De Standaard, onverantwoord mannelijk?

Hieronder een lijst van (langere) artikels uit De Standaard van zaterdag 15 april, met telkens tussen haakjes de naam en (indien nodig) het geslacht van de journalist erbij.

- Commentaarstuk over minister van Defensie Steven Vandeput (Bart Brinckman)
- Langer artikel over de zaak-Vandeput (Peter De Lobel en Matthias Verbergt)
- artikel over de video-arts op WK Voetbal (Pieter Van Dooren)
- artikel over Gents burgerkabinet (Simon Andries en Bert Staes)
- ‘Camera’s binden strijd aan met vrachtwagens’ (Jef Poppelmonde)
- ‘Na de hartstilstand: een leven zonder koers’ (Yves Delepeleire)
- Interview met oud-politicus (LDD) Boudewijn Bouckaert (Bart Brinckman)
- ‘Koop ik nog een dieselwagen?’ (Ruben Mooijman)
- Blikvanger: Arjen Lubach, Nederlands tv-fenomeen (Dominique Minten, man)
- ‘Belgisch rapport beschreef praktijken van Facebook al in 2015’ (Dominique Deckmyn, man)
- Fotoreportage (Frederik Buyckx)
- Interview met Tom Lanoye en Marianne Thamm (Wouter Woussen)
- artikel over post-natale depressie (Eline Bergmans)
- ‘Cosmetica zitten vol zorgwekkende stoffen’ (Dorien Knockaert)
- ‘Wordt Syrië het nieuwe Sarajevo?’ (Evita Neefs)
- ‘Mini-mei 68 aan Franse universiteiten’ (Bart Beirlant)
- ‘Marokko wil geen pottenkijkers in de Rif’ (Giselle Nath)
- Essay: ‘Voel je vrij om de liefde te doen’ (Marli Huijer, vrouw)
- Wekelijkse satirische rubriek ‘Parbleu’ (Jo Van Damme, man)
- ‘De Chinese ooievaar en zijn kinderen’ (Nicole Vliegen en Ann Van Eechaute)
- ‘Inclusief kan buitengewoon zijn’ (Ellen Vermeulen)
- ‘Laat vele poppy’s bloeien’ (Hendrik Winkelmans)
- column ‘De Verrijzenis’ (Michael Van Peel)
- Maandelijkse rubriek ‘Op de kop’ (Tom Naegels)

Enkele feiten op een rij:
- Deze lijst telt 24 stukken.
- 17 stukken zijn geschreven door een man of twee mannen, zeven door een vrouw of twee vrouwen.
- De eerste twaalf langere artikels in deze krant zijn geschreven door mannen; pas op pagina 24 van deze 40 pagina’s tellende krant staat er een door een vrouw geschreven stuk.
- De katernen Buitenland en Opinie & Analyse zijn samen goed voor tien stukken. Vijf daarvan zijn geschreven door vrouwen, vijf door mannen; drie buitenland-artikels door vrouwen (waaronder vaste correspondentes Giselle Nath en Evita Neefs), drie door mannen
- In deze krant schrijven vrouwen over post-natale depressie, cosmetica, oorlog in Syrië, conflict in Marokko, relaties, kinderen en onderwijs
- 19 stukken in deze krant zijn geschreven door vaste journalisten van De Standaard en van deze 19 stukken zijn er 15 geschreven door mannen
- Overigens heeft geen van deze 19 vaste journalisten een migratie-achtergrond

Ik weet niet wat jij ervan denkt, maar ik vind dit zeer opvallende, zelfs onthutsende, cijfers. 70% van de langere artikels in deze krant zijn geschreven door mannen (de kortjes heb ik niet meegeteld, maar ook daarvan zijn er meer door mannen geschreven dan door vrouwen) en wat betreft de vaste journalisten van De Standaard gaat het zelfs om 80% mannen tegenover 20% vrouwen. Als we buitenlandcorrespondentes Giselle Nath en Evita Neefs buiten beschouwing laten, blijven er met Eva Bergmans en Dorien Knockaert in deze krant zelfs maar twee (2) journalistes van De Standaard over. Dorien Knockaert schrijft in deze krant over de gevaren van zonnecrème, doorgaans schrijft zij echter over voeding in al haar vormen. In het lifestyle-magazine van De Standaard schrijft ze regelmatig over de maaltijden die ze thuis klaarmaakt.

Ik vraag me af of deze cijfers problematisch zijn. De balans van 17-7 voor het totaal en die van 15-4 voor wat het alleen de vaste journalisten betreft. Persoonlijk vind ik dit een aangename krant om te lezen (al lees ik ze slechts diagonaal), maar vind ik dit een aangename krant omdat ik net zo ben als de meeste mensen die eraan hebben meegewerkt - mannelijk en blank?
Is dit een krant op maat van blanke mannen?
Hoe leest een vrouw deze krant?
Hoe leest een allochtoon deze krant?

'Het lezen zoals het is'-vragenlijst

Humo vroeg mij om de vragen voor de rubriek ‘Het Lezen Zoals Het Is’ te beantwoorden. Dat heb ik gedaan.

In welk boek bent u tegenwoordig bezig?
”’Atonement’ van Ian McEwan.”

Waar leest u het liefst?
"In de zon.”

Met welke auteur zou u een avondje uit willen?
”Serge Simonart.”

Met welk romanpersonage ziet u een onenightstand wel zitten?
”Meredith Rand uit ‘De bleke koning’ van David Foster Wallace.”

Wat is uw favoriete gedicht en waarom?
“Behalve enkele van mijn eigen gedichten schiet me niks te binnen. Ik zal morgen een gedicht op Facebook plaatsen dat ik schreef in 2008 en dat ik nog weleens herlees.
Voor de rest apprecieer ik het werk van Leonard Nolens, Andy Fierens en de veelzijdige underground-poëet Geert Simonis.”

Welk boek hebt u het vaakst cadeau gedaan?
“Ik kan me niet herinneren dat ik een bepaald boek meer dan één keer cadeau heb gedaan. Het mooiste boek dat ik iemand cadeau heb gedaan, vind ik ‘In mijn ogen’ van Bastien Vivès.”

Wat is volgens u het ideale vakantieboek?
“Het volledige oeuvre van Houellebecq er doorjagen tijdens de vakantie, zodat u op uw werk weer kan meespreken over de stand van zaken in de wereld.”

Hebt u een favoriete thriller?
“Is ‘Misdaad en straf’ van Dostojevski een thriller? Indien ja: dat boek.”

Welk non-fictieboek zou iedereen gelezen moeten hebben?
“Ik denk aan ‘The Clash of Civilizations’ van Samuel Huntington. Moet ik alleszins dringend herlezen.”

Welk kunst- of kijkboek kampeert er op uw koffietafel?
“‘Lastnightsparty’ van Merlin Bronques.”

Wat is het laatste boek dat u tranen van ontroering heeft bezorgd?
“‘De zang van de walvissen’ van Edmond Baudoin vond ik ontroerend, maar ik heb er nu ook weer geen tranen om gelaten.”

Wat is het laatste boek dat u tranen van het lachen bezorgd heeft?
“‘Superleuk maar voortaan zonder mij’ van David Foster Wallace. Ook hier geen tranen.”

Welk boek zou u meteen (her)lezen als u een week leestijd cadeau krijgt?
“Ik sta te popelen om ‘Platform’ van Houellebecq te herlezen.”

Van welk boek vindt u de film beter?
“‘We Need To Talk About Kevin’. De film is véél beter.”

Welk boek of oeuvre vindt u zwaar overschat?
“Mogelijk komt Dimitri Verhulst meer in de media dan hij op basis van de kwaliteit van zijn boeken verdient.”

Welk boek of oeuvre vindt u zwaar onderschat?
“Het oeuvre van Michel Houellebecq + het werk van Gummbah. Maar voor beide geldt: ‘het moet uw ding zijn’.”

Wie verdient volgens u de volgende Nobelprijs Literatuur?
“Michel Houellebecq.”

Welk romaneinde had u liever anders gehad?
“‘De witte’ van Ernest Claes. Ik was totaal onthutst over de belachelijkheid van het einde van dat overigens voor de rest heel leuke boek.”

dS Weekblad-vragenlijst

dS Weekblad vroeg mij om hun ‘Hit & Run’-vragen te beantwoorden. Dat heb ik gedaan.

- Wat is uw vroegste herinnering?
“Verschillende momenten van onbehagen in de kleuterklas. Merken dat ik niet op mijn gemak ben met mijn klasgenoten, die onbekommerder - een woord dat ik toen nog niet kende - lijken dan ik.”

- Wanneer bent u het gelukkigst?
“Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als in het afgelopen jaar. Als ik op een rustige manier kan samenwerken met fijne mensen en ik er niet aan hoef te twijfelen dat mijn werk erg wordt geapprecieerd.”

- Wat is uw grootste angst?
“Dat enkele grote problemen in de wereld helemaal uit de hand gaan lopen en ik niet kan blijven wonen waar ik nu woon.”

- Wat is uw meest onhebbelijke karaktertrek?
“Onverdraagzaamheid.”

- Welke eigenschap stoort u het meest bij anderen?
“Mensen lijken steeds minder aandacht te hebben voor wat er letterlijk rondom hen gebeurt. Mensen die niet de moeite opbrengen om stil te staan bij de betekenis van het woord samenleving om nog te zwijgen van het woord normvervaging.”

