Boembabeloe
Het circus komt eraan!
Boembabelie
Waar is die kleine clown?
Boembabela
Wat is zijn naam?
Boemba!
Boembaloe!
Boemba!
Posts tonen met het label YouTube. Alle posts tonen
Posts tonen met het label YouTube. Alle posts tonen
dinsdag 18 oktober 2011
vrijdag 3 april 2009
Vijf dagen is één week
Wakipenda (11 uur geleden): "Damn this is great!!!!!! OK im an old fart now, but u kids will never have this!!!!!!!! Just like i never had Beethoven or Elvis Presley!
BUT I DID HAVE THIS AS WELL AS FAITHLESS etc...!!!!! u will never have as much fun as i did!!! hehehe..."
Ik ben zo geneigd dit te beamen. Heerlijk lied, nostalgie, echt waar.
dinsdag 3 februari 2009
Een door mij grijs verklaard decor
Als ik 's ochtends wakker word en ik voel een onbestemde goesting door mijn armen, buik en benen stromen, dan weet ik soms heel zeker dat ik het zou moeten doen, nu ik er de leeftijd voor heb; dat ik zou moeten reizen en eens ergens anders zou moeten gaan wonen, een tijd, een jaar of meerdere jaren.
Ik kan niet naar Lali Puna luisteren zonder te verlangen naar een door mij geromantiseerd beeld van een industrieel, halfcommunistisch Berlijn. Wat ik daar dan van zie, zie ik in zwart-wit. Ik zit alleen in een kale kamer, in de kamer waarin ik woon. Mijn moeder weet niet goed waar ik ben, ze weet wel iets, maar bijzonder weinig. Zo hoort het ook.
Daar in Berlijn lijd ik een ander leven, een leven dat los staat van het leven dat ik nu lijd. Ik zie mezelf in een flits met gemillimeterd haar. Geen idee van mijn bezigheden daar. Iets onafhankelijks natuurlijk. Ik doe daar dingen die ik volledig vanzelfsprekend vind, in een leven dat mij nu nog geheel onbekend is. En dat trekt me aan. Wellicht omdat ik alles zo graag wil kunnen voorspellen en omdat die Berlijnbeelden zich amper tonen.
Ik lees over "drop-outs", maar dat is nog wat anders. Er moet poëzie achterzitten, achter dat reizen, dat in Berlijn, of in welk door mij grijsverklaard decor dan ook, verblijven. Ik zou op die plek bij wijze van spreken op twee weken tijd een boek moeten kunnen schrijven dat ik hier, waar ik woon, nooit zou kunnen schrijven. Een boek dat ik dus kan schrijven net omdat ik het niet hier, maar wel op die andere plaats schrijf, die plaats waaraan ik inspiratie, of dus poëzie ontleen.
Het zijn maar ideetjes, maar ik moet er rekening mee houden dat ik ze misschien ook ten uitvoer moet brengen. Nu ik op een punt in mijn leven beland waarop ik tegen heel wat dingen "ja" wil zeggen. Een film als "(N)iemand" vertelt een soortgelijk verhaal, weliswaar van een veertiger
vrijdag 17 oktober 2008
Lonely Soul
Hallo, ik ben een ufo. En ik hoop dat u er ook een bent, als ik even samenzweerderig mag zijn. Daarnet luisterde ik naar "Lonely Soul" van UNKLE, met Richard Ashcroft als gastzanger, en ik wilde tegen iemand zeggen hoe goed ik dat nummer vind, tot ik merkte dat er helemaal niemand was waartegen ik dat kon zeggen.
Hey, ik hoorde dat Clouseau weer zo'n concertreeks plant in het Sportpaleis. Ik ken al drie, nee, ik ken al vijf mensen, euh, ufo's die gaan. Gaat u? Je moet er een visum voor aanvragen, geloof ik. Naar een andere planeet reizen, het is een gedoe.
Als ik aan mijn computer zit, cd-recensies lees op het internet, geschreven door mensen die op mijn planeet wonen, - om van een metafoor maar gewoon meteen een allegorie te maken - dan lijkt het net alsof ik plots niets meer moet uitleggen. Over mijzelf.
Hey, ik hoorde dat Clouseau weer zo'n concertreeks plant in het Sportpaleis. Ik ken al drie, nee, ik ken al vijf mensen, euh, ufo's die gaan. Gaat u? Je moet er een visum voor aanvragen, geloof ik. Naar een andere planeet reizen, het is een gedoe.
Als ik aan mijn computer zit, cd-recensies lees op het internet, geschreven door mensen die op mijn planeet wonen, - om van een metafoor maar gewoon meteen een allegorie te maken - dan lijkt het net alsof ik plots niets meer moet uitleggen. Over mijzelf.
maandag 25 augustus 2008
Let niet op de suppoost
Omdat u met z'n allen zo dol bent op mijn stukjes over muziek en aanverwanten, hier is er alweer eentje! Vandaag op een concert van The Hickey Underworld viel het me op dat een hoop mensen er bijstonden alsof ze naar een schilderij aan 't kijken waren. Min of meer bewegingloos, beschouwend, misschien wel diep nadenkend.
Het schilderij hierboven herkent u allemaal als "The starry night" van Vincent Van Gogh. Het is willekeurig gekozen. "The starry night" hangt in MoMa, New York.
Nu ervaart u het schilderij op die plaats met zijn wetten, zijn verbodsbepalingen. En er zijn ook normen voor hoe u zich zelf doorgaans gedraagt op zo'n plek. U maakt geen overdreven lawaai, u kijkt en bent rustig. Schilderijen vragen dat van u. De hoge muren waaraan ze hangen snoeren u sowieso de mond. Ergens staat een man in een bordeaxrode jas tegen een muur. Hij houdt u in de gaten.
En nu ervaart u iets anders. Dit is muziek, geen schilderkunst, u bevindt zich doodgewoon in de Wablief op Pukkelpop, niet in het prestigieuze MoMa. Een concert is naast een visuele ook een auditieve ervaring, daar waar schilderkunst enkel visueel is. Het auditieve element laat de muziek toe heel andere reacties bij de 'consument' los te weken. Bepaalde fysieke reacties, met name. Het is nu niet langer geoorloofd stil te staan, geen 'suppoost' die u zal tegenhouden.
The Hickey Underworld lokt, zoals u uit bovenstaand fragment kan opmaken, de aandrang uit om te bewegen. Voelt u het? Met uw hoofd een beetje op de maat, met uw voet om de drums te begeleiden? Bent u enthousiast dan gaat u verder en schudt u met de kont, gooit u de armen de hoogte in of bakent u voor zichzelf een vierkante meter af die u volledig in de oppervlakte benut met een geïmproviseerde choreografie. Dat mag allemaal op een concert. Nee.., móéten moet het niet. Niets móét.
