120 bezige bijen

Lief dagboek, er zijn enkele dingen die ik je wil vertellen.
Zo stond ik eergisteren een sjiek te draaien (een kauwgum) in de stationshal, toen ik I. plots op perron 1 zag staan. Ze zwaaide naar mij op haar typische manier en daaroom deed ik alsof ik haar niet opmerkte. Laat maar sudderen, dat wicht, dacht ik enigszins sadistisch. Het was nochtans bijzonder lang geleden dat ik haar nog had gezien, maar ik zag in een oogopslag dat ze nog geen spat was veranderd.

Gisterennacht had ik dan een droom, die ik jammer genoeg weer van geen kanten heb kunnen onthouden. Er waren auto's, er was een villa en er waren mensen. Het was een toffe droom, hij had een verfilming verdiend. Helemaal aan het eind was ik in een kamer, ergens op een hoog verdiep, met een kleine jongen. Het kereltje begon mij plots te bijten en te stampen, ik greep het en hield het in een houdgreep. Ik droeg hem naar het raam en hield hem buiten, dreigend dat ik hem zou laten vallen. Hij verweerde zich als een kat, maar opeens hield hij daarmee op. Op hetzelfde moment zette ik hem weer met zijn voetjes op de begane vloer. Plots was er een soort liefde die we voor elkaar koesterden en waren we de rest van de droom enorm lief voor elkaar. Ik werd wakker met een heel goed gevoel en geloof nu dat dat jongetje in feite mijn kat was.

Gisterenavond klom ik over een ijzeren hek om een domein binnen te dringen. Achteraf bekeken ben ik enorm dom geweest. Gesloten poorten impliceren geen activiteit. Toen ik doorhad dat er inderdaad geen leven was achter de omheining moest ik er weer overheen. Weer op straat vroeg een man mij of ik wilde dat hij de politie belde. Ik had ingebroken. Ik zei dat ik dat liever niet wilde en liep door. De man, met lang haar en een lange zwarte jas, kwam waarlijk net op het juiste moment. Tien seconden eerder had hij mij nog achter het hek kunnen betrappen en ik weet niet hoe dit verhaaltje dan zou zijn afgelopen.

Plak er adjectieven op

En waar ik aan het einde van alweer een mooie dag enorm van kan genieten, dat zijn een drietal vliegen die af en aan op mijn arm komen rondlopen en mij zodoende een aangename tinteling bezorgen. Het soort onbewust aangename sensatie waar ik de zomer ongeveer het meest dankbaar voor ben. In de winter is alles koud, hard, leeg en nors. Vliegen op mijn arm zijn mooi, leuk, aangenaam en spannend.

Ik hou niet van beachvolley, maar de muziek die rond het speelterrein schalt is meestal wel te pruimen. Het zijn het soort late jaren '90 hits waaraan ik occasioneel een verre herinnering koppel en ook dat vind ik een aangename sensatie. Hoe minder kledingstukken, hoe meer vreugd: dat is de zomer.

De man die mij de boxen verkocht voor 2,5 euro per stuk was seniel. Seniel is een neutraal woord om aan te duiden dat de man werkelijk een geestelijke handicap had. Ik beledig hem niet, integendeel. Hij was heel vriendelijk en behulpzaam. Om aan te tonen dat mijn aankoop nog in goede staat verkeerde sloot hij de boxen aan op zijn laptop en hij liet "Beep" van Pussycat Dolls door de winkel schallen. RecuPC is een winkel die kansarmen en lichtgehandicapten de kans geeft te integreren in de maatschappij. Ik koop er mijn materiaal en word er vriendelijk geholpen.

De vakantie bevalt me, ondertussen. Er gebeurt vanalles tegen alle verwachtingen in. Geen komma in die zin. Hout vasthouden. En dat is schrijftaal.

Een dag waarop ik plannen heb om de trein te nemen naar...

Wawawa! Vrijdag de dertiende.
Ik had het niet eens door tot ik de Rumba-kaldender bekeek om eens te kijken wat voor fuif er vanavond is. Een Club Bugalu-avond, zo blijkt. Ik ga, ook al verwacht ik er weer een concentratie van dertigers.

Deze week wilde ik ondermeer schrijven over het fenomeen van de "kids", die de "kinderen" van vroeger vervangen blijken te hebben. Mensen hebben drie kids, waarmee ze naar Walibi gaan, waarmee ze bij de "mutti" op bezoek gaan en waarmee ze Donna-ballonnetjes opblazen. Ik ben een fervent bepaalde-woorden-hater en kids is zo'n woord dat ik enkel met een vreselijk geforceerde uitdrukking uit mijn bek krijg. Voorwaar, ik heb niks met kinderen te maken, vooralsnog.
Doormelken over dit onderwerp leek me echter geen bijster goed idee en daarom doe ik het ook maar niet.
Er was nog muziek, deze week, zij het niet altijd even interessant. Ik verdrink weer in een enorme hoeveelheid en ik heb er de plaats voor noch de zin in, eigenlijk om dat allemaal als een prof te gaan ontdekken. Metaalmoeheid. Muziekverslaving.