donderdag 15 oktober 2009

Het hoofdgerecht

"Hey," zei hij zelfverzekerd.
"Ooit was ik een loser, nu praat ik elke vrouw die ik wil in mijn bed. En ik wil jou. Niet omdat ik van je hou, maar gewoon om te bewijzen dat ik wel degelijk iedereen kan krijgen."

"Zie je deze emo-bles. Die doet 't 'm. Voel je ze al een beetje fladderen, de vlinders in je buik? Of zijn het voorlopig nog rupsen - haha?"

"Humor is belangrijk. Originaliteit. Jij bent een mooie vrouw en ik ben zeker niet de eerste die je dat vertelt. Daarom vertel ik je iets anders. Je ruikt lekker. Je draagt een geur met je mee die me terugvoert naar een van de mooiste herinneringen uit mijn jeugd. Het is een onbestemd gevoel, maar ik voél het. Ik associeer jouw met dat onbestemde geluk. Jij maakt me blij."

"Wil je iets drinken? Je weet wel waar ik op aanstuur, maar wil je ook los daarvan niet gewoon heel eventjes iets drinken? Ik kom hier vaak en ik kan je de pinacolada aanraden. Die is zó goed hier. Daar ga je helemaal van zweven."

"Je hebt lachende ogen. Ik hou van de manier waarop je haar valt, met die lok voor je rechteroog. Beetje sixties, heel retro, maar toch eigentijds. Tijdloos eigenlijk. Tijdloze klasse."

"Als jij praat, hang ik aan je lippen. Dat zeg ik niet tegen iedereen hoor, ik praat nu tegen jou. Jij bent speciaal voor mij, ik koester jou."

"Dat jij mij maar niks vindt? Speel jij het hard to get?"

In een oogwenk trok ik de blonde sixties-pruik van mijn hoofd en duwde ze Richard La Ruina in het gezicht. Ik wist dat "de beste verleider van Europa" vanavond naar deze club zou komen en ik wist dat hij zou 'demonstreren', dat hij hier iedereen op hoge hakken zou lastigvallen.

De vermomming was af. Benen geïpileerd. Pruik. Eyeliner. Mascara. Ik was aantrekkelijk, kortom, misschien wat fors gebouwd voor een vrouw, maar als er één man in mijn vriendenkring de maten had om een grapje met La Ruina uit te halen, dan was ik het wel. Vonden mijn vrienden, vond ikzelf.

Het was gelukt. Hij wist niet waar hij het had. Mijn kale knikker maakte alles duidelijk in een snelheid die hij ondanks zijn flexibele brein niet dadelijk kon bevatten. Hij stond voor schut en iedereen staarde hem aan alsof hij gek was. Toegegeven: zo keken ze ook naar mij, maar dat deerde niet. Mijn show begon nog maar net.

"Het is de liefde," sprak ik tot La Ruina. "Niet de versiering die eraan voorafgaat. De liefde, die telt. Het graag zien, het houden van."

La Ruina wilde zich uit de voeten maken, maar twee handen grepen hem bij een arm en hielden hem staande.

"De liefde," zei ik opnieuw, "daar gaat het om tussen een man en een vrouw, tussen mensen. Ga jij maar kerstbomen versieren, ga jij het voorbereidende werk maar doen. Wij zullen aanbellen rond etenstijd en de kalkoen aansnijden. Samen genieten, van elkaar houden en gelukkig zijn. Ondertussen zal jij op je kamer aan je jeugd terugdenken. Met wat geluk zal je zelfs inzien dat je toen geen grotere loser was dan je nu bent. Met wat geluk zie je misschien zelfs in dat niet het voorgerecht maar het hoofdgerecht de weg is naar ware liefde. En als je dat begrepen hebt, mag je mee aanschuiven voor het dessert."

Bij wijze van 'origineel grapje' besloot ik vervolgens met La Ruina's eigen woorden te eindigen. De woorden die hij spreekt wanneer hij zelf een speedcursus heeft gegeven: "Dat is dan €500, alstublieft."

