Al vijftien jaar maak ik geregeld gebruik van De Lijn. De bus brengt mij waar ik moet zijn, ik ben een tevreden klant. Op zondag 2 augustus ging het echter mis.
In Sint-Joris-Weert wacht ik samen met vier andere mensen op de bus van 21:30, die van Waver naar Leuven rijdt. Ik betaal mijn busrit altijd per sms, dus verstuur ik alvast het berichtje. Prijs: 1,80 euro.
De bus is mooi op tijd, vertraagt.. en trekt weer op ter hoogte van de bushalte. Verbijsterd kijken wij toe hoe de bus uit het zicht verdwijnt.
Heeft niemand zijn hand opgestoken ten teken dat we wilden opstappen? Ikzelf niet, moet ik bekennen, ik heb er niet eens bij stilgestaan. Het leek me wel zo logisch dat we wilden opstappen, we stonden aan de bushalte waar op dat moment van de week maar om de twee uur een bus passeert. Een van ons verklaart wel degelijk zijn hand te hebben opgestoken, maar alle vijf zijn we het er over eens dat dat op een zondagavond niet nodig zou moeten zijn om een Lijnbus te laten stoppen.
Maar daar staan wij dan, in een dorp op zondagavond, op tien kilometer van onze bestemming. De Lijn heeft ons niet bediend. Er zal vanavond vanuit Sint-Joris-Weert nog één bus naar Leuven rijden. Over twee uur, net voor middernacht. Daar dan maar op wachten? En wat als wij heel dringend in Leuven moeten zijn? Taxi bellen?
Dit voorval kan uiteraard niet zonder gevolg blijven. Op maandag 3 augustus bel ik de klantendienst van De Lijn om een klacht in te dienen. Aan de telefoon deelt een elektronisch stem mij mee dat mijn gesprek dertig eurocent per minuut zal kosten. Voor ik een persoon aan de lijn krijg, vertelt dezelfde stem mij gedurende vijf minuten dat mijn wachttijd minder dan één minuut bedraagt. Dat begint niet goed.
Eenmaal doorverbonden doe ik het relaas van wat er de vorige avond gebeurd is. Een vriendelijke man luistert naar mij en noteert (naar ik mag aannemen) mijn klacht.
Overigens blijf ik zelf heel rustig, want wat kan een klantendienstmedewerker er aan doen dat een buschauffeur niet wil stoppen?
Ik druk mijn wens uit dat de buschauffeur een gesprek zal hebben met zijn chef of eventueel gesanctioneerd zal worden voor zijn gedrag. De Lijn doet aan dienstverlening en rotte appels binnen het bedrijf die weigeren hun dienst te verlenen, moeten daar op aangesproken worden. In andere bedrijven waar diensten worden verleend, blijft een slechte service ook niet zonder gevolg.
Ik vraag de klantendienstmedewerker ook of De Lijn zo inschikkelijk wil zijn om mijn gemaakte kosten te betalen, zijnde 1,80 euro voor het busticket en de kosten die ik maak voor het telefoongesprek. De man noteert mijn vraag.
(Na het gesprek zal blijken dat mijn gesprek met de klantendienst van De Lijn 19 minuten heeft geduurd, waarvan ik er dus vijf in de wachtrij stond Een rekensommetje leert mij dat ik na dit gesprek dus 5,70 euro lichter ben. Binnen 45 werkdagen mag ik een antwoord verwachten op mijn klacht.)
Op woensdag 5 augustus kreeg ik per mail al antwoord op mijn klacht. De Lijn excuseert zich voor het voorval en zegt een zo goed mogelijke dienstverlening te willen garanderen.
‘Uw melding werd aan de verantwoordelijke van de chauffeur overgemaakt voor verdere opvolging. Met de gegevens die u ons bezorgde, zullen wij de nodige acties ondernemen om dit in de toekomst te voorkomen.’
‘Op uw vraag voor een compensatie kunnen wij helaas niet ingaan. Wij danken u voor uw reactie die bijdraagt tot het verbeteren van onze kwaliteitscontrole. Met vriendelijke groeten.’
