op de top zitten - het hoogst bereikbare. Maar die top gaat ook vervelen en de on-demander verlangt naar iets anders. Naar beneden gaan is echter geen optie want omlaag gaan is synoniem voor achteruitgang. En zo baalt de on-demander op de top die al lang niet meer top is.
De opwarming van de aarde is overigens ook een probleem dat om meer aandacht vraagt dan het instortende Vlaamse medialandschap. Want straks geen sneeuw meer op uw top, dan valt de wereld pas echt op uw kop.
(platgewalst worden)
'In een nieuw boek schrijft [Caudron] dat de Vlaamse tv-zenders voor hun voortbestaan moeten vrezen (...) Uitgesteld kijken met de Belgacom- of Telenetdecoder is volgens Caudron een zwaar onderschat gevaar.'
(vrees - gevaar)
"We hebben nu een generatie jonge kijkers die on-demand-gedrag vertonen."
"Zoals [de Vlaamse zenders] nu bezig zijn, is het goed mogelijk dat [het grootste deel van inkomsten] naar het buitenland vloeit, (...). En nog erger Misschien gaat Studio 100 binnen een jaar in Amerika zijn programma's op een server opladen, om het via Apple te verkopen aan Belgen. Dan kijkt mijn dochter naar 'Mega Mindy' via Apple, zonder dat de plaatselijke media-industrie, op Studio 100 zelf na, er iets aan heeft."
(verergering)
"[De Vlaamse mediaspelers] moeten nu de ernst van de situatie inzien. En ik denk dat ze dat ook doen: elk mediahuis beseft dat de dreiging sneller op ons afkomt dan ooit tevoren."
(dreiging)
Bovenstaande citaten heb ik uit een interview met Jo Caudron uit De Standaard van vorig weekend geplukt. Wie Jo Caudron is, hebt u hierboven al kunnen lezen, een 'nieuwe media-goeroe'. Encyclo.nl leert mij dat een goeroe een 'gezaghebbende (spirituele) leider is'. En dat is Jo Caudron voor de Vlaamse media. We zullen de dramatische situatie waarin het Vlaamse televisielandschap zich bevindt dan ook bijzonder ernstig nemen.
Ik lees in dit artikel dat iPads, digitale kanalen en andere decoders de Vlaamse televisiezenders in moeilijke papieren zullen brengen. Dat is problematisch. Jo Caudron trekt aan de alarmbel nu de meubelen nog gered kunnen worden. Maar straks is het onherroepelijk te laat en kunnen de Vlaamse zenders hun kosten niet langer terugverdienen. Caudron geeft het niet graag toe, maar hij ziet de situatie somber in.
Want de Vlaamse media zouden weleens platgewalst kunnen worden. Wat betekent dat concreet? Dat er een hoop ontslagen zullen vallen bij VRT, VMMa en SBS? De Vlaamse media zouden immers geen geld meer kunnen halen uit reclame omdat deze middels digiboxen e.a. kan geskipt worden. Als dat zo is en de Vlaamse mediaconsument is zich daarvan bewust, dan is het toch de Vlaamse mediaconsument zelf die de Vlaamse media platwalst? Terwijl de nieuwe 'tools' in dit artikel de pletwals schijnen te zijn.
Dat brengt mij bij het schitterende begrip 'on-demenad-gedrag'. Jonge kijkers die 'on-demand-gedrag vertonen'. Klinkt alsof meneer Caudron geëxperimenteerd heeft met muizen. De conclusie is schrikbarend. Vrees. Gevaar. Opnieuw: het voortbestaan van de klassieke media wordt bedreigd en de oorzaak daarvoor wordt gelegd bij die nieuwe 'tools' die de hele boel naar een next level tillen.
Alsof dat 'on-demand-gedrag' als een opzichzelfstaand gegeven dan niet problematisch is. Dat de media daar aan tenonder zouden gaan is in feite totaal bijzaak. Het is het inhalige 'ik wil het nu'-gegeven dat veel erger is, maar daar wordt in de sérieux van dit artikel aan voorbij gegaan. Wat kan het mij schelen dat de klassieke tv-kanalen zouden vervangen worden door nieuwe media? Dat zal uiteindelijk toch niet gebeuren. Erger is dat mensen in deze snel-sneller-snelst-sfeer steeds inhaliger worden en steeds minder geduld lijken te hebben, tout court. Als het nu kan moet het nu. Niet straks, maar nu. Ik heb daar niet met betrekking tot de media, maar met betrekking tot de eigen psychologische persoonlijkheidsstructuur triestige dingen over gelezen. Over mensen die geen verlangen meer kennen en doorslaan als ze ergens op moeten wachten. Over mensen die uit hun lood geslagen zijn als ze eens een nee krijgen in plaats van de steeds door hen gewenste en verkregen ja. Over verwende mensen zonder ruggengraat kortom.
En als die mensen van de instant-voldoening dan het Vlaamse televisielandschap aan het wankelen brengen, wat is daar dan zo erg aan? Gevaar en dreiging, oppert Jo Caudron nog, maar ik zie het punt al lang niet meer. Dit artikel geeft een tendens weer, maar legt de vinger niet op de eigenlijke wonde. De kijker wordt gepamperd en het zijn de media die de kijker van nieuwe pampers moet voorzien. Wat een enge commerciële logica.
Laat ze maar doen, denk ik. Ik ben zelf eigenlijk helemaal niet mee met die hele nieuwe revolutie. Laatst beroerde ik voor het eerst een touch screen. Ik ken de iPhone, iPad, MacBook, Smartphone en BlacbBerry van naam maar niet van gebruik. Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. En persoonlijk ben ik zeer beducht voor on-demand-gedrag. Zo wil ik geen 'internet in mijn broekzak'. Het lijkt me immers bijzonder gevaarlijk om me in een sfeer te begeven waarin ik stande pede kan krijgen wat ik wil. De notie van verlangen bestaat dan niet meer en kunnen verlangen is heel belangrijk voor een mens. Daar zouden meer mensen bij moeten stilstaan.
De bergbeklimmer verlangt naar de top. Boven geniet hij van zijn prestatie en van het prachtige uitzicht. Daarna gaat hij weer naar beneden en is hij gelukkig. 'On-demanders' daarentegen blijven op de top zitten - het hoogst bereikbare. Maar die top gaat ook vervelen en de on-demander verlangt naar iets anders. Naar beneden gaan is echter geen optie want omlaag gaan is synoniem voor achteruitgang. En zo baalt de on-demander op de top die al lang niet meer top is.