- Wat was uw meest beschamende moment?
“Toen iemand op het verjaardagsfeestje van een vriend mijn cadeau wilde uitpakken voor een middelgrote groep waarvan ik niet veel mensen kende en ik halsoverkop op de loop ging omdat ik niet wilde dat die andere mensen mijn cadeau zouden zien. Ik vond dat zij er geen zaken mee hadden wat ik mijn vriend cadeau deed. Een traumatische avond.”

- Wat is uw dierbaarste bezit?
“Twee foto’s van mijn broer en mij uit 1992. Wij waren toen drie en vijf jaar en nog niet in strijd met ons leven en de wereld.”

- Wat maakt u ongelukkig?
“Te veel om op te noemen. Alles begint bij mijn eigen beperkingen die ik moeilijk kan accepteren en die een stroom van algemene frustratie en verdriet in gang zetten.”

- Over welk deel van uw uiterlijk bent u het minst tevreden?
“Dat mijn verveeld-ironische gezichtsuitdrukking ongeveer mijn standaard gezichtsuitdrukking geworden is. ‘Psychisch leed’ heeft zich veruitwendigd en ik heb niks gedaan om dat te beletten.”

- Als u iets dat uitgestorven is, zou kunnen terugbrengen, wat kiest u dan?
“De logica van een scheiding tussen informatie enerzijds en entertainment anderzijds.”

- Wat is uw favoriete boek?
“’Elementaire deeltjes’ van Michel Houellebecq.”

- Wie of wat is de liefde van uw leven?
“Ik heb het geluk dat ik al mijn hele leven erg veel van mezelf houd.”

- Wat was de beste kus van uw leven?
“Willekeurige kussen met B..”

- Wat is uw foutste guilty pleasure?
“Als ik de gedachte dat sommige mensen echt veel stommer zijn dan ik niet wil loslaten.”

- Wat bent u verschuldigd aan uw ouders?
“Dat ik mijn best doe om er iets van te maken.”

- Hebt u ooit “ik hou van u” gezegd zonder het te menen?
“Ja.”

- Wie mag er aanschuiven aan uw droomdiner?
“Mijn vriendin B.”

- Welke stopwoordjes en -zinnetjes gebruikt u te veel?
“Geen idee, en daarmee bedoel ik effectief: ‘geen idee’. In dezelfde categorie: ‘weet ik veel’. Verschillende woorden en zinnen die wanhoop en verbijstering uitdrukken.”

- Wat is de ergste job die u ooit hebt gedaan?
“Customer care agent. Niet te verwarren met call agent. Call agent is veel minder erg. Merk op: in customer zit het woord ‘stom’. Voor de rest geloof ik in toeval.”

- Als u terug in de tijd kon reizen, waar zou u heen gaan?
“Misschien zou ik uiteindelijk verkiezen om niet terug in de tijd te reizen.”

- Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren.
“Meer zon.”

- Wat beschouwt u als uw grootste prestatie?
“Mezelf verbieden om me al te zeer in een slachtofferrol te wentelen.”

- Wat is de belangrijkste les die het leven u heeft geleerd?
“Dat er niks zo dom is als je in een slachtofferrol wentelen. Puur tijdverlies.”

- Waar zou u nu het liefst willen zijn?
“In Londen, bij B..”

- Wie moet u spelen in de film van uw leven?
“Kyle MacLachlan.”

- Wat is uw favoriete geur?
“Gebraden kip.”

- Als wie of wat zou u graag op een verkleedfeestje opduiken?”
“Als Mieke Vanhecke.”

- De liefde, hoe voelt dat?
“Onwerkelijk.”

- Hoe komt u tot rust?
“Door mij terug te trekken in mijn comfortzone.”

- Wanneer hebt u voor het laatste gehuild?
“Toen een van mijn dierbaren er psychisch zeer slecht aan toe was.”

- Wat is het dichtste dat u ooit bij de dood bent geweest?
“Toen ik aan mijn hersenen werd geopereerd. En elke keer dat ik me te voet of met de fiets in druk verkeer begeef, besef ik dat er slechts één onoplettende chauffeur voor nodig is om een einde aan mijn leven te maken. En dan denk ik ook nog dat de chauffeur in kwestie zal proberen om vluchtmisdrijf te plegen.”

- Welke song mogen ze spelen op uw begrafenis?
“’Times Like These’ van Foo Fighters.”

- Hoe wilt u herinnerd worden?
“Als iemand die bijna altijd probeerde om zijn best te doen.”

Dit jaar betalen voor nieuwswebsites?

Via de blog van mijn nonkel kom ik terecht bij een 'interessant' artikel op de website van De Morgen en daar klik ik op een link naar een nog interessanter artikel op de site van Knack.
Het artikel dat ik daar wil lezen is - balen! - een 'plus-artikel'. Betalend dus.

Ik twijfel. Ik kijk naar de verschillende abonnementenformules. Mijn gratis proefabonnement heb ik helaas al opgebruikt. 43 euro per trimester voor alleen digitaal. Een trimester, is dat drie of vier maanden? Drie maanden dus. 43 euro voor drie maanden, dat is 14 per maand of 0,50 per dag. Klinkt redelijk.
Ik klik deze formule aan, waarna blijkt dat het hier niet gaat om een abonnement voor een enkel trimester, maar wel over vier trimesters, oftewel een jaar. 43x4 = 172 euro. Dus ik zou mij meteen een jaar aan Knack-digitaal verbinden, voor 172 euro? Opnieuw: dat is slechts 50 cent per dag. Maar toch.
En dan moet ik het na een jaar ook weer zelf stopzetten of anders loopt het gewoon door? Waarschijnlijk.
Hoeveel zulke plus-artikels' zal ik trouwens lezen in zo'n jaar? En wat zal ik er van onthouden? Moet ik dit jaar niet eens stoppen met het altijd maar weer lezen van die eeuwige opiniestukken (die hoe langer hoe meer betalend worden)? Ach, ze zijn zo verleidelijk, de titels zijn vaak zo goed gekozen.

En kijk! Bij deze 43x4-formule krijg ik als welkomstgeschenk een Android smartphone. Tweede verrassing, want op een welkomstgeschenk had ik al helemaal niet gerekend. Zo dicht bij het bezit van een smartphone ben ik nog nooit geweest. Heel even lijkt het alsof zich in een zeer nabije toekomst in mijn leven een paradigmashift zal voltrekken. Er worden zeven 'features' van het toestel opgesomd waaruit moet blijken hoe geweldig het wel is. Ik stel me meteen de vraag voor hoeveel geld ik het ding zou kunnen verpatsen. Zou ik er mijn 172 euro weer kunnen uithalen? Maar wie zal de gelukkige zijn die het toestel van mij wil overkopen?

Teveel gedoe. Ik besluit, nog meer vanwege de smartphone dan vanwege de 43x4, niet in te tekenen op dit abonnement en Knacks plus-artikels (voorlopig?) aan mij voorbij te laten gaan. Het is immers niet alleen Knack dat mij een abonnement wil verkopen, ook De Standaard, De Morgen, De Correspondent, e.a. willen mij een verbintenis doen tekenen voor - wel zo gemakkelijk - twaalf maanden, en telkens zal blijken dat ik er per dag maar ongeveer 50 cent voor zal betalen, maar telkens ook zal ik me afvragen waar ik het in feite voor doe. Voor lappen tekst die ik toch niet wil lezen of gelezen krijg? En als ik er na drie maanden genoeg van heb? Nee, dan kan ik er natuurlijk niet uitstappen. De Verbintenis hé.
(Voor ik het weet zit ik op die manier ook met vier smartphones die ik niet wil. En waar moet ik daar dan mee naartoe? Ga ik er op den duur van lieverlee dan zelf een gebruiken en word ik de smartphone-junk die ik nu veracht?)

Wat 2016 dus ook zal zijn: een jaar waarin ik mijn positie moet bepalen tegenover 'plus-artikels' en andere betalende zaken op internet enerzijds, en een jaar waarin ik mij de vraag moet stellen wat ik in feite nog aan opinies wil lezen in deze 'overgeopinieerde' tijd anderzijds. Misschien moet ik gewoon proberen af te kicken van meningen. Wellicht is dat de enige juiste oplossing.

En laat dat nu ironisch genoeg de geest van de titel zijn die boven het artikel staat waarvoor ik bijna ingetekend had bij Knack voor 43x4 euro:
"Denkers hebben plaats moeten ruimen voor opiniemakers en de flauwekul overheerst overal".
Geef toe: hoe graag wil je zoiets aanklikken? Met name de 'flauwekul heerst overal' doet mij watertanden. En de man, een cultuurfilosoof, die in dit stuk aan het woord komt verwijt Europese jongeren "georganiseerde domheid". Fantastisch toch?
Maar ik laat het aan mij voorbij gaan want overmorgen ben ik toch alweer vergeten dat ik dit zo graag wilde lezen. En dan is er misschien alweer een andere wijze man of vrouw die een catchy uitspraak mijn richting uitgooit.
Ik kan alleen hopen dat ze hard genoeg gooien zodat de uitspraak over de betaalmuur vliegt.

Newsmonkey: het verdict

Wie af en toe een tekstje van mij leest, zal zich heel misschien al hebben afgevraagd wanneer ik Newsmonkey ga neersabelen. Het is zover.

Ik heb er tot nu mee gewacht omdat het onkies is om een nieuwigheid waar je misschien nog wat aan moet wennen al bij een eerste indruk te be- of veroordelen. De zogenaamde ‘kinderziektes’ willen zich dan namelijk nog weleens manifestere...n, iets waar ook op werd gewezen toen de roemrijke Fyra een tijdje geleden niet best uit de startblokken schoot. Newsmonkey lijkt op het eerste zicht niet aan enige kinderziektes te lijden, maar de Fyra onder de nieuwssites is het intussen wel gebleken.

