Minus Story heeft met "My Ion Truss" een plaat gemaakt die vanaf de eerste luisterbeurt fascineert. Het rammelt en het is totaal onconventioneel, het klinkt bij wijlen als een stel apen die instrumenten te pakken hebben gekregen. Maar zijn het niet net de platen die zo klinken die het interessantst zijn?
Voorlopig kan ik evenwel niet veel zeggen over deze plaat. Ik hoop dat over een week wel te kunnen en dan hoop ik "My Ion Truss" zelfs ergens in de hogere regionen van mijn CD07 te mogen verwelkomen. Het zijn namelijk de cd's die het buikgevoel beroeren die het hevigst moeten worden gekoesterd. Ik kan echter niks beloven. Voor hetzelfde geld verdwijnt deze plaat tussen de mazen van het net.
Afgaand op nummers als "Battle Of Our Lives" en "Pretty In The Light" lijkt die kans me echter heel klein. Heel mooie liedjes. Heel aftands en sfeervol.
Ik recenseerde de afgelopen dagen twee platen die ik best verdienstelijk vind, maar die net mijn top 30 niet halen wegens net niet consistent genoeg. Lightning Dust had alles om hoge ogen te gooien: piano, een zangeres, een keyboard en weemoed, maar hier en daar laat het duo een steekje vallen en daar glijdt een klein pareltje af naar een leuk debuut dat op een tweede plaat nog kan worden bijgeschaafd. Steamer Cry Wolf verrast als belgische band op zijn beurt door met een cool Sonic Youth/Fugazi-achtig geluid uit te pakken. Zo cool als die bands zijn deze heren echter nergens en dat maakt dat ik mij niet in volle adoratie laat verglijden. Wel geloof ik dat dit live een hele toffe groep moet zijn, heel stevig en puur. Ze zitten bij het Rarefish-collectief. Ooit moet ik daar maar eens een evenement van bijwonen. Lekker underground - (haha).
zondag 8 juli 2007
vrijdag 6 juli 2007
Roald Dahl in de DDR
Een mens doet onbewust meer onnozele dingen dan hij denkt. Zo heb ik de gewoonte om ongegeneerd en geheel platonisch te mijmeren over meisjes. Dat mag van mijn lief, want zij is er niet. Daarmee bedoel ik dat ze niet bestaat, ook al denk ik dus dat ze ooit wel zal bestaan, maar nu is ze er dus gewoon nog niet. Nog niet in mijn leven.
Zielig? Oké dan. Ik zet mij achter de computer (de bibliotheekgids) en ik typ woordjes in. "Bruin haar" in de titel, bijvoorbeeld. Of "mooi meisje". En als je dan op "GO" drukt krijg je een lijst met allemaal boeken die de opgegeven woorden in hun titel hebben. Daar zit dan natuurlijk vanalles tussen waar je niks mee bent, maar voor hetzelfde geld vind je exact wat je zocht, of wat je graag had willen vinden.
"Het mooiste meisje van Berlijn" vond ik op die manier. Het is een boek van de Duitser Thomas Brussig en ik zou de inhoud nog het best kunnen omschrijven als een soort Roald Dahl-in-de-DDR-achtig-iets. "Het mooie kotsende meisje" van Herman Brusselmans, dat ongeveer naast Brussigs boeken geposteerd staat is trouwens ook helemaal niet het soort boek waarvoor ik het doe. Samen met een vriend kwam ik ooit tot de stelling dat ze niet naaibaar moeten zijn, onze platonische meisjes, maar wel aaibaar. En zo is het maar net.
Het mooiste meisje van Berlijn heet Miriam en daar zit 'm het voornaamste obstakel in het boek. Volgens mij heten mooie meisjes niet Miriam, maar wel, om maar iets te zeggen, Ulrike, Catherine of Elena. Dat daargelaten vind ik ook het boek niet enorm bijzonder. Miriam krijgt, op de weinigzeggende boekomslag na, geen uiterlijk toebedeeld en ook haar karakter wordt amper uitgewerkt. Het boek neigt veeleer naar het komische dan naar het tragische, wat de liefde en de mooie meisjes meestal ook al niet ten dienste is en de hoofdpersonages zijn rond de veertien jaar en dus ongeveer twee jaar te jong om spannend te zijn. Het DDR-gegeven is dan weer wel leuk, omdat het een beeld van een mij nogal onbekend Europa schetst, maar dat is jammer genoeg niet de reden waarom ik het boek met een gevoel van lichte adrenaline ontleende.
Ik lees dit boek uit, dat wel. Principieel maar ook wel uit nieuwsgierigheid of de Muur nog gaat vallen voor baldzijde 157. Miriam zal mijn hart echter niet stelen of het zou nog helemaal moeten omslaan en aan een andere Brussig zal ik me ook niet meteen wagen. Maar hey: "dat Duitse auteurs ook zó konden schrijven...unglaublich" staat niet zomaar op de achterkant van het boek. Het impliceert, in dit geval, dat we van respectievelijke dames en heren nog heel wat meer publicaties in deze trand mogen verwachten, en daar zal dan op tijd en stond wel eens een pareltje tussen zitten, nietwaar?