De opwarming van de aarde is overigens ook een probleem dat om meer aandacht vraagt dan het instortende Vlaamse medialandschap. Want straks geen sneeuw meer op uw top, dan valt de wereld pas echt op uw kop.
zaterdag 22 oktober 2011
En ga weer zonder weerga
Hé J.,
Ik heb je dit al lang eens willen zeggen. Dat ik benieuwd ben om te weten wie je écht bent. Nu heb ik daarover enkel een persoonlijke, gekleurde indruk die wellicht te negatief uitvalt. Op je blog, die ik nog niet zo heel lang geleden ontdekt heb, vind ik je echter weergaloos. Ik had wel verwacht dat er iets in je zat waardoor ik je zou waarderen, maar dat het hilarische teksten, brieven, zouden zijn op een blog, nee, dat had ik niet zien aankomen.
Jij kan verdomd goed schrijven. Dat was me in onze krant, die ik eerlijkheidshalve amper lees, nog nooit zo opgevallen. Kranten lenen zich daar ook minder toe moet gezegd, maar die blog.. Weergaloos werkelijk. Het is, geloof ik, van mijn kennismaking met Onderhond geleden dat ik nog eens in de archieven van andermans blog gedoken ben. Soms duik ik nog eens in mijn eigen archieven en dan stel ik meestal vast dat ik tevreden ben over wat ik twee à drie jaar geleden zoal schreef. Ik had mijn stijl toen al wel gevonden en af en toe had ik een lezer die een thumb up deed. Door onregelmatig te bloggen ben ik, geloof ik, mijn lezers weer kwijtgeraakt. Maar dat alles volledig terzijde. Ik wil maar zeggen dat wijlen Onderhond en jij meer continuïteit aan de dag kunnen leggen én al van meet af aan erg leuke stukjes postten.
Onlangs schreef ik in een reactie na het lezen van vier of vijf van je brieven dat je de grappigste blog onderhoudt, die ik ken. Dat was welgemeend en ik vond het nodig dat je dat wist. Je bedankte mij in je antwoord. Graag gedaan, J.. Je bent echt goed. Een zeer entertainende schrijver. En ja, natuurlijk zegt die blog ook iets over jou. Dat je nogal wat situaties complex vindt enzo. Maar dat kan jij zelf beter uitleggen natuurlijk. Zelf blog ik voor het applaus en de bloemen. En als ik dan ook nog eens ontdek dat ik verdomd graag schrijf, dan is dat verdomd mooi meegenomen. Want shit ik schrijf graag. Hoe de zinnetjes eruit rollen, daar kan ik van genieten. Maar wat zit ik die hele brief eigenlijk voortdurend op mezelf te betrekken?
Misschien vanwege mijn aandachtszucht enerzijds, en omdat ik bang ben om me echt tot jou te richten anderzijds. 't Is weer die eeuwige en godgeklaagde onzekerheidsvermijding waar ik nog zo tegen ten strijde trek. We zijn allebei nogal terughoudend om het ijs te breken, denk ik. Bij mij gaat er, moet ik eerlijk zijn, zelfs een soort weerspannigheid vanuit terwijl ik het eigenlijk tòch wil. ("Het is het een of het ander," hoor ik een willekeurig iemand debiteren.) Maar als ik dan zeg dat ik het wil, vind ik dat toch ook weer overdreven. Ik zou mijn teen wel in het zwembad willen steken, maar in het water springen hoeft niet.
En jij? Ik ga niks over jou zeggen. Ik ga niet gissen en raden en vermoedens uiten. Maar het benieuwt me wel een beetje. Ook niet heel veel, maar wel net genoeg om er bij stil te staan. Heb jij een mening over mij waaraan je uiting zou willen geven? Iets zegt me dat je daar geen nood aan hebt.
Alleszins het allerbeste en misschien tot binnenkort,
en in de tussentijd geschifte brieven blijven schrijven hé,
Ali
Ik heb je dit al lang eens willen zeggen. Dat ik benieuwd ben om te weten wie je écht bent. Nu heb ik daarover enkel een persoonlijke, gekleurde indruk die wellicht te negatief uitvalt. Op je blog, die ik nog niet zo heel lang geleden ontdekt heb, vind ik je echter weergaloos. Ik had wel verwacht dat er iets in je zat waardoor ik je zou waarderen, maar dat het hilarische teksten, brieven, zouden zijn op een blog, nee, dat had ik niet zien aankomen.
Jij kan verdomd goed schrijven. Dat was me in onze krant, die ik eerlijkheidshalve amper lees, nog nooit zo opgevallen. Kranten lenen zich daar ook minder toe moet gezegd, maar die blog.. Weergaloos werkelijk. Het is, geloof ik, van mijn kennismaking met Onderhond geleden dat ik nog eens in de archieven van andermans blog gedoken ben. Soms duik ik nog eens in mijn eigen archieven en dan stel ik meestal vast dat ik tevreden ben over wat ik twee à drie jaar geleden zoal schreef. Ik had mijn stijl toen al wel gevonden en af en toe had ik een lezer die een thumb up deed. Door onregelmatig te bloggen ben ik, geloof ik, mijn lezers weer kwijtgeraakt. Maar dat alles volledig terzijde. Ik wil maar zeggen dat wijlen Onderhond en jij meer continuïteit aan de dag kunnen leggen én al van meet af aan erg leuke stukjes postten.
Onlangs schreef ik in een reactie na het lezen van vier of vijf van je brieven dat je de grappigste blog onderhoudt, die ik ken. Dat was welgemeend en ik vond het nodig dat je dat wist. Je bedankte mij in je antwoord. Graag gedaan, J.. Je bent echt goed. Een zeer entertainende schrijver. En ja, natuurlijk zegt die blog ook iets over jou. Dat je nogal wat situaties complex vindt enzo. Maar dat kan jij zelf beter uitleggen natuurlijk. Zelf blog ik voor het applaus en de bloemen. En als ik dan ook nog eens ontdek dat ik verdomd graag schrijf, dan is dat verdomd mooi meegenomen. Want shit ik schrijf graag. Hoe de zinnetjes eruit rollen, daar kan ik van genieten. Maar wat zit ik die hele brief eigenlijk voortdurend op mezelf te betrekken?
