maandag 27 april 2015

Nieuwe namen voor Rock Werchter

Namen voor Rock Werchter 2015 worden de laatste tijd aan de lopende band gelost. Ondermeer Tourette Syndrome Makes Me Say I Love You prijkt op het meest recente lijstje.

Deze zomer zullen ook The Datingsite Suicides, My Glorious Johnson, Horses & Girls en My Auschwitz Bar Mitswa optreden op Rock Werchter. Dat kondigt het festival vrijdag aan.

Bevestigden hun komst eerder al: Bagpipe Hell, Chief Executive Offenders, The Blurry Robins, Catholic Foetus, Sophisticated Heartbreak, Muslim Extremists Use Western Technology, Black Satisfaction, Only Marry Rich People, Crybaby & The Zionists, The Tipsy Saudis en Foo Fighters.
Meer nieuwe namen zullen snel volgen.


UPDATE

De affiche van Rock Werchter 2015 raakt al aardig gevuld. Vanmorgen loste de organisatie opnieuw enkele namen.

Op donderdag vervoegen Countryside Hotties With Farmer Hands en Your Sweetie Pie Just Fell Apart de line-up.

Zakken vrijdag af naar de wei: Orwell Whatever Nevermind, Bisexual June & The April Transgenders en Topless Clowns You Can Trust.

Zaterdag verwacht 'de Schuer' Chinese People With Unique Names, dat op tour is naar aanleiding van de vijftiende verjaardag van haar album 'Listening to Free Jazz and Being Smug Should Be Two Different Things'. De band zal het album integraal uitvoeren.

Voor zondag rekent Werchter ten slotte op The Package Deal Band That Pisses You Off en The Strawberry Smoothies For Cutie Patooties.

Zaterdag en zondag zijn al volledig uitverkocht. Voor vrijdag vliegen de laatste tickets de deur uit, maar voor donderdag schijnt er nauwelijks interesse te zijn.

Headliners die eerder al hun komst naar het festival bevestigden zijn Tourette Syndrome Makes Me Say I Love You, My Auschwitz Bar Mitswa, Chief Executive Offenders en Foo Fighters.

The Tipsy Saudis en The Blurry Robins lieten dan weer weten dat ze omwille van privéredenen helaas hun Europese tour moeten cancelen. Tom Helsen laat weten dat hij beschikbaar is om een van beide bands te vervangen.

donderdag 2 april 2015

Pagina 53, vijfde zin

- “Is het je wel eens opgevallen”, vroeg hij, “dat het gebied van het protestantisme samenvalt met het glaciale gebied van de ijstijd?” - Harry Mulisch, ‘De ontdekking van de hemel’

- De Wereldgezondheidsorganisatie WHO organiseerde een driejarig onderzoek naar de gezondheidseffecten van Tsjernobyl en bracht in september 2005 rapport uit. - Nick Davies, ‘Flat Earth News’

- Jens bracht een dildo mee die hij thuis had gevonden, niemand zou hem daar missen. - Elvis Peeters, ‘Wij’

- Misschien wel de meest hardnekkige barrière die moet worden gesloopt, is deze tussen bedienden en arbeiders. - Guy Verhofstadt, ‘Pleidooi voor en open samenleving - het vierde burgermanifest’

- Waarom zou de Markies de Sade een ballpoint, een bruine papieren zak, een garage en een stofzuigerslang meenemen? - Paul Mennes, ‘Tox’

- Die houtworm, dat is de stelselmatige verlaging van de patronale bijdrage aan de sociale zekerheid.
- Peter Mertens, ‘Hoe durven ze?’

- Pas een paar dagen geleden, toen ik nadacht over die bevrijdingservaring, herinnerde ik mij weer dat een van de twee ramen van mijn slaapkamer van binnen dichtgemetseld was terwijl het van buiten onveranderd was gebleven, een omstandigheid waarvan ik mij, omdat je je nooit tegelijk binnen en buiten bevindt, pas op mijn dertiende of veertiende bewust werd, hoewel ze mij gedurende mijn hele kindertijd in Bala verontrust moet hebben. - W.G. Sebald, ‘Austerlitz’

- ‘De kerk in het midden houden’ is ons motto, letterlijk en figuurlijk. - Selahattin Koçak, ‘Wie is er bang van de Islam?’

- De dokter was nog niet komen opdagen en de jongens van het dorpsplein waren naar haar toegekomen. - ‘Stefan Brijs, ‘De engelenmaker’

- Want Sag Harbor is niet alleen een stadje, het is een fenomeen. - Geert Mak, ‘Reizen zonder John’

- Hoewel de datum niet exact overeenkwam met die van het behalen van de doctorstitel, kozen ze Pinksterzondag om de betekenis van het feest luister bij te zetten. - G.G. Marquez, ‘Liefde in tijden van cholera

- Zeker, zeker. Eenvoudig met de post terugzenden,” grinnikte Boorman. - Willem Elsschot, ‘Lijmen/Het been’

- Wanneer Angel kracht zet op zijn borstspieren, moet hij naar adem happen. - Peter Verhelst, ‘Zwerm’

- “Perfect zelfs. Zoals een dierenarts een ziek paard: tong en spieren, kop en poten, manen en staart en noem maar op.” - Jos Vandeloo, ‘Het huis der onbekenden’

- Als die das ook maar ergens in huis was, zou ik hem vinden, daar durfde ik bijna een eed op te doen. - Haruki Murakami, ‘De opwindvogelkronieken

- “We heard you in the bathroom. Are you sick?” - Charles Bukowski, ‘Factotum’

- Op het eind riep ze: “Zullen we het tafellied nóg eens zingen?” - Arnon Grunerg, ‘Blauwe maandagen’

- Het schikken van de tafel gebeurt volgens de grootte en de vorm van de plaats waar de maaltijd plaatsvindt. - Ons kookboek

vrijdag 27 maart 2015

Ik hou niet van auto's

Het is al enkele weken mijn betrachting om in Leuven binnen de stadsring de automobilisten zo veel mogelijk op de zenuwen te werken. Bijvoorbeeld in straten als Kapucijnenvoer of de Brusselsestraat probeer ik automobilisten rood te doen aanlopen van irritatie.
Hen enkele seconden de weg versperren door in het midden van de straat te rijden, is één manier om hen te koeioneren. Of links voorbijsteken wanneer de stroom van gemotoriseerd vervoer andermaal voor een hinderlijke opstopping zorgt. Van de files die zij zelf veroorzaken, hoef ik niet het slachtoffer te zijn. Als fietser in het stadscentrum zal ik mij nooit door auto’s laten dicteren hoe, waar en wanneer ik moet rijden. Het stadscentrum hoort immers toe aan fietsers en voetgangers, niet aan auto’s. De auto moet in de stad zijn plaats kennen en die plaats is op een parking aan de stadsrand. De automobilist moet blij zijn omdat hij in Leuven überhaupt (nog) in het stadscentrum mag kómen. Ze zouden dat moeten verbieden of, liever, dat had al lang verboden moeten zijn. Of men zou een heuse tolheffing kunnen invoeren: betalen om binnen de Ring te mogen rijden. Met de auto rijden zou in het algemeen obsceen duur moeten worden gemaakt. En extreem onaangenaam. Op snelheidsovertredingen moeten werkstraffen komen te staan. Overal flitspalen en wegversmallingen, drempels en nutteloze verkeerslichten.