Zielig? Oké dan. Ik zet mij achter de computer (de bibliotheekgids) en ik typ woordjes in. "Bruin haar" in de titel, bijvoorbeeld. Of "mooi meisje". En als je dan op "GO" drukt krijg je een lijst met allemaal boeken die de opgegeven woorden in hun titel hebben. Daar zit dan natuurlijk vanalles tussen waar je niks mee bent, maar voor hetzelfde geld vind je exact wat je zocht, of wat je graag had willen vinden.
"Het mooiste meisje van Berlijn" vond ik op die manier. Het is een boek van de Duitser Thomas Brussig en ik zou de inhoud nog het best kunnen omschrijven als een soort Roald Dahl-in-de-DDR-achtig-iets. "Het mooie kotsende meisje" van Herman Brusselmans, dat ongeveer naast Brussigs boeken geposteerd staat is trouwens ook helemaal niet het soort boek waarvoor ik het doe. Samen met een vriend kwam ik ooit tot de stelling dat ze niet naaibaar moeten zijn, onze platonische meisjes, maar wel aaibaar. En zo is het maar net.
Het mooiste meisje van Berlijn heet Miriam en daar zit 'm het voornaamste obstakel in het boek. Volgens mij heten mooie meisjes niet Miriam, maar wel, om maar iets te zeggen, Ulrike, Catherine of Elena. Dat daargelaten vind ik ook het boek niet enorm bijzonder. Miriam krijgt, op de weinigzeggende boekomslag na, geen uiterlijk toebedeeld en ook haar karakter wordt amper uitgewerkt. Het boek neigt veeleer naar het komische dan naar het tragische, wat de liefde en de mooie meisjes meestal ook al niet ten dienste is en de hoofdpersonages zijn rond de veertien jaar en dus ongeveer twee jaar te jong om spannend te zijn. Het DDR-gegeven is dan weer wel leuk, omdat het een beeld van een mij nogal onbekend Europa schetst, maar dat is jammer genoeg niet de reden waarom ik het boek met een gevoel van lichte adrenaline ontleende.
Ik lees dit boek uit, dat wel. Principieel maar ook wel uit nieuwsgierigheid of de Muur nog gaat vallen voor baldzijde 157. Miriam zal mijn hart echter niet stelen of het zou nog helemaal moeten omslaan en aan een andere Brussig zal ik me ook niet meteen wagen. Maar hey: "dat Duitse auteurs ook zó konden schrijven...unglaublich" staat niet zomaar op de achterkant van het boek. Het impliceert, in dit geval, dat we van respectievelijke dames en heren nog heel wat meer publicaties in deze trand mogen verwachten, en daar zal dan op tijd en stond wel eens een pareltje tussen zitten, nietwaar?
dinsdag 3 juli 2007
0307
Een nieuwe goddeau-oogst om de komende weken te recenseren:
Lightning Dust (selftitled)
Robin Allender - "The Bird And The Word"
Mus - "La Vida"
Clemm - "Consider The Lilies"
Steamer Cry Wolf - "A Common Story"
En om het eens met van die nogal beperkte en moeilijke referenties te doen, zoals het op soundslike gebeurt.
Respectievelijk:
Lightning Dust soundslike Fiona Apple en Cat Power
Mus soundslike Aroah en Galaxie 500
Clemm soundslike Death Cab For Cutie en The Notwist
Robin Allender soundslike Nick Drake
Steamer Cry Wolf soundslike Sonic Youth
Bijzonderheden op 't eerste zicht, van deze artiesten:
Lightning Dust bestaat uit twee leden van Black Mountain, een gezelschap dat ik op "Don't Run Our Hearts Around" na helemaal niet goed ken.
Mus is een Spaanse zangeres die dromerige lofi-muziek maakt in haar eigen taal.
Clemm is een Nederlander die zich op zijn debuut laat omringen door een schare gasten, waardoor de plaat niet erg coherent klinkt. Toch is dit mijn favoriet van de vijf, hier.
Robin Allender is, zo lees ik, niet aan zijn proefstuk toe. Toch is dit zijn solodebuut. Rustige singer-songwriterplaat.
Steamer Cry Wolf is een Gentse undergroundband die op basis van de weinige seconden die ik al van hun muziek gehoord heb, zeker uit te checken is, voor gitaarnoiseliefhebbers.
Andere winnaars van de dag in het vangen van mijn aandacht zijn de Kings Of Leon, een groep waar ik nooit wat in zag, tot ik na herhaaldelijke positieve recensies over hun laatste plaat "Because Of The Times" toch eens een oortje te luister legde en eigenlijk meteen heel aangenaam verrast werd. Hun "On Call" is een uitstekende single en mijn favoriete plaattrack is "My Party", het soort rocknummer waarop je kan dansen, zonder te moeten headbangen.
Arctic Monkeys' laatste vond ik dan weer weinig beklijvend, vanmorgen. Too bad, want Alex Turner kwam in het Humo-interview van vorige week over als een zeer integere gast (die verrassend debiele invloeden noemde voor zijn muziek).