En dat niet vanwege de snelheid of traagheid van het nieuws maar wel omwille van het feit dat Newsmonkey mij niet brengt naar waar ik als lezer wil zijn: bij het nieuws van de dag. Want nieuws is toch datgene dat News-monkey ons in essentie wil bieden? En strikt genomen doet het dat wel want 17 dingen die we van stokstaartjes kunnen leren om onze relatie te redden, dat is daadwerkelijk ‘iets nieuws’, een nieuwigheid. Maar is dat het soort nieuws waarvoor in Vlaandrenland nog een gat in de markt was, dat nodig moest worden opgevuld? Ik dacht het niet, nee. (Indien u er anders over denkt, reageert!)

Newsmonkey is een afkijksel van het Amerikaanse Buzzfeed. Wie ‘Stop de persen’ heeft gezien, de Panoramareportage van Wouter Verschelden, kon al vermoeden dat de oud-De Morgenhoofdredacteur die kant op zou gaan met zijn ‘project’. Leuk, catchy, hip, oppervlakkig, de makkelijke hap voor een (zich) jong (voelend) publiek. Dat het zo, euh, banaal zou worden ontkende hij uiteraard in alle toonaarden toen hij in ‘Reyers laat’ en ‘Joos’ over zijn ‘investering’ mocht komen snoeven. Sterker: Verschelden kon ongestoord mega-arrogant zijn - niemand die daar iets van zei - toen hij zei dat de ‘klassieke media’ volledig achterhaald zijn. De visionair ging met zijn nieuwssite wel even het nieuws van de 21ste eeuw maken, zo wist hij te vertellen. Interactief en transparant, met de lezer die in dialoog zou gaan met de journalist, enzomeer. Het had bijna iets van het N-VA-discours, met gekwek over het immobilisme van de ‘traditionele media’, de angst om te veranderen en journalisten die niet in relatie staan met hun lezers. Bijzonder arrogant en zelfgenoegzaam was dat, want ondertussen had zijn Newsmonkey nog geen enkel artikel gepubliceerd.

Nu zijn we intussen bijna twee maanden na zijn tv-optredens en ook ruim twee weken na de lancering van de site, en mag duidelijk zijn dat Newsmonkey inderdaad niet erg op een ‘traditionele’ nieuwssite gelijkt. Naast de zogenaamde 'eigen content' biedt Newsmonkey wat concreet nieuws betreft immers een simpele telex - ik kon mijn ogen niet geloven - met een overzicht van wat er op andere nieuwssites verschijnt. Een enorm zwaktebod, quoi.

Newsmonkey - de nieuwswebsite van de 21ste eeuw - is ongegeneerd de exponent van de ‘ook-dat-nogisering’ van de media. Als de site iets over Barack Obama schrijft dan gaat het niet over een van diens inhoudelijke beslissingen, maar wel over zijn ongezonde eetgewoontes (mét foto's!). De site sluit veel meer aan bij een site als clint.be dan bij bijvoorbeeld deredactie.be, maar waar clint.be niet de pretentie heeft om meer te zijn dan een amusant online fotoalbum van halfnaakte vrouwen, aangevuld met nog wat infotainment, denkt Newsmonkey wel dat het een belangrijke rol te spelen heeft voor een groot publiek. De oprichters zouden binnen afzienbare tijd graag 300.000 (!) unieke bezoekers per dag willen verwelkomen, maar dat cijfer is absoluut onhaalbaar, op welke termijn dan ook. Daarvoor heeft de site (voorlopig) veel te weinig te bieden en is hij veel te vrijblijvend. Er is niet eens sprake van enige relevantie binnen een bepaald segment van de actualiteit. Newsmonkey is kortom een lege doos.

Deze nieuwe mediaspeler brengt nog het meest van al het overmoedige Woestijnvis in herinnering, dat met de zender Vier dacht dat het wel even een groot stuk van het ‘VRT-publiek’ zou kunnen wegkapen, iets dat tot nu toe absoluut niet is gebeurd en wat ook nooit meer zal gebeuren. Integendeel: Vier is een sof, haalt even goede/slechte kijkcijfers als VT4 destijds en spartelt nu als een vis op het droge. Hun arrogante attitude breekt hen al van in het begin zuur op.

Met Newsmonkey zal wellicht precies hetzelfde gebeuren. Binnen een jaar kraait geen haan nog naar die site (mocht dat nu al wel het geval zijn, en ik heb niet die indruk) en ze zullen hun OMG, WTF en FAIL-kreten - drie rubrieken op hun site - nog veel kunnen gebruiken als hun aap binnen een jaar geen bananen meer eet.

FAIL!

Over Peter Casteels (een naam om te onthouden)

Sinds oktober probeer ik opnieuw zo goed als elke dag een tekst te schrijven voor deze blog. De onderwerpen voor mijn teksten variëren van politiek, over muziek tot media en flauwekul - die laatsten gaan daarbij geregeld hand in hand. Soms heb ik weinig inspiratie en moet ik lang nadenken over een goeie insteek of een onderwerp waar genoeg vlees aan zit, soms echter is het meteen heel duidelijk waarover ik wil schrijven. Vandaag, bijvoorbeeld, weet ik, pas uit mijn bed, al dat ik wil schrijven over Peter Casteels. Want Peter Casteels, jongens en meisjes, dat is me d'r eentje.

Eentje om enerzijds een beetje jaloers op te zijn, want Peter is erin gelukt om columnist bij Apache te zijn en schreef zelfs stukken voor het respectabele Mediakritiek, een site waarop ook (vooralsnog) grotere namen hun mening over de vierde macht kwijtkunnen.
Op zich niet zo speciaal is dat en waarom dan 'jaloers' op Peter Casteels en niet op andere watch dogs met een groot forum? Omdat Peter pas 22 jaar is, wat je hem op basis van zijn teksten niet zou aangeven. En waarom dan weer niet jaloers? Omdat ik nooit eerder zulke zure epistels heb gelezen van een jongen van zijn leeftijd. Op basis van zijn stukken lijkt hij een rot van veertig of vijftig en toe aan een hartstilstand door opgestapeld mopperen. (Wel moet ik hier eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik er zelf bij momenten ook wat van kan, van mediabashen en mopperen.)

Ook maandag weer, 'godallemachtig'. Hoe Peter ook maandag weer tekeerging op Apache, ik werd er zelf lastig van (net als enkele weken geleden toen ik schreef dat ik Apache stilaan beu raak). Een jongen, zo jong en al zo zuur. Ik kan er zelf een puntje aan zuigen. Of niet.

Over 'Ter zake' had hij het, naar aanleiding van het debat tussen Marc Reynebeau en econoom Ivan Van de Cloot van de alomtegenwoordige (en onafhankelijke?) denktank Itinera. Een interessant onderwerp voor een opinie van buitenaf, inderdaad, want dit gesprek tussen de kritische journalist en de zich zichtbaar ongemakkelijk voelende econoom bood effectief stof tot nadenken. Maar Casteels' opiniestuk en vooral de zuurtegraad van 's jongemans inleiding - ik kan er maar niet van over -, zulks heb ik, geloof ik, nog nooit eerder mogen lezen.

Wat hij over 'Ter zake' schreef, een naar mijn mening interessant duidingsprogramma, ik vraag me af hoe hij het verzint. En hij is pedant, getuige deze inleidng waarover ik het al had. "Meestal lijkt Ter zake op een studioversie van Man bijt hond, met dat verschil dat steeds dezelfde dorpsgekken mogen aanschuiven. De lichtgewichten die het programma presenteren – Lieven Verstraete is meer in Braziliaanse muziek geïnteresseerd dan in de economische crisis – helpen het zaakje er niet op vooruit, maar waarschijnlijker is het dat de publieke omroep niet genoeg middelen heeft om een actualiteitenrubriek met een professionele redactie te produceren. Soms wordt de aanhoudende kijker echter beloond."

Een studioversie van 'Man bijt hond'?, of zelfs:?? Geen flauw idee wat hij dààrmee bedoelt, zelfs al legt hij het (hoegenaamd) uit. En lichtgewichten? Dat Peter mij eens vertelt wie daar dan wel op die stoel moet zitten. Wat doet het er overigens toe dat Lieven Verstraete naar Braziliaanse muziek luistert? Echt, kan iemand mij vertellen waarom een dergelijk detail in deze context van belang zou kunnen zijn? En dat 'Ter zake' niet over een professionele redactie zou beschikken? Jee, wat vind ik het zelfgenoegzaam om dat zo zonder verdere uitleg te suggereren. En dat dan door een piepkuiken van 22, gewoon yet another student Politieke Wetenschappen, zoals ik op het internet te weten kom. Of doet dat er ook niet toe in déze context? Of is Peter misschien niét yet another student Politieke Wetenschappen en kan hij mij dan uitleggen waaròm niet?

Vragen, vele vragen. En verbazing over zo veel zurigheid. Ik denk dat ik hem daarover eens ga mailen. Misschien zou ik hem eens moeten ontmoeten. Zijn blog heet 'Ik heb altijd gelijk'. Een teken aan de wand?
Overigens vind ik die mannen van Itinera ook niet helemaal zuiver op de graat hoor.