Misschien vanwege mijn aandachtszucht enerzijds, en omdat ik bang ben om me echt tot jou te richten anderzijds. 't Is weer die eeuwige en godgeklaagde onzekerheidsvermijding waar ik nog zo tegen ten strijde trek. We zijn allebei nogal terughoudend om het ijs te breken, denk ik. Bij mij gaat er, moet ik eerlijk zijn, zelfs een soort weerspannigheid vanuit terwijl ik het eigenlijk tòch wil. ("Het is het een of het ander," hoor ik een willekeurig iemand debiteren.) Maar als ik dan zeg dat ik het wil, vind ik dat toch ook weer overdreven. Ik zou mijn teen wel in het zwembad willen steken, maar in het water springen hoeft niet.
En jij? Ik ga niks over jou zeggen. Ik ga niet gissen en raden en vermoedens uiten. Maar het benieuwt me wel een beetje. Ook niet heel veel, maar wel net genoeg om er bij stil te staan. Heb jij een mening over mij waaraan je uiting zou willen geven? Iets zegt me dat je daar geen nood aan hebt.
Alleszins het allerbeste en misschien tot binnenkort,
en in de tussentijd geschifte brieven blijven schrijven hé,
Ali
vrijdag 21 oktober 2011
Posh
- "Beckham, was you into the Spice Girls beforehand?"
* "No, but I was into Posh."
Posh en Becks zijn op bezoek bij Ali G. en moeten alles vertellen wat we al lang weten. Maar dat zinnetje van Becks vind ik leuk. Hij is de verliefde jongen, verlegen bijna. En zij? Het is niet helemaal duidelijk wat zij ervan denkt.
Wanneer laaide de vlam op? Op welk moment raakte Becks into Posh? Was het bij het zien van de 'Wannabe'-clip? Het benieuwt mij wel, want Victoria was toch de stille Spice? Valt Becks voor stil?
Het was 1996 en ik kende 'Wannabe' enkel van naam. Mijn Engels was nog niet zo goed toen en ik sprak wannabe fonetisch uit. Uiteraard had ik geen benul van wat het betekende. Ik was meer into 'Bailando' toen, toen Becks into Posh raakte.
Nu ik vijftien jaar later door de Spice Girls-catalogus op YouTube ga - na een flard 'Wannabe' in 'Het goddelijke monster' op tv - raak ik ook een beetje into Posh. Omdat ze stil is (lijkt?) fascineert ze me het meest. Met als totale tegenpool die vreselijke Mel C.. Wat een lelijke stem, dat kind, en toch was zij zowat de frontzangeres. Posh daarentegen zong amper zelf. In 'Wannabe', de eerste single en grootste hit, zingt ze zelfs helemaal niet. De vier anderen wel, maar niet Posh. Die naam trouwens: Posh. Ook dat intrigeert mij. Sporty, Scary, Baby, Ginger (de rosse) en dan Posh. Heeft enig mysterie, vind ik.
Om to the point te komen: ze is de knapste. Daar zullen ze wel over nagedacht hebben. Laten we er een mannequin tussenzetten die eigenlijk niet kan zingen. En inderdaad. In 'Wannabe' staat Posh haar benen te showen, that's it, en haar hakken maken van haar de meest 'posherige', de sjiekste en duurste inderdaad. Overigens staat Posh ook beeldig met petrol (zie ook 'Stop' waarin ze zelfs een stukje zingt). Die kleur flatteert haar uitermate en zorgt ervoor dat ik een halve seconde te lang alleen naar haar kijk. Al hoeft dat niet echt te verbazen gezien de andere Girls gezamelijk lelijke kuikentjes zijn.
Een karakterstudie van Victoria Adams, euh Beckham, dringt zich op.
Ik vind haar enkel leuk in een aantal Spice Girls-clips, gewoon omdat ze de mooiste is, al moet ze een beetje opletten met die lelijke gezichten die ze soms trekt. In heel haar latere doen en laten laat ze me totaal koud en vind ik haar yet another toonbeeld van iemand die vrij gemakkelijk bekendheid heeft verworven en daarna maar met haar vingers hoeft te knippen om in de spotlights te blijven staan. Haar huwelijk met David Beckham heeft alles in gang gezet.
Nu is ze een ontwerpster, icoon en andere dingen waardoor ze weleens op een rode loper belandt. Ik zie haar een t-shirt met 'J'adore Dior' op dragen. Maar is ze echt die zakenvrouw of zijn de rollende bal en haar entourage met haar aan de haal gegaan? Ik heb altijd die indruk gehad. Posh lijkt me gewoon niet getalenteerd. Ze heeft een team dat een pad voor haar uitstippelt. Laten we een Posh-zonnebril lanceren. Een Posh-kledinglijn. Maar wat is het verhaal daarachter?
Heeft Posh een verhaal? Een écht verhaal, geen door haar yes-men verzonnen verhaal. Ik twijfel er sterk aan. Haar huwelijk is haar verhaal. Haar stervoetballer heeft haar gemaakt en samen hebben zij vier kinderen op de markt gebracht. Van goeie marketing gesproken. Samen vormt de familie Beckham een ideaal gezin. Zij vertolken een rol als die van Brangelina, minus de adoptietoestanden. En minus het charisma. Ik vind dat jammer. Dat Posh eigenlijk een lege doos is.
* "No, but I was into Posh."
Posh en Becks zijn op bezoek bij Ali G. en moeten alles vertellen wat we al lang weten. Maar dat zinnetje van Becks vind ik leuk. Hij is de verliefde jongen, verlegen bijna. En zij? Het is niet helemaal duidelijk wat zij ervan denkt.
Wanneer laaide de vlam op? Op welk moment raakte Becks into Posh? Was het bij het zien van de 'Wannabe'-clip? Het benieuwt mij wel, want Victoria was toch de stille Spice? Valt Becks voor stil?
Het was 1996 en ik kende 'Wannabe' enkel van naam. Mijn Engels was nog niet zo goed toen en ik sprak wannabe fonetisch uit. Uiteraard had ik geen benul van wat het betekende. Ik was meer into 'Bailando' toen, toen Becks into Posh raakte.