Maar als u niet beweegt op de muziek dan bent u kennelijk letterlijk aan de grond genageld door de kwaliteit ervan. Of zijn er andere verklaringen?
Het schilderij hierboven herkent u allemaal als "The starry night" van Vincent Van Gogh. Het is willekeurig gekozen. "The starry night" hangt in MoMa, New York.
Nu ervaart u het schilderij op die plaats met zijn wetten, zijn verbodsbepalingen. En er zijn ook normen voor hoe u zich zelf doorgaans gedraagt op zo'n plek. U maakt geen overdreven lawaai, u kijkt en bent rustig. Schilderijen vragen dat van u. De hoge muren waaraan ze hangen snoeren u sowieso de mond. Ergens staat een man in een bordeaxrode jas tegen een muur. Hij houdt u in de gaten.
En nu ervaart u iets anders. Dit is muziek, geen schilderkunst, u bevindt zich doodgewoon in de Wablief op Pukkelpop, niet in het prestigieuze MoMa. Een concert is naast een visuele ook een auditieve ervaring, daar waar schilderkunst enkel visueel is. Het auditieve element laat de muziek toe heel andere reacties bij de 'consument' los te weken. Bepaalde fysieke reacties, met name. Het is nu niet langer geoorloofd stil te staan, geen 'suppoost' die u zal tegenhouden.
The Hickey Underworld lokt, zoals u uit bovenstaand fragment kan opmaken, de aandrang uit om te bewegen. Voelt u het? Met uw hoofd een beetje op de maat, met uw voet om de drums te begeleiden? Bent u enthousiast dan gaat u verder en schudt u met de kont, gooit u de armen de hoogte in of bakent u voor zichzelf een vierkante meter af die u volledig in de oppervlakte benut met een geïmproviseerde choreografie. Dat mag allemaal op een concert. Nee.., móéten moet het niet. Niets móét.
Maar als u niet beweegt op de muziek dan bent u kennelijk letterlijk aan de grond genageld door de kwaliteit ervan. Of zijn er andere verklaringen?
dinsdag 12 augustus 2008
De geest als metafysische variant van het huis
Het is enigszins 'geruststellend' te weten dat goddeau echt wel van een hoop interessante cd's van de laatste vijf jaar een recensie in haar archief heeft. Neem nu "My Life In Rooms" van Barzin, een cd die je deze zomer in de soldenbakken van Fnac voor drie euro kon kopen (wat ik deed) - die werd gerecenseerd door (jbo), een man die er qua recensies een bewonderenswaardig strak ritme op nahoudt.
Laat deze post dus louter dienen om uw aandacht te vestigen op "een nieuw initiatief van onzentwege," of dus op voornoemde cd van Barzin, waaruit hieronder een liedje en alhiero een linkje naar de myspace; op goddeau-het-cultuurmagazine, dat gewoon zo geweldig sympathiek en duidend is, en dan niet een weinig - als het zo is, dan is het zo - in het bijzonder dankzij de talrijke recensies van de hand van (jbo), die hier in de blogroll als Sezaar door het leven gaat, waarmee ik mij aan een ondergeschikte bijzin waag die geenszins contractueel verplicht is.
Voilà:
Laat deze post dus louter dienen om uw aandacht te vestigen op "een nieuw initiatief van onzentwege," of dus op voornoemde cd van Barzin, waaruit hieronder een liedje en alhiero een linkje naar de myspace; op goddeau-het-cultuurmagazine, dat gewoon zo geweldig sympathiek en duidend is, en dan niet een weinig - als het zo is, dan is het zo - in het bijzonder dankzij de talrijke recensies van de hand van (jbo), die hier in de blogroll als Sezaar door het leven gaat, waarmee ik mij aan een ondergeschikte bijzin waag die geenszins contractueel verplicht is.
Voilà:
woensdag 6 augustus 2008
Ja, ook hier is 't komkommertijd
Oei, ik moet nogal wat overwinnen om dit op te biechten: ik vind dat dochtertje van Madonna, Lourdes, wel een schoon kind. Beetje opletten met die oprukkende monobrow, maar voorts heel schattig met dat mooie zwarte haar. Heeft ze van haar pa natuurlijk, de genaamde Carlos Leon. Dat weet ik zelfs zonder een foto van de man te hebben gezien. Dat Lourdes elf jaar is, vind ik niet erg. Misschien kan ik haar bijles geven over kommagetallen.
In Humo las ik dat artikel met Madonna's broer, die een "schandaalbiografie" geschreven heeft over zijn leven met Madonna. Nu interesseren dat soort boeken me altijd bijzonder, en ik ben vast van plan ooit in dat boek te beginnen. Hij spreekt trouwens over Lourdes met de bijnaam "Lola", wat op YouTube ook gebeurt, en wat mij behoorlijk ergert, wat dat dan ook weer moge uitmaken. In het algemeen kan ik dat soort hippe bijnamen moeilijk verdragen.
Hieronder een filmpje waarin Madonna haar eigen belachelijke zelve is, terwijl Lourdes haar Frans leert. Grappig om te zien ook hoe de dochter de aanstellerij van de moeder met de paplepel binnenkrijgt.
In Humo las ik dat artikel met Madonna's broer, die een "schandaalbiografie" geschreven heeft over zijn leven met Madonna. Nu interesseren dat soort boeken me altijd bijzonder, en ik ben vast van plan ooit in dat boek te beginnen. Hij spreekt trouwens over Lourdes met de bijnaam "Lola", wat op YouTube ook gebeurt, en wat mij behoorlijk ergert, wat dat dan ook weer moge uitmaken. In het algemeen kan ik dat soort hippe bijnamen moeilijk verdragen.
Hieronder een filmpje waarin Madonna haar eigen belachelijke zelve is, terwijl Lourdes haar Frans leert. Grappig om te zien ook hoe de dochter de aanstellerij van de moeder met de paplepel binnenkrijgt.
donderdag 31 juli 2008
Eentje voor de metalfans!
Kent u Mist uit Amsterdam? Hun debuutplaat "We Should 've Been Stars" vind ik best de moeite, en daaruit is dit een live-versie van het openingsnummer. Doet wat denken aan Low.
zaterdag 26 juli 2008
"You can try the best you can."
Waarom ik vandaag tofkes vind?