On-demand-gedrag

'De Vlaamse media moeten zichzelf heruitvinden. Anders worden ze straks platgewalst door de Amerikaanse internetreuzen. "Jongeren willen geen jaar meer wachten tot 'True Blood' bij ons wordt uitgezonden," zegt nieuwe-mediagoeroe Jo Caudron.'

(platgewalst worden)

'In een nieuw boek schrijft [Caudron] dat de Vlaamse tv-zenders voor hun voortbestaan moeten vrezen (...) Uitgesteld kijken met de Belgacom- of Telenetdecoder is volgens Caudron een zwaar onderschat gevaar.'

(vrees - gevaar)

"We hebben nu een generatie jonge kijkers die on-demand-gedrag vertonen."

"Zoals [de Vlaamse zenders] nu bezig zijn, is het goed mogelijk dat [het grootste deel van inkomsten] naar het buitenland vloeit, (...). En nog erger Misschien gaat Studio 100 binnen een jaar in Amerika zijn programma's op een server opladen, om het via Apple te verkopen aan Belgen. Dan kijkt mijn dochter naar 'Mega Mindy' via Apple, zonder dat de plaatselijke media-industrie, op Studio 100 zelf na, er iets aan heeft."

(verergering)

"[De Vlaamse mediaspelers] moeten nu de ernst van de situatie inzien. En ik denk dat ze dat ook doen: elk mediahuis beseft dat de dreiging sneller op ons afkomt dan ooit tevoren."

(dreiging)

Bovenstaande citaten heb ik uit een interview met Jo Caudron uit De Standaard van vorig weekend geplukt. Wie Jo Caudron is, hebt u hierboven al kunnen lezen, een 'nieuwe media-goeroe'. Encyclo.nl leert mij dat een goeroe een 'gezaghebbende (spirituele) leider is'. En dat is Jo Caudron voor de Vlaamse media. We zullen de dramatische situatie waarin het Vlaamse televisielandschap zich bevindt dan ook bijzonder ernstig nemen.

Ik lees in dit artikel dat iPads, digitale kanalen en andere decoders de Vlaamse televisiezenders in moeilijke papieren zullen brengen. Dat is problematisch. Jo Caudron trekt aan de alarmbel nu de meubelen nog gered kunnen worden. Maar straks is het onherroepelijk te laat en kunnen de Vlaamse zenders hun kosten niet langer terugverdienen. Caudron geeft het niet graag toe, maar hij ziet de situatie somber in.

Want de Vlaamse media zouden weleens platgewalst kunnen worden. Wat betekent dat concreet? Dat er een hoop ontslagen zullen vallen bij VRT, VMMa en SBS? De Vlaamse media zouden immers geen geld meer kunnen halen uit reclame omdat deze middels digiboxen e.a. kan geskipt worden. Als dat zo is en de Vlaamse mediaconsument is zich daarvan bewust, dan is het toch de Vlaamse mediaconsument zelf die de Vlaamse media platwalst? Terwijl de nieuwe 'tools' in dit artikel de pletwals schijnen te zijn.

Dat brengt mij bij het schitterende begrip 'on-demenad-gedrag'. Jonge kijkers die 'on-demand-gedrag vertonen'. Klinkt alsof meneer Caudron geëxperimenteerd heeft met muizen. De conclusie is schrikbarend. Vrees. Gevaar. Opnieuw: het voortbestaan van de klassieke media wordt bedreigd en de oorzaak daarvoor wordt gelegd bij die nieuwe 'tools' die de hele boel naar een next level tillen.

Alsof dat 'on-demand-gedrag' als een opzichzelfstaand gegeven dan niet problematisch is. Dat de media daar aan tenonder zouden gaan is in feite totaal bijzaak. Het is het inhalige 'ik wil het nu'-gegeven dat veel erger is, maar daar wordt in de sérieux van dit artikel aan voorbij gegaan. Wat kan het mij schelen dat de klassieke tv-kanalen zouden vervangen worden door nieuwe media? Dat zal uiteindelijk toch niet gebeuren. Erger is dat mensen in deze snel-sneller-snelst-sfeer steeds inhaliger worden en steeds minder geduld lijken te hebben, tout court. Als het nu kan moet het nu. Niet straks, maar nu. Ik heb daar niet met betrekking tot de media, maar met betrekking tot de eigen psychologische persoonlijkheidsstructuur triestige dingen over gelezen. Over mensen die geen verlangen meer kennen en doorslaan als ze ergens op moeten wachten. Over mensen die uit hun lood geslagen zijn als ze eens een nee krijgen in plaats van de steeds door hen gewenste en verkregen ja. Over verwende mensen zonder ruggengraat kortom.

En als die mensen van de instant-voldoening dan het Vlaamse televisielandschap aan het wankelen brengen, wat is daar dan zo erg aan? Gevaar en dreiging, oppert Jo Caudron nog, maar ik zie het punt al lang niet meer. Dit artikel geeft een tendens weer, maar legt de vinger niet op de eigenlijke wonde. De kijker wordt gepamperd en het zijn de media die de kijker van nieuwe pampers moet voorzien. Wat een enge commerciële logica.

Laat ze maar doen, denk ik. Ik ben zelf eigenlijk helemaal niet mee met die hele nieuwe revolutie. Laatst beroerde ik voor het eerst een touch screen. Ik ken de iPhone, iPad, MacBook, Smartphone en BlacbBerry van naam maar niet van gebruik. Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. En persoonlijk ben ik zeer beducht voor on-demand-gedrag. Zo wil ik geen 'internet in mijn broekzak'. Het lijkt me immers bijzonder gevaarlijk om me in een sfeer te begeven waarin ik stande pede kan krijgen wat ik wil. De notie van verlangen bestaat dan niet meer en kunnen verlangen is heel belangrijk voor een mens. Daar zouden meer mensen bij moeten stilstaan.

De bergbeklimmer verlangt naar de top. Boven geniet hij van zijn prestatie en van het prachtige uitzicht. Daarna gaat hij weer naar beneden en is hij gelukkig. 'On-demanders' daarentegen blijven op de top zitten - het hoogst bereikbare. Maar die top gaat ook vervelen en de on-demander verlangt naar iets anders. Naar beneden gaan is echter geen optie want omlaag gaan is synoniem voor achteruitgang. En zo baalt de on-demander op de top die al lang niet meer top is.

De opwarming van de aarde is overigens ook een probleem dat om meer aandacht vraagt dan het instortende Vlaamse medialandschap. Want straks geen sneeuw meer op uw top, dan valt de wereld pas echt op uw kop.

De werktitel

"Goed geslapen, Tim?"
"Ja hoor, Tom. Bovendien heeft Peter net gesmst dat De Standaard weer geflaterd heeft. Kunnen we vandaag een lang stuk aan wijden."
"Allright!"

Ik ben Apache een beetje beu, en meer bepaald hun rubriek '(*)nvdr' waarin ze artikels uit de 'gewone' pers ontleden en op foutjes betrappen. Vervolgens legt Apache uit hoe het wél moet, wijsvingertjes in de aanslag.

Ook afgelopen week hadden ze weer een frisse vangst met titels als: 'De Standaard verkoopt grap over Carla Bruni als nieuws', 'Verkrachting op pagina één van de krant' en 'De res publica van 'Terzake''. Goed gedaan, jongens, dat hebben jullie goed opgemerkt.

Ik lees die artikels diagonaal tegenwoordig. Ik kan zelf ook wel raden wat er scheef zit en wat beter kan. Ja, wat te veel op sensatie belust. Nee, niet diepgaand genoeg. Inderdaad niet goed gecheckt. Ja, er moet verkocht worden. Enzovoort.

Let wel: ik vind dat Apache er mag - een jaar geleden zei ik nog: moet - zijn. 'Omdat het nodig is [in een achteruitboerend, gecommercialiseerd medialandschap]' zoals ze dat zelf uitleggen. Maar dat belerende toontje begint mij te storen. De houdbaarheidsdatum daarvan is voorbij. Apache zou zich meer op zijn eigen nieuwsberichtgeving moeten concentreren in plaats van een rubriek op te starten die andere media op de vingers tikt. Want wie zich dat laatste permitteert kan er maar beter voor zorgen dat hij zelf stevig in zijn schoenen staat. Maar niemand die ik hoor zeggen of onze indiaan stevige schoenen draagt. Dragen indianen eigenlijk wel schoenen?

Er is dus nood aan een nieuwe site die de artikels op Apache aan de kaak stelt, zonder zelf nieuws te brengen. Met een tagline - overeenkomstig met die van Apache - als: 'Waarom staat dit stuk vandaag op Apache? [Ali] vertelt het u.' Dat niemand dat idee al ten uitvoer heeft gebracht. Zonde. Samen met een man of tien wil ik er hoogstpersoonlijk mijn schouders onder zetten. We zouden altegader echter dagelijks ongeveer dezelfde conclusie naar voren kunnen schuiven: 'Omdat de mensen achter Apache weliswaar een punt hebben, maar een ietsiepietsie te betweterig zijn en bovendien last hebben van zuurpruimerigheid. Wat meer buitenkomen, jongens! Ga eens smoutebollen eten.'

Iemand interesse om een dergelijke kritische site op poten te zetten? We zouden ons project voorlopig 'De werktitel' kunnen noemen.

Luckas Vander Taelen en ik

Slecht nieuws voor mij en vervelend dat het eigenlijk al lang geen nieuws meer is: ik herken mezelf in een man in wie ik me liever niet zou herkennen. Niet wijlen mijn eeuwig zure opa voor één keer, wel politicus-theatermaker-columnist-docent Luckas Vander Taelen, een, als je het mij vraagt, overtuigd cynicus.