Zaak afgesloten? Als het aan De Lijn ligt wel blijkbaar. De Lijn maakt zich er van af met enkele algemeenheden die ook op duizend andere klachten van toepassing kunnen zijn. Ik krijg geen tegemoetkoming van de door mij gemaakte kosten (nog het enige dat ik zou kunnen afdwingen). Ik voel me machteloos. De Lijn blijkt voor haar klanten onbenaderbaar te zijn. Elektronische formulieren en dure klantendiensten met lange wachttijden moeten mij op een veilige afstand houden. Waar kan ik terecht voor een face-to-face-gesprek? Moet ik daarvoor naar het hoofdkantoor in Mechelen?
Een buschauffeur kan mij voorbijrijden wanneer hij daar zin in heeft. De Lijn zal dan ‘de nodige acties ondernemen om dit in de toekomst te voorkomen’. Wat mag dat dan wel zijn? Krijg ik hier nog verdere informatie over? Transparantie?
Het wordt een klant ook lastig gemaakt om met De Lijn contact op te nemen. Via de website kan het natuurlijk elektronisch (en gratis), maar wie liever een stem hoort en hoopt op wat begrip, die betaalt 30 eurocent per minuut. Een mens wordt dus bepaald niet aangemoedigd om de klantendienst te contacteren. Voortdurend spookt de gedachte door je hoofd dat je belt aan 30 eurocent per minuut. Is dit publieke dienstverlening?
In haar elektronisch antwoord op mijn klacht nodigt De Lijn mij nog uit om opnieuw contact op te nemen als ik nog bijkomende vragen heb. Opnieuw telefonisch dan of kan ik deze keer iemand in levende lijve spreken? Lijkt me onwaarschijnlijk, tenzij ik naar het hoofdkantoor in Mechelen ga (waar ik dan wellicht ook niemand te zien krijg). Ik wil echter de terugbetaling van de door mij gemaakte kosten. Dat lijkt me niet onredelijk. De papieren die kunnen bewijzen dat deze kosten inderdaad gemaakt zijn, hou ik tot nader order binnen handbereik.
maandag 17 augustus 2015
donderdag 13 augustus 2015
"Op 13 augustus is de aarde opgebruikt"
"Global Footprint Network geeft op zijn website aan dat Earth Overshoot Day in 2006 nog in oktober viel. Op minder dan tien jaar tijd is deze symbolische datum dus twee maanden opgeschoven."
Zal het er in de komende jaren op verbeteren in die zin dat de datum weer zal opschuiven naar september of oktober? Nee, hé?
Zal het er in de komende jaren op verbeteren in die zin dat de datum weer zal opschuiven naar september of oktober? Nee, hé?
De mens vindt zichzelf veel te belangrijk, is hoogmoedig, als hij vindt dat hij de aarde om zeep aan 't helpen is. De aarde gaat niet om zeep, ze verandert gewoon. Het is de mens zelf die door zijn gedrag op de aarde in de problemen komt. Dat zijn twee totaal verschillende dingen.
Persoonlijk vind ik het niet erg dat de mens een situatie creëert waarin hij zijn eigen voortbestaan op het spel zet. Ik ben meer begaan met ijsberen en andere dieren die geen schuld treffen maar die veel vroeger dan de mens in de problemen komen en met uitsterven worden bedreigd. Het voortbestaan van de mens, een meer destructieve dan constructieve soort, interesseert mij op zich niet. En het is duidelijk dat een meerderheid van de andere 7,125 miljard mensen diezelfde mening is toegedaan, al zullen de meesten onder hen dat voor zichzelf nog niet beseffen.
Als het voortbestaan van de mens ons werkelijk zou interesseren zouden we ons gedrag wel aanpassen. Maar, al het gelul over 'onze kleinkinderen' ten spijt, tot zo'n aanpassing is de mens niet in staat. Dit probleem is te groot voor de mens.
Is dat erg?
Media en activisten geven ons wel die indruk. Ja, zelfs al meerdere decennia vinden zij dat we ons deze kwestie serieus moeten aantrekken.
Maar wie kan nu decennialang iets heel erg vinden? Dan heb je toch geen leven meer?
Ik vind het veel erger dat ik mij al mijn hele bewuste leven ergens grote zorgen over moet maken, dan dat ik het erg vind dat het de toestand van de planeet is waarover ik mij zorgen moet maken.
Liever een zorg minder dan nog eentje erbij, nietwaar? Vooral als ik tegenover deze zorg vrijwel machteloos sta.
