Tijd voor mezelf

Ik krijg nu tijd voor mezelf
Eindelijk
Ik krijg nu tijd voor mezelf
Onvermijdelijk

Ik was oneindig vele jaren bang om door de mand te vallen
Flexibel maar verlamd van angst om kansen te verknallen
Alleen maar als ik terugdenk aan hoe moeilijk dat wel was
Ik was een profiteur van politieke caritas
Van zevenhonderd euro om mijn mondje dicht te houden
Een som die je verplicht om in te trekken bij je ouders
Vernederend om in mijn stad geen kot te kunnen huren
Tenzij misschien een krot met kakkerlakken op de muren
En dat je voor je coach maar een profiel bent in een map
Is voor je psychisch welzijn misschien wel de zwaarste klap

Klap
Je zet dan toch die stap
Een keuze die een mens kan maken maar die jij snapt
Tot iemand je een inzicht aanreikt dat je nog niet kende
Een nieuwe koffer dropt met nog een ander soort ellende
En hoe je daar mee omgaat is natuurlijk jouw beslissing
Maar wat ik deed op dat moment leek mij toen geen vergissing
En dat ik niet gewacht heb op wat zou kunnen gebeuren
Dat opent nu plots zomaar alle mogelijke deuren

Want ik krijg tijd voor mezelf
Uiteindelijk
Ik krijg nu tijd voor mezelf
Onvermijdelijk

En heel geleidelijk
Raak ik daar nu aan gewend
Een situatie die ik eigenlijk nooit eerder heb gekend
Ik praat over mijn schaamte met een neuropsycholoog
Dat vind ik niet gemakkelijk en soms houd ik het niet droog
Maar het moet wel gebeuren om de draad weer op te pikken
Nu is het echt hoog tijd om al mijn leugens te doorprikken
Dus als ik jou eens tegenkom en jij vraagt hoe het gaat
Ik sta nu op de ziekenkas en ben daarbij gebaat

Control-S

Ik sloeg mijn lange gedichtje niet op
Kop op man je kan toch opnieuw beginnen
Bezin je en zwoeg kom ermee voor de pinnen
Maar balen niet lichtjes ik zat er boenk op

Een loempe stomkop doet zoiets zelfs beter
Gereed met zijn teksten hij heeft ze gesaved
Herleest ze is zeker hij zit in een zetel
Vermetel gebeten hij keek ze nog na

Dus roept hij hoera want hij was wel zo clever
Om never zijn teksten te laten verrekken
Verrukt en niet krukkig klinkt zijn hallelujah
En mij grijnst hij toe amehoela dat suckt

Nu kan ik hier kniezen kop tussen mijn knieën
Verliezen verdorie doe ik ook bij wiezen
Zo miezert het treiterig door mijn memorie
Jandorie jandorie jandorie

Schiet ik niks mee op
In alles een kans
Het is geen avance
Kan zelfs in het Frans
Mais oui pourquoi pas
Un flirt avec toi
Et à ton minou
Je dirais coucou

De boeken gaan toe
Mijn gedicht is gaan lopen
Te hopen valt nu dat dit klotebestand
Zich openstelt voor mijn kloek timmerend handje
Met mijn control S-je leer ik het een lesje

Begrijp mij

Begrijp mij
Want ik begrijp mij niet
Hoewel ik wel wil en welwillend expliciet
Aan jou vraag hoe jij mijn dagen ziet
Of de maan voor mij schijnt of het dondert
Of het wonder de zon mij bevrijdt
Hoe ik loens tussen tinder en dons
Wat ik woens voor mezelf op de derde dag van de week
Een versperde gewestweg, een kabbelend beekje
Een babbelend cakeje misschien wel
Weet ik veel
Ik ben een leek
En ook al lijkt mijn toestand rechtopstaand oké
Ik lig hier k.o. in een staat die stevig mijn eigen verstand te boven gaat

Blauwe wijn

We dronken veel wijn, de hemel ging ervan blozen
Ik drapeerde je jas over hem heen
De blauwerd was niet in de wolken daarmee
Sloeg niet langer rood uit
Wij dronken meer wijn, dronken op samen zijn

Een kaars laaide rood in jouw ogen
Jouw teen lonkte slinks naar mijn enkel
Je wist dat ik wist dat jij wist wat ik wist
We dronken meer wijn en diezelfde seconde
Rijmde wijn heel onnozel op fijn

Ik vroeg of ik jou wat mocht vragen
Je zei niet nee, je knikte, je zei niet ja
Je dronk veel meer wijn dan je sprak