Zelden heb ik Vander Taelen oprecht positief uit de hoek weten komen of ik zou me slecht geïnformeerd moeten hebben, wat waarschijnlijk het geval is. Natuurlijk zijn zijn theaterstukken of monologen niet noodzakelijk negatief, maar een titel als 'Marina (ou comment Herman De Croo m'a sauvé la vie') wijst toch in de richting van de ironie, misschien zelfs het sarcasme of de frustratie.
Ook zijn politieke engagement is niet negatief, maar het komt me zo halfslachtig voor. Als politicus vind ik hem niet overtuigend omdat hij noooit op de voorgrond treedt, ik zal dan ook nooit op hem stemmen.
En in zijn belangrijkste hoedanigheid is er ook de 'Belg' Luckas Vander Taelen, een Brusselaar uit Aalst die over de taalgrenzen heen kijkt, die monologen in het Frans voert en 'Arm Wallonië', het uitstekende boek van Pascal Verbeken, in een driedelige documentaire goot. Toch waart ook in die laatste verwezelijking mijn insziens een impliciet verwijt rond. Niet in de documentaire zelf, maar ergens beyond. Vander Taelen smokkelt in de onderliggende boodschap het verwijt binnen dat 'de Vlamingen' - waar hij voor de gelegenheid als overtuigde Brusselaar zelf geen deel van uitmaakt - behoorlijk kortzichtig zijn om Wallonië zo ostentatief uit hun levens te bannen.

Nochtans, ik ben het over dat laatste volmondig met hem eens, maar tegelijkertijd besef ik dat een positievere geest - ik denk opeens onwillekeurig aan Nic Balthazar, maar zeg daar meteen bij dat hij hier maar een kleine cameo speelt - het anders zou aanpakken. Die zou van zo'n documentaire een verleidelijk portret schilderen, gespeend van enige achterliggende gevoelens van frustratie, al was het maar omdat zo iemand die gevoelens niet naar de buitenwereld communiceert.
Zo iemand - niet langer Nic Balthazar - zou politiek meer verantwoordelijkheid nemen en niet als bekende kop veilig in de tweede linie van zijn partij blijven kamperen. En cynisme op zich, dat weet ik zelf heel goed, is uiteraard een zwaktebod voor mensen die zich niet over hun - ja, over wat eigenlijk? - superioriteitsgevoel(?) heen kunnen zetten. Opnieuw uit eigen ervaring kan ik echter zeggen dat het verdomd moeilijk is om dat cynisme te bestrijden en dat je makkelijk hervalt, zoals een gestopte roker bij wat stress opnieuw in de verleiding van de sigaret komt.

De ware reden voor mijn eigen cynisme en frustratie probeer ik al jaren te achterhalen. Een superioriteitsgevoel in een omgeving van naar mijn gevoel oppervlakkige mensen, stelde mijn moeder het ooit cru, en ik sluit niet uit dat ze gelijk had.

Ik vermoed bij Luckas Vander Taelen iets soortgelijks. Ik heb les van hem gehad - zijn vak heette 'Culturele topics' - wat me op papier zeer verheugde maar waaraan ik in de praktijk een wat zure nasmaak overhield. Het leek erop dat Vander Taelen al snel de goesting verloor om er iets van te maken, van die lessen. Hij wilde ons iets bijbrengen over de grote regisseurs uit de filmgeschiedenis en vroeg ons een filmklassieker uit te kiezen en die daarna middels een groepspresentatie aan de rest van de klas voor te stellen. Toen hij bij enkele leerlingen evenwel enige verveling ontwaardde over dit, nochtans nobele, idee, leek de moedeloosheid reeds over hem neergedaald te zijn en gaf hij, kennelijk in zichzelf verzuchtend dat 'de jeugd' geen boodschap meer heeft aan gevierde regissuers à la Jean-Luc Godard, toe aan de vraag van enkele studenten om een populaire hedendaagse film te mogen bespreken. De weken daarna werden bijgevolg gevuld met presentaties waarbij Vander Taelen zich achteraan in de klas posteerde om als leerkracht amper nog zelf op het toneel te verschijnen, wat mijn gevoel bevestigde dat hij in heel wat dingen die hij doet één stap vooruit zet in de al dan niet oprechte hoop enkele volgelingen mee te krijgen, waarna hij zijn aanhang overschouwt en concludeert dat zijn peloton een wat hem betreft te klein aantal eenheden telt.

En dáárom vind ik het dus vervelend om telkens weer het gevoel te hebben dat ik karakterieel op Luckas Vander Taelen lijk. Cynisme is vijand nummer één en ik heb er een part-time job aan dat gevoel te bestrijden zonder ooit écht het gevoel te hebben dat ik vooruitgang boek. Als ik dan vaststel dat ik bijna alle, bijna zonder uitzondering negatief van toon zijnde, krantenartikels die Vander Taelen op Facebook post gretig lees, besef ik dat er nog veel werk aan de winkel is. Vooor mezelf weliswaar.

Desalniettemin waardeer ik Luckas Vander Taelen omwille van de mens die hij is. Je kan bezwaarlijk zeggen dat hij volstrekt oninteressant is, anders zouden dit soort teksten niet over hem geschreven kunnen worden, toch?

Muziektip ten slotte: 'Telepatia Telepatia' van Lavvi Ebbel, Vander Taelens new wave-gezelschap uit de jaren tachtig. Draagt volgens mij ook al zo'n omfloerste boodschap in zich.

Ik zit op kwinkenslag

Niet langer bijzonder verrassend, maar desalniettemin onverwacht hoe de broers Deborsu in Humo meedelen dat 'de Walen' het mogelijke einde van België hoe langer hoe meer als een plausibele oplossing aanvaarden. Interessanter nog is echter wat er níét gezegd wordt maar wat je tussen de lijnen kan lezen: Wallonië heeft zich na veel vijven en zessen neergelegd bij het schijnbaar statische centrum-rechtse klimaat in Vlaanderen.

Confronterend voor mij als overtuigde maar misschien wat onwetende Belg is het laconieke fatalisme van de broers, mogelijk zelfs cynisme maar dan met een kwinkslag. 'Alia iacta est, de teerling is geworpen. Wallonië anvaardt wat is en blijft niet talmen. Als Vlaanderen zijn eigen koers wil varen, dat het zijn gang gaat. Wallonië hoeft niet bang te zijn. Het zelfvertrouwen is opgekrikt, de Franstaligen kunnen het óók zelf als Vlaanderen dan toch om het einde van België blijft smeken.' Grootspraak of hun oprechte overtuiging? Laurette mag het weten.

'Maar als het aan 'ons' ligt hoeft het niet, dat Bye Bye Belgium-scenario.' Dat lees ik ook tussen de lijnen. Los van het feit dat een grote meerderheid in Wallonië België als land nog steeds ziet zitten, lijken 'de Walen' met betrekking tot deze zaak maar ook meer in het algemeen minder opgenaaid en rigide. De Deborsu's gebruiken andere woorden, maar hun boodschap is duidelijk. 'Had 'de Vlaming' maar een wat groter relativeringsvermogen, was hij maar wat minder serieus. Kon hij maar eens lachen met zo'n kwinkslag nu en dan.'

En dan krijgt de Vlaamse Humolezer - die natuurlijk niet noodzakelijk Vlaamsgezind hoeft te zijn - nog enkele slinkse waarschuwingen mee. Het Marschallplan werkt. Internationale bedrijven investeren in Wallonië, meer dan in Vlaanderen. Wallonië kruipt wel degelijk uit dat diepe dal en het is helemaal niet gezegd dat Vlaanderen op middellange termijn aan de bovenhand blijft.

Inderdaad, voorlopig zou Wallonië er economisch op achteruit gaan mocht het een onafhankelijke staat worden. Maar de Vlaamse en weinig doordachte idee dat het met een onafhankelijke Vlaamse staat - het blijft steeds de vraag wat er in dat scenario met Brussel gebeurt - allemaal rozegeur en maneschijn wordt is kortzichtig en zelfs gevaarlijk met het oog op de toekomst.

"Een bicky burger, een cervela en een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde graag."

Dit is een tekst die stottert

Ik wilde iets schrijven over de choquerende cover van this week's Time magazine, maar ik doe het maar beter niet. Dat ik erdoor gechoqueerd ben en dat het me al de hele dag achtervolgt, klinkt veel te belachelijk om dieper op in te gaan.

Vaak zegt een beeld zo veel meer dan een hoop woorden. Ook in dit geval.

Verbijstering en blablabla..

Ik zag die foto vanmorgen en heel de namiddag heb ik zitten lezen over de taliban, Al-Qaida, islamitische landen zoals Saoedi-Arabië enz. Ik heb ook alle beelden van de vliegtuigcrashes op 9/11 nog eens herbekeken.

Maar iemand zonder neus en oren..

Er zijn mensen die zo'n foto zien en zeggen dat ze wel weten dat er dergelijke dingen gebeuren in die landen. Ik wist/weet natuurlijk ook wel dat het 'erg' is, maar dat dringt pas goed door als ik het ook echt zie.

Nu stel ik alles in vraag. Hoe kan ik mij nuttig maken in een wereld waarin mannen zichzelf tot ontploffing brengen, waarin kinderen voor de neus van andere kinderen vermoord worden, waarin een meisje van zeventien jaar haar oren en neus..?