Hij betaalde nog ook, de loser.

woensdag 14 oktober 2009

Julian Plenti... doet vragen rijzen

Als M. van goddeau mij vraagt om "Julian Plenti Is... Skyscraper" te recenseren, dan doe ik dat. Om hem een plezier te doen en omdat ik die cd op die manier gratis opstrijk.

Geloven dat mijn recensie er ook iets toe doet, doe ik echter niet en dat is een beetje wrang. Ik 'scoor' "Julian Plenti" voor mezelf in de wetenschap dat wat ik erover ga schrijven weinig of niks uitmaakt. De plaat is nu een maand of twee uit en elk print- en online magazine heeft er natuurlijk al uitgebreid aandacht aan besteed. Wat ik daar zelf dan nog aan toe te voegen heb, is bitter weinig om niet te zeggen helemaal niets. Want iedereen wéét alles al wat ik mogelijk zou kunnen schrijven.

Moet mijn recensie er dan komen omdat ik het zo leuk opschrijf? Zijn er misschien mensen die voor cd-recensies enkel naar goddeau surfen? Ik weet pertinent zeker dat beide vragen een 'nee' als antwoord hebben, want één: als recensent ben ik maar een achtergrondfiguur en moet ik in de eerste plaats over de cd in kwestie spreken in mijn beschouwing, en twee: goddeaulezers zijn per definitie ook lezers van minder 'obscure' media.

Stuurt Julian Plenti mij een bos bloemen wanneer ik zijn cd positief bespreek?

Wat zeggen u de namen Kindamuzik, Kwadratuur, Digg en Soundslike, om nog maar te zwijgen over het Amerikaanse Pitchfork?
Die kent u niet, zegt u? Maar dan leest u toch Rollling Stone, Q, Mojo of Oor?
Die al helemaal niet?
Rifraf? Humo, misschien?
U leest - stop daar onmiddellijk mee! - Bart Steenhaut in De Morgen?
U zegt dat muziek u eigenlijk niet zo bijzonder interesseert?
Laat dan maar zitten hoor, uw bezoek aan goddeau.

Of ik een egoprobleem heb?
Wel, uitgerekend die vraag houdt mij in deze kwestie het meest bezig.
En ook wel: is goddeau mijn team? Ben ik een (slechte) teamspeler?

Is er iets dat ik niet begrijp?

dinsdag 13 oktober 2009

Het aards paradijs


Allochtonen hebben soms streken. Ze kunnen zich gedragen als verwende kinderen. Ik heb dat van horen zeggen, maar verbazen doet het me niet, want er is heel wat met sommige van die mensen gebeurd.

Je hebt in de hel geleefd en wilde daar weg. Je droomde van het paradijs en op een mooie dag zou je er ook naartoe gaan. Vluchten desnoods. Alles riskeren.
Dat heb je gedaan en het is je gelukt. Door de mazen van het net. In je nieuwe land geraakt. Je nieuwe land, je paradijs.

Dat geen paradijs blijkt te zijn. Het valt wat tegen. Het 'westen' is fantastisch hadden ze je gezegd en nu je er bent heb je geen job, woon je in een klein appartement en ontmoet je geen nieuwe mensen. Je bent alleen.

Je hebt het koud en dat zeg je ook. Je bent arm en het OCMW weet het. Je mist je gezin en je hebt het schijt aan andermans kinderen.

Je verzet je tegen je stukgeslagen droom.

Sommigen hebben geluk: zij geloven in het hiernamaals. Ooit wordt het beter voor hen, ze moeten enkel wat geduld opbrengen. En zo is het inderdaad, want stel dat het niet zo was: wat maakte dit leven dan nog de moeite waard om überhaupt geleefd te worden?

Niets.

Maar de eenzame en ongelukkige mens is gemaakt om te relativeren en durft al eens een koran vast te pakken. Die leert hem bijvoorbeeld dat hij sowieso nog recht heeft op zijn zeventig - zijn het er zeventig? - maagden. Want als dit het paradijs niet is, dan is zijn volgende halte dat wel.

En met die gedachte kan hij leven. Ook al dreigt hij soms bijna zijn geduld te verliezen.

Maar zeventig maagden, jongens. Daar wil je desnoods wil drie ijskoude eeuwen op wachten. Toch?

maandag 12 oktober 2009

Tien jaar duivensport

Meningen, meningen, meningen.
Opinies ook wel.

