Lijpkees

Het Belspel op vrijdagnamiddag. Er wordt gezocht naar dingen die je op school terugvindt. Conny gokt op krijt, Patrick gaat voor een lessenaar. Onjuist.
Het onder de zonnebank roodaangelopen juffie heb ik nog nooit gezien. Ze ziet er dan ook niet uit alsof je haar zou willen onthouden. Juk, nee. Alsof ze met haat kop in de cocktailsaus is gevallen. En ze staat daar maar op ergerlijke wijze te stamelen en leuk te doen.
Roger gokt op behaatjes die kleine meisjes hebben laten rondslingeren, Pierre denkt aan orale seks. Onjuist. Vijf seconden consternatie. Dan een soort verontschuldiging. Ik voel het einde van de wereld naderen, de leegheid lijkt compleet. Heeft Dwarskijker dit gezien? The cynical bastard. En wat heeft hij erover te vertellen dat u en ik niet zelf kunnen verzinnen?

Orale seks op school, met Pierre. Meester Pierre gearresteerd na aanklacht verschillende ouders bij politie. Dochtertje kwam huilend thuis na aanranding. Parket stelt onderzoek in naar meester Pierre. Handlanger Roger wordt ondervraagd. Wordt er hier een netwerk opgerold? Pierre was altijd al een eenzaat, maar wel een vriendelijke man. Waarom is hij door het lint gegaan?

Zijn we trouwens op zoek naar attributen die we terugvinden in de kleuterklas, in het lager of middelbaar onderwijs? Zitten we verkeerd met onze gedachten? Waar ligt voor de pedofiel de leeftijdsgrens? Heeft hij misschien een dochter in het vijfde leerjaar? Ontluikt daar het een en ander, misschien?

Wat horen mensen op vrijdagnamiddag te doen? Langs de Tour heen zappen of moet die tv eigenlijk gewoon uit staan? Waarom zag ik deze fragmenten uit het Belspel?

En waar was u op vrijdagnamiddag in het verstikkende Vlaanderen dat de Verenigde Staten achternaholt, zonder één spat van dat allesverterende chauvinisme mee over te nemen en er een soort gigantisch cultureel en moreel verval voor in de plaats te stellen, waarvan dan gezegd wordt dat het zo moet omdat het in andere, belangrijkere regio's ook zo gebeurd. Impliciet.

Jukkie!

Plak er adjectieven op

En waar ik aan het einde van alweer een mooie dag enorm van kan genieten, dat zijn een drietal vliegen die af en aan op mijn arm komen rondlopen en mij zodoende een aangename tinteling bezorgen. Het soort onbewust aangename sensatie waar ik de zomer ongeveer het meest dankbaar voor ben. In de winter is alles koud, hard, leeg en nors. Vliegen op mijn arm zijn mooi, leuk, aangenaam en spannend.

Ik hou niet van beachvolley, maar de muziek die rond het speelterrein schalt is meestal wel te pruimen. Het zijn het soort late jaren '90 hits waaraan ik occasioneel een verre herinnering koppel en ook dat vind ik een aangename sensatie. Hoe minder kledingstukken, hoe meer vreugd: dat is de zomer.

De man die mij de boxen verkocht voor 2,5 euro per stuk was seniel. Seniel is een neutraal woord om aan te duiden dat de man werkelijk een geestelijke handicap had. Ik beledig hem niet, integendeel. Hij was heel vriendelijk en behulpzaam. Om aan te tonen dat mijn aankoop nog in goede staat verkeerde sloot hij de boxen aan op zijn laptop en hij liet "Beep" van Pussycat Dolls door de winkel schallen. RecuPC is een winkel die kansarmen en lichtgehandicapten de kans geeft te integreren in de maatschappij. Ik koop er mijn materiaal en word er vriendelijk geholpen.

De vakantie bevalt me, ondertussen. Er gebeurt vanalles tegen alle verwachtingen in. Geen komma in die zin. Hout vasthouden. En dat is schrijftaal.

Gavin, je bent zo mooi

Bij de naam, het woord, 'bush', denk ik in de eerste plaats aan de president van de Verenigde Staten en pas daarna aan de schaamstreek waarin de hysterische fan (de groupie - huhu) de naam van haar favoriete band heeft geschoren. Die favoriete band heet ook nog eens Bush, maar gelukkig bestaat ze al een tijd niet meer. Institute nog aan toe.