Ik vrees niet dat er mij iets zal overkomen, dat een auto mij zal aanrijden of dat een chauffeur zal uitstappen om mij op mijn smoel te slaan, wanneer ik in het stadscentrum chauffeurs ambeteer. Wel ben ik mij er van bewust dat een slechte chauffeur (en zo zijn er heel veel) een ongeluk zou kunnen veroorzaken omdat hij plots voor mij op de rem moet gaan staan.
Veel mensen hebben de pretentie om te denken dat ze zich zomaar eender wanneer met de auto in het verkeer mogen wagen, maar eigenlijk is hun aanwezigheid op de weg onverantwoord. Ze sms’en achter het stuur, ze zoeken iets in hun handtas, ze kijken al rijdend achterom naar hun luidruchtige kinderen op de achterbank (al zit in ongeveer vier op vijf van alle auto’s slechts één persoon), ze zijn te oud en/of slechtziend of ze zijn te vermoeid na een lange werkdag. Ik vraag mij af hoeveel auto-ongelukken er gebeuren omdat de bestuurder in kwestie zeer vermoeid was en niet meer in staat om helder te denken of snel te reageren. Ik maakte mij deze bedenking nog toen ik laatst de documentaire ‘Sergio Herman, Fucking Perfect’ zag, waarin de topkok ver na middernacht en dodelijk vermoeid over de autostrade raasde. Volledig oververmoeid als die mens is - bekijk de documentaire -, was hij zeer onverantwoord bezig. (Sowieso komt die man op termijn in het nieuws omdat hij bezweken is aan een hartaanval of zo, maar dat is een ander verhaal.)

Behalve de automobilist proberen te koeioneren, is er als fietser niet zoveel dat ik kan doen. Het zullen politici moeten zijn die het stadscentrum autovrij maken. Krokodil Tobback schijnt voor deze kwestie echter weinig interesse te hebben. Integendeel, de man plant de aanleg van een grote parking onder de Bruul. Jammer dat iemand van 76 beslissingen neemt voor een stad waarvan hij binnen enkele jaren geen deel meer zal uitmaken (tenzij hij zich in de Dijle laat verassen). Een stad als Leuven verdient een jonge burgemeester, iemand die zelf nog toekomst heeft in deze stad en inspeelt op de wensen van de progressieve bevolking die hier procentueel gezien heel groot is. Groen scoort in Leuven tussen 15 en 20 procent. Het jonge gemeenteraadslid Lies Corneillie voert alvast uitstekend oppositie.

In afwachting van betere tijden kan ik zelf dus enkel mijn spreekwoordelijke middenvinger opsteken naar elke automobilist die mij hindert binnen de stadsring. Maakt mij weinig uit of het dan dementerende dametjes van vijfenzeventig zijn of onschuldige moedertjes van vijfendertig die hun schattige kindjes van school halen.
Maar liefst zijn het natuurlijk de mannen die alleen in hun Duitse patserbak zitten die ik irriteer. Het Open vld- of Lijst Dedecker-type (dat nu natuurlijk op N-VA stemt). Het licht ontvlambare type dat van nature al een rood aangelopen kop heeft. Het soort dat in een bedrijf een functie bekleedt waarvan de naam in het Engels goed klinkt maar belachelijk als je ‘m naar het Nederlands vertaalt. Het soort dat al een eigen auto heeft maar door de stad tuft in een bedrijfswagen, omdat dat fiscaal interessant is. Het soort dat het openbaar vervoer in Vlaanderen beoordeelt met een drie op tien terwijl het er nog nooit gebruik van heeft gemaakt. Het soort dat rijk genoeg is om zijn schouders op te halen voor een boete van 250 euro en zich daarbij de bedenking weigert te maken dat de maatschappij het wenselijk acht dat hij zijn rijgedrag aanpast.
Nog het liefst wil ik dát soort mannen van frustratie horen claxonneren als ik mij op onorthodoxe wijze met mijn fiets een weg baan door de uitlaatgassenstank van het stadscentrum.
Dat soort eikels, dat denkt dat ze in het centrum van Leuven de rally van de Condroz aan het rijden zijn, mogen voor mijn part in de nacht van zaterdag op zondag in vele dozijnen tegelijk tegen middenbermen te pletter knallen en hun leven voortzetten in een rolstoel.
In een bedrijfsrolstoel zelfs, als dat fiscaal voordeliger is.

woensdag 25 maart 2015

De dood van een fotograaf

“Ik zal u waarschijnlijk overvallen met mijn vraag, temeer omdat wij elkaar enkel maar van ziens kennen, maar mijn man en ik willen het u toch vragen."
"Wij hebben u hier al verschillende keren zien zitten en mijn man en ik vinden u allebei heel aantrekkelijk. Nu zit het zo: mijn man is onvruchtbaar en nu wilden wij aan u vragen of u misschien..”

“Ja?”

“Of u misschien een kind bij mij zou willen verwekken. Mijn man is er mee akkoord.”

Daar moest ik even over nadenken.

Er zijn momenten waarop je hoopt dat je leven plots een drastische wending neemt. Dat je wenst dat je als modefotograaf naam en faam maakt in Tokio. Of dat je ingaat op de vraag van een wildvreemde vrouw om met haar naar bed te gaan, met de goedkeuring van haar man, om een kind te verwekken dat je daarna waarschijnlijk nooit meer terugziet.
Maar ik was die donderdagnamiddag in het wegrestaurant niet uit op ingrijpende veranderingen in mijn toch al op haar eind lopende bestaan en de vraag van deze vrouw trof mij dan ook als maf en ongewenst. Ik had de grootste moeite om mijn gezichtsspieren te beheersen en een stomverbaasde grijns te bedwingen. God, wat moet een mens met terminale kanker nog meer doorstaan?

Zo lang moest ik dus ook weer niet nadenken over haar vraag. “Luister eens hier, ik ken u niet en ik hou niet van kinderen.”
Met de botte bijl. De vrouw droop af.

Ik heb niet de gewoonte om op mijn stappen terug te keren. Beslissingen nemen is mij altijd gemakkelijk af gegaan. Toch keerde ik twee weken later terug naar het wegrestaurant waar ik de vrouw verzonken in een boek zag zitten in een hoek.
“Ik ben er klaar voor.”

Ze keek verstrooid op en had twee tellen nodig om mij te herkennen en een repliek te bedenken maar ik was haar voor.
“Als u het nog steeds wilt en uw man is nog steeds akkoord, dan ben ik er nu klaar voor. Maar dan wel nu.”