Ik heb journalistiek gestudeerd en heb heel wat journalisten horen praten. Onderaan de ladder begonnen, opgeklommen, Douglas De Coninck van De Morgen en Humo geworden op een mooie dag. Alsof het een beetje meezat, ofzo.

Onderaan de ladder dus. Door weer en wind enzo. Afzien, zwoegen, regen, en dat allemaal voor de uitslagen van de duivensport in West-Vlaanderen. Ofzo.

Feiten, feiten, feiten, vrienden. Dat is waar je mee begint. Charleroi - Anderlecht: 0 - 2. Jeanne (68) valt van - (toepasselijk) - ladder. Felicé is een opblaaspop. Whatever. De kleintjes beginnen met feiten en moeten het met feiten blijven stellen tot ze 'aanzien' hebben. Een staat van dienst. Een naam.

Op dat moment zijn ze aan meningen toe. Opinies ook wel. In het slechtste geval een quizdeelname. Maar daar hebben ze jaren voor moeten zwoegen. Een vakman worden. Stielkennis opdoen. 'Métier' moeten verwerven.

Je komt er niet zomaar! Je moet de béste zijn!

Duivensport.

Ik heb germanisten namen en adressen zien ingeven in Excel. En niet de adressen van Shakespeare of James Joyce. Ik heb een burgerlijk ingenieur ramen weten lappen. Die man moest aan die ramen niets ontwerpen of berekenen. Ik ken een aantal journalisten die met kleine berichtjes het regiokatern van hun krant mogen vullen en dat misschien nog tien jaar zullen mogen doen.

Tién jaar.

De ladder dus.

Ik neem óf de lift óf ik laat de ladder voor wat hij is. In dat laatste geval kan ik dan ook niet uit hoogmoed naar beneden stuiken.

zondag 11 oktober 2009

Sossen in de uitverkoop

Establishment. Roept dat woord bij u ook enkel negatieve gevoelens op? Ik denk daarbij: "niks mee te maken", "van wegblijven", "vies", "CD&V".
"De sossen".

Wikipedia legt het woord als volgt uit: "(..) de gevestigde orde; de groep van personen die het geheel van institutionele, politieke, culturele, juridische en economische hefbomen in handen heeft, en deze macht uiteraard ook wenst te bestendigen. Ze hangt dus nauw samen met elites en kringen waarbinnen de leden ervan elkaar frequenteren."

De gevestigde orde. Macht. Elite. Jukkie.

Yves Leterme die zijn premierschap kwijtspeelt door hoogstpersoonlijk de scheiding der machten op te heffen.
Vlaams Belang dat gaandeweg tot het establishment is gaan behoren.
Uitgelekte mails waarin Caroline Gennez naar voor komt als een gehaaide zakenvrouw die haar hand niet omdraait voor "l'assassinat du prince".
Cynisme en berekening. Interne communicatie die dag en nacht verschilt van wat er "naar buiten" komt.
Macht.

Nog meer establishment, aldus Wikipedia: "De term kreeg sinds de jaren ’50, onder invloed van filosofen als Jean-Paul Sartre (foto) en Herbert Marcuse, een uitgesproken pejoratieve betekenis, en werd een sleutelbegrip in de maatschappijkritiek van de naoorlogse Europese linkerzijde. Anderzijds heeft de kritische beweging ook een rechts-populistische tak en werd politiek zelfs een beduidende factor, met o.m. Pim Fortuyn in Nederland, Jean-Pierre Van Rossem in België en nadien het Vlaams Blok (het huidige Vlaams Belang), dat zich vooral tegen het Belgisch establishment keert, als emanatie van de Franstalige dominantie over de Vlaamse meerderheid."

Iets vies dus, kortom, en daar maakt nu ook sp.a (afstammelingen uit die kritische linkerzijde) deel van uit. Al veel langer natuurlijk, maar nu (en dan speciaal dezer dagen) toch wel zeer nadrukkelijk. Nu links en rechts in feite amper nog bestaan en elke winkel - van welke gezindte ook - wat graag de commerciële strijd aangaat om zijn 'unieke' waren te verkopen, terwijl die waren in werkelijkheid nauwelijks verschillen van de waren van de concurrentie. CD&V is de GB, Open vld de Delhaize en sp.a is de Colruyt. Rode prijzen à volonté en als u een product op een ander goedkoper vindt, mag u meteen bellen. Dan wordt de prijs onmiddellijk verlaagd.