Er zijn dingen uit oude interviews die me bijblijven. Zo las ik ooit een Humo-interview met Gavin Rossdale, die vreselijk ijdele knapperd, die voor mijn tijd een sekssymbool was en aan het begin van mijn tijd enkel nog een brulboei zonder hersens. Nu is die malloot enkel nog halfbekend als de vent van Gwen Stefani (word je daarvoor betaald?) en als hij nog muziek maakt, laat ik die dan niet te horen krijgen.

Wat ik wilde vertellen: Gavin Rossdale zegde in voornoemd interview iets heel opmerkelijks. Ik ken de precieze context al lang niet meer, maar allicht werd onzen Gavin gevraagd of hij weet had van bekende rocksterren die uitgesproken fan waren van zijn groepje. Het antwoord was verrassend en ongeloofwaardig in die zin dat Gavin opbiechte dat hij ooit op, nota bene, MTV Lou Reed had horen zeggen dat hij gek was op Bush. Lou had even geaarzeld, verveeld van achter zijn zonnebrilglazen gekeken en toen als volbloed zichzelve zijnde zijn antwoord in de micro gespuwd. Gavin was daar best trots op, ja, maar zou hij niet stiekem getwijfeld hebben aan de waarachtigheid van dat antwoord? Was hij wel goed aan het opletten toen hij Lou dat op tv hoorde zeggen? Verzint hij zoiets, misschien, en wie kan de juistheid van deze anekdote bevestigen?

Het is zeker zes jaar geleden, dat interview, want Bush had net een nieuwe plaat uitgebracht, waarschijnlijk 2001, en er moest dus aan promo worden gedaan, maar die anekdote is het enige dat ik me kan herinneren van die periode met betrekking to Bush. Wasting time listening to rubbish, dat nooit. En een groep die een songtitel als "Speed Kills" verandert omdat 9/11...Dat nooit.

1607

Ik ga mijn virtuele CD07 top 10, zoals hij er vandaag op 16 juli uitziet, eens in het kort bespreken. Aan de hand van enkele woordjes, om op die manier al een beetje te oefenen voor aan het eind van het jaar.
Welaan dan:

Waarom "360°" van Mintzkov op één staat: omdat de combinatie van hard en zacht mij een ongelooflijke sucker voor hun songs maakt. Eigenlijk "schaam" ik me zelfs een beetje omdat ze op één staan, maar als ik terugdenk aan de eerste keer dat ik "One Equals A Lot" en "Ruby Red" hoorde, kan ik toch enkel besluiten dat ik aan deze cd ongeveer het meest plezier heb gehad. Mijn review spreekt boekdelen over hoe blij ik met "360°" was, en ben. Maar toch hoop ik stiekem dat ik aan het eind van het jaar een plaat gehoord heb die ik gewoon op één moét zetten. Vorig jaar was dat het onvolprezen "Gang Of Losers" van The Dears.

Amy Winehouse ontpopt zich inmiddels tot een waardige, vrouwelijke evenknie voor Pete Doherty, maar met "Back To Black" maakte ze een dijk van een plaat, die vooral uitblinkt door zijn absolute consistentie en permanent hoge niveau. "Rehab" is een single met wereldklasse, maar ook de rest is nooit minder dan heerlijk, lekker of opwindend. Dit is zeker geen plaat die ik zo hoog had verwacht en ik denk dat ze ook wel nog enkele plaatsjes kan zakken.

Nog een onverwachte notering, op drie, is El-P. "I'll Sleep When You're Dead" geldt hier al als de plaat die me er echt van overtuigde dat hiphop even opwindend, of zelfs nog opwindender kan zijn dan gitaarmuziek. Met name de heerlijke openingstrack en het geweldige "EMG" zijn tracks met zo'n intensiteit dat ik meteen door de knieën ging. Een plaat waarvan ik trots ben dat ik ze niet door de mazen van het net heb laten glippen.

Wilco staat ongelooflijk terecht op vier (misschien op een dag zelfs nog hoger) met het uitmuntende "Sky Blue Sky". Dit is de eerste Wilco-plaat waarop het voor mij allemaal onmiddellijk op zijn plaats viel. Met de twee felbejubelde voorgangers had ik nu en dan wat moeite, maar op "Sky Blue Sky" lijkt de rust volmaakt. Jeff Tweedy lijkt geen slechte songs te kunnen schrijven, kortom. De eenvoud van "Either Way" vat de plaat samen.