Lightning Dust (selftitled)
Robin Allender - "The Bird And The Word"
Mus - "La Vida"
Clemm - "Consider The Lilies"
Steamer Cry Wolf - "A Common Story"
En om het eens met van die nogal beperkte en moeilijke referenties te doen, zoals het op soundslike gebeurt.
Respectievelijk:
Lightning Dust soundslike Fiona Apple en Cat Power
Mus soundslike Aroah en Galaxie 500
Clemm soundslike Death Cab For Cutie en The Notwist
Robin Allender soundslike Nick Drake
Steamer Cry Wolf soundslike Sonic Youth
Bijzonderheden op 't eerste zicht, van deze artiesten:
Lightning Dust bestaat uit twee leden van Black Mountain, een gezelschap dat ik op "Don't Run Our Hearts Around" na helemaal niet goed ken.
Mus is een Spaanse zangeres die dromerige lofi-muziek maakt in haar eigen taal.
Clemm is een Nederlander die zich op zijn debuut laat omringen door een schare gasten, waardoor de plaat niet erg coherent klinkt. Toch is dit mijn favoriet van de vijf, hier.
Robin Allender is, zo lees ik, niet aan zijn proefstuk toe. Toch is dit zijn solodebuut. Rustige singer-songwriterplaat.
Steamer Cry Wolf is een Gentse undergroundband die op basis van de weinige seconden die ik al van hun muziek gehoord heb, zeker uit te checken is, voor gitaarnoiseliefhebbers.
Andere winnaars van de dag in het vangen van mijn aandacht zijn de Kings Of Leon, een groep waar ik nooit wat in zag, tot ik na herhaaldelijke positieve recensies over hun laatste plaat "Because Of The Times" toch eens een oortje te luister legde en eigenlijk meteen heel aangenaam verrast werd. Hun "On Call" is een uitstekende single en mijn favoriete plaattrack is "My Party", het soort rocknummer waarop je kan dansen, zonder te moeten headbangen.
Arctic Monkeys' laatste vond ik dan weer weinig beklijvend, vanmorgen. Too bad, want Alex Turner kwam in het Humo-interview van vorige week over als een zeer integere gast (die verrassend debiele invloeden noemde voor zijn muziek).
maandag 2 juli 2007
Maart 2000
Ik was dertien geworden in januari en was in het daaropvolgende weekend voor het eerst alleen met de trein naar Leuven gegaan. Voor het eerst had ik dus zelf mijn ticket gekocht aan het loket. Dat moest wel kunnen op die leeftijd, dat moest ik kunnen.
Ging ik toen naar het eerste middelbaar? Of zat ik erin? Ik zou moeten gaan rekenen.
Hoe dan ook, Leuven was nog een grote, grotendeels onbekende, stad - nu is het een dorpje - en de straten zagen er ook nog anders uit. Winkelketen Fnac had er zijn vesting nog niet neergepoot en in de plaats daarvan stond er op de Bondgenotenlaan de veel kleinere, maar even waardeloze Campus. Mijn vader woonde daar destijds trouwens boven en daardoor werd het logisch dat ik daar mijn eerste echte cd zou kopen. Dat gebeurde op 29 januari (The Offspring - "Americana", 775 fr).
Ik was verjaard, kortom, weer iets ouder, iets volwassener en in mijn drang naar muziek werd ik voortaan ook de koper van cd's. Wel niet teveel tegelijk natuurlijk, want mijn budget was beperkt. De volgende cd die ik kocht (maart, Muziekdoosje, - ondertussen Audiopolis.com in de uitverkoop -, 589 fr - koopjeeuh!) was "Californication" van de Red Hot Chili Peppers, een plaat die ik vanochtend na een heel aantal maanden niet nog eens vanonder het stof haalde, zoals het cliché het nu graag zou willen, maar gewoon uit mijn alfabetisch geordende cd-schoendozen nam. Ik wilde voornamelijk weten of ik RHCP op deze plaat even banaal zou vinden als ik ze vind op "Stadium Arcadium", maar ik wist op voorhand dat dat niet het geval zou zijn. Ik heb "Californication" altijd geweldig gevonden, ook toen ik dertien was kon ik al de kwaliteit inzien die "Californication" in sé veel beter maakte dan "Americana", en ook vanochtend vond ik het weer geweldig. "Around The World", "Parallel Universe", "Otherside" en "Californication" zijn nog steeds dezelfde energieke nummers die ze zeven jaar geleden waren en ze klinken nog niks verouderd (enkel de heren zelf zijn dat). Ik bedacht me tijdens de 56 minuten durende rit zelfs dat dit in mijn huidige jaarlijst rustig helemaal bovenaan zou kunnen staan en dat ik dit jaar dus eigenlijk nog geen échte goede rockplaat heb gehoord. "Boxer" van The National en "Salt" van Forget Cassettes zijn, in mijn top 10, wat dat betreft, trouwens de enige platen de in aanmerking zouden komen - Wilco is géén rock in die zin van het woord - en die vind ik vergeleken met "Californication", eerlijk gezegd echt wel kinda peanuts, al hebben ze dan weer andere kwaliteiten.