Omdat de sp.a als partij geen profiel meer heeft en wanhopig is. Zich daarom voor de voeten van de verbouwereerde kiezer gooit die niet houdt van dergelijk "gedoe" en liever gewoon iets meer betaald bij pakweg de GB, voor zijn part. Daarin verschillen supermarkten wellicht van politieke partijen. Als de prijzen bij een partij té laag zakken, voelt de kiezer zich in zijn eer gekrenkt en keert hij die partij de rug toe.

zaterdag 10 oktober 2009

Niemand voor de aanvoerdersband

Al mijn lof voor de moedige mening van Luckas Vander Taelen met betrekking tot het multiculturalisme in Brussel, zoals u hier gisteren al kon lezen. In de "Phara"-uitzending van 6 oktober doet Vander Taelen zijn De Standaard-opiniestuk nog eens over en gaat hij er zelfs nog dieper op in (hij zegt letterlijk dat "zero tolerance" een belangrijk thema is, over de partijgrenzen heen). Gevraagd naar de nakende voorzitterverkiezingen bij zijn partij, Groen!, zijn zijn antwoorden evenwel opvallend ontwijkend, daardoor contrasterend met zijn pertinente mening over multiculturalisme en dus ook behoorlijk teleurstellend.

Groen! heeft het niet onder de markt in haar zoektocht naar een nieuwe voorzitter. Kamerlid en half boegbeeld Meyrem Almaci ziet de job niet zitten omdat ze moeder is van een kind van twee, West-Vlaming Wouter De Vriendt bedankte al eerder voor de eer en ook de doorgaans bijzonder kritische Luckas Vander Taelen is niet voor een voorzitterschap te porren. Vander Taelen geeft daarvoor zelfs geen "serieuze" argumenten, nee, "it's a hell of a job, je moet daarvoor meerdere dingen tegelijk kunnen en het is geweten dat mannen daar minder goed in zijn dan vrouwen."

Dat hij door de lezers van De Standaard tot de meest geschikte kandidaat voor de job werd verkozen, neemt Vander Taelen met een kwinkslag en - "omdat het mij voor de gelegenheid goed uitkomt" - "met een serieuze korrel zout". Hij geeft beleefd te kennen "gevleid" te zijn, maar heeft al veel langer voor zichzelf beslist geen voorzitter te willen worden, waarna hij vervalt in het clichématige discours dat daar wel moét op volgen.

Dat het tijd is voor een nieuwe generatie, de aflossing van de wacht en dat hij er veel vertrouwen in heeft, om maar te zwijgen over jonge honden, frisse ideeën en een nieuwe wind. Daar komt het allemaal op neer en dus wordt de grote vraag alleen maar vrolijk doorgeschoven. Een persoonlijke voorkeur voor de nieuwe voorzitter heeft Vander Taelen vanzelfsprekend dus helemaal niet ("geen tijd gehad om daarover na te denken met die heisa over mijn column") en hij beroept zich op de principes van zijn partij die voorschrijven dat een voorzitter democratisch door de partijleden verkozen moet worden.

Nu, dat is allemaal goed en wel en het is Vander Taelens volste recht om zich geen kandidaat-voorzitter voor zijn partij te stellen, maar een échte reden voor zijn niet-kandidatuur krijgt zelfs Phara er niet uitgepeuterd.