Ik vind het dus erger dat ons (nog steeds, of steeds maar weer) wordt aangemaand om bij dit soort nieuws stil te staan en eventueel eens na te denken over ons gedrag en hoe we dat zouden kunnen aanpassen, dan het nieuws dat we de aarde naar de kloten helpen op zich.
Dat de mens zijn voortbestaan in gevaar brengt, weet ik ondertussen wel. En dat de situatie er niet beter op zal worden (immer toenemende economische belangen, quoi), weet ik nu ook wel. Tien jaar geleden was het nog anders, maar ondertussen onthaal ik dit nieuws met enig schouderophalen. Vertel mij liever iets dat ik nog niet weet, media. Iets 'nieuws'.
Persoonlijk vind ik het niet erg dat de mens een situatie creëert waarin hij zijn eigen voortbestaan op het spel zet. Ik ben meer begaan met ijsberen en andere dieren die geen schuld treffen maar die veel vroeger dan de mens in de problemen komen en met uitsterven worden bedreigd. Het voortbestaan van de mens, een meer destructieve dan constructieve soort, interesseert mij op zich niet. En het is duidelijk dat een meerderheid van de andere 7,125 miljard mensen diezelfde mening is toegedaan, al zullen de meesten onder hen dat voor zichzelf nog niet beseffen.
Als het voortbestaan van de mens ons werkelijk zou interesseren zouden we ons gedrag wel aanpassen. Maar, al het gelul over 'onze kleinkinderen' ten spijt, tot zo'n aanpassing is de mens niet in staat. Dit probleem is te groot voor de mens.
Is dat erg?
Media en activisten geven ons wel die indruk. Ja, zelfs al meerdere decennia vinden zij dat we ons deze kwestie serieus moeten aantrekken.
Maar wie kan nu decennialang iets heel erg vinden? Dan heb je toch geen leven meer?
Ik vind het veel erger dat ik mij al mijn hele bewuste leven ergens grote zorgen over moet maken, dan dat ik het erg vind dat het de toestand van de planeet is waarover ik mij zorgen moet maken.
Liever een zorg minder dan nog eentje erbij, nietwaar? Vooral als ik tegenover deze zorg vrijwel machteloos sta.
Ik vind het dus erger dat ons (nog steeds, of steeds maar weer) wordt aangemaand om bij dit soort nieuws stil te staan en eventueel eens na te denken over ons gedrag en hoe we dat zouden kunnen aanpassen, dan het nieuws dat we de aarde naar de kloten helpen op zich.
Dat de mens zijn voortbestaan in gevaar brengt, weet ik ondertussen wel. En dat de situatie er niet beter op zal worden (immer toenemende economische belangen, quoi), weet ik nu ook wel. Tien jaar geleden was het nog anders, maar ondertussen onthaal ik dit nieuws met enig schouderophalen. Vertel mij liever iets dat ik nog niet weet, media. Iets 'nieuws'.
dinsdag 4 augustus 2015
Mijn eigen Wikipedia-pagina (enkel nog maar de inleiding)
Ali met de pet
Ali met de pet (Leuven, 18 januari 1987) is een Belgische schrijver, journalist en filantroop. Hij maakte naam met satirische teksten, journalistiek werk en een onstuitbare stroom aan totale nonsens.
Ali is geboren in Leuven, België, maar groeide op in Sint-Joris-Weert, waar hij tot en met het tweede leerjaar naar de Vrije Basisschool ging. Daarna liep Ali nog school in Heverlee, Leuven en Brussel.
Ali met de pet (Leuven, 18 januari 1987) is een Belgische schrijver, journalist en filantroop. Hij maakte naam met satirische teksten, journalistiek werk en een onstuitbare stroom aan totale nonsens.
Ali is geboren in Leuven, België, maar groeide op in Sint-Joris-Weert, waar hij tot en met het tweede leerjaar naar de Vrije Basisschool ging. Daarna liep Ali nog school in Heverlee, Leuven en Brussel.
Op twaalfjarige leeftijd begon Ali Humo-artikels in mappen te bewaren. Zijn interesse voor taal en het geschreven woord bracht hem ertoe zelf te beginnen schrijven, eerst dagboeknotities en gedichten, later blogposts, Facebookstatussen en journalistiek werk.
Thema’s die Ali behandelt in zijn werk zijn de media, de politiek en andere flauwe zever.