Nu ik vijftien jaar later door de Spice Girls-catalogus op YouTube ga - na een flard 'Wannabe' in 'Het goddelijke monster' op tv - raak ik ook een beetje into Posh. Omdat ze stil is (lijkt?) fascineert ze me het meest. Met als totale tegenpool die vreselijke Mel C.. Wat een lelijke stem, dat kind, en toch was zij zowat de frontzangeres. Posh daarentegen zong amper zelf. In 'Wannabe', de eerste single en grootste hit, zingt ze zelfs helemaal niet. De vier anderen wel, maar niet Posh. Die naam trouwens: Posh. Ook dat intrigeert mij. Sporty, Scary, Baby, Ginger (de rosse) en dan Posh. Heeft enig mysterie, vind ik.
Om to the point te komen: ze is de knapste. Daar zullen ze wel over nagedacht hebben. Laten we er een mannequin tussenzetten die eigenlijk niet kan zingen. En inderdaad. In 'Wannabe' staat Posh haar benen te showen, that's it, en haar hakken maken van haar de meest 'posherige', de sjiekste en duurste inderdaad. Overigens staat Posh ook beeldig met petrol (zie ook 'Stop' waarin ze zelfs een stukje zingt). Die kleur flatteert haar uitermate en zorgt ervoor dat ik een halve seconde te lang alleen naar haar kijk. Al hoeft dat niet echt te verbazen gezien de andere Girls gezamelijk lelijke kuikentjes zijn.
Een karakterstudie van Victoria Adams, euh Beckham, dringt zich op.
Ik vind haar enkel leuk in een aantal Spice Girls-clips, gewoon omdat ze de mooiste is, al moet ze een beetje opletten met die lelijke gezichten die ze soms trekt. In heel haar latere doen en laten laat ze me totaal koud en vind ik haar yet another toonbeeld van iemand die vrij gemakkelijk bekendheid heeft verworven en daarna maar met haar vingers hoeft te knippen om in de spotlights te blijven staan. Haar huwelijk met David Beckham heeft alles in gang gezet.
Nu is ze een ontwerpster, icoon en andere dingen waardoor ze weleens op een rode loper belandt. Ik zie haar een t-shirt met 'J'adore Dior' op dragen. Maar is ze echt die zakenvrouw of zijn de rollende bal en haar entourage met haar aan de haal gegaan? Ik heb altijd die indruk gehad. Posh lijkt me gewoon niet getalenteerd. Ze heeft een team dat een pad voor haar uitstippelt. Laten we een Posh-zonnebril lanceren. Een Posh-kledinglijn. Maar wat is het verhaal daarachter?
Heeft Posh een verhaal? Een écht verhaal, geen door haar yes-men verzonnen verhaal. Ik twijfel er sterk aan. Haar huwelijk is haar verhaal. Haar stervoetballer heeft haar gemaakt en samen hebben zij vier kinderen op de markt gebracht. Van goeie marketing gesproken. Samen vormt de familie Beckham een ideaal gezin. Zij vertolken een rol als die van Brangelina, minus de adoptietoestanden. En minus het charisma. Ik vind dat jammer. Dat Posh eigenlijk een lege doos is.
donderdag 20 oktober 2011
Nu zaterdag ofzo
"Vanavond ga ik uit
En niemand houdt me tegen
Vanavond ga ik uit
Totdat ik heb gekregen
Wat de nacht je geven kan
Als je verdwijnt in vuur en vlam
Vanavond ga ik uit"
- Clouseau
Ik dus niet. Ik denk ik niet. Nooit bijna. Echt uitgaan bijna nooit. Wel op café met één vriend, hoogstens twee. Maar uitgaan, laat, met veel mensen, disco's, drank, nee, da's tijden geleden.
En ik zit er een beetje mee, anders begin ik er niet over. Ik wil wel nog eens, maar ik weet niet hoe ik het moet aanpakken. Ik heb er de vrienden niet (meer) voor en weet niet (meer) waar het leuk zou kunnen zijn. Nergens, ben ik geneigd te denken. Het is nergens leuk, uitgaan is niet leuk, niet voor mij. Er zijn zo veel dingen die ik er niet wil bijnemen. Om te beginnen: de onherroepelijke zattigheid, of, uch uch, de rokers en meer bepaald de geur die ze in mijn kleren blazen.
En wat wil ik eigenlijk van dat uitgaan? Dansen? Los gehen? En waarom precies?
Om mensen te leren kennen? Om mezelf 'op de kaart te zetten'? Om telefoonnummers te vragen en met zatte meisjes te kussen? Allemaal dingen die me toch niet zouden lukken.
Geregeld speelt zich op zaterdag een identiek scenario af. Ik wil wel, maar doe niets. Ik neem me tijdens de week voor te gaan, maar op zaterdagavond ga ik juist nergens heen. Ik laat het elf uur worden en hak dan de knoop door. Steeds weer ga ik dan niet. Ik ben er te moe voor of ik heb er geen zin in of ik voel me alleen. Er is altijd wel een reden.
Niets is erger dan alleen de stad in te gaan, terwijl je eigenlijk niet weet waarheen. Daar kan ik compleet gedeprimeerd van terugkeren. Daar komt dan zomaar wat in het ijle rondlopen van. Er is veel drukte op straat en daar passeer ik dan als enige zwijgend. Zij zijn bezig en uitgelaten, ik ben stil en zoekend naar 'iets'. Onduidelijkheid over mijn hele aanwezigheid, een al verloren zoektocht op het moment dat ik mijn kamer verlaat. En dan gebeurt het soms dat ik per toeval iemand tegenkom die dan als reddingsboei kan dienen. Daar komt dan ook nog weleens iets leuks van. Maar zo'n ontmoeting is een zeldzaamheid.
Toch had ik er zo eens een hele goeie. Dat was een avond die in de gekadreerde archieven ging. Een avond om tegen anderen over te vertellen. Zo'n avond die een nacht werd en daarna een dag en al.
Een avond om nu op mijn blog op terug te komen. Een avond om opnieuw naar op zoek te gaan. Nu zaterdag ofzo.
En niemand houdt me tegen
Vanavond ga ik uit
Totdat ik heb gekregen
Wat de nacht je geven kan
Als je verdwijnt in vuur en vlam
Vanavond ga ik uit"
- Clouseau
Ik dus niet. Ik denk ik niet. Nooit bijna. Echt uitgaan bijna nooit. Wel op café met één vriend, hoogstens twee. Maar uitgaan, laat, met veel mensen, disco's, drank, nee, da's tijden geleden.