Het kon me niet schelen dat we het deden in het bed waarin zij en haar man die nacht zouden slapen. Hun eigen bed in hun eigen huis. Als een van ons er hinder van zou ondervinden, zouden zij het wel zijn.
Op hun vraag aan mij wat zij konden doen om mij te bedanken, een financiële tegemoetkoming, iets anders, n’importe, had ik geantwoord dat ik niet bedankt wilde worden. Opnieuw bot.

Ik kreeg ‘m niet onmiddellijk overeind. Dat ik homoseksueel was had ik hen niet verteld.
Maar enkele weken later bevestigde zij mij per telefoon dat ze in verwachting was. Ze klonk gelukkig.
Nu kon ik sterven.

Ik herkende de dag van mijn dood. Ik kocht een zonnebril en ging met de bus naar het strand. Een kind liet een blauwe bal stuiteren tot aan mijn voeten. Ik hield de bal drie seconden in mijn handen en keek de vragende jongen in de ogen. Wij bevonden ons op de plaats waar ik straks zou sterven en waar hij misschien al de volgende zonnige dag naar zou terugkeren om opnieuw met zijn bal te spelen. Ik gaf hem zijn bal terug.

Even nadat iedereen het strand had verlaten, ben ik gestorven liggend op mijn rug met mijn zonnebril nog op. Als fotograaf ben ik goedgeplaatst om te veronderstellen dat het er fotogeniek moet hebben uitgezien.

[Kijk naar de film ‘Le temps qui reste’ en ontdek dat ik dit verhaaltje uit die film heb gepikt.]

De koffiebar

De koffiebar. Plots zijn ze overal. Of dat lijkt toch zo. Mensen die positief in het leven staan en de vinger aan de pols houden zijn heel gretig om het ‘fenomeen’ van de koffiebar te verwelkomen. Op ‘trendy’ blogs en in lifestyle-magazines krijgen koffiebars veel aandacht. Tegelijk zouden koffiebars overspoeld worden door ‘hipsters’, en ‘dat moeten we er dan maar bijnemen’, lijkt de bijgedachte. Dat zijn natuurlijk de mensen die zichzelf nadrukkelijk geen hipster vinden die dat erbij denken.

Maar dus de koffiebar. De laatste tijd worden er her en der in Vlaanderen cafés geopend die ‘een stukje Berlijn’ naar de stad (zouden) brengen. Deze cafés heten steeds vaker koffiebar en niet café. Berlijn is al heel wat jaren extreem trendy. Hangt er in je horecazaak een ‘Berlijnse sfeer’ dan mag je je in de handen wrijven. Mensen die nadrukkelijk zeggen dat ze geen hipster zijn, zijn vast van plan om met een boek in de koffiebar met de Berlijnse sfeer gezien te worden. Want nergens is het aangenamer om te lezen dan in de koffiebar, wordt beweerd door mensen die zelden een boek lezen.

Er is trouwens absoluut niks mis met de naam ‘koffiebar’. Er is niks verkeerds aan om mensen te laten geloven dat ze in een koffiebar zitten en niet in een gewoon café. Maar er is wel iets mis met het geforceerde imago van de koffiebar als zou dit een gezellige plek zijn. Want dat is ze meestal niet.
Hoezeer lifestylebladen de koffiebar ook mogen bejubelen, - “je ontmoet er nieuwe mensen, je komt er mensen van alle leeftijden tegen, - studenten, maar ook gezinnen die een hapje komen eten - de koffiebar ‘verbindt’ mensen” - de waarheid is dat koffiebars vooral ook veel mensen met tablets of laptops trekken, en laat ons eerlijk zijn, iemand die met een tablet of een laptop aan een tafel zit, is niet nadrukkelijk uit op sociaal contact of gezelligheid. Deze mensen komen alleen naar de koffiebar en zitten alleen aan een tafeltje waar zij zich over hun scherm gebogen terugtrekken in hun eigen cocon. Ze bouwen een klein Berlijns muurtje om zich heen. Erg ongezellig.
De koffiebar - uiteindelijk gewoon een café met een andere naam - lijkt vaak een soort moderne werkruimte, een alternatief bureau, erg geschikt voor freelancers die anders thuis werken maar in de koffiebar het soort geroezemoes terugvinden dat hen net dat tikje afleiding bezorgt waar zij naar op zoek zijn terwijl ze met hun vinger over hun schermpje swipen en meer op sociale media zitten dan dat zij ooit in de bar met de andere aanwezigen zouden interageren.

Mij doet de koffiebar ook denken aan de ceo, de Chief Executive Officer. Geef het kind een dure naam en het voelt zich op slag beter, terwijl er eigenlijk niks verandert. De directeur van tien jaar geleden mag nu ‘ceo’ op zijn visitekaartje zetten al zijn zijn bevoegdheden nog precies dezelfde. En dat is met de koffiebar ook zo. De uitbater probeert zijn bar wat ‘cachet’ te geven middels een ‘alternatieve’ inrichting opdat het etiket ‘koffiebar’ gerechtvaardigd zou zijn. Maar de koffiebar is een illusie.

De vraag is dan waarom bepaalde mensen zo graag een illusie voor waar willen aannemen? Dan denk ik bijvoorbeeld aan mensen die vinden dat er nood is aan een ‘positieve tegenbeweging’ en graag in alles en niks positieve tegenbewegingen menen te kunnen ontwaren. Die positieve tegenbeweging moet er komen omdat we nu (kennelijk) in een ‘negatieve beweging’ zitten, al wordt dat niet zo genoemd. Ik ben het daar trouwens volledig mee eens, dat we nu in een negatieve beweging zitten. De financiële crisis, N-VA-regeringen, etc. We leven in onzekere tijden en mensen zijn niet op hun gemak.

(Trouwens: ‘bottom-up-initiatieven’. Dat is nog zo’n grappige term die in zwang is. Die Engelse benamingen van zaken die je ook gewoon in het Nederlands kan benoemen moeten een groot gewicht verlenen, een sérieux waar je niet mee mag lachen. Wat het dus net lachwekkend maakt.)

(Nog een eindconclusie over de koffiebar: helemaal niks mis mee, een café met een andere naam, maar het label ‘gezellig’ is over het algemeen niet gerechtvaardigd.)

Apple

Apple, het bedrijf dat het monopolie heeft verworven op Geluk, maakte gisteren wereldkundig wat Geluk anno 2015 zal kosten. De prijs van Geluk, in de vorm van de Apple Watch, blijkt dit jaar te kunnen oplopen tot 17.000 dollar. Dat is niet goedkoop en daarom dreigen we dit jaar meer dan ooit in een wereld te zullen belanden waarin Geluk nog slechts een luxeproduct is voor een kleine elite van superrijken, gadgetfreaks, Appleverslaafden en technologiejournalisten en -bloggers.
Deze groepen zullen nog aangevuld worden door miljoenen mensen die zich financieel zullen ruïneren om ook in 2015 nog Gelukkig te kunnen zijn.
Alle andere mensen - meer dan 90 procent van de wereldbevolking? - staan barre tijden van diepe ellende en onoverzienbare miserie te wachten. Is dit nu echt wat Apple wil?! Is dat niet gewoon wraakroepend en misdadig! Wanneer gaan we eindelijk optreden tegen dit machtsmisbruik? Ik word hier nu al vreselijk ongelukkig van!

maandag 2 maart 2015

Ik schaam mij voor mijn kinderen

Andere mannen met kleine kinderen zullen het misschien niet zo boudweg durven stellen, maar ik durf grif toegeven dat het vaderschap naast lusten ook lasten met zich meebrengt.
Zo wil het weleens gebeuren dat een van mijn twee klein mannen ziek valt op de dinsdag, de dag waarop mijn vrouw tot zeven uur ‘s avonds moet werken, en ik met de twee klein in de wachtzaal van de dokter beland; ik kan een van beide moeilijk thuis laten als er geen opvang voorzien is, de bomma kan niet altijd inspringen, die heeft ook recht op haar zumba-avond of haar ‘Dagelijkse kost’.