Omwille van verschillende stapeltjes goede cd's:
* Nick Drake: Five Leaves Left
* Hellwood: Chainsaw of Life
* PJDS: Suits You
* Aroah: No Podemos Ser Amigos
* Lenny Kravitz: Mama Said ("guilty alarm!")
* aMute: The Sea Horse Limbo
* Wixel: Heart
* Randy Newmans debuut
* Barzin: My Life In Rooms
* Bodies of Water: A Certain Feeling
* Radiohead: Kid A
Over Nick Drake en Radiohead wil ik later nog wat kwijt, maar eerst wat ander tofs.
De Tour:
* een tijdrit
* Michel Wuyts (uitstekend)
* Carlos Sastre: een toffe winnaar
* 'sport' an sich kan me ook gelukkig maken (de fysieke inspanning)
* die pothelmen!
* die emoties, zo écht.
Lectuur: Sandro Veronesi: Kalme Chaos (uitstekend)
* met dat boek naar buiten gaan, en op een bank lezen.
Aansluitend: de zon.
* en haar gloed op mijn huid.
Voor het eerst opnieuw een hemd dragen dat ik al jaren niet meer vond.
In dezelfde rubriek: kousen noch schoenen dragen (ook geen fuckin' "teensletsen").
De nieuwste last.fm-applicatie: Your Library (verslavend).
En meer! Meer!
Over Nick Drake dus nog: ongelooflijk dat ik die mens zijn oeuvre, het zijn maar drie cd's, nu pas fatsoenlijk leer kennen. Fameuze 'ontdekking' dus; al past zijn geluid niet bij de zon.
En over Radiohead, en dan speciaal over "Kid A": zo'n 'speciale' cd. Dat bevreemdende. Die spanning. Hij klonk ook nog nooit zo goed als vanmiddag. En dan vooral "Optimistic", een nummer waarvoor je 'geweldig' of 'fenomenaal' met tussenstreepjes gaat schrijven. Besefte ik opeens.
Hier de clip en een video erbij (en anders doet u uw ogen maar dicht):
En u? Hoe gaat het met u?
Omwille van verschillende stapeltjes goede cd's:
* Nick Drake: Five Leaves Left
* Hellwood: Chainsaw of Life
* PJDS: Suits You
* Aroah: No Podemos Ser Amigos
* Lenny Kravitz: Mama Said ("guilty alarm!")
* aMute: The Sea Horse Limbo
* Wixel: Heart
* Randy Newmans debuut
* Barzin: My Life In Rooms
* Bodies of Water: A Certain Feeling
* Radiohead: Kid A
Over Nick Drake en Radiohead wil ik later nog wat kwijt, maar eerst wat ander tofs.
De Tour:
* een tijdrit
* Michel Wuyts (uitstekend)
* Carlos Sastre: een toffe winnaar
* 'sport' an sich kan me ook gelukkig maken (de fysieke inspanning)
* die pothelmen!
* die emoties, zo écht.
Lectuur: Sandro Veronesi: Kalme Chaos (uitstekend)
* met dat boek naar buiten gaan, en op een bank lezen.
Aansluitend: de zon.
* en haar gloed op mijn huid.
Voor het eerst opnieuw een hemd dragen dat ik al jaren niet meer vond.
In dezelfde rubriek: kousen noch schoenen dragen (ook geen fuckin' "teensletsen").
De nieuwste last.fm-applicatie: Your Library (verslavend).
En meer! Meer!
Over Nick Drake dus nog: ongelooflijk dat ik die mens zijn oeuvre, het zijn maar drie cd's, nu pas fatsoenlijk leer kennen. Fameuze 'ontdekking' dus; al past zijn geluid niet bij de zon.
En over Radiohead, en dan speciaal over "Kid A": zo'n 'speciale' cd. Dat bevreemdende. Die spanning. Hij klonk ook nog nooit zo goed als vanmiddag. En dan vooral "Optimistic", een nummer waarvoor je 'geweldig' of 'fenomenaal' met tussenstreepjes gaat schrijven. Besefte ik opeens.
Hier de clip en een video erbij (en anders doet u uw ogen maar dicht):
En u? Hoe gaat het met u?
donderdag 24 juli 2008
Niet te verwarren met minister Crevits
Vandaag "Mama Said" van Lenny K. herontdekt. Daaruit wilde ik eigenlijk een clipje van "All I Ever Wanted" posten, maar dat bleek niet te bestaan. Dan maar deze smartlap. De moeite, ook voor de clip.
En meteen ook maar deze voor de funky bitches:
maandag 7 juli 2008
Dre iclisp
Drie clips vandaag. Bij wijze van "iets vakantiewerk-achtigs" - misschien later daarover wat meer - ram ik heden ten dage al genoeg op mijn klavier, en daardoor is, één, mijn inspiratie minimaal, en twee, mijn irritatie zo groot wanneer ik een woord verkeerd typ, etc, dat ik me die gevoelens na "de uren" liever bespaar. Maar het beestje kruipt waar het niet gaan kan (als het kan 'gaan' loopt het dus rechtop, vermoed ik) en daarom zal ik u bij die drie clips wel wat tekst en uitleg geven - what's in a name (en zie: het is dan vervelend als je dat laatste eerst typt als 'what's in an mae').
Dit is Mugison uit Ijsland, met hun nieuwste single. Klinkt helemaal anders dan vorig werk (check: "What I would say in you funeral"), maar is wel heel catchy, vind ik. Deze live-versie is nagenoeg een kopie van de plaatversie. Of het eeuwigheidswaarde heeft, dat denk ik nu ook weer niet. Blijft nog een week of twee hangen misschien.
The Dodos kent u als hipster misschien al van de vele ladingen nieuw-gehypete groepjes. Op basis van hun album "Visiter", waaover ik op goddeau een recensie schreef, vind ik iet of wat hype hoe dan ook wel gerechtvaardigd. "Jodi" is mijn favo nummertje en beschikt over een opvallende sound die in deze live-uitvoering misschien niet voor 100% tot zijn recht komt. Ook de zang moet natuurlijk wat beter, maar toch: The Dodos.
En als u Mugison of The Dodos maar niks vindt, dan is hier nog het innig mooie "Amy" van Ryan Adams, een song waaraan ik tijden niet meer gedacht had tot hij mij plots kwam aanwaaien en ik het refrein begon te zingen waar ik zelf bijstond! Deze bijzonder zuivere versie is naar mijn mening heartbreaking, - toevallig of niet staat hij op een plaat die "Heartbreaker" heet - zonder dat ik me daar voorts voor als een softie wens te verantwoorden. Laat u gewoon eens helemaal gaan.