En ik zit er een beetje mee, anders begin ik er niet over. Ik wil wel nog eens, maar ik weet niet hoe ik het moet aanpakken. Ik heb er de vrienden niet (meer) voor en weet niet (meer) waar het leuk zou kunnen zijn. Nergens, ben ik geneigd te denken. Het is nergens leuk, uitgaan is niet leuk, niet voor mij. Er zijn zo veel dingen die ik er niet wil bijnemen. Om te beginnen: de onherroepelijke zattigheid, of, uch uch, de rokers en meer bepaald de geur die ze in mijn kleren blazen.
En wat wil ik eigenlijk van dat uitgaan? Dansen? Los gehen? En waarom precies?
Om mensen te leren kennen? Om mezelf 'op de kaart te zetten'? Om telefoonnummers te vragen en met zatte meisjes te kussen? Allemaal dingen die me toch niet zouden lukken.
Geregeld speelt zich op zaterdag een identiek scenario af. Ik wil wel, maar doe niets. Ik neem me tijdens de week voor te gaan, maar op zaterdagavond ga ik juist nergens heen. Ik laat het elf uur worden en hak dan de knoop door. Steeds weer ga ik dan niet. Ik ben er te moe voor of ik heb er geen zin in of ik voel me alleen. Er is altijd wel een reden.
Niets is erger dan alleen de stad in te gaan, terwijl je eigenlijk niet weet waarheen. Daar kan ik compleet gedeprimeerd van terugkeren. Daar komt dan zomaar wat in het ijle rondlopen van. Er is veel drukte op straat en daar passeer ik dan als enige zwijgend. Zij zijn bezig en uitgelaten, ik ben stil en zoekend naar 'iets'. Onduidelijkheid over mijn hele aanwezigheid, een al verloren zoektocht op het moment dat ik mijn kamer verlaat. En dan gebeurt het soms dat ik per toeval iemand tegenkom die dan als reddingsboei kan dienen. Daar komt dan ook nog weleens iets leuks van. Maar zo'n ontmoeting is een zeldzaamheid.
Toch had ik er zo eens een hele goeie. Dat was een avond die in de gekadreerde archieven ging. Een avond om tegen anderen over te vertellen. Zo'n avond die een nacht werd en daarna een dag en al.
Een avond om nu op mijn blog op terug te komen. Een avond om opnieuw naar op zoek te gaan. Nu zaterdag ofzo.
woensdag 19 oktober 2011
Flip en Joost
In mijn cd top 100 van het vorige decennium staan het titelloze debuut van Novastar en 'Ocharme Ik' van Flip Kowlier respectievelijk op nummers 21 en 59. Ze staan daar niet toevallig, die top 100 kwam na minutieuze berekeningen van gemiddeldes en waardeschalen tot stand. Mocht ik het kunnen overdoen, sommige dingen zouden wellicht anders uitdraaien, maar ik schat dat Nova en Kowlier nog steeds hoog zouden scoren. Bij de beste Belgen ook. Ik kan voor de aardigheid even kijken waar de overige Belgen in mijn lijst stonden.
08. Mauro Pawlowski & The Grooms: 'Black Europa'
10. Soulwax: 'Any Minute Now'
17. The Hickey Underworld: 'The Hickey Underworld'
46. Mauro: 'Songs From A Bad Hat'
47. Dez Mona: 'Moments of Dejection and Despondency'
48. Mintzkov Luna: 'M For Means and L For Love'
55. Hooverphonic: 'The Magnificent Tree'
62. Daan: 'Victory'
63. Ozark Henry: 'Birthmarks'
65. dEUS: 'Vantage Point'
81. Sukilove: 'Good Is In Your Bones'
83. Wixel: 'Heart'
(Mensen zijn zot van lijstjes. Ik nog het meest van al.)
Maar om door te gaan op Novastar en Flip Kowlier: beide leverden zij een geweldige debuutplaat af die sindsdien niet overtroffen werd, iets wat waarschijnlijk ook niet meer zal gebeuren.
Maar ik las ook andere meningen, ik weet niet precies meer waar. In een recensie over Kowliers 'De Man van 31' (2007) stond geschreven dat die zijn beste was tot dan toe. Goed, ik heb die ceedee nooit gehoord, dus kan ik het niet weten, maar ik weiger het te geloven. 'Ocharme Ik' was zo lief, klein en mooi.
Eenzelfde verhaal naar aanleiding van Novastars 'Almost Bangor' (2008). Op goddeau - hier heb ik de link dus nog wel - staat in de laatste alinea te lezen dat dit Novastars sterkste plaat tot dan toe is. Ben ik het totaal niet mee eens. Het debuut is zoveel pakkender, intiemer, 'dichter'. En die 'Almost Bangor' heb ik gehoord, dus ik weet waarover ik het heb.
Beide debuten zijn nu tien jaar oud en ik hou nog steeds intens van ze. En dat staat los van de personen Joost Zweegers of Flip Kowlier. Kowlier laat mij koud en vind ik hoogstens grappig bij 't Hof van Commerce - Zweegers vind ik een fascinerendere figuur, maar hij heeft mij in interviews eigenlijk nooit echt over de streep getrokken. Hij lijkt interessant, maar ik kan er de vinger niet op leggen.
Maar los van hun persoontjes hebben Joost en Flip belangrijke Belgische plaatjes gemaakt. Persoonlijke klassiekers. 'Novastar' is iets speciaals. Zo àf, zo volwassen. Zijn eerste single, 'Wrong', is gemaakt voor de Tijdloze. En ook echt tijdloos, volgens mij. Niet zomaar een single, nee, een liedje met een randje. Iets internationaals waar de 'mindere goden' in eigen land - mensen die het volgen, weten perfect wie - een arm voor veil hebben. Deze mindere goden gooien het vervolgens over een andere boeg om zich niet te zeer belachelijk te laten maken door bijvoorbeeld een nummer als 'Moreau', ook uit 'Novastar'. Hij klinkt eigenlijk constant alsof hij net wakker is, Zweegers. Achteloos en nonchalant zo'n beetje. Spaarzaam en uitgebalanceerd. Er is over nagedacht, maar ook niet te veel zodat het talent mooi tot uiting komt. Nummers als 'Moreau' - geen YouTube te vinden - of 'The Best Is Yet To Come' passeren niet onopgemerkt op de radio. 'Lost & Blown Away' al helemaal niet. Ik ben een sucker voor de ballads, maar de plaat als geheel staat als een knus huisje. Nog het meest lijkt het op een soort cum laude afstudeerproject.