Wat ik wil zeggen: het is gewoon frappant dat een acht jaar oude plaat nog moeiteloos boven actuele, hooggewaardeerde, muziek kan staan. Ik hoop van harte dat ik dit jaar zal kunnen afsluiten met een top 5 waarin ten minste één rockplaat, (in de juiste zin van het woord), staat die ik beter vind dan of toch evengoed vind als "Californication". Het zal echter een straffe plaat moeten zijn en ik weet zo meteen niet wie 'm zou kunnen maken.
Ging ik toen naar het eerste middelbaar? Of zat ik erin? Ik zou moeten gaan rekenen.
Hoe dan ook, Leuven was nog een grote, grotendeels onbekende, stad - nu is het een dorpje - en de straten zagen er ook nog anders uit. Winkelketen Fnac had er zijn vesting nog niet neergepoot en in de plaats daarvan stond er op de Bondgenotenlaan de veel kleinere, maar even waardeloze Campus. Mijn vader woonde daar destijds trouwens boven en daardoor werd het logisch dat ik daar mijn eerste echte cd zou kopen. Dat gebeurde op 29 januari (The Offspring - "Americana", 775 fr).
Ik was verjaard, kortom, weer iets ouder, iets volwassener en in mijn drang naar muziek werd ik voortaan ook de koper van cd's. Wel niet teveel tegelijk natuurlijk, want mijn budget was beperkt. De volgende cd die ik kocht (maart, Muziekdoosje, - ondertussen Audiopolis.com in de uitverkoop -, 589 fr - koopjeeuh!) was "Californication" van de Red Hot Chili Peppers, een plaat die ik vanochtend na een heel aantal maanden niet nog eens vanonder het stof haalde, zoals het cliché het nu graag zou willen, maar gewoon uit mijn alfabetisch geordende cd-schoendozen nam. Ik wilde voornamelijk weten of ik RHCP op deze plaat even banaal zou vinden als ik ze vind op "Stadium Arcadium", maar ik wist op voorhand dat dat niet het geval zou zijn. Ik heb "Californication" altijd geweldig gevonden, ook toen ik dertien was kon ik al de kwaliteit inzien die "Californication" in sé veel beter maakte dan "Americana", en ook vanochtend vond ik het weer geweldig. "Around The World", "Parallel Universe", "Otherside" en "Californication" zijn nog steeds dezelfde energieke nummers die ze zeven jaar geleden waren en ze klinken nog niks verouderd (enkel de heren zelf zijn dat). Ik bedacht me tijdens de 56 minuten durende rit zelfs dat dit in mijn huidige jaarlijst rustig helemaal bovenaan zou kunnen staan en dat ik dit jaar dus eigenlijk nog geen échte goede rockplaat heb gehoord. "Boxer" van The National en "Salt" van Forget Cassettes zijn, in mijn top 10, wat dat betreft, trouwens de enige platen de in aanmerking zouden komen - Wilco is géén rock in die zin van het woord - en die vind ik vergeleken met "Californication", eerlijk gezegd echt wel kinda peanuts, al hebben ze dan weer andere kwaliteiten.Wat ik wil zeggen: het is gewoon frappant dat een acht jaar oude plaat nog moeiteloos boven actuele, hooggewaardeerde, muziek kan staan. Ik hoop van harte dat ik dit jaar zal kunnen afsluiten met een top 5 waarin ten minste één rockplaat, (in de juiste zin van het woord), staat die ik beter vind dan of toch evengoed vind als "Californication". Het zal echter een straffe plaat moeten zijn en ik weet zo meteen niet wie 'm zou kunnen maken.
zaterdag 30 juni 2007
3006
Ze gaat in meenigeens top 10 staan, aan het eind van het jaar. Leslie Feist met haar plaat, "The Reminder". Ook ik was, eerlijkheidshalve, bijna gezwicht voor de lovende kritieken, die de "indiekids" (het woord klinkt even fout als pakweg "jumpers" of "emo's" en stelt het er dus ook zo goed als aan gelijk - is er een ander woord?) de plaat toedichtten. Op basis van de eerste vier nummers waren die lofbetuigingen dan ook enorm terecht. Nergens anders hoorde ik zo'n frèle, maar krachtige stem, zoveel vrouwelijkheid en zo'n subtiele melodieën. Het was dan ook frustrerend dat de andere plaathelft koppig in een wanhopige goedkeuring bleef hangen, van mijnentwege, die na grondig beraad gewoon werd afgedaan als desinteresse en geluwd enthousiasme. Vanaf, en vooral mét, "Sealion" kwam er gewoon grotendeels een einde aan het mooie liedje.
"Past To Present", meer nog "The Limit To Your Love" en vooral "Brandy Alexander" waren sterkhouders op een eroderende plaat die steeds meer van haar pluimen verloor. Toch bleef er ontegensprekelijk die stem en die finesse, die wel constant presteerde en die me dwong deze plaat niet te laten vallen. Mijn eindejaars top 20 zal ze evenwel niet halen. Dat staat nu al zo goed als vast.