Op vijf een plaat die niet de impact heeft die ze verdient, wegens een te onbekende uitvoerder. Thomas Dybdahl biedt op "Science" de warme deken waaronder het nog warmer krijgen is, met de vriend(in) erbij. Een revelatie, en ik zal er alles aan doen om deze in de top 10 te houden, al zal dat van de resterende releases afhangen, dit jaar.

Forget Cassettes is vervolgens nog zo'n groep die gewoon te weinig naambekendheid geniet om met zijn "Salt" veel potten te breken. Amper te vinden in cd-winkels, maar absoluut het koesteren waard. Ik twijfelde aanvankelijk of het gegil van de zangeres wel "juist" was, maar de onconventionele songstructuren, de energie en de spankracht van de muziek trokken me makkelijk over de streep. Hopelijk een top 10-plaats aan het eind van het jaar, ook deze.

The National zijn ze voorlopig alvast voorbij. Nochtans is "Boxer" de voorlopig laatste in mijn rijtje van viersterrenplaten, dit jaar. Vier sterren die verdiend zijn op basis van heerlijke songs als "Squalor Victoria", "Brainy", maar toch vooral - en dit zou zelfs wel eens het mooiste nummer van het jaar kunnen worden - op basis van "Ada". Ook zwicht ik volledig voor die schitterende, diepe stem van Matt Berninger. Mijn favoriete meezingplaat van het jaar.

Met drieënhalf sterren, zo ongeveer, opent LCD Soundsystem de debatten op acht. Aanvankelijk maar half goed bevonden, maar na een rijpingsproces toch in zijn geheel goedgekeurd. "Sound Of Silver" is energiek en cool. Top 10 wordt evenwel moeilijk.

Jesse Sykes & The Sweet Hereafter staat er nog steeds mooi tussen. Niet echt mijn genre en eerder een plaat voor de mama, dan voor de zoon, is "Like Love Lust & The Open Halls Of The Soul" toch echt wel een verzameling van twaalf mooie nummers die uitblinken door hun maturiteit, hun permanente degelijkheid en hun stijl.

Achteraan en gedoemd om slechts een eervolle vermelding in de wacht te slepen: The Van Jets. Vooral nog steeds op tien omdat ze me eigenlijk gewoon enorm hebben verrast met hun debuut. Ik had nooit verwacht enthousiast over hen te zijn, laat staan dat ik "Electric Soldiers" een van de drie beste Belgische platen van 2007 zou noemen. Nummers als "Johnny Winter" en "Electric Soldiers" zijn uitstekend meebrulbaar en missen hun effect nooit.

Tot hier dus de tien platen van het voorjaar, met een top zeven die het verdient de eindtop-10 te halen. Ik heb al massa's platen beluisterd dit jaar en als ik aan dit tempo zal blijven voortdoen moet ik in december zeker een top 60 kunnen maken met aan te schaffen cd's. Dat wordt nog een hels, maar heerlijk werkje en ik kijk er naar uit om het eindresultaat hier neer te pleuren.

She's not in my league

We gingen een ijsje eten. Drie bollen, drie euro. Maar achter de kassa stond het meisje dat me heel even dat andere meisje deed vergeten. En ze lachte hartverscheurend naar mij, alsof ze zout op mijn hardnekkig jeukende wonde wilde strooien.
Pijn deed het echter niet, nee, ik vond het heerlijk. Als een jonge hond liep ik rond mijn vrienden en fantaseerde ik wat ze had kunnen bedoelen met die gratis glimlach van haar. Niks natuurlijk, besefte ik even snel, maar dat kon de pret niet bederven. Lachen kost niets en als het dan mooi weer is, je verkoopt ijsjes en je wil je werk goed doen...dan mag je lachen, ja.
Het was de repliek van A. die me enigszins de mond snoerde. "She's not in your league", zei hij al lachend, daarmee bedoelend dat er voor zo'n meisje net iets te veel jongens in de rij staan die meer kunnen voorleggen dan ikzelf. Wat ik daarmee bedoel? Het is gewoon een gevoel. Dat me hoogstwaarschijnlijk niet bedriegt. Ik dacht dat ik uit die periode was waarin ik-mezelf-niet-aan-een-meisje-wilde-aandoen, maar ik geloof dat ik er onbewust nog steeds in verbleef. Nu is dat dus weer wat duidelijker, maar ik ga toch nog eens terug voor een ijsje. Dat mag, ik ben een klant.