Maar daar zit ik dan bij de dokter met mijn gasten van vier en bijna twee. Onze Mattis, de oudste, heeft een gevoelige keel en de week voor de krokusvakantie was het weer zover. Dinsdagavond kwam hij van school met zo’n gezwollen keel dat ik direct beslist heb om met hem naar de dokter te gaan. Maar voor onze Noam was geen oplossing (de mama was nog aan ‘t werken) en daarom moest hij mee.
Dat is een lijdensweg geweest. Ik wist het op voorhand, maar dat het mij zó zou ergeren - ik ben er zelf van verschoten.

Wij komen daar binnen in die wachtzaal en we hebben geluk want er zat maar één persoon. Het zou dus snel aan ons zijn. Maar onze Mattis zit met zijn keel en onze Noam weet van niks, en sowieso is het voor die mannen niet gemakkelijk om op een stoel te blijven zitten en rustig te zijn. Begint onze Noam van anderhalf daar toch wel rond te crossen en in de speelhoek met blokken te gooien tot hij zijn evenwicht verliest en pardoes op zijn poep valt. Hij was gewoon geschrokken, hij had zich geen pijn gedaan, maar zo’n kind verschiet en trekt een klep open, het gekende verhaal. Er was geen troosten aan en ik mocht hem op mijn arm nemen en sussen al wat ik wilde, hij bleef maar kressen en doen.

Ondertussen zat ik nog altijd met onze Mattis en zijn zere keel en dat manneke was ook aan het eind van zijn latijn. Hij begint daar ook rond te lopen en gaat ook in die speelhoek met blokken gooien en kabaal maken. Nu, ik weet dat het maar kinderen zijn en dat ze zich ook maar vervelen, maar al die herrie, dat is niet aan mij besteed. Nooit geweest. Ik was mij daar vóór ik kinderen had niet zo van bewust, maar dat geblèr en getier, ik krijg het daarvan fameus op mijn heupen. Zelfs als het mijn eigen kinderen zijn.

Ondertussen begon het allemaal nogal lang te duren en de dokter was de meneer voor ons nog niet komen halen. Ik zag ook dat die kerel, een jaar of 28, zich zat te ergeren aan mijn kinderen, ik kon dat ook begrijpen. Ik zag hem denken dat hij die twee klein mannen gerust met hun kopkes tegen een betonnen muur zou willen kwakken en als ik eerlijk ben, ik had inmiddels gerust hetzelfde willen doen.

De man probeerde een boek te lezen en ik kon zien dat hij de grootste moeite had om zich te concentreren. Het gejengel van mijn gasten maakte dat hij elke zin drie keer moest lezen. Ik weet dat omdat ik mij zelf een aantal jaren geleden, toen ik nog geen kinderen had, geregeld in zijn situatie bevond als ik zelf bij de dokter zat.
Ik ben zelf altijd een grote lezer geweest, maar met de kinderen komt het er toch veel minder van om nog eens rustig met een boek in de zetel te kruipen.

Ik probeerde te zien wat meneer aan ‘t lezen was en hij las ‘Vloed’ van Roderik Six.
Dat wekte meteen mijn interesse, ik heb veel goeds gelezen over dat boek en mocht ik tijd hebben, zou ik het zelf ook wel willen lezen.

Ik begon dus sympathie te krijgen voor die kerel - zo gaat dat - en had het aan mij gelegen, ik had een praatje met hem aangeknoopt. Maar opnieuw: mijn twee klein mannen beletten mij op elke manier om twee minuutjes met iets anders bezig te zijn dan met hun eigen gesnotter en gefezel en het werd wel duidelijk dat ik een mogelijk gesprekje onder boekenliefhebbers zou mislopen. De prijs van kinderen zeker? Nemen maar buitenproportioneel veel geven.

Het was uiteindelijk ronduit gênant om daar als slappe pa van twee miserabele kinderen in die wachtzaal te zitten met iemand die beheerst en in stilte een goed boek probeerde te lezen.
Ik moest elke twee seconden een van mijn mannen naar mij roepen, op mijn schoot nemen, de traantjes deppen en wat niet al. Toen onze Mattis terug naar die speelhoek wilde, heb ik zelfs dat ene vreselijke zinnetje uitgesproken waar ik zelf altijd zo van gegruweld heb als ik het andere ouders hoorde zeggen: “en nu blijft ge op uw stoel zitten en ik ga het geen tweede keer zeggen hé!” Dat was zonder meer het dieptepunt van dat afschuwelijke halfuur.

Gelukkig kwam toen de dokter meneer roepen en was de miserie voorbij.
Ik heb mij doodgeschaamd voor mijn kinderen en voor mezelf als vader. Ik had mij willen excuseren, maar toen ik het had kunnen doen heb ik het nagelaten. Ik moet het hier met mijn vrouw over hebben want dit wil ik niet meer meemaken. De volgende keer dat er iets is met onze Noam of onze Mattis bel ik de huisdokter.
Het is gewoon verschrikkelijk om andere mensen te moeten ambeteren met het gejengel van mijn kinderen.

Duiven

Net liep ik door een rustige straat in de stad en bleef ik even staan bij twee duiven die naast elkaar op een vensterbank langs het water zaten. Zij zaten daar een beetje in het wilde weg te pikken en aan hun veren te krabben, gewoon de dagelijkse dingen die duiven doen.
Toen keerden zij zich naar elkaar en gingen zij elkaar pikken, quasi snavel tegen snavel. Als ik dit gedrag zou moeten vertalen naar de menselijke omgang, zou ik hiervoor het werkwoord 'muilen' gebruiken.
Dit duurde zo'n tien seconden.Vervolgens sprong de ene duif achteraan op de andere en voltrok zich iets dat leek op copulatie. De duif die bovenop zat, leek een aantal keren te 'stoten' en ging daarbij wild tekeer met zijn vleugels.
Dit duurde maar drie of vier seconden.
De duiven keerden zich daarna van elkaar af en gedurende de ongeveer twintig seconden dat ik nog bleef wachten, gunden zij elkaar geen blik meer waardig.En zo kreeg ik iets te zien dat ik nooit eerder had gezien. Ik weet niet waarom ik bij de duiven was blijven stilstaan. Waarschijnlijk wilde ik eventjes kijken hoe zij hun dagen gevuld krijgen. Onder andere met muilen en seks in het openbaar, meen ik nu te hebben begrepen.
Dat dat zomaar allemaal kan in mijn stad, het is wonderbaarlijk

donderdag 12 februari 2015

Niks tegen P-magazinemannen, maar ik ben er geen

Laatst ging ik in de cinema naar ‘The Disappearence of Eleanor Rigby’ kijken. Dit is de overkoepelende titel voor twee films die het verhaal vertellen van een liefdesrelatie die ten einde loopt. De ene film, ‘Her’, vertelt het verhaal vanuit het standpunt van de vrouw, de andere film, ‘Him’, vertelt het verhaal vanuit het standpunt van - verwacht u aan het verwachte - de man.