Een andere op gejubel onthaalde plaat van begin dit jaar was "Songs III: Bird On The Water" van Marissa Nadler. Een naam die doet aanklikken, lezen, luisteren, en een snoet die doet smelten, ingrediënten genoeg kortom om me overstag te doen gaan. Maar...ik vind er niks aan. Dat is zo'n zonde. Wat zou ik graag kunnen zeggen dat ik een parel heb ontdekt, dat dit van het beste is dat ik al heb gehoord, dit jaar. Zo'n naam, zo'n meisje, goed voor fantasieën - sorry. Maar niet dus. Ze doet me niks. Het kabbelt, zonder te kolken en het kolkt zonder te overstromen. Meer luisterbeurten? Ik vrees ervoor. Dit is gewoon mijn kopje thee niet.
In de hoop binnenkort ander schoon vrouwvolk te kunnen nomineren groet ik u.
Ik heb hier alvast ene Lisa Knapp op mijn lijstje staan, een dame wier plaat op last.fm, in een speciale banner, met mooie Engelse woorden werd aangekondigd.
"Past To Present", meer nog "The Limit To Your Love" en vooral "Brandy Alexander" waren sterkhouders op een eroderende plaat die steeds meer van haar pluimen verloor. Toch bleef er ontegensprekelijk die stem en die finesse, die wel constant presteerde en die me dwong deze plaat niet te laten vallen. Mijn eindejaars top 20 zal ze evenwel niet halen. Dat staat nu al zo goed als vast.
Een andere op gejubel onthaalde plaat van begin dit jaar was "Songs III: Bird On The Water" van Marissa Nadler. Een naam die doet aanklikken, lezen, luisteren, en een snoet die doet smelten, ingrediënten genoeg kortom om me overstag te doen gaan. Maar...ik vind er niks aan. Dat is zo'n zonde. Wat zou ik graag kunnen zeggen dat ik een parel heb ontdekt, dat dit van het beste is dat ik al heb gehoord, dit jaar. Zo'n naam, zo'n meisje, goed voor fantasieën - sorry. Maar niet dus. Ze doet me niks. Het kabbelt, zonder te kolken en het kolkt zonder te overstromen. Meer luisterbeurten? Ik vrees ervoor. Dit is gewoon mijn kopje thee niet.In de hoop binnenkort ander schoon vrouwvolk te kunnen nomineren groet ik u.
Ik heb hier alvast ene Lisa Knapp op mijn lijstje staan, een dame wier plaat op last.fm, in een speciale banner, met mooie Engelse woorden werd aangekondigd.
Ik was haar
Toen ik me kut voelde, maar echt wel zéér kut, toen belde ik haar. Niet toevallig haar, want haar wilde ik horen. Zij zou het begrijpen, zij zou tijd hebben, zij zou mij niet teleurstellen, zij zou mij zelfs "genezen".
En dat kwam uit, ik had gelijk. Ik vroeg haar iets te vertellen dat zij had gedaan, dat getuigde van vriendschap en liefde voor iemand anders. Ik vroeg haar zoiets te vertellen omdat ik terug wilde beseffen dat dat hetgene is waarvoor we het doen. Of waarvoor we het zouden moeten doen. Ze vertelde het me. Het was mooi, geweldig mooi zelfs en ik kon weer lachen. Dat was zoveel waard. Ik rolde me op op m'n matje, in de zon. De zon die plots weer scheen terwijl het daarvoor zo koud had geleken.
Vanavond ben ik zelf haar geweest. En hij was ik. Ik meen dit wel te kunnen stellen, naar mijn eigen bescheiden mening. Hij die ik was heeft hiervoor zijn fiat niet gegeven, maar ik geloof dat hij dat wel zou doen, mocht ik het hem vragen. Het was leuk om haar te zijn, het gaf me best een warm gevoel. Het deed me denken dat ik best een goed mens kan zijn, ondanks alle negativeit. Dat plezierde me. En hem heb ik er ook mee geplezierd. Toen er iemand voor de deur stond en ik het telefoongesprek moest afronden, zij hij me dat hij er beter van was geworden. En dat gezegd zijnde was ook ik er beter van.
Constructiviteit is heel belangrijk. Alle mensen hebben hetzelfde doel: als levende een zo aangenaam mogelijke tijd doorbrengen, zo lang die tijd ons rest. Daar moeten we samen aan werken.
Bedankt.
En dat kwam uit, ik had gelijk. Ik vroeg haar iets te vertellen dat zij had gedaan, dat getuigde van vriendschap en liefde voor iemand anders. Ik vroeg haar zoiets te vertellen omdat ik terug wilde beseffen dat dat hetgene is waarvoor we het doen. Of waarvoor we het zouden moeten doen. Ze vertelde het me. Het was mooi, geweldig mooi zelfs en ik kon weer lachen. Dat was zoveel waard. Ik rolde me op op m'n matje, in de zon. De zon die plots weer scheen terwijl het daarvoor zo koud had geleken.
Vanavond ben ik zelf haar geweest. En hij was ik. Ik meen dit wel te kunnen stellen, naar mijn eigen bescheiden mening. Hij die ik was heeft hiervoor zijn fiat niet gegeven, maar ik geloof dat hij dat wel zou doen, mocht ik het hem vragen. Het was leuk om haar te zijn, het gaf me best een warm gevoel. Het deed me denken dat ik best een goed mens kan zijn, ondanks alle negativeit. Dat plezierde me. En hem heb ik er ook mee geplezierd. Toen er iemand voor de deur stond en ik het telefoongesprek moest afronden, zij hij me dat hij er beter van was geworden. En dat gezegd zijnde was ook ik er beter van.