Zelf heb ik echter het vermoeden dat Luckas Vander Taelen vooral verzwijgt dat politiek voor hem in feite maar een dééltje is van zijn bezigheden. Hij is als de goalgetter die in de tachtigste minuut invalt en zijn team met een doelpunt aan de overwinning helpt, maar de aanvoerdersband zal hij nooit dragen. Het voorzitterschap van een politieke partij is dan ook uit den boze, want een dergelijk engagement vraagt zo veel van een persoon dat zijn of haar andere activiteiten (omzeggens het opvoeden van kinderen of - in Van der Taelens geval - het verfilmen van het boek "Arm Wallonië", zijn docentschap aan de Erasmushogeschool Brussel en zijn bezigheden in het theater) erbij moeten inschieten. En om dat alles zomaar op te geven vindt Vander Taelen zijn partij niet belangrijk genoeg, als puntje bij paaltje komt.

vrijdag 9 oktober 2009

Links anno '09

"Luckas Vander Taelen klaagde vorige week (http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=5D2FRJ8M) de gettovorming en normloosheid in Brussel aan. Vindt u het goed dat een linkse politicus wijst op de beperkingen van het multiculturalisme?"

Dit is de vraag, en ik heb ze geleend bij Pascal Digital. Op diens blog staat ze in de vorm van een poll en als antwoordmogelijkheden zijn er "ja", "nee", "multiculturaliteit kent geen beperkingen" en "geen mening".

Ik heb "ja" geantwoord. Natuurlijk vind ik het goed dat een linkse politicus wijst op de beperkingen van het multiculturalisme. Als er iets is dat linkse politici dezer dagen moeten doen is het dat wel, zij het op een meer genuanceerde manier dan de rechterkant het graag verwoordt. Vander Taelen weet waarover hij spreekt en het siert hem dat hij over de (politieke) eerlijkheid en het lef beschikt om zijn pertinente mening uit de doeken te doen. Over de partijgrenzen heen.

Want waarom zou het thema van de multiculturaliteit per definitie aan de rechtervleugel van het politieke landschap toebehoren? De linkerzijde heeft te lang willen uitdragen dat allochtonen in no time onze nieuwe, beste vrienden konden worden, als we er zelf maar werk van maakten. Progressieve dertigers die er op kicken de Turkse buurtwinkel plat te lopen zonder daarbij ooit een iets diepgaandere babbel met de uitbater aan te knopen, u kent ze wel. En zich dan op de borst kloppen dat ze de integratie van die mensen bespoedigen door bij het betalen altijd vriendelijk te lachen. Maar zo werkt het niet.

De echte progressieve, linkse stem heeft het anno 2009 wél gewoon over de problemen met allochtonen in bepaalde wijken. Omdat het de waarheid is en omdat het geen zin heeft die waarheid te negeren. En dat er daarbij over normen en waarden gesproken wordt, is niet meer dan normaal. Het is een andere misvatting om te denken dat die twee woorden eigendom zijn van de CD&V.

Maar wat is dan nog links en waar wordt het rechts? Het wordt rechts op het moment dat de feitelijke waarheid geweld wordt aangedaan. Het moment waarop een kleine diefstal een gewapende overval wordt genoemd, het moment waarop drie allochtone jongeren die samen over straat lopen plots het etiket 'bende' krijgen opgekleefd. En het is links, progressief, om de waarheid nuchter onder ogen te zien en ze niet te negeren of te verdraaien. Problemen zijn problemen en de lange baan is lang maar vroeg of laat draaien we ze toch op.

Of zoals Vander Taelen het in zijn opinie zelf omschrijft: "Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen. Die waarden zijn mij echter te dierbaar om ze verloren te laten gaan."

Mij ook.

donderdag 8 oktober 2009

Une bêtise

Waarom heb je dat gedaan, Junior? Je eigen kind, je grootmoeder?

Ook al een pianist vermoord, Junior. Gestampt en geslagen, dood achtergelaten. Je hebt een spoor van bloed door zijn huis getrokken en bent er daarna met zijn auto vandoor gegaan. Waarom, Junior?

Je stottert, Junior. Een triest feit dat volledig verklaart waarom je mensen vermoordt. Je zal maar eens een stotteraar zijn in deze wereld. Of je zal maar eens vermoord worden door een stotteraar.

Je zal maar eens vermoord worden.

Hoe leef je daarmee, met stotteren? Hoe leef je daarmee, met vermoord worden?

Wat zou je antwoorden als je kon praten, Junior? Dat een moord voor jou zoiets is als een diefstal voor mij? Ik heb cd's uit hun plastic verpakking gehaald en onder mijn trui gestoken, Junior, jij hebt mensen gedood. Staan wij quitte?