1307

Op het goddeau-forum (redactie only!) is er een topic waar je mag posten als je vindt dat er een "belangrijke" plaat nog moet besproken worden, die dus nog niet gedaan is. Ik post daar wel eens een naam, meestal omdat ikzelf helemaal geen kenner van de respectieve muziek ben, maar omdat ik de plaat goed vind en er graag eens een mening over zou lezen, op goddeau.


Deze week was ik goed voor "Burning Of Impurities" van Grails en "Spider Smile" van Tarwater. Die eerste eigenlijk enkel omdat er veel positiefs over te horen is, tegenwoordig - zelf ben ik niet meteen zo'n fan van hun "world post-rockgeluid", zoals ik het nu effe zal noemen. Maar Tarwater, dat is werkelijk een revelatie, hier. Tot voor kort was Tarwater gewoon een van die bekendste Morr-bands waar ik niks aan vond, en toen ik het dan een tijd geleden toch nodig achtte eens naar deze "Spider Smile" te luisteren, werd mijn idee alleen maar bevestigd. Tot eergisteren dus toen ik de plaat opeens best goed vond, best goed als in "de aanschaf waard", en als ik momenteel opnieuw aan 't luisteren ben vind ik ze nog beter. Verrassend.

Een dag waarop ik plannen heb om de trein te nemen naar...

Wawawa! Vrijdag de dertiende.
Ik had het niet eens door tot ik de Rumba-kaldender bekeek om eens te kijken wat voor fuif er vanavond is. Een Club Bugalu-avond, zo blijkt. Ik ga, ook al verwacht ik er weer een concentratie van dertigers.

Deze week wilde ik ondermeer schrijven over het fenomeen van de "kids", die de "kinderen" van vroeger vervangen blijken te hebben. Mensen hebben drie kids, waarmee ze naar Walibi gaan, waarmee ze bij de "mutti" op bezoek gaan en waarmee ze Donna-ballonnetjes opblazen. Ik ben een fervent bepaalde-woorden-hater en kids is zo'n woord dat ik enkel met een vreselijk geforceerde uitdrukking uit mijn bek krijg. Voorwaar, ik heb niks met kinderen te maken, vooralsnog.
Doormelken over dit onderwerp leek me echter geen bijster goed idee en daarom doe ik het ook maar niet.
Er was nog muziek, deze week, zij het niet altijd even interessant. Ik verdrink weer in een enorme hoeveelheid en ik heb er de plaats voor noch de zin in, eigenlijk om dat allemaal als een prof te gaan ontdekken. Metaalmoeheid. Muziekverslaving.

Vesalius

Enkele dagen geleden gingen we een huis zoeken. En we vonden er een, dat is goed nieuws. Het heeft zeven kamers en we kunnen er woensdag gaan kijken of het ons bevalt. Op het raam staat er vermeld dat er zeven kamers zijn, twee wc's, twee badkamers; ik word bijna extatisch van dat soort dingen. Het huis is goed gelegen. Op een 300-tal meters van het station. Ik hoop dat we het doen.

Dat gezegd zijnde kan ik maar beter opbiechten waarom ik er zo graag in wil, in dat huis. Het is omdat ik in het deze (het ouderlijke) langzamerhand een klein beetje gek word. Tiraniek is misschien een beter woord. Of asociaal. Want ik wil niet langer kamers delen met mijn familie.

Wonen is altijd een lastige kwestie voor me geweest. Ik ben niet zo flexibel en makkelijk daarin. Het moet goed zitten of het moet veranderen. Anders word ik doodongelukkig. Ik hoop dat ons huis met de twee badkamers soelaas zal brengen. En ik hoop dat ik eindelijk weer jong en cool zal zijn als ik er intrek. Of ben ik gedoemd eeuwig een oude man te zijn?