Ik zag beide films na elkaar - slechts een van beide zien is onzinnig, dan is het verhaal onvolledig, - dat was voorwaar een avondvullend programma. Gelukkig zat tussen beide films ruim een half uur pauze. Tijd genoeg om de beentjes te strekken en de patatten af te gieten.

De avond begon met ‘Her’ en die viel mij vooral in het laatste half uur vrij hard tegen. Het leek me zelfs niet veel beter dan een doordeweekse kletsfilm op Vijf-tv. Het was traag en flauw. Het was een film voor vrouwen. Ik denk dat er in de wijde omtrek weinig mannen zijn die ‘Her’ wél totaal top vinden (de recensies die ik achteraf heb gelezen lijken dat min of meer te beamen).
‘Him’ vond ik later op de avond gelukkig veel beter (net als verschillende mannelijke recensenten).
 (Een vriendin die mij vergezelde vond ‘Him’ ook beter, maar ‘Her’ vond ze ook goed. Dubbel leuk voor haar.)

Maar ik wil het eigenlijk hebben over een kort gesprek dat ik tijdens de pauze had met een gepensioneerde vrouw die ik via-via een beetje ken. Zij deed ook de ‘Him’/’Her’-dubbel en ze vroeg mij wat ik vond van ‘Her’ (‘Him’ moesten we dus nog zien).
Ik zei dat hij mij tegenviel. Niet mijn ding enz. (Ik bleef beleefd, ik wilde haar pret niet bederven.)
Zij had er wel van genoten en dacht een conclusie te mogen trekken uit mijn eigen lauwe reactie. “Gij ziet waarschijnlijk liever actiefilms?”
Dit irriteerde mij. Ze had geen reden om die opmerking te maken. Als ze dat deed had dat wellicht alles te maken met twee gegevens over mij - leeftijd: 28, geslacht: man - die zij aan elkaar koppelde om tot een ergerlijk stereotiep beeld te komen.
Als ik de film ‘Her’ niet goed vond, had dat kennelijk te maken met het feit dat ik een jonge man - nog een half kind - ben. En die houden natuurlijk meer van snelle, flitsende actiefilms met Jean-Claude Van Damme - ah ja.
Niet dus. Een dergelijk clichébeeld is niet op mij van toepassing, voor zover het al op iemand van toepassing zou zijn. Ja, er is misschien een categorie mannen, P-magazinemannen laat ons zeggen, die een voorkeur heeft voor films als ‘Speed 2’ of de betere/slechtere 2BE-film, maar ik behoor niet tot die groep.
Het stelde mij een beetje teleur dat zij het blijkbaar mogelijk achtte dat ik zo iemand ben.
Of verkocht ze gewoon wat clichématige kletspraat om de tijd te vullen? Dat kan natuurlijk ook. Wat het ook zij, ze had dat niet moeten zeggen. Het was te gemakkelijk.
Er zijn inderdaad actiefilms die ik goed vind, maar er zijn nog veel meer films die niet onder de noemer ‘actie’ vallen die ik ook goed vind. Ik heb geen eendimensionaal brein.

Om mijn eclectische filmsmaak te illustreren, geef ik graag een lijstje van mijn tien favoriete films of all time. Het is een gevarieerd aanbod.

1. ‘RoboCop 2’ (1990)
2. ‘Cobra’ (1986)
3. ‘Commando’ (1985)
4. ‘Delta Force 2: The Colombian Connection’ (1990)
5. ‘Tango & Cash’ (1989)
6. ‘Death Wish 5: The Face of Death’ (1994)
7. ‘Road House’ (1989)
8. ‘Over The Top’ (1987)
9. ‘Death Wish 4: The Crackdown’ (1987)
10. ‘Speed 2: Cruise Control’ (1997)

Ik alleen maar actiefilms? Laat mij niet lachen. Of staat er ‘Kevin’ op mijn voorhoofd getatoeëerd en woont mijn huis in Tomorrowland misschien?

Humo's lul van het jaar

HAHAHA!!!
Humo's Pop Poll-uitslagen, categorie Lul van het Jaar.
Schitterende lijst.

1. (wie anders en zoals steeds dik verdiend) Bart De Wever, met maar liefst 1421 stemmen - Nice, Humo!...
 

2. (voortreffelijke nummer twee, de grapjurk) Dimitri Bontinck - 848 stemmen
[de top twee van de Humo zou ook mijn top twee zijn, nu ik er over nadenk, maar ik heb niet gestemd dit jaar.]
 

3. Vladimir Poetin - al 12 of 14 jaar op rij Man van het Jaar in het grootste (derdewereld)land van de wereld - 655 stemmen
 

4. (zo vader, zo zoon en net zo terecht, de soepjurk, minder een grapjurk,) Jejoen Bontinck - 391 stemmen
[In één adem wil ik ook Michaël 'Younes' Delefortrie noemen, een andere Syrië-mongool die godzijdank iets minder in de media komt. Check him out mits kotszakje binnen handbereik.]
 

5. (de afschuwelijk geschifte zotten van) IS - 374 stemmen
 

6. (vooral een vervelende mens voor patrons, asociale zakken en andere rechtse wankers) Rudy De Leeuw - 217 stemmen
 

7. (de de laatste maanden nogal - jammer - hypocriete) Elio Di Rupo - 185 stemmen
 

8. (de voor het/ons Vlaams B/belang vechtende) Theo Francken - 171 stemmen
 

9. (de slechtste partijvoorzitter van Vlaanderen en daarom enigszins terecht in de lijst staande) Bruno Tobback - 155 stemmen
 

10. (een schitterende laatste lul - oververdiend en tevens proficiat) Jan Jambon - 137 stemmen

Superlijst dus!

woensdag 21 januari 2015

De kantoorromance

Alex werkt op de salesafdeling van een papierwarenbedrijf. Hij verveelt zich daar dood, zijn baas is onbekwaam en kan niet delegeren. Alex heeft te weinig werk, hij doet alles wat hij moet doen in zijn hoofd nog eens over, enkel om zijn tijd vol te krijgen. Hij zou wat hij nu gespreid over een hele dag doet als hij goed doorwerkte in een uur of vier kunnen doen. Alex leert niks bij, elke dag op kantoor is een dag waarop hij te weinig tijd heeft om te doen wat hij wel graag doet en wat hij beter kan dan papierwaren verkopen: tekenen.