De hemel was blauw nu en rustig
Ik haalde je jas van hem af, gaf jou lucht
En je teen tikte tegen mijn scheenbeen

We dronken nog steeds nog meer wijn
Jij van mijn glas en jij van jouw glas
Ik keek alleen maar naar jou
Vroeg me af of wij door konden bloeien

Het kussen in je rug drukte jou tegen me aan
Je ene been viel over je andere heen
Ik vond dat ik iets moest bijeenrapen
Mijn moed en mijn weemoed in die volgorde
Moest ik zonder gevoel van de grond schrapen
Jou kussen met een kussen in jouw rug

De wijn van satijn en je blouse was toe
Een treurwilg moest zuchten om zoveel pathos
Eén verloren moment was mijn liefde voor jou
Want ik keek je aan en ik leek te stikken
En steeds als je niets zei ging ik knikken

Een laatste glas wijn en jouw teen op mijn kuit
We keken de hemel nu pal in de ogen
Jouw blauw en mijn blauw en zijn langzame grauw
Wij knipperden eerst en ik bracht jou naar huis

Ik ga het leger niet in

mammie, ik ga het leger niet in
ik word rudi voller, ik ga voetballen
vol van mezelf trappen ze me misschien...
zo dood als herman brood van het hilton

nee mammie, ik ga het nog leger niet in
dat maakt me bang, ben facebookbang
noch leger, noch twitter, noch legoland
noch legolas, noch meer totale nonsens, nee
ik word geen lord, geen omgekeerde drol

nee mammie, ik ga het nog leger niet in
geen aap laat mij elf stellingen wegen
vooraleer ik een bordje muesli mag legen
ze gaan me niet naaien, zal nooit een iBar aaien
een elektronische kat te koop in de fnac
of gratis voor wie zich abonneert op de knack

nee mammie, beloofd, ik ga het nog leger nooit in
ik luister niet enkel naar sony & share
ik onthaal deze eeuw niet alleen digitaal
met mijn eenentwintigste geeuw van de dag
waarop een kwiet die mij niet ziet mij niet retweeten mag

nee mammie, echt, ik ga nooit het nog leger niet in
want selfies en 'selfie is woord van het jaar'
is buikjesvankindjesinafrikaleeg
of goedkoopcarapilsblikbierleeg
en dat zijn ook geen dingen die jij ooit voor mij hebt gewild

Universum Houellebecq

op een weerloos tafelkleed met antiek bloemenmotief
naast een sprakeloze muur met een wandklok
die radeloos tikt

ligt zij al jaren languit voorover geslagen
dood van vermoeidheid

***

in een hoek van een op een canapé na lege kamer
gebeurt nog meer dan in die canapé waar hij ligt
in strijd met álles

***

men heeft mij verteld en ik weet zelf dat ik dertig jaar ben
maar op de vraag hoe het ooit zo ver is kunnen komen heeft niemand een antwoord

***

of ik vrienden heb laat ik aan anderen over

@twitter

toen ‪#‎origi‬ scoorde tijdens ‪#‎belusa‬ zat ik net op de plee
ik geef het u maar mee zoals gewoonlijk
weet iemand hoe ik plots in rook kan opgaan? ‪#‎dtv‬

want ik heb geen papier meer voor mijn woordendiarree
een ‪#‎firstworldproblem‬, maar ‪#‎oncomfortabel‬
gelukkig blijft mijn kloutscore rendabel

 

want minstens om de driekwartier zit ik in dit café in lier
om me ervan te vergewissen
dat al bijna drieduizend mensen me blijkbaar niet meer kunnen missen
‪#‎succes‬ ‪#‎bedankt‬

 

en als er dan één van mij moet kotsen is dat zijn probleem
‪#‎ontvolgmij‬ @alimetdepet, ‪#‎getalife‬