Wie heeft ooit zoiets bedacht als religie? Wie komt op het idee van een 'heilige oorlog'? Waar komt de haat vandaan die een mens zo zot maakt om zich in een toren te boren? Hoe kan een mens leven met die haat?

Hoe leeft de mens die lichaamsdelen afsnijdt? Hoe leeft de mens die lichaamsdelen wordt afgesneden?

Wat is immoreel en wat niet, en voor wie en voor wie niet?

Vragen en nachtmerries.

Dit is óók een deel van de wereld die wij kennen. Net als Tomorrowland.

Dit is een tekst die stottert zoals ik zou stotteren als ik erover zou spreken.

Jan Becaus is een inspirerend figuur

Ben ik al fan van Megan Fox op Facebook, zo vroeg ik me af. Niet dus, en dat is bij deze rechtgezet. Ben ik al fan van Jan Becaus op Facebook, zo vroeg ik me vrijwel onmiddellijk daarna af. Niet dus, en dat komt voorlopig niet in orde. Er bestaat wel "Het Engels van Jan Becaus", maar die groep join ik niet, ze is me te komisch en ze wordt kennelijk bevolkt door een wat plat Uitlaatpubliek. Ik neem Jan Becaus serieus.

Als alle BV's nu eens een voorbeeld nemen aan Jan Becaus, zo dacht ik eerder op de dag, sloffend door mijn vaste straatjes. Ik had geen specifieke Bekende Vlaam in gedachten, de gedachte struikelde gewoon uit het niets mijn snelkookpan in. Oké, in mijn onderbewuste zet ik geregeld BV's tegen een muurtje en jaag ik ze een symbolische kogel door het hoofd, en misschien kwam Becaus daaruit naar boven gekringeld als een soort uitzondering die de regel bevestigt.

Ik apprecieer Jan Becaus, en geen klein beetje. Hij spreekt uitstekend Engels, dat ook, maar veel meer dan dat ben ik gesteld op zijn zichtbare onzichtbaarheid. Jan Becaus is een man die haast dagelijks op televisie komt en het toch presteert geen evidente Bekende Vlaming te zijn. Er zijn er niet veel die dat kunnen zeggen. Ik maak me sterk dat er jonge mensen zijn die hem al honderden keren op tv hebben gezien maar nog steeds zijn naam niet kennen.

"Een grijze muis" zou men waarschijnlijk antwoorden, gesteld dat ik op straat willekeurig aan mensen zou vragen om iets over Jan Becaus te zeggen. Mocht men mij om een mysterieuze reden dezelfde vraag stellen, ik zou enthousiast antwoorden: "een verademing!".

Heeft Jan Becaus ooit een Humo-interview gekregen? Ja, naar aanleiding van "Van Vlees En Bloed", maar enkel omdat zijn ouders vroeger een slagerij hadden. Ik denk niet dat ik in dat interview iets meer over Becaus te weten ben gekomen. Dat hij van Gent is wist ik al. Hij is een Jan van Gent, haha.

Zou hij in al die jaren nog meer interviews gegeven hebben, enkel dan over hem als persoon? De 7 hoofdzonden volgens Jan Becaus? Ooit interviewde hij koningin Paola - vermoedelijk de enige keer dat ik hem niet als nieuwslezer aan het werk zag - en het zou zelfs kunnen dat hij haar geholpen heeft met haar autobiografie, maar daar ben ik helemaal niet zeker van en om het even te checken.. Ik schrijf niet voor Apache.

Natuurlijk zijn er wel een aantal evidente redenen voor de onzichtbaarheid van Jan Becaus. Hij is niet jong en aantrekkelijk meer. Hij is ook niet homofiel, zoals Wim De Vilder of bloedgeil zoals Goedele Wachters. Zet Jan Becaus op een Humocover en de Humolezer fronst de wenkbrouwen. Evengoed zal Uitlaat er de week daarna wel vol van staan.

Maar voor dat laatste hoeft Becaus waarschijnlijk niet te vrezen, of verdomme misschien toch wel. Binnenkort - over enkele jaren? - gaat hij op pensioen en dat zal wel niet zomaar voorbijgaan zeker. Dikke kans dat hij dan zijn Humo-interview krijgt en dat Jan's grootste geheimen finaal aan de oppervlakte komen. Het zou zonde zijn.

Ja natuurlijk lukt dat binnen de maand, of neen, dat lukt in geen honderd jaar

Mediapercipiëring is alles. Toen Bart De Wever aan zijn informatie-opdracht - jukkie, die stijve bewoording - begon en Senaatsvoorzitter Armand De Decker verklaarde dat hij een zeer aangenaam gesprek met De Wever had gevoerd, werd dat in de media gepresenteerd als waren alle onderhandelingen reeds in kannen en kruiken. "Dit wordt een succes!" en meer van die misplaatste euforie.

En of de 'gewone man' er intrapte. Toen op deredactie.be in een poll de vraag werd gesteld of het al dan niet los zou lopen tussen De Wever en Di Rupo antwoordde 84% - vierentachtig! - 'ja'. Vierentachtig procent van de deelnemers aan deze poll - mensen die dus deredactie.be bezoeken - dacht plots dat de programma's van De Wever en Di Rupo wel te verenigen zouden zijn, zonder veel gedoe en maanden van stilstand. Ik zeg u dat ik daar figuurlijk van achterover viel. Letterlijk ging het van: "What the fuck???" Ik had op basis van de mediaberichtgeving rond de kwestie wel een vreemde score verwacht toen ik 'nee' antwoordde op desbetreffende vraag, maar 84%, een beetje serieus blijven hé jongens.

Had allemaal met percipiëring van de media te maken. 'Het volk' gaat ervan uit dat journalisten weten waarover ze spreken. Als een krant schrijft dat die eerste gesprekken blijkbaar goed verlopen, koestert 'het volk' geen enkele argwaan. Integendeel: zij roepen "Aha, geen maanden van stilstand!" of "Zie je wel, staatsmannen onder elkaar, die kunnen dat". Met z'n allen geven ze in een poll aan dat dat allemaal op korte termijn wel goed komt.

Maar daar is niks van aan. Inmiddels zijn we een week of twee verder en kopt De Morgen "De Wever nog ver van akkoord". Wat moet 'het volk' daar nu mee? "Met die Walen valt niet te praten!" of "Die Vlaamse fasco's gaan echt geen compromis zoeken". Zestien procent die nog gelooft dat er op korte termijn een akkoord wordt bereikt?

Het lijkt erop dat de media 'het volk' kortstondig gebrainwasht hebben om hen eventjes te doen geloven dat die Belgische misère nu echt wel op z'n einde loopt. Het komt wel goed met die staatshervorming, Walen en Vlamingen doen elk van hun kant wat water bij de wijn, het is niet moeilijker dan dat.

Maar de realiteit is anders. Ali De Croo houdt het been stijf in verband met extra belastingen, de MR blijkt plots wel weer mee te doen maar die laten het FDF niet vallenen bijgevolg ook hun vriendejs in de Rand niet, CD&V is dood en dus leeft die partij weer op en uiteraard staan de programma's van N-VA en PS nog steeds lijnrecht tegenover elkaar.

En daarover berichten de media nu. Ik denk niet dat deredactie.be dezelfde poll nog eens in de groep zal gooien, maar ik heb zo'n vermoeden wat ongeveer het resultaat zou kunnen zijn.

Bonanza

De tijd gaat snel, neem nu dit voorbeeld: de eerste Bonanza, het "nieuwe fijn weekblad van Woestijnvis", verscheen alweer op 22 januari 2001. Dat is een eeuwigheid, dat is van voor 9/11 en dan klinkt álles heel lang geleden. Wie kan zich nog de tijd herinneren voor 9/11? Ik nauwelijks. In januari 2001 vierde ik mijn veertiende verjaardag en zat ik in het tweede middelbaar, het hatelijkste jaar uit mijn hele 'schoolloopbaan', maar meer dan een vage indruk hou ik daar negen jaar later niet meer aan over.

Bonanza dus, een "nieuw fijn weekblad van Woestijnvis". Was Woestijn vis toen al zo'n Onaantastbaar Instituut? Het verbaast me en het verbaast me niet. Woestijnvis is misschien wel nooit een bescheiden clubje underdogs geweest, hoe graag ze dat imago ook cultive(e)r(d)en. Neem Tom Lenaerts, een man met een ego die zich volgens mij laat bijstaan door een 'imagocoach' of iets dergelijks.

"Nieuw fijn weekblad". Wat een stomme bewoording. Dat ostentatieve understatement. Als Woestijnvis iets aanraakt, zich ergens aan zet, verandert het in goud, die sfeer. Een beetje dikkenekkerig. Schrijf dan gewoon "de nieuwe bijbel der weekbladen" of "beter dan Humo". Neen: "fijn". Jukkie.

Natuurlijk begin ik niet zomaar out of the blue over Bonanza, dat als ik het goed heb slechts eenendertig keer verscheen, omdat het niet, zoals verhoopt, het Humo-publiek kon inpikken. Als het ware geen N-VA vs. CD&V-verhaal zoals bij de laatste verkiezingen. Ik begin over Bonanza omdat ik gisteren het eerste nummer van dat blad heb gekocht. U zegt "huh?" en ik dacht precies hetzelfde toen ik het in de spotgoedkope tweedehandswinkel Spit zag liggen. In Spit verkopen ze hemden aan vijf euro (ik koop daar mijn hemden), broeken aan dezelfde prijs, salons, stoelen, speelgoed, maar ook een aantal cd's, magazines en boeken, daar schijnbaar kwansuis neergelegd door een intellectuele passant. Mijn exemplaar van Bonanza kostte me vijftig cent en voor dezelfde prijs kocht ik de eerste Poëziekrant van de jaargang 2009. Het heeft een torenhoog je ne sais quoi-gehalte, maar voor de aanschaf van die Poëziekrant kan ik een extra reden aandragen: mijn nonkel is daarvan de eindredacteur.