Teksten van Ali zijn gepubliceerd in schoolkrantjes, in diverse bladen, op nieuws- en cultuurwebsites en op zijn Facebookprofiel. Een gedicht van Ali werd voorgelezen op de begrafenis van zijn grootmoeder. Momenteel werkt Ali aan een Wikipedia-artikel over zichzelf.
Ali krijgt zowel lovende als kritische reacties op zijn werk.
INHOUD
1. Algemeen
2. Levensloop
2.1. Jeugd
2.2. Schrijver
2.3. Veelzijdigheid
3. Oeuvre
3.1. Dagboeken
3.2. Gedichten
3.3. Facebook-statusupdates
3.4. Journalistiek werk
3.5. Overige teksten
4. Lijst met onderscheidingen en prijzen
5. Trivia
6. Externe links
Thema’s die Ali behandelt in zijn werk zijn de media, de politiek en andere flauwe zever.
Teksten van Ali zijn gepubliceerd in schoolkrantjes, in diverse bladen, op nieuws- en cultuurwebsites en op zijn Facebookprofiel. Een gedicht van Ali werd voorgelezen op de begrafenis van zijn grootmoeder. Momenteel werkt Ali aan een Wikipedia-artikel over zichzelf.
Ali krijgt zowel lovende als kritische reacties op zijn werk.
INHOUD
1. Algemeen
2. Levensloop
2.1. Jeugd
2.2. Schrijver
2.3. Veelzijdigheid
3. Oeuvre
3.1. Dagboeken
3.2. Gedichten
3.3. Facebook-statusupdates
3.4. Journalistiek werk
3.5. Overige teksten
4. Lijst met onderscheidingen en prijzen
5. Trivia
6. Externe links
51 Facebookvrienden
Ik heb 51 Facebookvrienden. Ik wist dat dat een laag aantal is en ik was eens benieuwd wat dan een 'normaal' aantal zou zijn.
Daarom heb ik gekeken hoeveel Facebookvrienden mijn eigen Facebookvrienden hebben. Van 48 vrienden kon ik die gegevens bekijken, van drie niet.
Het gemiddelde aantal vrienden van deze 48 personen is 632. Mijn Facebookvrienden hebben dus gemiddeld 12 keer meer Facebookvrienden dan ik.
Mijn Facebookvriend met de meeste Facebookvrienden heeft 3938 Faceboo...kvrienden. Als ik dat cijfer niet meetel daalt het gemiddeld aantal van 632 naar 561. Dat is precies 11 keer zoveel als mijn eigen Facebookvriendenaantal van 51.
Slechts één van mijn Facebookvrienden heeft minder dan 150 Facebookvrienden en slechts vier van mijn Facebookvrienden hebben minder dan 200 Facebookvrienden.
Met mijn schamele 51 zit ik dus nog eens heel diep onder de ondergrens. Ik heb dus nog bijna drie keer minder Facebookvrienden dan mijn Facebookvriend met het kleinste aantal Facebookvrienden.
Daarom heb ik gekeken hoeveel Facebookvrienden mijn eigen Facebookvrienden hebben. Van 48 vrienden kon ik die gegevens bekijken, van drie niet.
Het gemiddelde aantal vrienden van deze 48 personen is 632. Mijn Facebookvrienden hebben dus gemiddeld 12 keer meer Facebookvrienden dan ik.
Mijn Facebookvriend met de meeste Facebookvrienden heeft 3938 Faceboo...kvrienden. Als ik dat cijfer niet meetel daalt het gemiddeld aantal van 632 naar 561. Dat is precies 11 keer zoveel als mijn eigen Facebookvriendenaantal van 51.
Slechts één van mijn Facebookvrienden heeft minder dan 150 Facebookvrienden en slechts vier van mijn Facebookvrienden hebben minder dan 200 Facebookvrienden.
Met mijn schamele 51 zit ik dus nog eens heel diep onder de ondergrens. Ik heb dus nog bijna drie keer minder Facebookvrienden dan mijn Facebookvriend met het kleinste aantal Facebookvrienden.
Uit dit alles trek ik twee conclusies.
1. Jullie betekenen heel veel voor mij
2. Ik beteken heel weinig voor jullie
Bedankt.
1. Jullie betekenen heel veel voor mij
2. Ik beteken heel weinig voor jullie
Bedankt.
FM Brussel wordt (niet) opgedoekt
Jammer van FM Brussel...