Geen kwaaie jongen. Beetje op zoek naar wie hij was en wat hij wilde. Ja, hij had die moord gepleegd, maar dat was toén. Hij was veranderd. Een goeie papa. Zeggen zijn vrienden.

Die pianist? Une bêtise. Zijn grootmoeder? Verkracht. Zijn dochtertje? Onaanvaardbaar. En Junior? Drugs aan't dealen aan het casino van Oostende.

Welja.

woensdag 7 oktober 2009

Dick Advocaat heeft een pacemaker

Franky!

(Ok, laat ik de Jan Mulder in mij eens naar bovenhalen.)

(Geweldige man trouwens, Jan Mulder.)

Dus: Franky!

Frank Vercauteren is een klasbak, een topper, een man die zijn bést doet. Frank heeft alles geprobeerd en hield de eer aan zichzelf op exact het juiste moment. Het moment waarop hij het beu was, met name. Het moment waarop hij het niet meer zag zitten om de goedbedoelende L.O.-leerkracht te zijn van een ongeïnteresseerde groep zestienjarigen.

Hij nam de beslissing niet na, maar tijdens de wedstrijd. Hij wilde choqueren. Frank maakte een statement en gaf daarmee aan nog liever werkloos te zijn dan één dag langer in het Belgische circus mee te draaien. De leeuwen bleken ontembaar, de zeehonden kopten de bal niet door maar over de hoepel en de trapezisten namen onverantwoorde risico's. Dat er geen doden vielen had enkel met een onverklaarbare portie "mazzel" te maken.

Frank nam ontslag omdat hij geen zin meer had in nog eens zo'n busrit naar de H(eiz)el, waarbij sommige Rode Duivels het herhaaldelijk te bont maakten. Hij zag het niet meer zitten om nog langer als een moeder op de spelers toe te kijken. "Antony, geef Moussa zijn game boy terug", of "Sébastien, laat Stijn nu eens rustig zijn Jommeke lezen." Het was te vaak gebeurd. De maat was vol.

En dat de directie niet optrad, stak natuurlijk ook. Fellaini verdiende, wat Frank betreft, wel vijf avondstudies, maar de directie zag het gedrag van de Belgische Marokkaan door de vingers. Positieve discriminatie? Of neem Logan Bailly die wel eens met een diadeem - u leest: een diadeem - op training verscheen. Moest allemaal kunnen volgens directuer François "lsd is my middle name" De Keersmaecker.

Maar niet voor Frank. Hij sprak een andere taal, wilde er écht werk van maken en nam, naar eigen zeggen, geen lsd. Met zijn verstand bleef hij tot het laatste moment volledig bij dat groepje pubers dat hij zo graag aan een prijs had willen helpen, als het even had gekund, maar zijn hart vertelde hem steeds dwingender dat hij meer plezier zou hebben aan een leuke, gemotiveerde klas, desnoods enkele jaren en evenveel niveaus lager, maar met meer inzet.

Frank volgde zijn hart, werd een held en wacht nu op een nieuwe uitdaging. De openbare vervoersmaatschappij MIVB zou hem al voorgesteld hebben (tijdelijk) ombudsman te spelen op bepaalde metrolijnen tijdens de spitsuren. Frank houdt zijn antwoord daarop voorlopig in beraad.

dinsdag 6 oktober 2009

Een aficionado van professionele dwarskijkerij

Wat een vreemd interview met Steven Van Herreweghe in de Humo van vorige week. Het lijkt wel de neerslag van een bezoek aan een therapeut. Natuurlijk weet ik dat journalist (rv) exact dat effect beoogde, hij wilde ongetwijfeld "de andere kant" van Van Herreweghe belichten, maar in dit interview komt het er zo dik op te liggen dat een mens zich alleen maar kan afvragen waarom hij die ándere Van Herreweghe nooit eerder te zien kreeg, en meer bepaald: waarom de presentator zich op tv dan van zo'n façade bedient, als hij in essentie toch maar gewoon een "twijfelaar" is en een "onzekere boer uit Aalst".