When I'm 63

2050 zou een kantelpunt kunnen zijn in onze beschaving. Rond die tijd moeten de nodige maatregelen getroffen zijn om de basis van het klimaat te redden.
De documentaire "The Planet" op Canvas was weer een eye-opener en een niets-aan-de-verbeelding-overlatende vertoning van jewelste. Ongeveer anderhalf uur lang werd de kijker geconfronteerd met de ongemakkelijke waarheid.
Smeltende gletsjers zijn een probleem, smeltende poolkappen zijn een probleem. Als je een stoet auto's in een grootstad achter elkaar ziet tuffen wend je je blik af. Als je een Chinees hoort jubelen over zijn pas verworven welvaart ("zoals de mensen in het Westen!") draait je maag om. De fundamenteel verkeerde mentaliteit van het overgrote deel van de mensen vormt de grootste blokkade om iets aan het probleem van global warming te veranderen. Ik ben bezorgd over wat ik heb gezien, nog cynischer dan ik al was, ook licht pathetisch ben ik, maar wat is pathos in het kader van een eroderende wereld. Buurman Jan P. is de exponent van wat ik verafschuw: de werkloze man die vijf keer per dag met zijn Peugeot naar de krantenwinkel snort om daar nothing at all te gaan doen. De man zou gestraft moeten worden wegens zoveel je m'en foutisme.

De documentaire was lang en breed en duidelijk. Wereldleiders zegden nogmaals hunzelfde wijsje op om te waarschuwen. Als je dan weet dat onze Bruno Tobback in eigen land niet voluit durft te gaan uit angst dat hij electoraal zal worden afgestraft, bekijk je die beelden natuurlijk met enig cynisme. Eigen profijt zal de bovenhand behouden zolang de natuur geen zichtbare waarschuwing geeft. Iets heel expliciets, een tsunami van gebeurtenissen waarvoor de mens niet ongevoelig kan blijven. En zullen er naast economische en politieke, binnenkort ook milieu-vluchtelingen komen? En wie vlucht er dan naar waar? Prangende kwestie, op termijn.

Ikzelf ben niet de bezitter van een rijbewijs. Dat gegeven op zich stemt me al redelijk tolerant ten aanzien van mezelf. Toch zou ik nog meer op het milieu moeten letten, maar het is zoals de psychologen in de documentaire zeggen: ik mag graag ontkennen dat er een merkbaar probleem is. Het is ook zo'n abstracte materie. Ik zou de bomen willen kunnen vragen wat zij precies ondervinden. Ik zou de ijsberen willen vragen wat hun soort net zozeer bedreigd. Dat gaat echter niet en daarom teren we op wetenschappers, een minieme elite van mensen die de grote massa met geen stokken zal weten te overtuigen alvorens er serieuze dingen zullen misgaan.
Gelukkig denk ik nog niet na over mijn nageslacht.

0707

Minus Story heeft met "My Ion Truss" een plaat gemaakt die vanaf de eerste luisterbeurt fascineert. Het rammelt en het is totaal onconventioneel, het klinkt bij wijlen als een stel apen die instrumenten te pakken hebben gekregen. Maar zijn het niet net de platen die zo klinken die het interessantst zijn?
Voorlopig kan ik evenwel niet veel zeggen over deze plaat. Ik hoop dat over een week wel te kunnen en dan hoop ik "My Ion Truss" zelfs ergens in de hogere regionen van mijn CD07 te mogen verwelkomen. Het zijn namelijk de cd's die het buikgevoel beroeren die het hevigst moeten worden gekoesterd. Ik kan echter niks beloven. Voor hetzelfde geld verdwijnt deze plaat tussen de mazen van het net.
Afgaand op nummers als "Battle Of Our Lives" en "Pretty In The Light" lijkt die kans me echter heel klein. Heel mooie liedjes. Heel aftands en sfeervol.

Ik recenseerde de afgelopen dagen twee platen die ik best verdienstelijk vind, maar die net mijn top 30 niet halen wegens net niet consistent genoeg. Lightning Dust had alles om hoge ogen te gooien: piano, een zangeres, een keyboard en weemoed, maar hier en daar laat het duo een steekje vallen en daar glijdt een klein pareltje af naar een leuk debuut dat op een tweede plaat nog kan worden bijgeschaafd. Steamer Cry Wolf verrast als belgische band op zijn beurt door met een cool Sonic Youth/Fugazi-achtig geluid uit te pakken. Zo cool als die bands zijn deze heren echter nergens en dat maakt dat ik mij niet in volle adoratie laat verglijden. Wel geloof ik dat dit live een hele toffe groep moet zijn, heel stevig en puur. Ze zitten bij het Rarefish-collectief. Ooit moet ik daar maar eens een evenement van bijwonen. Lekker underground - (haha).