Verder is er ook het ontslag van Anne Brumagne, hoofdredacteur van Brussel deze week/AGENDA magazine. Haar collega's betreuren dit ontslag en zullen daar wel hun redenen voor hebben.
Zelf heb ik echter enkel onaangename herinneringen aan die vrouw. Als student liep ik stage bij Agenda en zelden heb ik te maken gehad met iemand die mij zo sterk het gevoel gaf dat ik 'niet welkom' was. Behoorlijk onaangenaam destijds.
Halverwege mijn stage had ik thuis ...een epilepsieaanval en ik moest een tijdje herstellen. Na die aanval had ik bij Agenda vaak problemen om goedlopende teksten te schrijven en om op de juiste woorden te komen. Dat heeft ook na mijn stage zeker nog drie maanden geduurd. Nooit heeft mevrouw Brumagne naar mijn gezondheid geïnformeerd en voor haar eindbeoordeling heeft ze mijn situatie niet in rekening gebracht, waardoor het aan het eind van de rit leek alsof ik niet tot veel in staat was geweest omdat ik niet bekwaam of te weinig gemotiveerd was.
Jammer dus voor mevrouw Brumagne dat ze haar job niet kan behouden (ze vindt wel snel iets anders, natuurlijk), maar fijn voor alle studenten die in de toekomst stage willen lopen bij Brussel deze week of Agenda. Voor de rest lopen daar immers genoeg fijne mensen rond.
Verder is er ook het ontslag van Anne Brumagne, hoofdredacteur van Brussel deze week/AGENDA magazine. Haar collega's betreuren dit ontslag en zullen daar wel hun redenen voor hebben.
Zelf heb ik echter enkel onaangename herinneringen aan die vrouw. Als student liep ik stage bij Agenda en zelden heb ik te maken gehad met iemand die mij zo sterk het gevoel gaf dat ik 'niet welkom' was. Behoorlijk onaangenaam destijds.
Halverwege mijn stage had ik thuis ...een epilepsieaanval en ik moest een tijdje herstellen. Na die aanval had ik bij Agenda vaak problemen om goedlopende teksten te schrijven en om op de juiste woorden te komen. Dat heeft ook na mijn stage zeker nog drie maanden geduurd. Nooit heeft mevrouw Brumagne naar mijn gezondheid geïnformeerd en voor haar eindbeoordeling heeft ze mijn situatie niet in rekening gebracht, waardoor het aan het eind van de rit leek alsof ik niet tot veel in staat was geweest omdat ik niet bekwaam of te weinig gemotiveerd was.
Jammer dus voor mevrouw Brumagne dat ze haar job niet kan behouden (ze vindt wel snel iets anders, natuurlijk), maar fijn voor alle studenten die in de toekomst stage willen lopen bij Brussel deze week of Agenda. Voor de rest lopen daar immers genoeg fijne mensen rond.
dinsdag 28 juli 2015
Reacties op P.'s tekst over 'de stand van de maatschappij'
Vollédig akkoord met jouw tekst. Alleen: waarom nog schaamte voor je somberheid? Omdat je je lezers zou afschrikken? Mag het alstublieft? Het is toch niet meer dan normaal dat een weldenkend mens hier somber van wordt? Dat totale gebrek aan stijl (het juiste woord) dat deze tijd begint te kenmerken, waar we nu écht niet meer omheen kunnen, en dat steeds minder kritiek verdraagt nu ook laffe, zich van veel ironie bedienende, intellectuelen er zich geen zorgen meer over willen maken - daarbij zijn schaamte en woede volledig op hun plaats. Maar, en dat weten we gelukkig ook, daar schieten we niks mee op. Waarden (en normen) zijn betuttelend en totaal belachelijk, einde discussie, en de puinhoop die o.a. daarvan het gevolg is krijgt vorm. Maar toch zal je zien dat ook wij, gevoelige zielen, onszelf zullen verbazen door flexibel genoeg te blijken om hiermee te leren omgaan. Met vallen en opstaan weliswaar en geregeld vol afschuw onze blik afwendend, maar het zal lukken. Dat filmpje van die stomdronken 14-jarige meisjes die in een disco op Mallorca in één minuut zoveel mogelijk piemels in hun mond moesten stoppen heb ik alleszins overleefd, net als dit filmpje van twee van de meest bejubelde ‘artiesten’ (en dus voorbeeldfiguren) op deze aardbol. https://www.youtube.com/watch?v=pbW6xKrTaak