Dit is Mugison uit Ijsland, met hun nieuwste single. Klinkt helemaal anders dan vorig werk (check: "What I would say in you funeral"), maar is wel heel catchy, vind ik. Deze live-versie is nagenoeg een kopie van de plaatversie. Of het eeuwigheidswaarde heeft, dat denk ik nu ook weer niet. Blijft nog een week of twee hangen misschien.
The Dodos kent u als hipster misschien al van de vele ladingen nieuw-gehypete groepjes. Op basis van hun album "Visiter", waaover ik op goddeau een recensie schreef, vind ik iet of wat hype hoe dan ook wel gerechtvaardigd. "Jodi" is mijn favo nummertje en beschikt over een opvallende sound die in deze live-uitvoering misschien niet voor 100% tot zijn recht komt. Ook de zang moet natuurlijk wat beter, maar toch: The Dodos.
En als u Mugison of The Dodos maar niks vindt, dan is hier nog het innig mooie "Amy" van Ryan Adams, een song waaraan ik tijden niet meer gedacht had tot hij mij plots kwam aanwaaien en ik het refrein begon te zingen waar ik zelf bijstond! Deze bijzonder zuivere versie is naar mijn mening heartbreaking, - toevallig of niet staat hij op een plaat die "Heartbreaker" heet - zonder dat ik me daar voorts voor als een softie wens te verantwoorden. Laat u gewoon eens helemaal gaan.
vrijdag 4 juli 2008
Bijna weer een trui gescheurd
Zara. Mij vooral bekend van die, in hun eenvoud, nogal opzichtige winkeltassen waarmee je de meisjes al eens ziet zwaaien. Een winkelketen met twee verdiepen, of zelfs drie, die zichzelf graag enige sérieux aanmeet en waarin ik sinds kort al eens een kijkje neem, op zoek naar kleren die ik er tot op heden nog niet heb gevonden.
Het wegmoffelen van een gescheurde trui is het enige wat ik er tot nog toe aan constructiefs uitvrat. Dat was dus een trui die bij het uittrekken kapot ging, zonder dat ik daartoe al te hard mijn best deed. Echt waar. Ik had nochtans mijn best kunnen doen, Zara is erger nog dan haar concurrentie frustrerend en bijna beledigend als het op de debiliteit van haar producten aankomt. Truien met strepen, opschriften en kleuren, of broeken met kettingen en zakken zoals je ze nog niet naar de Roemeentjes zou brengen. De mode heerst er, zo zegt men.
Kopen deed ik er dus nog niks, maar er is een andere reden waarom ik al eens graag een Zara binnenloop. Met de boxen op zes à zeven schallen er namelijk nineties dance classics door de verschillende afdelingen en over de verdiepen heen, en waar is het beter guilty pleasures tegemoet te komen dan op een openbare plaats als, en in de anonimiteit van een winkelketen? Nergens, zo zweer ik u, nergens.
Dus geschiedde vanmiddag: "I still think of you!" hief toenmalige zangeres Anneke Vervoort, de overheerlijke Milk Inc.-classic "Oceans" aan, en mijn mondhoeken piekten by far in wat tot dan toe een zozo-dagje was. Leuker werd het nog toen ik uit het niets oog in oog stond met A. en zijn vriendin, die zich in een middagje stereotiep shoppen hadden genesteld. A's mondhoeken piekten ook, maar dan in de diepte, en dat niet vanwege de activiteit die hem door zijn lief was opgedrongen, maar wel door de vette beats en de goddelijke tunes.
"Die muziek zouden ze moeten verbieden," gromde hij met bijzonder weinig knipoog, waarop ik riposteerde met een vlot "come on chillax, da's toch nijg", conform de gemiddelde ietwat homofiele Zarabezoeker van het mannelijk geslacht. De berustende consternatie die daarop in zijn oogjes te lezen stond deed vermoeden dat hij van oordeel was dat ik dat natuurlijk niet meende - 'toch neig'. Maar ik zweer het u bij deze met de vingers op het toetsenbord: ik vind die jaren '90-hits wél tof om horen bij het opkrikken mijner winkelcomfort. Misschien ga ik morgen al opnieuw.
Het wegmoffelen van een gescheurde trui is het enige wat ik er tot nog toe aan constructiefs uitvrat. Dat was dus een trui die bij het uittrekken kapot ging, zonder dat ik daartoe al te hard mijn best deed. Echt waar. Ik had nochtans mijn best kunnen doen, Zara is erger nog dan haar concurrentie frustrerend en bijna beledigend als het op de debiliteit van haar producten aankomt. Truien met strepen, opschriften en kleuren, of broeken met kettingen en zakken zoals je ze nog niet naar de Roemeentjes zou brengen. De mode heerst er, zo zegt men.
Kopen deed ik er dus nog niks, maar er is een andere reden waarom ik al eens graag een Zara binnenloop. Met de boxen op zes à zeven schallen er namelijk nineties dance classics door de verschillende afdelingen en over de verdiepen heen, en waar is het beter guilty pleasures tegemoet te komen dan op een openbare plaats als, en in de anonimiteit van een winkelketen? Nergens, zo zweer ik u, nergens.
Dus geschiedde vanmiddag: "I still think of you!" hief toenmalige zangeres Anneke Vervoort, de overheerlijke Milk Inc.-classic "Oceans" aan, en mijn mondhoeken piekten by far in wat tot dan toe een zozo-dagje was. Leuker werd het nog toen ik uit het niets oog in oog stond met A. en zijn vriendin, die zich in een middagje stereotiep shoppen hadden genesteld. A's mondhoeken piekten ook, maar dan in de diepte, en dat niet vanwege de activiteit die hem door zijn lief was opgedrongen, maar wel door de vette beats en de goddelijke tunes.
"Die muziek zouden ze moeten verbieden," gromde hij met bijzonder weinig knipoog, waarop ik riposteerde met een vlot "come on chillax, da's toch nijg", conform de gemiddelde ietwat homofiele Zarabezoeker van het mannelijk geslacht. De berustende consternatie die daarop in zijn oogjes te lezen stond deed vermoeden dat hij van oordeel was dat ik dat natuurlijk niet meende - 'toch neig'. Maar ik zweer het u bij deze met de vingers op het toetsenbord: ik vind die jaren '90-hits wél tof om horen bij het opkrikken mijner winkelcomfort. Misschien ga ik morgen al opnieuw.
dinsdag 17 juni 2008
Vooruit maar: !!!
Hebt u het al gemerkt? E. is terug. E. wie? E. wat? Gewoon E.. En kan u al een beetje opmaken of dat me nu blij of verdrietig stemt? Welaan dan, ik smijt er wat uitroeptekentjes tegenaan. E. is terug!!!