'Ocharme Ik' is anders. Verrassender. Leuker, op een bepaalde manier. Iets minder toegankelijk, niet eens vanwege Kowliers West-Vlaams, maar door de bij wijlen bijna sinistere liedjes. Kowlier, toen nog enkel bekend van 't Hof van Commerce, deed plots iets anders, iets serieuzer, iets eerlijker. Plots wilde de Leverancier iets zéggen. Wie had dat zien aankomen?
Ik was 14 toen ik 'Welgemeende' op TMF zag. Eerst wist ik niet wie hij was, ik legde de link niet met 't Hof. Ik had er ook geen mening over, denk ik. Een tijdje daarna won ik 'Ocharme Ik' met een quiz op Studio Brussel - dàt is lang geleden - en ontdekte ik Kowlier in zijn nieuwe hoedanigheid. Het was totaal anders dan ik had kunnen vermoeden, veel kleiner en interessanter. Met teksten die mij intrigeerden. De trage nummers die bijna depressief aandeden. 'Ik ben moe' waarin hij het beu is. 'Moeder lieve moeder', over een man die zijn ouders uitlegt dat hij homo is. 'Ti woa' over een man die trouw wil beloven. Het geweldige 'Vredeslied', een melancholische mijmering. En afsluiter 'In 't park', een weergaloze nostalgische reflectie op zijn puberteit. Ook op 'Ocharme ik' heb ik de trage nummers het meest lief, maar ook hier kan ik probleemloos de volledige rit uitzitten. Er zijn zo veel kleine hoekjes om in te kruipen en gekke zinnetjes om te ontleden. Het is ook zo leuk meezingen, zonder dat je helemaal precies weet wat je eigenlijk aan 't zeggen bent.
Heb ik een beetje duidelijk gemaakt waarom de debuten van Novastar en Flip Kowlier wel degelijk hun beste platen zijn? Naar hun latere platen heb ik nooit bijzonder uitgekeken. Bij Flip Kowlier heb ik het niet eens meer geprobeerd, want ik vond de singles slecht, al heb ik nu flarden van zijn reggae-plaat gehoord die ik wel goed vind ('Mo bo nin'). Zweegers ben ik wel blijven volgen, maar hij ging gepolijster klinken en daar haakte ik op af. Hij duikt ook altijd weer een paar jaar onder, waardoor ik hem vergeet. Maar hé.
(En als u 'Novastar' en 'Ocharme ik' dus nog niet kent, moet u die nu maar eens gaan zoeken hé.. Enjoy.)
08. Mauro Pawlowski & The Grooms: 'Black Europa'
10. Soulwax: 'Any Minute Now'
17. The Hickey Underworld: 'The Hickey Underworld'
46. Mauro: 'Songs From A Bad Hat'
47. Dez Mona: 'Moments of Dejection and Despondency'
48. Mintzkov Luna: 'M For Means and L For Love'
55. Hooverphonic: 'The Magnificent Tree'
62. Daan: 'Victory'
63. Ozark Henry: 'Birthmarks'
65. dEUS: 'Vantage Point'
81. Sukilove: 'Good Is In Your Bones'
83. Wixel: 'Heart'
(Mensen zijn zot van lijstjes. Ik nog het meest van al.)
Maar om door te gaan op Novastar en Flip Kowlier: beide leverden zij een geweldige debuutplaat af die sindsdien niet overtroffen werd, iets wat waarschijnlijk ook niet meer zal gebeuren.
Maar ik las ook andere meningen, ik weet niet precies meer waar. In een recensie over Kowliers 'De Man van 31' (2007) stond geschreven dat die zijn beste was tot dan toe. Goed, ik heb die ceedee nooit gehoord, dus kan ik het niet weten, maar ik weiger het te geloven. 'Ocharme Ik' was zo lief, klein en mooi.
Eenzelfde verhaal naar aanleiding van Novastars 'Almost Bangor' (2008). Op goddeau - hier heb ik de link dus nog wel - staat in de laatste alinea te lezen dat dit Novastars sterkste plaat tot dan toe is. Ben ik het totaal niet mee eens. Het debuut is zoveel pakkender, intiemer, 'dichter'. En die 'Almost Bangor' heb ik gehoord, dus ik weet waarover ik het heb.
Beide debuten zijn nu tien jaar oud en ik hou nog steeds intens van ze. En dat staat los van de personen Joost Zweegers of Flip Kowlier. Kowlier laat mij koud en vind ik hoogstens grappig bij 't Hof van Commerce - Zweegers vind ik een fascinerendere figuur, maar hij heeft mij in interviews eigenlijk nooit echt over de streep getrokken. Hij lijkt interessant, maar ik kan er de vinger niet op leggen.
Maar los van hun persoontjes hebben Joost en Flip belangrijke Belgische plaatjes gemaakt. Persoonlijke klassiekers. 'Novastar' is iets speciaals. Zo àf, zo volwassen. Zijn eerste single, 'Wrong', is gemaakt voor de Tijdloze. En ook echt tijdloos, volgens mij. Niet zomaar een single, nee, een liedje met een randje. Iets internationaals waar de 'mindere goden' in eigen land - mensen die het volgen, weten perfect wie - een arm voor veil hebben. Deze mindere goden gooien het vervolgens over een andere boeg om zich niet te zeer belachelijk te laten maken door bijvoorbeeld een nummer als 'Moreau', ook uit 'Novastar'. Hij klinkt eigenlijk constant alsof hij net wakker is, Zweegers. Achteloos en nonchalant zo'n beetje. Spaarzaam en uitgebalanceerd. Er is over nagedacht, maar ook niet te veel zodat het talent mooi tot uiting komt. Nummers als 'Moreau' - geen YouTube te vinden - of 'The Best Is Yet To Come' passeren niet onopgemerkt op de radio. 'Lost & Blown Away' al helemaal niet. Ik ben een sucker voor de ballads, maar de plaat als geheel staat als een knus huisje. Nog het meest lijkt het op een soort cum laude afstudeerproject.