*
Ook typisch voor de tijdsgeest dat jij je (als 'gewone man' én intellectueel) altijd nog een beetje zou moeten schamen om te zeggen wat je denkt als het over 'de toestand van onze samenleving' gaat. Jouw 'sombere boodschap' past immers niet in het opgeklopte kermissfeertje dat onze maatschappij omgeeft en wie denk je wel dat je bent om zo'n uitgesproken standpunt in te nemen, om kritische kanttekeningen te maken bij dat leuke leven dat toch zo hysterisch hard leuk moet blijven (hoewel we - hallo, populaire Dirk De Wachter - tot over onze oren onder de pillen zitten)? Voor mij ben je verdomme een van de meest interessante mensen die over de maatschappij zijn mond opendoet. Een van de weinige bovendien. Zo goed overdacht en geformuleerd. Zo de nagel op de kop. Zonder slogans. Laat die schaamte vallen. Wat jij hierover schrijft mag echt wel gehoord worden. Als omhoog gevallen politici elke keer opnieuw mordicus pretenderen 'de waarheid' te spreken, terwijl het enkel om hun eigen waarheid gaat, waarom zou jij je dan moeten excuseren? Je bent toch filosoof? Of is dat ook weer een discipline die anno 2015 bespot mag worden omdat ze niets bijdraagt aan onze materiële mogelijkheden in de consumptiemaatschappij?
*
Ook typisch voor de tijdsgeest dat jij je (als 'gewone man' én intellectueel) altijd nog een beetje zou moeten schamen om te zeggen wat je denkt als het over 'de toestand van onze samenleving' gaat. Jouw 'sombere boodschap' past immers niet in het opgeklopte kermissfeertje dat onze maatschappij omgeeft en wie denk je wel dat je bent om zo'n uitgesproken standpunt in te nemen, om kritische kanttekeningen te maken bij dat leuke leven dat toch zo hysterisch hard leuk moet blijven (hoewel we - hallo, populaire Dirk De Wachter - tot over onze oren onder de pillen zitten)? Voor mij ben je verdomme een van de meest interessante mensen die over de maatschappij zijn mond opendoet. Een van de weinige bovendien. Zo goed overdacht en geformuleerd. Zo de nagel op de kop. Zonder slogans. Laat die schaamte vallen. Wat jij hierover schrijft mag echt wel gehoord worden. Als omhoog gevallen politici elke keer opnieuw mordicus pretenderen 'de waarheid' te spreken, terwijl het enkel om hun eigen waarheid gaat, waarom zou jij je dan moeten excuseren? Je bent toch filosoof? Of is dat ook weer een discipline die anno 2015 bespot mag worden omdat ze niets bijdraagt aan onze materiële mogelijkheden in de consumptiemaatschappij?
woensdag 22 juli 2015
Witte gordijnen e.a.
Een halogeenlamp met twee knoppen: een voor de grote lamp en een voor het leeslampje.
Aan de knop voor het leeslampje hangt een kleine stoffen steenbok.
Een bladwijzer met daarop ‘Meisje met de parel’ van Johannes Vermeer.
Een groen kussen dat niet enkel groen is maar ook rood en wit. Doch, oppervlakkig bekeken is het groen. Onderzoek leert dat de kleine afbeeldingen die op het kussen staan geprint bijna allemaal aan een feest refereren. (Kerst)boompjes, trommels, eendjes, paaseieren, bloemen, kersen, ongeopende cadeautjes, kransen.
Een deken (zo eentje om mee in de zetel te kruipen) met daarop de afbeelding van een knuffelbeer (geen échte beer) en eronder de tekst I MISS YOU SO MUCH.
Een kalender van 11.11.11 met grote witte vakken voor alle dagen van de maand. Op de dagen waarop er iets leuk gebeurde, staat een smiley getekend. Twee horizontale streepjes voor de ogen, een verticaal streepje voor de neus en een naar boven gebogen lijntje voor de (lachende) mond.
Enkele honderden kleine witte papiertjes in een plastieken doosje. Op het bovenste staat geschreven zonder de letter N erachter VUILZAKKE. Op een ander staat geschreven Z9GhN2.