Roald Dahl in de DDR

Een mens doet onbewust meer onnozele dingen dan hij denkt. Zo heb ik de gewoonte om ongegeneerd en geheel platonisch te mijmeren over meisjes. Dat mag van mijn lief, want zij is er niet. Daarmee bedoel ik dat ze niet bestaat, ook al denk ik dus dat ze ooit wel zal bestaan, maar nu is ze er dus gewoon nog niet. Nog niet in mijn leven.

Zielig? Oké dan. Ik zet mij achter de computer (de bibliotheekgids) en ik typ woordjes in. "Bruin haar" in de titel, bijvoorbeeld. Of "mooi meisje". En als je dan op "GO" drukt krijg je een lijst met allemaal boeken die de opgegeven woorden in hun titel hebben. Daar zit dan natuurlijk vanalles tussen waar je niks mee bent, maar voor hetzelfde geld vind je exact wat je zocht, of wat je graag had willen vinden.
"Het mooiste meisje van Berlijn" vond ik op die manier. Het is een boek van de Duitser Thomas Brussig en ik zou de inhoud nog het best kunnen omschrijven als een soort Roald Dahl-in-de-DDR-achtig-iets. "Het mooie kotsende meisje" van Herman Brusselmans, dat ongeveer naast Brussigs boeken geposteerd staat is trouwens ook helemaal niet het soort boek waarvoor ik het doe. Samen met een vriend kwam ik ooit tot de stelling dat ze niet naaibaar moeten zijn, onze platonische meisjes, maar wel aaibaar. En zo is het maar net.

Het mooiste meisje van Berlijn heet Miriam en daar zit 'm het voornaamste obstakel in het boek. Volgens mij heten mooie meisjes niet Miriam, maar wel, om maar iets te zeggen, Ulrike, Catherine of Elena. Dat daargelaten vind ik ook het boek niet enorm bijzonder. Miriam krijgt, op de weinigzeggende boekomslag na, geen uiterlijk toebedeeld en ook haar karakter wordt amper uitgewerkt. Het boek neigt veeleer naar het komische dan naar het tragische, wat de liefde en de mooie meisjes meestal ook al niet ten dienste is en de hoofdpersonages zijn rond de veertien jaar en dus ongeveer twee jaar te jong om spannend te zijn. Het DDR-gegeven is dan weer wel leuk, omdat het een beeld van een mij nogal onbekend Europa schetst, maar dat is jammer genoeg niet de reden waarom ik het boek met een gevoel van lichte adrenaline ontleende.

Ik lees dit boek uit, dat wel. Principieel maar ook wel uit nieuwsgierigheid of de Muur nog gaat vallen voor baldzijde 157. Miriam zal mijn hart echter niet stelen of het zou nog helemaal moeten omslaan en aan een andere Brussig zal ik me ook niet meteen wagen. Maar hey: "dat Duitse auteurs ook zó konden schrijven...unglaublich" staat niet zomaar op de achterkant van het boek. Het impliceert, in dit geval, dat we van respectievelijke dames en heren nog heel wat meer publicaties in deze trand mogen verwachten, en daar zal dan op tijd en stond wel eens een pareltje tussen zitten, nietwaar?

0307

Een nieuwe goddeau-oogst om de komende weken te recenseren:
Lightning Dust (selftitled)
Robin Allender - "The Bird And The Word"
Mus - "La Vida"
Clemm - "Consider The Lilies"
Steamer Cry Wolf - "A Common Story"

En om het eens met van die nogal beperkte en moeilijke referenties te doen, zoals het op soundslike gebeurt.
Respectievelijk:
Lightning Dust soundslike Fiona Apple en Cat Power
Mus soundslike Aroah en Galaxie 500
Clemm soundslike Death Cab For Cutie en The Notwist
Robin Allender soundslike Nick Drake
Steamer Cry Wolf soundslike Sonic Youth

Bijzonderheden op 't eerste zicht, van deze artiesten:
Lightning Dust bestaat uit twee leden van Black Mountain, een gezelschap dat ik op "Don't Run Our Hearts Around" na helemaal niet goed ken.
Mus is een Spaanse zangeres die dromerige lofi-muziek maakt in haar eigen taal.
Clemm is een Nederlander die zich op zijn debuut laat omringen door een schare gasten, waardoor de plaat niet erg coherent klinkt. Toch is dit mijn favoriet van de vijf, hier.
Robin Allender is, zo lees ik, niet aan zijn proefstuk toe. Toch is dit zijn solodebuut. Rustige singer-songwriterplaat.
Steamer Cry Wolf is een Gentse undergroundband die op basis van de weinige seconden die ik al van hun muziek gehoord heb, zeker uit te checken is, voor gitaarnoiseliefhebbers.