Constructiviteit is heel belangrijk. Alle mensen hebben hetzelfde doel: als levende een zo aangenaam mogelijke tijd doorbrengen, zo lang die tijd ons rest. Daar moeten we samen aan werken.
Bedankt.
donderdag 28 juni 2007
Neen Ulla

U kan terugblikken op een succesvolle carrière. U hebt goud behaald, zeg maar. Meerdere malen misschien. U bent tevreden en denkt er binnenkort een punt achter te zetten.
Dat is uw goed recht. U bent in een andere fase van uw leven terecht gekomen. De biologische klok tikt misschien wel of het lichaam wil niet meer mee. Alleszins, u bent niet meer die onbevangen brok energie die, jaren geleden alweer, een gouden medaille wegkaapte op een Europees Kampioenschap.
Steeds vaker denkt u na over uw toekomst. Steeds duidelijker wordt het dat uw sportieve leven op het achterplan zal raken. Dat uw sport, uw hobby, uw etiket of misschien zelfs uw kwelduivel zal worden. Misschien wordt u wel analist. Die hebben ze nooit genoeg. Of misschien kan u een andere publieke functie vervullen. Wie weet. Alles beter dan thuis zitten verkommeren, toch?
Ulla Werbrouck - Gilles De Bilde - Frank Vandenbroucke - Sabine Appelmans
God wat zijn sportlui waardeloos. Zo banaal. Fin de carrière en dan dát.
En dan worden ze... politica - jeannet - zelfmoordtoerist - mama.
Dan worden ze alles waar ik niks over wil weten, kortom. En dan komen ze elke vijf minuten op mijn raam tikken.
Ulla Werbrouck, ex-judoka, is de nieuwste aanwinst, maar een geval om met afkeer te koesteren. Ze gaat het parlement in en ja, dat wordt een stap in het ongewisse. Politiek is niets voor haar liet ze in het verleden steevast optekenen, op de typische vraag of ze in de voetsporen van haar mentor en goeroe Jean-Marie Dedecker zou treden. Hij heeft haar weten overhalen. Een klap voor de politieke geloofwaardigheid van België, voorwaar. Bij links denken we voortaan aan SP.a en Groen!, Ulla, tegen het Cordon Sanitaire ben je nu al. Braaf, Ulla. En ja, je gaat moeten laten uitschijnen - eigenlijk moet je het echt menen, voélen, dat je geen hoge pet op hebt van al je politieke rivalen. Rivalen, concurrenten: begrippen die jij kent. Je sportfilosofie inburgeren in de politiek is misschien het beste, het enige dat jij kan doen.
Het zal nooit zo ver komen dat je belangrijk wordt, Ulla, in de politiek. Daarom zijn we in België en niet in de Verenigde Staten of Albanië. Je hebt je partij ook niet mee. Maar je aanwezigheid, überhaupt, en je engagement zijn eigenlijk al genoeg doorn in het oog van de ernstige mens.
P.S.: eergisterennacht droomde ik dat Ulla Werbrouck een eikelpiercing liet zetten. No kidding!
woensdag 27 juni 2007
2606
Liedje dat ik u zonder verdere verplichtingen wil tippen:
"The Dance" van P.G. Six
Wat u moet weten voor u zegt dat de nieuwe verzamelde remix-conceptplaat van Hooverfuckinphonic de Belgische plaat van het jaar is: besef dat er ook in Brussel en Wallonië muziek wordt gemaakt,
maar besef vooral dat ondermeer ook Dez Mona een bijzonder debuut op u heeft losgelaten. Dat u het tot nog toe niet had opgemerkt of dat u het genegeerd hebt is niet goed te praten, maar u krijgt nog een herkansing.
Was het niet Saskia De Coster die in Lux.XL een lans brak voor dit Antwerps gezelschap? Jazeker.
Hoe ze haar lofbetuiging precies formuleerde, zoekt u zelf maar op. Of ze een goede schrijfster is laat ik op basis van dat stuk proza in het midden, dat ze oor heeft voor kwaliteitsmuziek lijkt me dan weer wel een te maken vaststelling.
De feitelijke recensie over "Moments Of Dejection Or Despondency" leest u binnenkort op goddeau, nu kan ik wat Dez Mona betreft enkel besluiten met de raad om deze plaat bij voorkeur 's nachts af te spelen. En in één adem wil ik daaraan toevoegen dat deze cd wat dat betreft een mooie tegenhanger vormt voor het heerlijke "Science" van Thomas Dybdahl. Die plaat is uitgesproken geschikt voor een heldere ochtend, en daar waar je voor Dez Mona's muziek best een hartverscheurende relatie hebt weten stuklopen, kan je met "Science" in je woonkamer maar beter een geliefde in de buurt hebben...