Hij is niet vanonder de kast komen kruipen noch is hij twee weken gaan liggen bakken aan de Costa Blanca. Echt weg was hij in feite ook nooit, maar nu is hij gewoon teruger (onbestaande comparatief) dan terug. Of ik het nog wat vager kan formuleren? Toegegeven: amper. U moet het maar gewoon met mijn euforie zien te stellen. Hierzie: !!!
Een toegift? Vooruit maar, we zijn goedgezind. E. is de jongen die samen met mij van bovenop de brug naar omlaag keek, mijn gedachten kon lezen en met mij op de voorbijstuivende vrachtwagens spuwde. En E. is de vriend die met me meejoelde toen ik hem in opperste gelukzaligheid vertelde dat ik "Let Down" van Radiohead zo'n geweldig nummer vond. En dat deed hij dan niet om mij te pleasen, nee, hij haalde er heel eigen argumenten voor aan.
Meer hoeft u normaalgezien niet te weten om te begrijpen waarom ik zo blij ben dat E. nu helemaal terug is. Nu kan ik hem finaal weer onder mijn kast schuiven in de wetenschap dat hij daar blijft liggen tot ik hem er zelf weer onderuit haal.
Yes!!!
Hij is niet vanonder de kast komen kruipen noch is hij twee weken gaan liggen bakken aan de Costa Blanca. Echt weg was hij in feite ook nooit, maar nu is hij gewoon teruger (onbestaande comparatief) dan terug. Of ik het nog wat vager kan formuleren? Toegegeven: amper. U moet het maar gewoon met mijn euforie zien te stellen. Hierzie: !!!
Een toegift? Vooruit maar, we zijn goedgezind. E. is de jongen die samen met mij van bovenop de brug naar omlaag keek, mijn gedachten kon lezen en met mij op de voorbijstuivende vrachtwagens spuwde. En E. is de vriend die met me meejoelde toen ik hem in opperste gelukzaligheid vertelde dat ik "Let Down" van Radiohead zo'n geweldig nummer vond. En dat deed hij dan niet om mij te pleasen, nee, hij haalde er heel eigen argumenten voor aan.
Meer hoeft u normaalgezien niet te weten om te begrijpen waarom ik zo blij ben dat E. nu helemaal terug is. Nu kan ik hem finaal weer onder mijn kast schuiven in de wetenschap dat hij daar blijft liggen tot ik hem er zelf weer onderuit haal.
Yes!!!
zaterdag 7 juni 2008
Over poëzie (what's in a name)
Een knuppel in het hoenderhok. Daar kunnen we van smullen zo nu en dan. Oran was moedig en smeet er eentje temidden de hoenderen met zijn post van 1 juni (en dan meer specifiek met dat stukje over dichter Maarten Inghels) en zorgde ervoor dat ik zelf ook eindelijk eens iets over 'poëzie' wilde schrijven.
Poëzie (what's in a name), moet ik mezelf natuurlijk corrigeren. Want zo denk ik erover. What's in a name? Wie schrijft er poëzie? Wie is de poëet? Wie heeft er zin om elke dag een serie cryptokronkels te bedenken en dan te beweren dat wat hij weergeeft heel eenvoudig, heel sober is; de essentie weergeeft?
Poëzie zal nooit meer dan een hobby zijn. De schrijnwerker schrijft ('schrijnt' zouden poëten zeggen, zo'n kans laat ik niet liggen) zijn sonnetten, de politicus schrijft haiku's en raakt zo weer wat meer uit de mode. Maar dat gebeurt na de dagtaak. Zo hoort dat volgens mij.
En oké, ik ben niet geweldig geplaatst om hier straffe meningen te poneren, maar hey, ik heb toch ook mijn tienerjaren moeten doorspartelen, en ik deed dat toch met gedichtjes schrijven, elke avond aan de computer, met Tori Amos als muze. Dus ik weet wat het is om gedichten te willen schrijven, ervan te genieten, er vooruitgang in te boeken en het beu te worden. Het niet meer nodig te hebben.
Maar Maarten Inghels. Oran verwoordt zijn aantijgingen aan diens adres bijzonder provocerend en ergens begrijp ik dat wel. Mag je een poëet niet net iets harder aanpakken, een dromer uit zijn bubbel halen? Mag hij soms niet ter verantwoording worden geroepen als hij zichzelf met zijn kunst in de vaart der volkeren tracht op te stuwen? We moeten niet allemaal 'gewoon' zijn, neen, maar kunnen we alstublieft met een kleine handleiding rondgaan als we speciaal willen zijn?
Beoordeelt u het vooral zelf, doe ik u het meest eerlijke voorstel. Mij kost elk gedicht van Maarten Inghels een minuut of vijf. Om het te begrijpen. De muziek moet dan af, ik moet me volledig concentreren. Het ligt misschien aan mij.
Klik op de link of kijk naar de video.
Geen fan, maar toch een hoop reclame. Of wat dan die vaart der volkeren is. Graag gedaan, Maarten.
Poëzie (what's in a name), moet ik mezelf natuurlijk corrigeren. Want zo denk ik erover. What's in a name? Wie schrijft er poëzie? Wie is de poëet? Wie heeft er zin om elke dag een serie cryptokronkels te bedenken en dan te beweren dat wat hij weergeeft heel eenvoudig, heel sober is; de essentie weergeeft?
Poëzie zal nooit meer dan een hobby zijn. De schrijnwerker schrijft ('schrijnt' zouden poëten zeggen, zo'n kans laat ik niet liggen) zijn sonnetten, de politicus schrijft haiku's en raakt zo weer wat meer uit de mode. Maar dat gebeurt na de dagtaak. Zo hoort dat volgens mij.
En oké, ik ben niet geweldig geplaatst om hier straffe meningen te poneren, maar hey, ik heb toch ook mijn tienerjaren moeten doorspartelen, en ik deed dat toch met gedichtjes schrijven, elke avond aan de computer, met Tori Amos als muze. Dus ik weet wat het is om gedichten te willen schrijven, ervan te genieten, er vooruitgang in te boeken en het beu te worden. Het niet meer nodig te hebben.
Maar Maarten Inghels. Oran verwoordt zijn aantijgingen aan diens adres bijzonder provocerend en ergens begrijp ik dat wel. Mag je een poëet niet net iets harder aanpakken, een dromer uit zijn bubbel halen? Mag hij soms niet ter verantwoording worden geroepen als hij zichzelf met zijn kunst in de vaart der volkeren tracht op te stuwen? We moeten niet allemaal 'gewoon' zijn, neen, maar kunnen we alstublieft met een kleine handleiding rondgaan als we speciaal willen zijn?