Alex is drie jaar geleden afgestudeerd en voorlopig redeneert hij dat hij niet teveel mag klagen. Dit is zijn eerste job en van zijn eerste job had hij niet verwacht dat het meteen zijn droomjob zou worden. Al jaren zeggen economen op tv dat het crisis is. Alex vindt ‘droomjob’ bovendien een stom woord. HR-mensen gebruiken dat soort woorden, maar voor de salesafdeling van dit bedrijf hebben ze enkel ‘slaapjobs’ in petto.
Het lijkt Alex onrealistisch dat hij van tekenen zijn broodwinning kan maken.

Dan wordt er op zomaar een dag een nieuwe receptioniste aangenomen, Lise. Alex’ bureau staat vlakbij het hare en omdat hij een welopgevoede jongen is, gaat Alex op haar eerste dag een praatje met haar slaan (ook omdat niemand anders het doet). Lise is een mooi meisje en voor Alex verandert alles. Hier heeft hij naar verlangd. Een jonge, mooie vrouw op de salesafdeling. Want die liep er nog niet rond.
Met enkele mannelijke collega’s, allemaal minstens tien jaar ouder dan hij, heeft Alex een los, oppervlakkig contact. Ze houden ervan om hem te jennen en zeggen dat hij hier niet te lang moet blijven hangen, want “straks is het te laat en zit je hier vast tot aan je pensioen”. Zoals zij zelf, met hun leningen, afbetalingsprogramma’s en dertigjarenplanningen. Dat wensen ze Alex niet toe, al blijven ze allemaal om ter hardst lachen.
Met zijn vrouwelijke collega’s, twee zwijgzame vijftigplussers van wie hij de namen steeds verwisselt, heeft Alex geen contact.

Lise heeft een mooie stem. Dat treft Alex meteen, maar vraag hem niet die stem te omschrijven. Energiek, maar ook lief. Heel vrouwelijk, maar nog meisjesachtig. En dromerig. Lise spreekt de banaalste zinnetjes uit alsof ze net is ontwaakt uit een mijmering over die avond toen ze een kind was en haar moeder haar het sprookje voorlas van de prinses op de erwt. Alex vindt dat Lise klinkt als het doorweekte meisje dat op een stormachtige avond aanklopte bij het kasteel van de prins, zegde dat ze een prinses was, toestemming kreeg om te blijven slapen, maar dan alleen op een berg van 25 matrassen die ze met een ladder moest beklimmen en waaronder een erwt lag verstopt die zou moeten uitwijzen of zij werkelijk een prinses was, want als ze de hele nacht geen oog zou dichtdoen omdat ze iets (die erwt) in haar rug voelde duwen, dan en slechts dan zou het bewijs zijn geleverd dat zij werkelijk een prinses was. (En zo geschiedde in het sprookje. Het meisje deed geen oog dicht, ze was een echte prinses.)

Alex heeft een levendige verbeelding en aan het onthaal zit niet langer zijn nieuwe collega Lise, maar wel een gevoelig prinsesje dat hij graag zou uitnodigen in zijn kasteel. Maar dat durft hij niet want hij is geen prins.
Lise van haar kant vindt Alex een leuke jongen, een beetje jong van mentaliteit misschien, maar de collega met wie ze haar aangenaamste koffiepauzes zal doorbrengen, dat is haar na enkele dagen al duidelijk. De steriele houding van de vrouwen en de ongegeneerde blikken van de oude knarren spreken immers voor zich. Ook in dit bedrijf, oordeelt Lise, zit alles muurvast. Beetje bij beetje voltrekt zich het afstompingsproces. Hopelijk krijgt haar vriend - eigenlijk al anderhalf jaar haar verloofde - die belangrijke functie in dat bedrijf aan de andere kant van het land. Dan kan ze hier weg en is het voorgoed gedaan met receptiewerk. Dan hoopt ze zich eindelijk te kunnen toeleggen op wat ze echt graag doet: tekenen. Maakt niet uit of haar vriend dat ziet zitten of niet. In afwachting doet ze de job waarvoor ze is aangenomen en kijkt ze vaker dan nodig in de richting van Alex’ bureau.

Na een week heeft Alex nog niet het gevoel dat hij al veel over Lise weet. Zelf durft hij haar voorlopig nog amper vragen te stellen die niet op een of andere manier werkgerelateerd zijn en zij houdt zich nogal afzijdig, vindt hij, alsof ze niet van plan is om met haar beide benen in de realiteit van dit kantoor te gaan staan (wat hij op zich geen ongezonde ingesteldheid vindt).
Hij weet van haar dat ze voorheen nog als receptioniste heeft gewerkt, dat ze die job beschouwt als iets tijdelijks, iets dat ze zeker niet voor de rest van haar leven wil doen (al is Alex nog niet te weten gekomen wat ze dan wél met de rest van haar leven wil doen) en dat ze elke dag twee potjes kersenyoghurt eet, een in de voormiddag en een rond vier uur.
Alex weet dus niet dat Lise een vriend heeft met wie ze bovendien verloofd is maar bij wie ze, als ze heel eerlijk is, niet erg gelukkig is en hij weet niet dat ze, net als hij, graag en goed tekent. Omgekeerd maakt Lise zichzelf wijs dat Alex, hoewel ze van dezelfde leeftijd zijn - hij is 26, zij 27 -, nog in het studentenmilieu rondhangt of elke vrijdagavond met middelbareschoolkameraden pintjes gaat drinken in luide cafés - een al bij al niet erg flatterend portret waar Lise halsstarrig aan probeert vast te houden.

Maar dan gebeurt het.
Lise en Alex zitten maar een meter of vijf bij elkaar vandaan en kunnen bijna alles horen wat de ander zegt. Zo hoort Lise Alex telefoneren met, blijkbaar, een hele goede vriend of vriendin van hem. Ze hoort hem, eerst luider dan normaal en dan plots geheimzinnig stil, zeggen dat hij vanalles te vertellen heeft maar dat hij nu niets kan verklappen, omdat hij op kantoor zit en zijn nieuwe favoriete collega hem kan horen.
Lise probeert zichzelf er even van te overtuigen dat ze Alex verkeerd heeft verstaan, maar ze weet heel goed wat ze heeft gehoord. Ze is zijn favoriete collega. Dat is wat hij net heeft gezegd.
In een impuls mailt ze een vriendin met de vraag of die haar de volgende dag op haar werk wil bellen. Zomaar, zonder reden. Doe het gewoon.
 De volgende dag hoort Alex de prinses aan de telefoon een heel ander gesprek voeren dan ze doorgaans voert. Voor het eerst klinkt ze echt als zichzelf, voor het eerst klinkt ze niet als de vriendelijke receptioniste van de salesafdeling maar als iemands beste vriendin die vanavond een zak vol spannende verhalen gaat opentrekken en iedereen alvast op het puntje van zijn stoel wil krijgen.
Alex hoort haar, eerst luider dan normaal en dan plots geheimzinnig stil, zeggen dat ze vanalles te vertellen heeft maar dat ze nu niets kan verklappen want dat ze op kantoor zit en dat haar favoriete collega haar kan horen.