En het is zelfs niet zo dat die persoonlijke en verrassende ontboezemingen zomaar terloops in het interview opduiken om daarna weer plaats te maken voor dolle pret zoals je die van Van Herreweghe denkt te kunnen verwachten. Nee, het hele artikel wordt aan deze iet of wat diepgaande kapstok opgehangen en tussentitels als "De twijfelaar en "The A-Team" (over, rara, melancholie en nostalgie) winden er ook bepaald geen doekjes om.

Nu moet u begrijpen dat ik het in weze niet over Steven Van Herreweghe heb als ik een interview met hem bespreek. Het gaat 'm hier in de eerste plaats om Humo's (rv) die zichzelf in de inleiding van dit interview een "aficionado van professionele flauwekul" noemt (waaruit dus zijn appreciatie en interesse voor het "werk" van Van Herreweghe voortkomt), maar die, naar mijn aanvoelen, bij de gemiddelde Humolezer vooral geboekstaafd staat als de dwarskijker achter Dwarskijker en bijgevolg als zélf een man van veel melancholie, nostalgie en misschien ook therapie.

In dat licht vermoed ik dan ook dat dit interview met Van Herreweghe niet zozeer een waarachtige blik werpt op de persoon Van Herreweghe (natuurlijk wel ten dele), als wel dat het veeleer de vrucht is van een slinkse zelfprojectie van (rv) met betrekking tot de door hem bewonderde interviewee, van wie de journalist graag iemand wilde maken die hij misschien slechts ten dele is.

Want geef toe: als Van Herreweghe werkelijk de persoon is die in dat interview naar voor komt, dan zit die man met een fameuze identiteitscrisis, iets dat een mens niet zou vermoeden achter de grapjurk van een gastheer die hij momenteel elke zondagavond in "De jaren stillekes" neerzet. Als Van Herreweghe werkelijk is zoals uit dit interview blijkt, dan raad ik hem persoonlijk aan op korte termijn iets "diepgaandere" tv-programma's te gaan maken waarin hij zijn ware gelaat kan laten zien. Óf hij zou ook volledig kunnen stoppen in de media, maar dat zou dan wel zonde van zijn talent zijn, meen ik. Want hoewel zijn "onzekerheid" zijn talent schijnbaar bijna dreigt te overschaduwen: talent heeft Steven Van Herreweghe.

Maar tot nader order ligt een fin de mediacarrière voor Steven dus niet in de lijn van de verwachtingen, omdat dit interview eigenlijk meer vertelt over de journalist van dienst dan over de interviewee.

maandag 5 oktober 2009

Pol, de ethische code graag

Kent u Yasmine? U weet wel, die zangeres annex presentatrice die "uit het leven stapte", enkele maanden geleden? Nooit van gehoord, zegt u? You gotta be kidding! Of verbleef u de laatste jaren op Mars?

Nee, ik ben maar aan 't "dollen". Deze fictieve dialoog kan u met geen enkele Vlaming voeren, of het zou Frank De Winne moeten zijn en zelfs die weet natuurlijk ook gewoon wie Yasmine is, of was. U weet trouwens niet alleen dat Yasmine dood is, u weet ook dat ze zelfmoord pleegde (iets met een touw en een boom) en dat ze een dochtertje achterlaat (een jaar of drie?). En u weet bovendien dat ze haar scheiding niet verwerkt kreeg, dat haar ex-partner de oorzaak is van alle onheil en dat Yasmine in navolging van pater Damiaan heilig moet worden verklaard. U vindt toch ook dat Barack Obama de nabestaanden een kaartje had moeten sturen met zijn oprechte deelneming? Dat de wereld, al was het maar heel eventjes, had moeten stoppen met draaien?

Wat ik wil zeggen is dat de Vlaamse media u en mij de afgelopen maanden platgeslagen hebben met sensationele en niet zelden fictieve "artikels" over Yasmine en alles wat van ver of van dichtbij met haar dood te maken had. Marianne Dupon (437.000 zoekresultaten op Google!) is daarbij als mens met de grond gelijk gemaakt en ik kan me, ondanks mijn ongebreidelde fantasie, niet voorstellen dat ze morgen graag met haar dochtertje naar de plaatselijke kermis gaat, waar ze dan kennelijk door honderden mensen (lees: onbekenden) vies wordt bekeken, als ze al niet uitgescholden wordt.