Beoordeelt u het vooral zelf, doe ik u het meest eerlijke voorstel. Mij kost elk gedicht van Maarten Inghels een minuut of vijf. Om het te begrijpen. De muziek moet dan af, ik moet me volledig concentreren. Het ligt misschien aan mij.
Klik op de link of kijk naar de video.
Geen fan, maar toch een hoop reclame. Of wat dan die vaart der volkeren is. Graag gedaan, Maarten.
zondag 1 juni 2008
Een blijmakerke
Dat was in een vlaag van zinsverbijstering, dat bericht gisteren. Wat dat muziekgedeelte betreft zou ik vandaag gewoon nog willen zeggen dat ik ook wel eens wat "makkelijkere" muziek kan appreciëren. Ik heb het dan bijvoorbeeld over de debuutplaat van The Thrills, "So Much For The City". Die vind ik bij momenten verrukkelijk.
"Een blijmakerke," zei ik tegen A. en wie is zij om dat te ontkrachten. Ik was echter ook al blij vooralleer ik The Thrills oplegde ('opzette'). Dat die debet- en creditzanikerij er wel in ging, en dat ik meermaals met D. en een keer met T. aan de telefoon hing, dat deed het hem daarvoor eigenlijk al. En dat die amateur-beoefenaars van de liefde op de bank voor mijn raam een halfuurlang doktertje aan het spelen waren, dat was natuurlijk ook genieten.
Wilde ik nog iets zeggen? Een pleidooi voor makkelijke muziek, ja. The Thrills dus. Of neem zelfs Junior Boys, helemaal niet zo makkelijk, maar zo klinkt het wel. Gewoon poppy, zonder meer. Muziek moet niet altijd een sudoku voor gevorderden zijn.
Da's al.
[edit]: Zeg schatten: ik geef er U gewoon nog een filmpje bij. Dat geeft het allemaal toch wat beter weer, hé.
"Een blijmakerke," zei ik tegen A. en wie is zij om dat te ontkrachten. Ik was echter ook al blij vooralleer ik The Thrills oplegde ('opzette'). Dat die debet- en creditzanikerij er wel in ging, en dat ik meermaals met D. en een keer met T. aan de telefoon hing, dat deed het hem daarvoor eigenlijk al. En dat die amateur-beoefenaars van de liefde op de bank voor mijn raam een halfuurlang doktertje aan het spelen waren, dat was natuurlijk ook genieten.
Wilde ik nog iets zeggen? Een pleidooi voor makkelijke muziek, ja. The Thrills dus. Of neem zelfs Junior Boys, helemaal niet zo makkelijk, maar zo klinkt het wel. Gewoon poppy, zonder meer. Muziek moet niet altijd een sudoku voor gevorderden zijn.
Da's al.
[edit]: Zeg schatten: ik geef er U gewoon nog een filmpje bij. Dat geeft het allemaal toch wat beter weer, hé.
vrijdag 30 mei 2008
YouTube-aanbieding: tennisimitaties
Wat heb ik vandaag nog voor U in de YouTube-aanbieding. Even kijken hoor, een verhaaltje kan er jammer genoeg niet af.
Tennisser Novak Djokovic immiteert enkele collega's. Best leuk (als je iets van tennis kent natuurlijk).
Tennisser Novak Djokovic immiteert enkele collega's. Best leuk (als je iets van tennis kent natuurlijk).
woensdag 28 mei 2008
Panayiotou nog aan tou
Meerdere keren per week denk ik aan George Michael. Soms zelfs meerdere keren per dag. Waarom ik dan nog niet te rade ben geweest bij mijn behandelend arts? Omdat het een vogel is die het syndroom veroorzaakt. Een vogel, jawel. En niet dat die vogel van ver op de heer Panayiotou - het is een Griek, voor de Turken onder ons - lijkt. Nee, de reden is dat het vliegend virus aanhoudend een 'wijsje' fluit dat als twee druppels water op een deun van Panayiotou lijkt.
Ken ik Georges oeuvre uit mijn hoofd? Nope. In alle eerlijkheid ken ik enkel "Yeah Yeah Yeah! Padabadabadam. Yeah Yeah Yeah-eah!" en "Wake me up before you go-go" uit zijn Wham!-tijd en dan natuurlijk een paar solohits à la "Outside" (over parkingseks, geloof ik, maar ik kan er serieus naast zitten) en dus het (ondertussen helemaal) godgeklaagde "Amazing" waarop die vogel dus stilaan een smak auteursrechten mag gaan betalen.
En daar komen dan flitsen van George Michael voor mijn 'geestesoog' van. Niet op de parking of langs de weg in de bosjes hoor. Nee gewoon George zoals in onderstaande "Amazing"-clip. Dat is op en top meneer Panayiotou voor mij. En zo mag het blijven ook.
Let op de "tadada tadada" aan het begin. Dat is 'm dus, die vogel.
Ken ik Georges oeuvre uit mijn hoofd? Nope. In alle eerlijkheid ken ik enkel "Yeah Yeah Yeah! Padabadabadam. Yeah Yeah Yeah-eah!" en "Wake me up before you go-go" uit zijn Wham!-tijd en dan natuurlijk een paar solohits à la "Outside" (over parkingseks, geloof ik, maar ik kan er serieus naast zitten) en dus het (ondertussen helemaal) godgeklaagde "Amazing" waarop die vogel dus stilaan een smak auteursrechten mag gaan betalen.
En daar komen dan flitsen van George Michael voor mijn 'geestesoog' van. Niet op de parking of langs de weg in de bosjes hoor. Nee gewoon George zoals in onderstaande "Amazing"-clip. Dat is op en top meneer Panayiotou voor mij. En zo mag het blijven ook.
Let op de "tadada tadada" aan het begin. Dat is 'm dus, die vogel.
zondag 25 mei 2008
-11 op 10
De boeken van Paul Mennes. Als tiener trokken ze me aan, - ik hield er zijn gebundelde werk 'Toast' aan over - maar altijd zat er zo'n randje aan. Een randje dat me irriteerde, me op de zenuwen werkte, dat ik niet kon plaatsen, dat me stoorde. Dat uitgesproken nihilisme, weet ik nu, ligt mijlenver verwijderd van de manier waarop ik zelf gepassioneerd wil zijn door dingen.