'Ocharme Ik' is anders. Verrassender. Leuker, op een bepaalde manier. Iets minder toegankelijk, niet eens vanwege Kowliers West-Vlaams, maar door de bij wijlen bijna sinistere liedjes. Kowlier, toen nog enkel bekend van 't Hof van Commerce, deed plots iets anders, iets serieuzer, iets eerlijker. Plots wilde de Leverancier iets zéggen. Wie had dat zien aankomen?
Ik was 14 toen ik 'Welgemeende' op TMF zag. Eerst wist ik niet wie hij was, ik legde de link niet met 't Hof. Ik had er ook geen mening over, denk ik. Een tijdje daarna won ik 'Ocharme Ik' met een quiz op Studio Brussel - dàt is lang geleden - en ontdekte ik Kowlier in zijn nieuwe hoedanigheid. Het was totaal anders dan ik had kunnen vermoeden, veel kleiner en interessanter. Met teksten die mij intrigeerden. De trage nummers die bijna depressief aandeden. 'Ik ben moe' waarin hij het beu is. 'Moeder lieve moeder', over een man die zijn ouders uitlegt dat hij homo is. 'Ti woa' over een man die trouw wil beloven. Het geweldige 'Vredeslied', een melancholische mijmering. En afsluiter 'In 't park', een weergaloze nostalgische reflectie op zijn puberteit. Ook op 'Ocharme ik' heb ik de trage nummers het meest lief, maar ook hier kan ik probleemloos de volledige rit uitzitten. Er zijn zo veel kleine hoekjes om in te kruipen en gekke zinnetjes om te ontleden. Het is ook zo leuk meezingen, zonder dat je helemaal precies weet wat je eigenlijk aan 't zeggen bent.
Heb ik een beetje duidelijk gemaakt waarom de debuten van Novastar en Flip Kowlier wel degelijk hun beste platen zijn? Naar hun latere platen heb ik nooit bijzonder uitgekeken. Bij Flip Kowlier heb ik het niet eens meer geprobeerd, want ik vond de singles slecht, al heb ik nu flarden van zijn reggae-plaat gehoord die ik wel goed vind ('Mo bo nin'). Zweegers ben ik wel blijven volgen, maar hij ging gepolijster klinken en daar haakte ik op af. Hij duikt ook altijd weer een paar jaar onder, waardoor ik hem vergeet. Maar hé.
(En als u 'Novastar' en 'Ocharme ik' dus nog niet kent, moet u die nu maar eens gaan zoeken hé.. Enjoy.)
dinsdag 18 oktober 2011
Snake
Trillende onderarmen, hoofd begraven in mijn handen, wanhoop in mijn blik, angst in mijn hoofd. Ik raak maar niet aan de magische grens van 2000 punten op Snake, het spel, onderaan mijn blogpagina. Ik was er zo fucking dichtbij. 1913. Eén snelle en ik was er, maar ik was te nerveus, ik dacht niet meer helder en boorde mezelf vast. En dan wil ik natuurlijk nog eens en nog eens en nog eens. Ik ga dat spel gewoon van mijn blog moeten gooien, het doet mij dood.
Wat een vreselijke dagen. Mijn favo kotgenoot denkt dat ik aan de drank zit, zo raar doe ik. Ik beweeg mij als een dronken man en praat niet coherent. Coherentie is atijd wel een probleem voor mij, maar nu is het erger. Ik heb geen kloten te doen en daarom heb ik zelfs geen tijd om te douchen. Ik draag een pet omdat ik me anders niet kan vertonen. Nog goed dat ik me amper vertoon. Of nee, da's slecht. Een mens die doodgaat, vertoont zich beter wél. Daar kikkert hij van op.
Een alfabetische muzieklijst blijft maar doorlopen. Bibio, The Bird and The Bee, The Black Keys. Ik sla er nauwelijks acht op. Nee, ik moet die 2000 halen. 1742, 1689, 1245, soms een hoogst irritante 720 ofzo, gewoon omdat mijn vingers alle coördinatie verliezen.
Please, kan iemand mij komen coördineren?
Wat ik zelf kan is mijn wekker zetten. Opstaan is iets anders. Ontbijten is gewoon moeilijk. En al de rest is praktisch onmogelijk. Een sollicitatiebrief schrijven? Dat zal er vandaag niet inzitten. Zeker niet. Ik zal me, denk ik, nog net naar de bib kunnen slepen om daar een middagdutje te doen. Als ik ook maar even bij die rottige computer weg ben, dat zou ook al helpen.
Ik moet ook dat meisje nog antwoorden dat ik gecontacteerd had op CouchSurfing. Dat ik natuurlijk niet kom, maar dat ze wel bedankt is voor de informatie. Dat is de mèrde, dat ik weg wil, maar niet kan. Er is geen aanleiding enz. Ik ben een werkzoekende en werkzoekenden zitten thuis op Jobat, Stepstone en Vacature. Vervolgens schrijven ze brieven en krijgen ze antwoorden als "Bedankt voor uw interesse, maar inmiddels is deze vacature reeds ingevuld." Of: "Helaas moeten wij u meedelen dat u niet geselecteerd bent om op gesprek te komen. Wij wensen u nog veel succes in uw verdere carrière." Een mens gaat daar altijd een beetje van dood.
Ik ben een jonge god van 24, heb een aantal vaardigheden, wil die vandaag nog ter beschikking stellen en moet verdomme veertig brieven schrijven alvorens nog maar uitgenodigd te worden. Da's kut, ziet u?
Wat een vreselijke dagen. Mijn favo kotgenoot denkt dat ik aan de drank zit, zo raar doe ik. Ik beweeg mij als een dronken man en praat niet coherent. Coherentie is atijd wel een probleem voor mij, maar nu is het erger. Ik heb geen kloten te doen en daarom heb ik zelfs geen tijd om te douchen. Ik draag een pet omdat ik me anders niet kan vertonen. Nog goed dat ik me amper vertoon. Of nee, da's slecht. Een mens die doodgaat, vertoont zich beter wél. Daar kikkert hij van op.