Tom Lenaerts en Bart De Pauw - toen nog de beste vrienden - staan naakt op die Bonanza, geflankeerd door Joyce De Troch in maatpak. Joyce De Troch? 2001 is écht wel lang geleden. Ik denk niet dat ik 'm zal lezen die Bonanza, ik ben er zeker van. Ik zal 'm doorbladeren en hier en daar zal ik ergens mijn oog op laten vallen. "Nieuw fijn" ten spijt. We zijn negen jaar verder en ik heb andere nieuwe fijne dingen te doen.

Ik heb genoeg aan mijn 30.000 lezers per dag op deze blog

De nieuwe - ik zeg maar iets - Paul Baeten Gronda worden? Ik denk wel dat ik dat in me heb. Een beetje raar zijn, iets 'artistieks' hebben (een bril hebben, kaal zijn,..), een beetje onnozel doen. Meer is dat toch niet?

De volgende stap is het om ook echt een BV te worden. Zo een die van - ik zeg wederom maar iets - "Lux XL" (ongeveer 100.000 kijkers) naar, bijvoorbeeld, een zitje in "De Pappenheimers" (1.800.000 - and very very proud of it - kijkers) transfereert. Ik denk wel dat ik dat tegen - ik blijf maar wat zeggen - 2012 klaargespeeld kan krijgen. Maar! (er is clichématiggenoeg een maar), ik zie dat niet zitten. En ik zal u uitleggen waarom niet.

Gesteld dat ik de nieuwe Paul Baeten Gronda word, dan ben ik een beetje eigenwijs, een nerd op mijn terrein en ik heb iets te verkopen aan een zeker publiek. Exposure kan ik krijgen via televisie, maar wil ik mijn integriteit behouden dan moet ik opletten waar ik mij mee inlaat en waarmee niet. Honderdduizend - het zijn er nog minder - kijkers om middernacht op Canvas, dat is wel acceptabel, dan kan ik mezelf blijven. Maar voor bijna twee miljoen mainstream nobody's in prime time speel ik een rolletje.

En dát, lieve wannabe-BV's, is het punt waarop de massamedia u bij uw pietje hebben. Zij hebben u op dat moment uw gegeerde exposure gegund in ruil voor uw credibiliteit bij uw natuurlijk publiek. Ze hebben u geïncorporeerd in hun eigen systeem, zo u wil, om u voorts naar eigen wens te kneden tot u de persoon bent die zij willen dat u bent.

Tot daar, want ik begin mijn pointe uit het oog te verliezen, ik vind mijn zinnen sucken en eigenlijk heb ik over dit hele onderwerp al genoeg geëmmerd voor de rest van mijn leven.

Maar, als ik aan dat laatste toch nog iets kan toevoegen (en dat kan ik, want ik ben hier de baas): gesteld dat ik alsnog een BV word dan eindigt mijn leven hoogstwaarschijnlijk in Kurt Cobainstijl en kan het dus alsnog geen kwaad om over dit onderwerp te emmeren. Die man werd maar 27, weet u.)

En nu hou ik echt mijn bek.

Zelfmoord komt zó hard aan

Ik had niks met Yasmine. Niks bijzonders. Alleen vroeg ik me zoals zovelen wel eens af wat er achter dat koele imago schuilging. En nu, nu op het moment van dit schrijven, het wel heel speciale moment van dit schrijven, snuif ik met mijn neus, mijn neus waarlangs het snot naar buiten druppelt, en er staan tranen in mijn ogen, niet één traantje, maar tranen. Ik heb schokkende bewegingen gemaakt van het wenen, ik ween hierom en ik ween nooit en ik kan ook niet zo goed acteren dat ik kan wenen op bevel.

Er biggelt een traan langs mijn linkermondhoek voorbij. Er hangt een druppel snot aan mijn neus te bengelen, klaar om te vallen. Ik heb mezelf gepusht om te wenen, ik heb op You Tube "Yasmine de rode loper" ingetypt en ben dan op een filmpje met foto's van haar gestoten met daaronder een Engelstalige versie van "Con Te Partiro". Bij de eerste klanken van die strijkers kreeg ik meteen een krop in de keel. Bij de foto's van Yasmine en daarna bij de gedachte aan het feit dat ze zich doodgewoon met een touw verhangen heeft in een boom - dat het allemaal zo makkelijk kan gaan, dat ze zo ver heen moet zijn geweest - begon ik ook echt te wenen.

Nu ben ik niet beschaamd om te zeggen dat ik emotioneel ben en gráág emotioneel ben, maar dat ik deze gelegenheid aangrijp om tranen te plengen, vind ik zelf heel bijzonder. Ik kan er maar niet vanover dat iemand die je elke dag op tv ziet lachen plots een onherroepelijke daad stelt met een touw, in een boom en dat er dan op het nieuws "(1972-2009)" achter haar naam komt te staan.

Ik denk dan aan het feit dat iemand van haar leeftijd eigenlijk in 2055 of in 2060 had moeten overlijden.

Yasmine was ongelooflijk gepassioneerd. Als ze verliefd was, was dat intens, als haar relatie voorbij was, was ze daar ziek van, ging ze daar aan ten onder. Of dat lees ik nu toch.

Ik herhaal: ik had niks speciaals met Yasmine. Een lichte fascinatie, nieuwsgierigheid. Het was ook een mooie vrouw, uiterlijk, ik keek graag naar haar. Altijd al had ze ten slotte iets tragisch over zich. Ondergewaardeerd. Máár "De Rode Loper" terwijl ze meer leek te kunnen, terwijl haar soms bijna arrogante ironie verried dat ze iets anders wilde, iets interessanters.

Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Verwonderd. Betraande ogen en een dikke pruillip. Yasmine, oftewel de persoon Hilde Rens, is dood. In sms-taal geschreven boodschappen op YouTube maken me opnieuw aan het huilen.

Briljante breedsmoelkikkers

Voor €2.20 kocht ik dit weekend De Standaard. Dat ik dat wel vaker doe, zou ik willen zeggen, maar het was pas de tweede keer. Dat het me wel bevalt om De Standaard te kopen in het weekend, dat is zeker. Ik ben graag 'mee' met de dingen om me heen en ik heb het gevoel dat De Standaard mij goed informeert.

Over Tom Barman bijvoorbeeld, die zich weliswaar niet excuseert maar toch toegeeft dat hij te veel gedronken had tijdens de uitreiking van de Mia's. Heb ik al gezegd dat ik Tom Barman een Vlaamse held vind, en dat slechts ten dele vanwege de muziek die hij met dEUS (ge)maakt (heeft)? Ik vind al die heisa dan ook vooral de gemakzuchtige represaille van een breed draagvlak aan kneuterige Vlaamse 'eminenten' om een wat uit de pas lopende 'alternativo' terecht te wijzen, als had hij zich nodig naar de richtlijnen van hen, breedsmoelkikkers, moeten gedragen, die voorschrijven dat je altijd en overal rekening moet houden met de aanwezigheid van 1.5 miljoen Vlamingen in hun luie zetel.

Anne De Baetzelier wordt dan weer omroepster bij Lijst Dedecker en dat is de aanleiding voor De Standaard om een kort artikeltje met en over Derk-Jan Eppink te publiceren. Derk-Jan wordt daarin belachelijk gemaakt, zo is het, omdat hij gewezen wordt op vroegere uitspraken over BV's in de politiek die hem nu "zuur opbreken", of die hij nu toch nodig moet bijstellen. Wat hij in dat kort artikeltje op klunzige wijze probeert, maar waarin hij weinig overtuigend overkomt.

Nu moet men weten dat De Standaard en Derk-Jan ooit vriendjes waren, maar dat ze dat nu al sinds een tijdje niet meer zijn. En in datzelfde licht lijkt men het opiniestuk over Didier Reynders te moeten lezen (of naar iets dergelijks wordt in het artikel toch verwezen). Ik geloof De Standaard natuurlijk als ze stelt dat Reynders een cynische, machtsgeile egotripper is, - waarom zou die krant daarover moeten liegen? - maar veeleer dan daardoor gedegouteerd te raken door de man (alsof dát de bedoeling zou zijn) raak ik door hem gefascineerd omdat het me intrigeert dat een man als Reynders schijnbaar én slecht bestuurt én 'briljant' is. Vooral over dat 'briljant' zijn wil ik alles weten en ik wil weten waarom dat adjectief steeds op Reynders' hoofd geplakt wordt.

Misschien iets voor volgend weekend?

We zijn op zoek naar een woord van acht letters dat begint met een b

"Dana Winner heeft een nieuwe cd en ook in de liefde gaat het goed, als we de "boekskes" mogen geloven. Zondag zingt ze een liedje uit "Tussen Nu en Morgen"."