Iedereen die het boek gelezen had walgde van die ene scène. De fistfuck-scène, ik weet in de verste verte niet meer hoe de vork ('de hand') precies in de steel ('de reet') stak. In het vijfde middelbaar las iedereen die 'Soap' nog niet gelezen had 'Soap'. Desnoods stiekem. Het uitgesproken nihilisme en obsceen postmoderne van de personages werd daarbij door een enkeling zelfs niet opgemerkt.
Niemand kent mensen zoals de personages in 'Soap'. Lange tijd was die stelling voor mij een zekerheid. Karaokébars en gokautomaten in volle steden met lege hoofden gevuld: dat was een verzinsel van Mennes, de gefrustreerde homo, de man die moest kunnen stampen tegen god weet wat. Tot ik wat ouder werd..
A. bonkt met z'n botinnes door de kartonnen gang. Om 5u30, ik word er wakker van. Ik tel de keren dat hij heen en weer dendert en ook de keren dat ik hem al vroeg dat denderen nooit meer te doen. Ik tel respectievelijk negen en vier keer en ben ontgoocheld door zoveel leegte in dat hoofd, zo weinig vreugde in dat hart.
Morgen zal hij zeggen dat hij een kater heeft. En welk pietluttig excuusje dan ook, het zal er niet van komen. Dan wil hij met rust gelaten worden. Hij en zijn Championchip Managerspel, of whatever.
S. is stil, maar zijn vriendinnetje kreunt de buurt bij elkaar. Zij is het meisje waaraan S. twee dagen geleden nog een -11 op 10 gaf voor 'tofheid'. Morgen zal hij zeggen dat hij een kater heeft, zappend en m'n blik ontwijkend. 'Principes' is een verdomd lang woord om te onthouden als je bezopen bent. 'Normen' of 'waarden' zijn dan twee West-Vlaamse boerinnetjes die je aan de deur komen vragen om op de CD&V te stemmen, ik zeg maar wat. Rotirritant alleszins.
God, ik heb zo'n bang hart. Zingeving met punten en komma's, gedachtestreepjes en aanhalingstekens. Ik lijk een psychiater nabij als ik dat durf ambiëren.
The National biedt een warme deken.
Iedereen die het boek gelezen had walgde van die ene scène. De fistfuck-scène, ik weet in de verste verte niet meer hoe de vork ('de hand') precies in de steel ('de reet') stak. In het vijfde middelbaar las iedereen die 'Soap' nog niet gelezen had 'Soap'. Desnoods stiekem. Het uitgesproken nihilisme en obsceen postmoderne van de personages werd daarbij door een enkeling zelfs niet opgemerkt.
Niemand kent mensen zoals de personages in 'Soap'. Lange tijd was die stelling voor mij een zekerheid. Karaokébars en gokautomaten in volle steden met lege hoofden gevuld: dat was een verzinsel van Mennes, de gefrustreerde homo, de man die moest kunnen stampen tegen god weet wat. Tot ik wat ouder werd..
A. bonkt met z'n botinnes door de kartonnen gang. Om 5u30, ik word er wakker van. Ik tel de keren dat hij heen en weer dendert en ook de keren dat ik hem al vroeg dat denderen nooit meer te doen. Ik tel respectievelijk negen en vier keer en ben ontgoocheld door zoveel leegte in dat hoofd, zo weinig vreugde in dat hart.
Morgen zal hij zeggen dat hij een kater heeft. En welk pietluttig excuusje dan ook, het zal er niet van komen. Dan wil hij met rust gelaten worden. Hij en zijn Championchip Managerspel, of whatever.
S. is stil, maar zijn vriendinnetje kreunt de buurt bij elkaar. Zij is het meisje waaraan S. twee dagen geleden nog een -11 op 10 gaf voor 'tofheid'. Morgen zal hij zeggen dat hij een kater heeft, zappend en m'n blik ontwijkend. 'Principes' is een verdomd lang woord om te onthouden als je bezopen bent. 'Normen' of 'waarden' zijn dan twee West-Vlaamse boerinnetjes die je aan de deur komen vragen om op de CD&V te stemmen, ik zeg maar wat. Rotirritant alleszins.
God, ik heb zo'n bang hart. Zingeving met punten en komma's, gedachtestreepjes en aanhalingstekens. Ik lijk een psychiater nabij als ik dat durf ambiëren.
The National biedt een warme deken.
donderdag 15 mei 2008
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen. Vertrek niet allemaal tegelijk. Laat me je kamer in. Oh en ik begrijp dat, als het nu niet gaat. Maar ik zou zo graag willen en dat verandert niet.
En wat ik in je kamer kom zoeken? Gezelschap. Jou. Niet dat het me zozeer om jou te doen is. Hoe klinkt dat nu weer?! Ik ben niet verliefd op jou. Maar als je me alleen laat... Doe dat niet nu. Mijn armen wegen als lood bij de gedachte. Mijn hoofd valt van mijn nek bij de idee.
Alleen. Ik heb gezworen nooit alleen te willen zijn. Als in eenzaam. Tegen mijn wil alleen zijn, dat wil ik niet. Dat wil ik wel. Maar niet in de zin van 'verlangend naar'. En toch doe ik dat veel te vaak.
Naar jou op je kamer. Maar nog veel meer naar jou in ik weet het niet. Waar je bent, of je bestaat. Geen idee.
Ik neem een douche om warm te krijgen. De straal is niet krachtig genoeg, ze verveelt me. Ik droog me af met een handdoek die schuurt, ik voel met benige handen langs knokige knoken en besef dat die huid er ooit weer afgaat.
Ik zing Mama's Jasjes "Laat Me Alleen" en sla pas na vijf refreinen acht op de inhoud van dat lied. Ooit zag ik Peter Van Laet in het bos met zijn hond. En hoe kort dat moment ook duurde, en hoe lang dat ook geleden is, ik meen me te herinneren dat die mens daar inderdaad heel graag alleen wilde zijn in dat bos.
Maar ik wil niet alleen zijn. Ik wil in Blankenberge staan, tussen het publiek van Tien Om Te Zien. Ik wil op het podium naast Peter Van Laet zitten. Ik wil Peter Van Laet zijn. Ik wil zingen en gitaar spelen.
Hier een clipje van "Als De Dag Van Toen". Ik hou van dit nummer als in het jaar van toen (1997), echt waar. Da's echt genieten, een beetje troost.
En wat ik in je kamer kom zoeken? Gezelschap. Jou. Niet dat het me zozeer om jou te doen is. Hoe klinkt dat nu weer?! Ik ben niet verliefd op jou. Maar als je me alleen laat... Doe dat niet nu. Mijn armen wegen als lood bij de gedachte. Mijn hoofd valt van mijn nek bij de idee.