Een alfabetische muzieklijst blijft maar doorlopen. Bibio, The Bird and The Bee, The Black Keys. Ik sla er nauwelijks acht op. Nee, ik moet die 2000 halen. 1742, 1689, 1245, soms een hoogst irritante 720 ofzo, gewoon omdat mijn vingers alle coördinatie verliezen.
Please, kan iemand mij komen coördineren?
Wat ik zelf kan is mijn wekker zetten. Opstaan is iets anders. Ontbijten is gewoon moeilijk. En al de rest is praktisch onmogelijk. Een sollicitatiebrief schrijven? Dat zal er vandaag niet inzitten. Zeker niet. Ik zal me, denk ik, nog net naar de bib kunnen slepen om daar een middagdutje te doen. Als ik ook maar even bij die rottige computer weg ben, dat zou ook al helpen.
Ik moet ook dat meisje nog antwoorden dat ik gecontacteerd had op CouchSurfing. Dat ik natuurlijk niet kom, maar dat ze wel bedankt is voor de informatie. Dat is de mèrde, dat ik weg wil, maar niet kan. Er is geen aanleiding enz. Ik ben een werkzoekende en werkzoekenden zitten thuis op Jobat, Stepstone en Vacature. Vervolgens schrijven ze brieven en krijgen ze antwoorden als "Bedankt voor uw interesse, maar inmiddels is deze vacature reeds ingevuld." Of: "Helaas moeten wij u meedelen dat u niet geselecteerd bent om op gesprek te komen. Wij wensen u nog veel succes in uw verdere carrière." Een mens gaat daar altijd een beetje van dood.
Ik ben een jonge god van 24, heb een aantal vaardigheden, wil die vandaag nog ter beschikking stellen en moet verdomme veertig brieven schrijven alvorens nog maar uitgenodigd te worden. Da's kut, ziet u?
Niet te verwarren met de gelijknamige Congolese stad
Boembabeloe
Het circus komt eraan!
Boembabelie
Waar is die kleine clown?
Boembabela
Wat is zijn naam?
Boemba!
Boembaloe!
Boemba!
Het circus komt eraan!
Boembabelie
Waar is die kleine clown?
Boembabela
Wat is zijn naam?
Boemba!
Boembaloe!
Boemba!
zondag 16 oktober 2011
Duidelijkheid
'Dat het leven snel gaat. Dat wou ik even zeggen. Sta daar gerust af en toe bij stil.' - Huiverinkt.
Is het? Gaat het leven snel? En zijn wij dan te traag om het tempo van dat leven te kunnen volgen? Er zijn 24 uren in een dag, 30 dagen in een maand, 12 maanden, u weet wel. Dat is zo en zal altijd zo blijven. Is dat snel? Dat is constant.
Ook worden we ouder dan vroeger. Het snelle leven duurt dus langer. En lange tijd snel gaan, wordt vanzelf weer trager, want al gaan we dan snel: het valt niet meer op. Gewoonte treedt op, en gewoonte gaat traag. Het leven van oude mensen gaat traag. Denk ik. Zij die zeggen dat het leven snel gaat, zijn nog te jong om oud te willen zijn.
Dit onderwerp is hopeloos, want voor veel te veel interpretatie vatbaar. Daarom wat windhozen uit mijn hoofd:
Het leven gaat niet snel. Ook niet traag, maar zeker ook niet snel. Eerder traag? Nee, dat wil ik nu ook niet gezegd hebben.
Het leven gaat snel voor de jonge god in mij. Het leven gaat traag voor de oude ziel in mij. Dat is duidelijk en heb ik daarnet al vastgesteld voor mensen meer in het algemeen.
Hier valt, los van alle concretiseringen niks zinnigs over te zeggen - ik fiets in een kringetje. Sommige mensen noemen dit tijdverlies, anderen een interessante denkoefening. Soms heb ik echt nood aan duidelijkheid.
Duidelijkheid is veel te abstract voor mij. In mijn hoofd hoor ik mijn stem die zegt: dit is totaal onduidelijk voor mij. Omdat ik dat weleens zeg, en omdat het dat weleens is. En ook dat is tijdverlies.
Snel en onduidelijk leven gaan hand in hand, net als - kassucces - snel en duidelijk leven. Traag en duidelijk leven is een keuze - kwaliteit -, enkel traag en onduidelijk leven lijkt me niet erg de moeite.
(De moeite? Wat is moeite? Definieer dat begrip. Het loont.)
(...)
Is het? Gaat het leven snel? En zijn wij dan te traag om het tempo van dat leven te kunnen volgen? Er zijn 24 uren in een dag, 30 dagen in een maand, 12 maanden, u weet wel. Dat is zo en zal altijd zo blijven. Is dat snel? Dat is constant.
Ook worden we ouder dan vroeger. Het snelle leven duurt dus langer. En lange tijd snel gaan, wordt vanzelf weer trager, want al gaan we dan snel: het valt niet meer op. Gewoonte treedt op, en gewoonte gaat traag. Het leven van oude mensen gaat traag. Denk ik. Zij die zeggen dat het leven snel gaat, zijn nog te jong om oud te willen zijn.
Dit onderwerp is hopeloos, want voor veel te veel interpretatie vatbaar. Daarom wat windhozen uit mijn hoofd:
Het leven gaat niet snel. Ook niet traag, maar zeker ook niet snel. Eerder traag? Nee, dat wil ik nu ook niet gezegd hebben.
Het leven gaat snel voor de jonge god in mij. Het leven gaat traag voor de oude ziel in mij. Dat is duidelijk en heb ik daarnet al vastgesteld voor mensen meer in het algemeen.
Hier valt, los van alle concretiseringen niks zinnigs over te zeggen - ik fiets in een kringetje. Sommige mensen noemen dit tijdverlies, anderen een interessante denkoefening. Soms heb ik echt nood aan duidelijkheid.
Duidelijkheid is veel te abstract voor mij. In mijn hoofd hoor ik mijn stem die zegt: dit is totaal onduidelijk voor mij. Omdat ik dat weleens zeg, en omdat het dat weleens is. En ook dat is tijdverlies.
Snel en onduidelijk leven gaan hand in hand, net als - kassucces - snel en duidelijk leven. Traag en duidelijk leven is een keuze - kwaliteit -, enkel traag en onduidelijk leven lijkt me niet erg de moeite.
(De moeite? Wat is moeite? Definieer dat begrip. Het loont.)
(...)
Abonneren op:
Posts (Atom)