Andere winnaars van de dag in het vangen van mijn aandacht zijn de Kings Of Leon, een groep waar ik nooit wat in zag, tot ik na herhaaldelijke positieve recensies over hun laatste plaat "Because Of The Times" toch eens een oortje te luister legde en eigenlijk meteen heel aangenaam verrast werd. Hun "On Call" is een uitstekende single en mijn favoriete plaattrack is "My Party", het soort rocknummer waarop je kan dansen, zonder te moeten headbangen.
Arctic Monkeys' laatste vond ik dan weer weinig beklijvend, vanmorgen. Too bad, want Alex Turner kwam in het Humo-interview van vorige week over als een zeer integere gast (die verrassend debiele invloeden noemde voor zijn muziek).

Maart 2000

Ik was dertien geworden in januari en was in het daaropvolgende weekend voor het eerst alleen met de trein naar Leuven gegaan. Voor het eerst had ik dus zelf mijn ticket gekocht aan het loket. Dat moest wel kunnen op die leeftijd, dat moest ik kunnen.
Ging ik toen naar het eerste middelbaar? Of zat ik erin? Ik zou moeten gaan rekenen.
Hoe dan ook, Leuven was nog een grote, grotendeels onbekende, stad - nu is het een dorpje - en de straten zagen er ook nog anders uit. Winkelketen Fnac had er zijn vesting nog niet neergepoot en in de plaats daarvan stond er op de Bondgenotenlaan de veel kleinere, maar even waardeloze Campus. Mijn vader woonde daar destijds trouwens boven en daardoor werd het logisch dat ik daar mijn eerste echte cd zou kopen. Dat gebeurde op 29 januari (The Offspring - "Americana", 775 fr).

Ik was verjaard, kortom, weer iets ouder, iets volwassener en in mijn drang naar muziek werd ik voortaan ook de koper van cd's. Wel niet teveel tegelijk natuurlijk, want mijn budget was beperkt. De volgende cd die ik kocht (maart, Muziekdoosje, - ondertussen Audiopolis.com in de uitverkoop -, 589 fr - koopjeeuh!) was "Californication" van de Red Hot Chili Peppers, een plaat die ik vanochtend na een heel aantal maanden niet nog eens vanonder het stof haalde, zoals het cliché het nu graag zou willen, maar gewoon uit mijn alfabetisch geordende cd-schoendozen nam. Ik wilde voornamelijk weten of ik RHCP op deze plaat even banaal zou vinden als ik ze vind op "Stadium Arcadium", maar ik wist op voorhand dat dat niet het geval zou zijn. Ik heb "Californication" altijd geweldig gevonden, ook toen ik dertien was kon ik al de kwaliteit inzien die "Californication" in sé veel beter maakte dan "Americana", en ook vanochtend vond ik het weer geweldig. "Around The World", "Parallel Universe", "Otherside" en "Californication" zijn nog steeds dezelfde energieke nummers die ze zeven jaar geleden waren en ze klinken nog niks verouderd (enkel de heren zelf zijn dat). Ik bedacht me tijdens de 56 minuten durende rit zelfs dat dit in mijn huidige jaarlijst rustig helemaal bovenaan zou kunnen staan en dat ik dit jaar dus eigenlijk nog geen échte goede rockplaat heb gehoord. "Boxer" van The National en "Salt" van Forget Cassettes zijn, in mijn top 10, wat dat betreft, trouwens de enige platen de in aanmerking zouden komen - Wilco is géén rock in die zin van het woord - en die vind ik vergeleken met "Californication", eerlijk gezegd echt wel kinda peanuts, al hebben ze dan weer andere kwaliteiten.
Wat ik wil zeggen: het is gewoon frappant dat een acht jaar oude plaat nog moeiteloos boven actuele, hooggewaardeerde, muziek kan staan. Ik hoop van harte dat ik dit jaar zal kunnen afsluiten met een top 5 waarin ten minste één rockplaat, (in de juiste zin van het woord), staat die ik beter vind dan of toch evengoed vind als "Californication". Het zal echter een straffe plaat moeten zijn en ik weet zo meteen niet wie 'm zou kunnen maken.