American Psycho

de ober aanvaardt mijn visakaart
ik heb niks anders dan dat
mijn armanipak en mijn keukenmes

mijn nagels krabben mijn teint kapot
de manicure betaal ik te weinig
zonder mijn kaart is het niks waard

mijn relatie met een meisje
van wie ik de naam niet kan onthouden
smeult lekker in de diepvries

maar edwin pijpt fantastisch
in de taxi terwijl
ik mijn walkman bewonder

Ik was nooit onbezorgd - zij wel

de treurnis als ze zegt: vroeger was ik gelukkig
daar en over andere dingen dacht ze niet eens na
nu denk ik daar over na en kom ik tot een besluit, zucht ze
ik ben niet gelukkig, en dat al zeker twee jaar

ik waardeer de stijlfiguur van de overvloedige overdrijving
van onberispelijke beheersing van de dramatica van de taal
als trotse protagoniste in een eigen feuilleton
zet ze verhaallijnen in de verf
die ze vroeger met wasco’s zou hebben ingekleurd

in de tijd waarin ze ook tussen gevallen bladeren onderaan een boomstam stond
terwijl ze zich nu liever bovenin de stamboom bevindt
als ze door een zwarte bril door familiealbums bladert

heeft ze blije herinneringen aan die keer dat ze op haar knieën viel bij het rolschaatsen
ze voelde pijn in zijn meest betekenisloze vorm
de pijn die ze nu voelt betekent veel voor haar
ze maakt een knieval om ellende te bezweren
en bezeert daarbij zoals voorzien haar knie

of hoe de onttovering van de wereld zich voltrekt
een telefoongesprek geduldig aftapt
en dat vervolgens naar believen lekt
het boek dat u wil schrijven telkens toeklapt

Verkiezingsdag

die ochtend werd ik wakker, jeuj
eerste dat ik deed: fotootje trekken van mezelf
tweede dat ik deed: fotootje op facebook zetten

ik at een bordje muesli
maar niet alvorens daar een foto van te trekken
beetje bewerkt met instagram
en op facebook gezet

twitter opengedaan
fotootje ook op twitter gezet
120 volgers
worden er nu misschien 122

hopelijk retweets

ik had me nog niet omgekleed dus dat deed ik effe
foto van mezelf getrokken met ontbloot bovenlijf
foto van mezelf getrokken met t-shirt aan
daarna met trui aan

ik had al zes foto’s, het was 9u ‘s morgens

ik moest iets gaan verzinnen om meer foto’s van mezelf te kunnen trekken
oh ja, ik moest naar de stembus
die ene kans om een stemfie te maken
how exciting
ik bleef 7 minuten in het stemhokje
als je er dan bent wil je ook een goeie stemfie

stemfie gemaakt met stempotlood in mijn mond
stemfie zonder potlood maar met een gekke bek
stem uitgebracht

thuis de hele zwik op facebook gezet
nice

voor de spiegel gaan staan
beetje gemasturbeerd
het liep tegen de middag

vielen er nog selfies te maken in de namiddag
er schoot me geen concrete reden te binnen
beginnen zweten
tranquilizer gepakt
op bed gaan liggen
tele-onthaal gebeld

doe ik elke week minstens één keer

lang leve mezelf, trouwens
wat ben ik toch een baas
wat ben ik toch uniek

Hij was immers een aardige man

een duttende duts met het soort kop
die mij vertelt dat ik bestaansrecht heb

een witte bediende in een grijs kantoor op een gele dag
een sukkel

of een eunuch met een bultrug

een haveloze hark in een aquarium vol viswijven

een computerstaarder zonder hobby’s
mogelijk mijnenveger spelend

kajakkend de lesse bedwingend
collega’s imponerend
in gedachten

onachtzaam bedachtzaam
en daar niks van begrijpend

het kneusje dat naar de printer mankt
collega’s die zelfs niet meer grinniken

antwoorden die ik niet gaf op de vraag van de mankende formulierenbehandelaar toen die mij vroeg wat hij voor mij kon betekenen

Gebrekkige fysieke paraatheid

een van mijn hemdsmouwen mist een knop
ik schuur mijn ellebogen aan mijn bureau
ik krom mijn rug op zo’n manier dat ik vanuit kikkerperspectief op een hangbuikzwijn lijk

er siddert iets door mijn lijf
verder siddert er niks, nooit, nergens
maar eens het sidderen begint, begint het wel meteen in mijn lijf

hetzelfde geldt voor tintelen
maar dan enkel mijn handen
en het stuk tussen mijn polsen en mijn ellebogen
mijn onderarmen

ik steek met kop en schouders boven de rest van mijn lichaam uit
maar deze schouders kunnen zo veel gewicht niet dragen
deze schouders zijn daar niet klaar voor
dit zijn niet de schouders waarop je wil uithuilen

mijn kop zit in mijn kas

ik ben blij dat niemand mij kan zien

Obama in België

Barack Obama
Barack Hussein Obama
Saddam Hoessein
Osama
Eén letter verschil maar

Moebarak

Dat kan geen toeval zijn
Fox News zei het lang geleden al...