Alex beseft meteen dat dit precies de zinnen zijn die hij gisteren zelf zo bewust uitsprak tegen zijn beste vriendin met wie hij het op een akkoordje had gegooid want met wie hij al gretig over zijn kennismaking met de prinses was beginnen praten op de avond na haar eerste werkdag.
Alex, die euforisch én stomverbaasd is omdat Lise zijn spel meespeelt, beseft dat Lise en hij nu aan de telefoon en met de hulp van bereidwillige medeplichtigen al meer tegen elkaar hebben gezegd dan tijdens al hun voorgaande gesprekjes samen. Alex meent, zonder uiterlijk een spiertje te verrekken maar juichend binnenin, dat level één nu uitgespeeld is en level twee kan beginnen.
Lise kijkt naar Alex en is dankbaar dat hij net doet alsof hij haar niet heeft gehoord. Ze weet niet of ze een spel wil spelen met die jongen, ze weet niet of ze heel dom is geweest of dat het net goed was om te luisteren naar haar impuls. Gelogen heeft ze hoe dan ook niet. Haar favoriete collega is de jongen die nu al dan niet bewust zijn stoel naar haar toedraait, een zweem van een glimlach om zijn lippen.

Gelukkig gaan net dan, precies op hetzelfde moment, hun beider telefoons over en worden Lise en Alex weer in de wereld van de papierwaren geslingerd. Of toch voor even. Precies tot op het moment waarop ze de hoorn weer kunnen neerleggen.

woensdag 14 januari 2015

Ik word 28, ik wil een kind

Ik heb vorig jaar in januari gezegd dat ik op mijn 27 - ik word zondag 28 - wilde trouwen. Op mijn 28 zou ik aan kinderen beginnen, schreef ik ook, en op mijn 29 zou ik een huisje bouwen in een rustig dorp, dit alles om vanaf mijn dertig een rustig huisje-tuintjeleven te kunnen leiden, zoals normale mensen.
Ik noemde dit middellangetermijnproject toepasselijk mijn ‘driejarenplan’.

Maar... misschien moet ik stilaan onder ogen durven zien dat zulks (voorlopig) niet voor mij is weggelegd. Dat blijkt bijvoorbeeld al uit het niet onbelangrijke feit dat ik in 2014 niet van straat ben geraakt, niet getrouwd ben. Ik heb vorig jaar in mijn kennissenkring en soms ook daarbuiten een rondvraag gedaan of er iemand was die met mij wilde trouwen, liefde was géén vereiste, maar niemand wilde. Gevolg: ik zit, aan de vooravond van mijn achtentwintigste verjaardag, dramatisch achter op mijn, toegegeven, strakke schema.

(Trouwens voelde ik me helemaal niet gepasseerd toen een van mijn mooiste Facebookvriendinnen wél trouwde in 2014. Ik gun haar (en haar ongeschoolde arbeider van een man) het geluk van een grijs rijwoninkje in de desolate dorpsstraat van een vergeten gat ergens op een vijftiental kilometer afstand van het banale provinciestadje Diest.)

(Sinds ze getrouwd is kan ik haar overigens ook niet meer tot mijn mooiste Facebookvriendinnen rekenen, ik weet niet wat er met haar schoonheid is gebeurd. Toch ongelukkig in haar huwelijk? Die vraag moet ik haar nodig stellen.)

Echter, dat ik in 2014 niet meer zou trouwen kwam niet als een verrassing. Ik had al in november zien aankomen dat die hele trouwerij er niet meer van zou komen voorafgaand aan mijn verjaardag, nu zondag.
Niemand stelde zich in de loop van het jaar kandidaat, ik deed zelf - eerlijk is eerlijk - ook niemand een concrete aanzoek, het wilde gewoon niet vlotten en in december ging ik denken van ‘weet je wat ik doe? ik neem de vlucht vooruit, ik begin eerst aan kinderen en daarna concentreer ik me weer op trouwen’.

Dat vond ik nu eens een opwindende ‘change of plans’, ja, werkelijk een dynamische move. Dat huwelijk mocht dan voorlopig niet lukken, nu kreeg mijn kinderwens alle aandacht. 2015 zou volledig in het teken staan van: een kind. Ik hoef nu trouwens niet langer in de voorwaardelijke wijs te schrijven, 2015 stáát en zal volledig staan in het teken van: een kind.
Liefst wordt het ook dit jaar nog geboren.

Nu ken ik toevallig iemand die echt enorm graag een kind wil, dat komt dus prima uit. Zou je denken.
Zij is 28, wordt binnenkort 29, en is heel aantrekkelijk. Ze zegt dat haar vruchtbaarheid er op zal achteruitgaan vanaf haar negenentwintigste verjaardag en dus in feite: hoe sneller, hoe liever, zonder omwegen, erop, erover, erin, eruit, de hele cirque, hier en nu.
Maar nu - aargh - ben ik wel zo stom geweest om met haar nooit over mijn driejarenplan te spreken, ze is totáál niet op de hoogte, en het lijkt me vreselijk gênant om plots te gaan zeggen: ‘jij wil een kind, ik wil een kind, kleren uit, let’s do it.’
Ze maakt het er voor mij niet gemakkelijker op door, onwetend over mijn kinderwens, torenhoge verwachtingen te stellen over de rol van de vader.
De vader van haar kind moet tevens haar vaste partner zijn, al wil ze - je zal het altijd zien - onder geen beding trouwen, en hij moet de perfecte, maar dan ook écht de perfecte, papa zijn voor ‘haar’ kind. Erg ouderwetse verwachtingen vind ik dat, om eerlijk te zijn.
Co-ouderschap lijkt mij anno 2015 een meer realistische ambitie.

Of ik haar dus nog over mijn driejarenplan ga vertellen, ik weet het niet. Als ik een kind bij haar verwek, is er de zekerheid dat het een heel mooi kind is, maar die perfécte vader die ik zou moeten zijn en die váste relatie, maar dan wel níét trouwen, dat maakt het allemaal een beetje gecompliceerd.
En op die manier dreigt er in feite weer weinig schot in mijn ‘kinder- annex trouwplan’ te komen.

Máár, wat kan ik wél doen in afwachting tot ik iemand vind die met mij een kind wil? Ik kan mij alvast als een papa leren gedragen.
Benodigdheden zijn dan: een willekeurige baby, de mama van die baby om in te grijpen indien nodig en typische babyspullen zoals een buggy, een tut en een rammelaar.

Ik mailde hierover een goede vriendin die een zoontje heeft van zestien maanden. Of zij en haar baby zich een zaterdag konden vrijmaken. Ze konden, want de baby had die zaterdag geen andere verplichtingen.
We gingen een wafel eten. Ik duwde de buggy, zag er op toe dat zijn gezichtje niet vol slagroom kwam te zitten en probeerde me meer in het algemeen heel verantwoordelijk te voelen voor dit weerloze wezentje.
Het was heel sensationeel.
Ik vroeg of ze de zaterdag daarop weer wilden, maar toen konden ze niet.
Het was hoe dan ook erg fijn om het een keer mee te maken.