Goed, u hoort de klokken kennelijk al klingelen, maar weet misschien nog niet precies waar de klepel hangt, om eens een oude leerkracht biologie te parafraseren. Dit bericht haalde ik van de website van, rarara, "De Zevende Dag" en het gaat 'm hier niet om Dana Winner, noch om haar liefdesleven (heeft de maagd Maria dan toch een liefdesleven?) of om dat lied dat ze ten berde zal brengen. Nee, het zijn de "boekskes" die hier de aandacht trekken. Die aanhalingstekens hadden ze er trouwens zelf al bijgezet, schamper als ze zijn.

Trouwens, misschien gaat het 'm eigenlijk wel om het bericht in z'n geheel, met alle elementen vandien. Als je dat bericht goed leest, word je namelijk op de ironie ervan gewezen. Dana Winner in "De Zevende Dag", de niets terzakedoende vermelding van haar liefdesleven ("boekskes"!, zal het in de uitzending over haar liefdesleven gaan?), "De Zevende Dag" dat nadrukkelijk het niveau van de "boekskes" wilt overstijgen (iets waarmee ze het, gezien de voortdurende format- en personeelswissels, blijkbaar niet zo makkelijk hebben, vandaar ook nu weer die allusie, volgens mij),..

"De Zevende Dag" is zelf een "boekske" kortom en het is ze daar stilaan gaan dagen ook. Niet over de hele lijn, natúúrlijk, het begin van dat programma is interessant - nu, ja - met politieke debatten enz, maar eens Indra's breiclub begint, wordt er misschien nog niet echt "boekskespraat" verkocht, maar de gesprekken komen dan wel stilaan op "boekskesniveau".

Ten andere, ik ben niet de eerste om het al te schampere gebruik van de term "boekskes" aan te kaarten. Humo's (rv) - een man met wie ik, louter voor de volledigheid, een soort haat-liefdeverhouding heb - deed het me voor in zijn kolommen. Mikpunt was toen Faroek Ozgünes van VTM, die in een soortgelijke context had willen laten verstaan dat een of ander aangaande zijn zender toch wel enig niveau had, of toch meer niveau dan de "boekskes".

Daarom zou ik bij deze tamelijk gratuit, gewoon om er vanaf te zijn en ook omdat ik het grappig vind de stelling willen uitspreken dat het enkel die programma's, zenders, whatever zijn die over de "boekskes" spreken als zijnde de "boekskes", omdat ze zich zelf in stilte een "boekske" weten, maar dat uit alle macht willen ontkennen. Daarom stellen die mensen zich bij zichzelf al eens de vraag "Werk ik eigenlijk zélf niet voor een "boekske?" en als ze dan eerlijk zijn dan weten ze het wel. Dat zet zich in hun hoofden vast en die term "boekskes" rolt er dan kwansuis uit in een presentatietekst of op een klein bericht op de website.

Twee keer opletten dus in 't vervolg, oh respectabele media. Ali houdt het allemaal in de gaten.

Getater van een culturele kolonisator

Gust De Meyer is professor aan de Katholieke Universiteit Leuven, faculteit Sociale Wetenschappen. Voorts ken ik de man van haar nog pluim, maar via een vriend kom ik een en ander te weten. Zo schijnt De Meyer namelijk een zogenaamde "cultuurpopulist" te zijn, iemand die volkscultuur op één lijn plaatst met "elitaire" cultuur. Een slaaf van het establishment is hij, dat hij als de zoveelste met die vooropgewarmde kost komt. En wel hierom.

De Meyer is auteur van een boekje getiteld "Manifest van een cultuurpopulist". Nu, dat is dat, maar wat heeft hij eigenlijk te vertellen? Zelf weet ik het voorlopig niet, maar ik ben vast van plan zijn boekje te lezen. Mijn vriend zegt alvast dat De Meyer het opneemt tegen cultuursnobs die zwelgen in hun elitarisme en neerkijken op de volkscultuur. Zo zo, denk ik dan. En wat zou die man, enige politiekcorrectigheid daargelaten, ertoe kunnen brengen daarom een boek te schrijven? Enkel en alleen om als een grijze muis een tijdsbeeld goed te keuren?

Samen met voornoemde vriend kan ik heftig discussiëren over, om maar eens een actueel voorbeeld te kiezen, de, in mijn ogen, overdreven aandacht voor "Loft" en het gebrek aan aandacht voor een andere pas gereleaste Belgische film als "Vinyan" van Fabrice Du Welz. Ik zeg dan dat het niet juist is van de media om zoveel over "Loft" te geven en zo weinig over andere slash moeilijkere slash minder voordehandliggende films of cultuurproducten. Mijn vriend is evenwel van mening dat de mensen hun weg naar "Vinyan" wel zelf zullen vinden, - daarvoor hebben zij de media niet nodig - en Gust De Meyer schijnt eenzelfde mening te zijn toegedaan. De cultuurjournalist als marionnette van "De Rode Loper" dan maar?

't Is dat ik zijn boekje nog niet gelezen heb, anders zou ik hier ongestoord van leer durven trekken tegen 's mans opvattingen (die blijkbaar, aldus mijn vriend, vaak provocerend bedoeld zijn). Nu kan ik enkel zeggen dat ik persoonlijk niet anders kan dan akkoord gaan met het basale statement dat populaire cultuur naast elitaire cultuur mag staan. Daarnaast vind ik echter wel dat die "pop. cult." (zo doet De Meyer graag postmodern) overbelicht wordt ten nadele van het - daar komen de aanhalingstekens weer - 'moeilijkere' werk. Dat alles heeft (natúúrlijk) enkel en alleen met commerciële belangen te maken en die zijn dan weer louter een kwalijke uitwaseming van het lekke wereldsysteem, der Kapitalismus - een term die doorgaans hand in hand gaat met cynisme.

Ik ben van mening dat een filmpubliek tanden heeft om ermee te kauwen. Tanden die het ook in iets onbekendere slash iets moeilijkere slash iets minder 'toffe' films als bijvoorbeeld "Vinyan" kan zetten. Nu lijken we wel baby's die gemalen pap eten, ons door moeder media met veel zin voor verkoopstechniek verkocht in een niet naderbepaalde loft. Sommigen onder ons (de "elitairen") blijken echter al opgroeiende kinderen, of zelfs volwassenen, te zijn en die eten meer dan pap alleen. Dat hen daarbij een breder smakenpallet wordt aangeboden is niet meer dan normaal, dat is opvoeding. En niet zelden gaat het aanbieden van dat smakenpallet gepaard met enig aandringen.

Nu jij weer, Gust.

Toegegeven, ik zou de dingen wat vaker moeten laten voor wat ze zijn

Op de site van Terzake word ik gevraagd of ik zou kunnen leven met een gekleurde premier, conform dus het mogelijke presidentschap van de gekleurde Obama. Ik moet daar even over kunnen nadenken, beken ik in alle eerlijkheid. 83% van de deelnemers aan deze poll heeft uiteindelijk ja geantwoord, dat is 5 op 6. In de eerste plaats ben ik geneigd dat bijzonder politiek correct te vinden van die mensen, - hoeveel zouden het er eigenlijk zijn? 20, 200 of 2000? dat kom je nooit te weten - pas daarna vraag ik mij af of die jastemmers de idee van zo'n gekleurde premier ook hebben opgevat als reëel denkbaar.

Een zwarte Leterme. Of een allochtone tout court, whatever. Ik denk aan Wouter Van Bellingen, gewezen tv-kwisser, schepen in Sint-Niklaas en, dit vermeld ik niet toevallig, slachtoffer van die trouwrel aldaar. Ik denk ook aan die andere Slimste Mensdeelnemer uit Beringen Selahattin Koçak. Die laatste werd blijkbaar zodanig weinig aan zijn allochtone afkomst herinnerd dat hij er op tv voortdurend grapjes over moest kunnen maken. Integratie.

En ten andere: er is geen enkele politieke partij in België die anno 2008 een allochtoon naar voor zou schuiven om er een potentiële Leterme, Verhofstadt, Dehaene van te maken. Groen! en Ecolo zouden de enige uitzonderingen kunnen vormen, maar die partijen zullen nooit een premier leveren. Elio Di Rupo telt ook niet mee als allochtoon (wel als homo trouwens, ook niet slecht voor aan de top van een partij).

In tegenstelling tot hoe het grootste deel van het Terzakepubliek er blijkbaar over denkt, heb ik neen geantwoord op de vraag of ik zou kunnen leven met een gekleurde premier. Daarmee wil ik zeggen: ikzelf zou het kunnen, maar een hoop minder politiek correcte, niet-Terzakekijkers niet. En wat heb je eraan dat je kan leven met je premier als een hoop mensen rondom je dat niet kunnen? Dat haalt je eigen kwaliteit van leven alleen maar naar beneden. Nee, we zijn er naar mijn mening niet klaar voor.

Een allochtone politicus is voorlopig nog een kwiskandidaat, een brug naar de allochtone gemeenschap, een curiosum of een verplicht nummer. Een premier behoort echter een fiere Vlaming te zijn, een blanke. Zelfs een melkwitte Waal zou wat moeilijk liggen nu. Eerlijk?

En dan nog dit: de vraag van Terzake is eigenlijk irrelevant (ja, ik neem die vraag eventjes ten volle serieus - de gemiddelde Terzakekijker gaat laconieker door het leven). In de Verenigde Staten is 12% van de bevolking zwart, wat ervoor zorgt dat een zwarte president daar helemaal niet zo'n eigenaardigheid hoeft te zijn (al zijn we natuurlijk wel in Amerika). In België stelt zich die kwestie echter geenszins, dus waarom ze überhaupt poneren? Enkel maar om onnadenkende snoevers een moment van welbehagen aan te smeren? Da's goedkoop.