Alleen. Ik heb gezworen nooit alleen te willen zijn. Als in eenzaam. Tegen mijn wil alleen zijn, dat wil ik niet. Dat wil ik wel. Maar niet in de zin van 'verlangend naar'. En toch doe ik dat veel te vaak.
Naar jou op je kamer. Maar nog veel meer naar jou in ik weet het niet. Waar je bent, of je bestaat. Geen idee.
Ik neem een douche om warm te krijgen. De straal is niet krachtig genoeg, ze verveelt me. Ik droog me af met een handdoek die schuurt, ik voel met benige handen langs knokige knoken en besef dat die huid er ooit weer afgaat.
Ik zing Mama's Jasjes "Laat Me Alleen" en sla pas na vijf refreinen acht op de inhoud van dat lied. Ooit zag ik Peter Van Laet in het bos met zijn hond. En hoe kort dat moment ook duurde, en hoe lang dat ook geleden is, ik meen me te herinneren dat die mens daar inderdaad heel graag alleen wilde zijn in dat bos.
Maar ik wil niet alleen zijn. Ik wil in Blankenberge staan, tussen het publiek van Tien Om Te Zien. Ik wil op het podium naast Peter Van Laet zitten. Ik wil Peter Van Laet zijn. Ik wil zingen en gitaar spelen.
Hier een clipje van "Als De Dag Van Toen". Ik hou van dit nummer als in het jaar van toen (1997), echt waar. Da's echt genieten, een beetje troost.
zondag 11 mei 2008
Afspraak in 2025, hipsters
Even de radio luider zetten. Ze spelen dit nummer wel heel regelmatig. Het is nochtans zowat zeventien jaar oud. Maar zo goed. Raadt U het al?
"Weet je," zeg ik tegen P. (ik zeg trouwens niet echt 'je' hoor), "ik zou het grappig vinden mocht iemand ons hier op ons terras komen vragen wat wij van dit nummer vinden. Wij jonge hipsters, connaisseurs, Pukkelpoppers, thuis in meerdere genres. Of wij deze muziek nog naar waarde weten te schatten, of, of wij, meer waarschijnlijk, zweren bij hedendaagse debutanten genre Vampire Weekend, Yeasayer, of straffer nog, Boys Noize, Justice, etc."
Ja, dat bedenk ik me daar, en wat je aan muzikaals met vier à vijf minuten kan uitrichten. Ik vraag me af hoe iemand van twintig, zeventien jaar geleden geacht werd te reageren op deze muziek, wat hij voelde en of hij ze op zijn beurt naar waarde wist te schatten of ze integendeel verguisde, de vergelijking makend met iets van twintig jaar dáárvoor. 'De geschiedenis' heeft natuurlijk bewezen dat dit nummer aan de borst werd gedrukt en zonder te willen zagen vraag ik me dan maar af of Vampire Weekend over zeventien jaar ook ergens hoog in de steeds-minder-tijdloze Tijdloze staat.
"Alive" van Pearl Jam duurt 5'40" ofte 340 sec, dus toegegeven, de heren kregen hun tijd. Maar wie kan de overbodige seconde in hun paradepaardje vinden? En wie zit er bij Vampire Weekend niet op zijn klok te kijken, ervaart er bij Justice geen gevoel van oppervlakkigheid, willekeur?
Omdat ik echt als de dood ben voor prekerigheid, enkel nog dit (wat ook iedereen al weet): een beginnende band krijgt nu geen zeventien jaar de tijd meer om te rijpen. Daarom zoekt die beginnende band meteen naar een hippe smoel om daar dan, als puntje bij paaltje komt, toch weer gedesillusioneerd op terecht te komen, na een maand of zes.
Misschien is dat jammer. Hoogstwaarschijnlijk zelfs. Maar het is conform de vluchtigheid waarmee er geleefd wordt en die maakt een noodzakelijk rijpingsproces onmogelijk.
Maar "Alive" is ook gewoon geweldig goed.
De video hieronder is niet die van mijn voorkeur. Ik had liever een sprekende live-versie uit hun beginjaren, maar kon die zo direct niet vinden. De manier waarop het publiek hier reageert spreekt echter ook boekdelen.
"Weet je," zeg ik tegen P. (ik zeg trouwens niet echt 'je' hoor), "ik zou het grappig vinden mocht iemand ons hier op ons terras komen vragen wat wij van dit nummer vinden. Wij jonge hipsters, connaisseurs, Pukkelpoppers, thuis in meerdere genres. Of wij deze muziek nog naar waarde weten te schatten, of, of wij, meer waarschijnlijk, zweren bij hedendaagse debutanten genre Vampire Weekend, Yeasayer, of straffer nog, Boys Noize, Justice, etc."
Ja, dat bedenk ik me daar, en wat je aan muzikaals met vier à vijf minuten kan uitrichten. Ik vraag me af hoe iemand van twintig, zeventien jaar geleden geacht werd te reageren op deze muziek, wat hij voelde en of hij ze op zijn beurt naar waarde wist te schatten of ze integendeel verguisde, de vergelijking makend met iets van twintig jaar dáárvoor. 'De geschiedenis' heeft natuurlijk bewezen dat dit nummer aan de borst werd gedrukt en zonder te willen zagen vraag ik me dan maar af of Vampire Weekend over zeventien jaar ook ergens hoog in de steeds-minder-tijdloze Tijdloze staat.
"Alive" van Pearl Jam duurt 5'40" ofte 340 sec, dus toegegeven, de heren kregen hun tijd. Maar wie kan de overbodige seconde in hun paradepaardje vinden? En wie zit er bij Vampire Weekend niet op zijn klok te kijken, ervaart er bij Justice geen gevoel van oppervlakkigheid, willekeur?
Omdat ik echt als de dood ben voor prekerigheid, enkel nog dit (wat ook iedereen al weet): een beginnende band krijgt nu geen zeventien jaar de tijd meer om te rijpen. Daarom zoekt die beginnende band meteen naar een hippe smoel om daar dan, als puntje bij paaltje komt, toch weer gedesillusioneerd op terecht te komen, na een maand of zes.
Misschien is dat jammer. Hoogstwaarschijnlijk zelfs. Maar het is conform de vluchtigheid waarmee er geleefd wordt en die maakt een noodzakelijk rijpingsproces onmogelijk.
Maar "Alive" is ook gewoon geweldig goed.
De video hieronder is niet die van mijn voorkeur. Ik had liever een sprekende live-versie uit hun beginjaren, maar kon die zo direct niet vinden. De manier waarop het publiek hier reageert spreekt echter ook boekdelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)