"The Dance" van P.G. Six
Wat u moet weten voor u zegt dat de nieuwe verzamelde remix-conceptplaat van Hooverfuckinphonic de Belgische plaat van het jaar is: besef dat er ook in Brussel en Wallonië muziek wordt gemaakt,
maar besef vooral dat ondermeer ook Dez Mona een bijzonder debuut op u heeft losgelaten. Dat u het tot nog toe niet had opgemerkt of dat u het genegeerd hebt is niet goed te praten, maar u krijgt nog een herkansing.
Was het niet Saskia De Coster die in Lux.XL een lans brak voor dit Antwerps gezelschap? Jazeker.
Hoe ze haar lofbetuiging precies formuleerde, zoekt u zelf maar op. Of ze een goede schrijfster is laat ik op basis van dat stuk proza in het midden, dat ze oor heeft voor kwaliteitsmuziek lijkt me dan weer wel een te maken vaststelling.
De feitelijke recensie over "Moments Of Dejection Or Despondency" leest u binnenkort op goddeau, nu kan ik wat Dez Mona betreft enkel besluiten met de raad om deze plaat bij voorkeur 's nachts af te spelen. En in één adem wil ik daaraan toevoegen dat deze cd wat dat betreft een mooie tegenhanger vormt voor het heerlijke "Science" van Thomas Dybdahl. Die plaat is uitgesproken geschikt voor een heldere ochtend, en daar waar je voor Dez Mona's muziek best een hartverscheurende relatie hebt weten stuklopen, kan je met "Science" in je woonkamer maar beter een geliefde in de buurt hebben...
dinsdag 26 juni 2007
Suck-a-likes van de ochtend: P!nk vs. Vervotte
Well now I'm askin' you...
Who's The Man??!
Who's The Man?!?
Who's The Man!?!
En een weinigzeggende kreet die u ook wel uit mijn mond zult horen, nu zo:
Yes! YEs! yEs! YeS! yES!
Woo-hoo-hoo-hoo!!
Enzovoort.
Ik heb maar twee herexamens en dat valt bij-zon-der mee. 't Zijn er dan nog twee van de minst erge. Ik ben dus, met andere woorden, voor bijna één derde afgestudeerd journalist. Ja, dat valt mee.
Ik heb "Mirrored" van Battles aangeschaft om dit geluk extra in de verf te zetten.
En, shame on me, voor de aangename verrassing dat er op die plaat dus elf nummers staan en geen negen, zoals op mijn computer-versie (ik ontwijk het woord downloaden - quoi). Dat is dus ronduit nog meer fantastisch. Wel jammer dat het regent. Er zal echter meer nodig zijn opdat ik mij vandaag nog druk zal maken.
Een halve liter Ice Tea op uw gezondheid!
Who's The Man?!?
Who's The Man!?!
En een weinigzeggende kreet die u ook wel uit mijn mond zult horen, nu zo:
Yes! YEs! yEs! YeS! yES!
Woo-hoo-hoo-hoo!!
Enzovoort.
Ik heb maar twee herexamens en dat valt bij-zon-der mee. 't Zijn er dan nog twee van de minst erge. Ik ben dus, met andere woorden, voor bijna één derde afgestudeerd journalist. Ja, dat valt mee.
Ik heb "Mirrored" van Battles aangeschaft om dit geluk extra in de verf te zetten.
En, shame on me, voor de aangename verrassing dat er op die plaat dus elf nummers staan en geen negen, zoals op mijn computer-versie (ik ontwijk het woord downloaden - quoi). Dat is dus ronduit nog meer fantastisch. Wel jammer dat het regent. Er zal echter meer nodig zijn opdat ik mij vandaag nog druk zal maken.
Een halve liter Ice Tea op uw gezondheid!
maandag 25 juni 2007
2506
Klassieker van de dag: "Crossroads" van Tracy Chapman. Een plaat die klinkt als alles wat ik niét ben, en dat klinkt dus geweldig.
"Cassadaga" doet klassiek aan, maar is het niet, volgens mij.
Een nummer als "Soul Singer In A Session Band" vind ik op het foute af. Jammer wel, want aan de Bright Eyes van "Fevers And Mirrors" (ok, bijna 8 jaar geleden) heb ik geweldige herinneringen (die dateren van 2005, ongeveer). "Four Winds" is wel een geweldig nummer op de nieuwe plaat.
De vreselijke vergelijkingen met Bob Dylan is ook telkens als een doorn in mijn oog. Alsof Bright Eyes op die manier telkens iets minder exclusief wordt. Muziakaal snobisme, jawel.
"Mirrored" van Battles nu al voor bijna 3/4 weten te appreciëren. Toch blijf ik vinden dat de plaat naar het einde toe wat in elkaar zakt met als afsluitende tracks twee niemendalletjes van nog geen twee minuten. Edoch, deze durf ik aan te schaffen, al was het maar voor het geniale "Atlas", een van de singels van het jaar.
"Excellent Italian Greyhound" van Shellac is dan weer geheel niks. Speciaaldoenerij met schouderklopjes van de hele alternatieve muziekwereld, die daardoor weer iets minder alternatief wordt. Steve Albini is een geschikte kerel, maar zijn muziek is dat daarom nog niet noodzakelijk. Vooral die steeds weer haperende opbouw van de nummers - soms zelfs met echte valse starts, waar halen ze het - is ergerlijk.