En in het Nederlands is het al even duidelijk

Barak
Kazerne, veldhospitaal
Behuizing van soldaten

Oorlog

Te weten dat die man in ons land is, ik word daar onrustig van.

‘Obama is onderweg naar Waregem’

Is onderweg
Rukt op
Bezet

'Burgemeester mag hem dan toch ontvangen’

God beware hem.

Het einde van het jaar

Aan de lopende band op de luchthaven
Kan het uren duren
Voor hij die wacht op zijn valies
Of voor de zeventiende keer dat jaar op zijn vliegtuig
Dat weer niet van de grond gaat
En hij intussen ook niet

Dan duurt het leven lang...

Of in de rij aan de frituur
Voor een banale loempia
Met dikke mensen die voor je staan
Een boulet en nog een boulet en nog een boulet willen ze
En daar mag andalouse bij
Inpakken? vraagt de frietkramer
En wegwezen, zeg ik
Maar niemand heeft mij iets gevraagd

Er staat niet geafficheerd hoeveel geduld hier kost

Dat is wat het einde van het jaar zou moeten zijn
Inpakken en wegwezen
Maar aan de lopende band is het net jouw valies
Die wordt uitgepakt op zoek naar iets
Dat niet mag en er niet is

Het is aan het einde van het jaar dat het leven lang duurt
Tweeduizend liedjes te lang
Of zeven familiebezoeken
Een tante die vraagt hoe je heet
En jij die antwoordt: Boulet
Een nonkel die vraagt waar je woont
En jij die zegt: Andalouse

En dan volgend jaar ben je weer een Tartaar

Herman? Je hebt de president en dan heb je de Coninck

Nu ik afleiding gebruiken kan, ga ik opnieuw aan het dichten. Het was heel lang geleden en ik ridiculiseer het nog steeds, maar stiekem doe ik toch ook een beetje mijn best, net als vroeger. Ik wil best een dichter zijn en ik wil heel graag dat dagboek van Leonard Nolens lezen dat nu zo wordt bejubeld.

Ik neem "De mooiste gedichten van Herman de Coninck" uit de kast en sla het open op zomaar een bladzijde.

Het betreffende gedicht
leest als een prozatekst, maar
staat gewoon als een gedicht
op het blad geordend.

Zo kan ik het ook, denk ik, en dus doe ik het. Maar kan ik het wel écht? Zit er bij die de Coninck niet veel meer achter? Ja, het is een hele mooie, ritmische prozatekst, dat zeker, maar de assonanties, de alliteraties, de chiasmen en de andere stijlfiguren vallen me niet zo dadelijk op. Moet ik het met een ander gedicht proberen?

Zo gezegd, zo gedaan en toegegeven, wat ik zonet las was zonder meer 'knap' te noemen. Hij deed iets met haakjes (()) en dat iets was niet niets, om er zelf een wat lullige assonantie tegenaan te gooien. Wat een man, die Herman de Coninck. Iets wat niet van zijn weduwe gezegd kan worden, al was het maar omdat ze geen man is. Maar mocht ze er alsnog één genoemd worden, ze zou haar stomme klep als vanouds weer opentrekken tot er een trein of drie tegelijk door zouden kunnen rijden. Zonde dat ik ontspoor.

Herman dus. Leer het me, Herman. Ik lees je hele 'best of', Herman, en daarna ga ik er eens rustig over slapen. Morgen sta ik op en kan ik het, of nee, ik kan het niet want ik moet studeren. Maar morgen heb ik het wel al in me en na de studies kan ik het dan ook probleemloos aanwenden.

Nee, dat gaat niet gebeuren, Ali.

Als u het volgende leest, gaat u misschien lachen, maar iets soortgelijks ervaar ik met de muziek van Radiohead. Die doe je ook niet zomaar na, heb ik het gevoel. En ik wordt in dat gevoel gesterkt doordat er zovele groepjes geprobeerd hebben Radiohead na te doen maar er allemaal - sommigen hebben enigszins een eigen smoeltje verworven - jammerlijk in gefaald zijn.

Als er u in deze tekst overigens assonanties, alliteraties, chiasmen, epiteton ornantes of dt-fouten zijn opgevallen, gelieve het mij te melden. Zo'n opkikker - leuk woordje hé! - kan ik nu wel gebruiken.

En nu ga ik mij echt waar verdiepen in de poëzie van Herman de Coninck, waarna ik een schoonheidsslaapje zal plegen om morgen wakker te worden met het talent om één van de grootste dichters van de eenentwintigste eeuw te kunnen worden.