En wat ik óók doe om mij te oefenen in mijn toekomstige rol als vader is praten over mijn kinderen (al heb ik dus nog geen kinderen, daarom praat ik enkel over mijn kinderen met mensen die niks van mij afweten).

Ik zeg dan dingen als: “Sorry Greenpeace-activist, ik heb nu even geen tijd voor uw praatje want ik moet mijn zoontje gaan halen in de crèche. Trouwens: ik stort al op Artsen zonder grenzen.”

Of (als de kaartjesknipper langskomt op de trein en ik net doe alsof ik lag te slapen): “Oh excuseer, ik ben doodop, mijn zoontje heeft vannacht urenlang liggen huilen.”

Maar al bij al doen die gelegenheden zich te weinig voor en ik moet meer kunnen oefenen want ik zie die kaartjesknippers vaak ongelovig kijken, alsof ze niet kunnen geloven dat ik weleens een kind zou kunnen hebben. (Euh, ik ben bijna 28, hallo!?)

Daarom dus via deze weg een eenvoudige oproep. Is er iemand die dit jaar een kind wil en het goed vindt als ik er de vader van ben? Als je ook met mij wil trouwen, is dat mooi meegenomen, maar dat hoeft niet, al heb ik liever van wel want dan kan ik trouwen ook van mijn to do-lijst schrappen. Samenwonen hoeft niet, net zomin als en relatie. Trouwen en een kind, that’s the deal.
(En eventueel bouwen in het vooruitzicht stellen voor 2016, maar dat is nog helemaal verre toekomst.)

God, wat heb ik weer veel woorden nodig om eigenlijk gewoon te zeggen dat ik voor mijn dertigste verjaardag aan alle sociale gewoontes wil voldoen.
En dat enkel om mijn leven gemákkelijker te maken. Dat alles opdat ik op kantoor gewoon zou kunnen meepraten met mijn collega’s.
Waarom kunnen zij wél trouwen, kinderen krijgen en bouwen en ik niet? Ik leg me daar niet bij neer.
Mensen (vrouwen) die dus ook een dergelijk driejarenplan ten uitvoer willen brengen en die er óók ‘bij willen horen’: je weet bij wie je moet zijn.

x

dinsdag 13 januari 2015

I'm back, baby!

‘I’m back, baby!’

Dat schrijft boterham - ‘boterham’ is haar nickname - in mijn last.fm-shoutbox. (Wat last.fm is, moeten onwetende geïnteresseerden zelf maar opzoeken.)

‘I’m back, baby!’

Ik heb zoiets van: wel heb ik het nou!? Het is járen geleden dat ik nog iets van boterham heb gehoord. Zeker zes jaar geleden. Toen hebben we enkele keren afgesproken in Leuven. We deelden een zeer gelijkaardige muzieksmaak, die de wortel had kunnen zijn waaruit mogelijks een boom had kunnen groeien. (Jeetje, waar heb ik het over?)
Eigenlijk herinner ik me niet veel méér dan dat we eens op haar kot naar Evil Superstars hebben wezen luisteren (‘Holy Spirit Come Home’, ‘Gimme Animal Rights’) en dat we een andere keer op mijn kot weet ik veel wat wezen doen hebben.
Het stelde allemaal weinig voor, het ging nergens over. Ze was veel te intelligent en te West-Vlaams, we zouden elkaar wellicht niet nog eens zien, maar ik vond het wel jammer toen ze opeens helemaal verdween. (Ze vertoonde geen activiteit meer op last.fm, daar kwam die verdwijning in feite op neer.)

Dat was in 2008, of misschien in 2009, waarschijnlijk 2008, ik zat nog op mijn eerste kot, in Oppendorp - waar is de tijd, godmiljaar, zo lang geleden, een ander leven.

En nu, begin 2015, noemt ze me baby en is ze terug. Mijn eerste reactie: dit is spam.
Ik stuur terug: ‘I’m back, baby?’. Zij antwoordt: ‘Wat je dan antwoordt: welkom terug, boterham. Fijn nog eens iets van je te horen.’. Ik antwoord: ‘Welkom terug, boterham. Fijn nog eens iets van je te horen. Een jaar of zes geleden hebben wij eens op jouw kot naar Evil Superstars geluisterd. Was gezellig. Hoe gaat het? Woon je nog in Leuven?’

Ze antwoordt: ‘Ha, dat herinner ik me zelfs niet meer. Evil Superstars: compleet weg. Ach, mijn geheugen: het is niet onfeilbaar, wel integendeel. Alles goed met mij, echt. En met jou? Vrolijk fluitend door het leven? Leuven: verleden tijd, helaas. Het kon nu eenmaal niet blijven duren.’
Ze woont niet meer in Leuven - waarom vind ik dat jammer?
Of ik vrolijk fluitend door het leven ga? Waarom vind ik die formulering zo irritant? Heeft ze me destijds gezegd (of verweten) dat ik vrolijker moest zijn of worden? Zoiets kan ik me niet herinneren.

Ik antwoord iets waarop zij antwoordt: ‘Heb je nu nog steeds niet geleerd om vrolijk te zijn, zelfs niet zo nu en dan?’

Nog steeds? Waar heeft ze het over?
Ik krijg sporadisch nog wel te horen dat ik vrolijker moet zijn of worden. Vooral meisjes schijnen het belangrijk te vinden dat ik vrolijk ben of word. De meeste meisjes die vinden dat ik vrolijker moet zijn, zijn eigenlijk niet in mij geïnteresseerd, al beseffen ze dat misschien zelf niet. Ik neem het hen niet kwalijk, als zij het mij niet kwalijk nemen dat ik op mijn beurt ook niet echt in hen geïnteresserd ben.
Zoals mijn interesse voor boterham nu ook totaal verdwenen is.
(Veel zijn het er trouwens niet hoor, meisjes die vinden dat ik vrolijk moet worden. Waarvoor dank.)

We lullen nog wat over en weer over vrolijk zijn en dat dat niet hetzelfde is als gelukkig zijn. Ik lieg dat ik gelukkig ben, zij zegt dat ze van vrolijk houdt maar dat ze niet weet of ze het is.

Whatever.
Soms is internet zo vreselijk ontoereikend. Er zijn situaties waarin ik denk: internet, je bedoelt het goed maar je bakt er niks van.
Ik denk niet erg bewust na, maar kom wél tot het besef dat ik me eigenlijk enorm verveel.

Boterham zegt: ‘Ik weet het niet. Het gebeurde, zomaar.’ Mijn vraag was - geen idee waarom ik ze stelde - ‘waarom verdween je?’

Dat weten we dan ook weer.

Jeeminee, wat is het inhoudsloos.

I’m back, baby. I’m back, baby? Ja, zomaar. En ik ben zomaar verdwenen. Het gebeurde gewoon.

Ja, dan denk ik echt: whadeva