Von Südenfed - met puntjes, ja - klinkt op het eerste gehoor als the dirty man's LCD Soundsystem. Niet echt iets voor een zonnige namiddag.
"Cassadaga" doet klassiek aan, maar is het niet, volgens mij.
Een nummer als "Soul Singer In A Session Band" vind ik op het foute af. Jammer wel, want aan de Bright Eyes van "Fevers And Mirrors" (ok, bijna 8 jaar geleden) heb ik geweldige herinneringen (die dateren van 2005, ongeveer). "Four Winds" is wel een geweldig nummer op de nieuwe plaat.
De vreselijke vergelijkingen met Bob Dylan is ook telkens als een doorn in mijn oog. Alsof Bright Eyes op die manier telkens iets minder exclusief wordt. Muziakaal snobisme, jawel.
"Mirrored" van Battles nu al voor bijna 3/4 weten te appreciëren. Toch blijf ik vinden dat de plaat naar het einde toe wat in elkaar zakt met als afsluitende tracks twee niemendalletjes van nog geen twee minuten. Edoch, deze durf ik aan te schaffen, al was het maar voor het geniale "Atlas", een van de singels van het jaar.
"Excellent Italian Greyhound" van Shellac is dan weer geheel niks. Speciaaldoenerij met schouderklopjes van de hele alternatieve muziekwereld, die daardoor weer iets minder alternatief wordt. Steve Albini is een geschikte kerel, maar zijn muziek is dat daarom nog niet noodzakelijk. Vooral die steeds weer haperende opbouw van de nummers - soms zelfs met echte valse starts, waar halen ze het - is ergerlijk.
Von Südenfed - met puntjes, ja - klinkt op het eerste gehoor als the dirty man's LCD Soundsystem. Niet echt iets voor een zonnige namiddag.
2406
Goed, ik ben bezeten, maar als ik mij er goed bij voel.
Aereogramme moest een nieuwe kans krijgen om zijn 10e plaats te verdedigen, in plaats daarvan zijn ze naar 13 teruggevallen. Ik vond de plaat vandaag zelfs overdramatisch klinken, hetgeen me speet.
Wel blij dat Forget Cassettes daardoor op 10 belandt. Kennelijk een plaat die aan het grote publiek voorbij gaat. Checken is dan ook de boodschap.
Verder ook de nieuwe van QOTSA opnieuw beluisterd. En best goed bevonden. Ik vind QOTSA toch altijd weer een beetje spannender dan veel andere groepen. En "Sky Blue Sky" van Wilco is natuurlijk de plaat van het moment.
Aereogramme moest een nieuwe kans krijgen om zijn 10e plaats te verdedigen, in plaats daarvan zijn ze naar 13 teruggevallen. Ik vond de plaat vandaag zelfs overdramatisch klinken, hetgeen me speet.
Wel blij dat Forget Cassettes daardoor op 10 belandt. Kennelijk een plaat die aan het grote publiek voorbij gaat. Checken is dan ook de boodschap.
Verder ook de nieuwe van QOTSA opnieuw beluisterd. En best goed bevonden. Ik vind QOTSA toch altijd weer een beetje spannender dan veel andere groepen. En "Sky Blue Sky" van Wilco is natuurlijk de plaat van het moment.
zondag 24 juni 2007
Yo! ik doe een poging
Ik schrijf echt graag, dat is geweten.
Maar zo'n blog put elke tekst uit.
Voelt aan als praten tegen een muur
of tegen een kat.
En ik praat doorgaans ook niet tegen muren of katten.
Natuurlijk ligt het ook aan mijn ego.
Allicht toch.
En aan mijn gevoel voor realiteitszin.
Als ik recensies voor goddeau schrijf heb ik niet dat gevoel van tegen een muur te praten.
Want die teksten worden gelezen (?) - ahum.
En een blog is altijd zo'n stijloefening.
Ik slaag er zelfs niet in om een normaal doorlopende tekst te typen.
Hoezeer ik het nu ook probeer.
En er moet altijd iets te vertellen zijn.
En ook al zou ik wel willen,
ik schrijf net het best als ik niks te vertellen heb.
Of zo voel ik dat toch aan.
Maar zo'n blog put elke tekst uit.
Voelt aan als praten tegen een muur
of tegen een kat.
En ik praat doorgaans ook niet tegen muren of katten.
Natuurlijk ligt het ook aan mijn ego.
Allicht toch.
En aan mijn gevoel voor realiteitszin.
Als ik recensies voor goddeau schrijf heb ik niet dat gevoel van tegen een muur te praten.
Want die teksten worden gelezen (?) - ahum.
En een blog is altijd zo'n stijloefening.
Ik slaag er zelfs niet in om een normaal doorlopende tekst te typen.
Hoezeer ik het nu ook probeer.
En er moet altijd iets te vertellen zijn.
En ook al zou ik wel willen,
ik schrijf net het best als ik niks te vertellen heb.
Of zo voel ik dat toch aan.
Abonneren op:
Posts (Atom)