Het publieke leven van Marianne Dupon is voorbij door die mediahetze, maar dat had niet gehoeven, of zo bewijst toch het volgende feit. In Noorwegen, zo hoorde ik vanmorgen, wordt er door de media bijvoorbeeld niet op details rond zelfmoord ingegaan. Yasmine pleegt dan zelfmoord, zonder meer, want redenen worden niet of amper vermeld en de nabestaanden worden volledig uit het oog van de storm gehouden. Hun verdriet wordt hen niet afgepakt, hun privacy wordt gerespecteerd.

U leest dan dus níét wekenlang de goorste roddels en de laagste steken. U krijgt dan géén zondebok wiens kop u kan eisen, op wie u al uw agressies en frustraties kan loslaten. En, nog veel straffer in feite: de media zien hun oplage in die weken dus géén hoge vlucht nemen en moeten die hele zelfmoord, waar ongetwijfeld zo veel sappige verhalen achter zitten, genadeloos aan hun neus laten voorbijgaan.

Wel, daar sloeg ik nu van achterover om eerlijk te zijn. Dat er een land is waar er zoiets bestaat als een ethische code die voorschrijft dat het privéleven van mensen niet door de media met de grond gelijk kan worden gemaakt. Dat er geen sprake kan zijn van honderd bloeddorstige honden die zich rond één mankend lammetje verzamelen.

Pol Deltour, u weet dat u dat ook wilt.

zondag 4 oktober 2009

Mic Check

Facebook. Een mens moet ergens beginnen en ik begin bij Facebook. Omdat het het uitgelezen kanaal is om u te bereiken en omdat ook ik er niet omheen kan. Zéker ik niet, zou ik zelfs zeggen.

Het idee heb ik gepikt van P. die via zijn Facebookaccount eveneens mensen naar zijn blog wil leiden, om aldaar in het beste geval een net iets diepgravendere conversatie op gang te brengen. Laat Facebook het lapmiddel zijn, de blog is wel degelijk het doel, tenzij u daar niks aan vindt natuurlijk, daarin bent u vrij.

Ik heb nog elders geblogd de afgelopen jaren, maar op die blog schuwde ik de openbaarheid, vond ik het vooral spannend dat ik hoegenaamd niet wist wie er precies meelas en raakte ik op den duur gefrustreerd door het pseudo-contact met andere bloggers dat zich - omdat we elkaar niet persoonlijk kenden - vaak beperkte tot voorspelbare vormelijkheden.

Nee, dan heb ik met deze blog meer ambitie. Hier zal ik het in alle openbaarheid (en onder mijn echte naam) hebben over "mijn kijk op de dingen", zoals de media dat doen, betreffende maatschappelijke thema's zoals politiek, media en dergelijke. Als afgestudeerde journalist beschik ik daarvoor tevens over enige "credibiliteit", al klinkt dat woord wel bijzonder beladen en moet u de nadruk maar op de debiliteit ervan leggen.

En tegen u persoonlijk - ja, u daar - zeg ik: voel u vrij om mee te lezen en te reageren (zij het niet anoniem), als u daar zin in hebt. Voel u zelfs vrij zelf iets te schrijven en stuur uw teksten desgewenst door. Opnieuw: als u daar zin in hebt. Misschien kan en mag ik ze dan op deze blog posten, want hey: hoe meer (interessante en gefundeerde) meningen, hoe meer vreugd. Toch?

Welkom!

woensdag 23 september 2009

III

't Was eventjes zoeken naar de manier
van dingen verwoorden, van woorden verdingen
en hoe ik er achter kwam doet me geen zier
maar nu ik er achter ben, wil ik haast zingen

Ik kon me niet uitdrukken daar en niet hier
ik zocht naar een uitweg om er te geraken
vergeten verzuchtingen op het klavier
en dan toch die opluchtingskreet kunnen slaken

Vergeten verzuchtingen waren hier rond
als schimmen herinneren ze mij aan wat was
volslagen vergankelijk en opgebrande lont
nu zit ik gegoten en warm is mijn jas