Een kaartje met daarop afgebeeld twee in rood getekende katten en bloemen in de vorm van hartjes. De tekst op de voorkant luidt ‘Miauwy Holidays’. De verzenders hebben achteraan geschreven: “We wensen je het komende jaar veel vreugde en zonneschijn, zodat je elke dag opnieuw tevreden en gelukkig kunt zijn”
Twee fietslichten: een rood en een wit.
Oortjes om mee naar muziek te luisteren.
Een bankkaartlezer. Een batterijoplader. Twee batterijen. Een paar oordopjes. Twee usb-sticks. Een dictafoon waarvan het klepje voor de batterijen is afgebroken.
DVD’s en boeken: ‘Goldenvoice presents Coachella’, ‘Greetings From Tim Buckley’, ‘Stanley Kubrick Collection: Eyes Wide Shut’, ‘Den Fördömde’, een zeer beduimeld woordenboekje Engels-Nederlands, ‘Misdaad en straf’, ‘Bullhead’, ‘The Wrestler’, ‘Quentin Tarantino’s Death Proof’, ‘Badlands’.
Een gele post-it waarop staat geschreven: MA 19.01 13u30.
Deodorant. Nivea Men.
Drie balpennen van het Vlaams Belang met daarop het websiteadres (vlaamsbelang.org) en een telefoonnummer (016/204.301).
Een balpen van Bilbo Records. En een van Tesla. En een waarop staat geprint despoorwegenwervenaan.be. En een van Telenet
Twee stickers van Hart boven Hard.
Een cartoon van Wauter Mannaert uit Brussel Deze Week waarop een politicus en een ondernemer staan afgebeeld die tongzoenen. Het bovenschrift luidt: ‘Uplace or mine?’.
Een leeg doosje Dafalgan 500mg.
Een halssnoer.
Een elastiekje. Een paperclip. Een gele markeerstift.
Twee sleutelbossen (beide zonder sleutelhanger). De ene met twee sleutels (buitendeur en binnendeur), de andere met drie sleutels (buitendeur, binnendeur en fietsslot).
Drie postzegels van één euro met daarop afgebeeld Lambik (twee keer) en tante Sidonia (één keer).
Vier lege blikjes van 330ml. Drie lege blikjes Lipton Original Ice Tea en één leeg blikje Coca-Cola Cherry.
Aan de knop voor het leeslampje hangt een kleine stoffen steenbok.
Een bladwijzer met daarop ‘Meisje met de parel’ van Johannes Vermeer.
Een groen kussen dat niet enkel groen is maar ook rood en wit. Doch, oppervlakkig bekeken is het groen. Onderzoek leert dat de kleine afbeeldingen die op het kussen staan geprint bijna allemaal aan een feest refereren. (Kerst)boompjes, trommels, eendjes, paaseieren, bloemen, kersen, ongeopende cadeautjes, kransen.
Een deken (zo eentje om mee in de zetel te kruipen) met daarop de afbeelding van een knuffelbeer (geen échte beer) en eronder de tekst I MISS YOU SO MUCH.
Een kalender van 11.11.11 met grote witte vakken voor alle dagen van de maand. Op de dagen waarop er iets leuk gebeurde, staat een smiley getekend. Twee horizontale streepjes voor de ogen, een verticaal streepje voor de neus en een naar boven gebogen lijntje voor de (lachende) mond.
Enkele honderden kleine witte papiertjes in een plastieken doosje. Op het bovenste staat geschreven zonder de letter N erachter VUILZAKKE. Op een ander staat geschreven Z9GhN2.
Een kaartje met daarop afgebeeld twee in rood getekende katten en bloemen in de vorm van hartjes. De tekst op de voorkant luidt ‘Miauwy Holidays’. De verzenders hebben achteraan geschreven: “We wensen je het komende jaar veel vreugde en zonneschijn, zodat je elke dag opnieuw tevreden en gelukkig kunt zijn”
Twee fietslichten: een rood en een wit.
Oortjes om mee naar muziek te luisteren.
Een bankkaartlezer. Een batterijoplader. Twee batterijen. Een paar oordopjes. Twee usb-sticks. Een dictafoon waarvan het klepje voor de batterijen is afgebroken.
DVD’s en boeken: ‘Goldenvoice presents Coachella’, ‘Greetings From Tim Buckley’, ‘Stanley Kubrick Collection: Eyes Wide Shut’, ‘Den Fördömde’, een zeer beduimeld woordenboekje Engels-Nederlands, ‘Misdaad en straf’, ‘Bullhead’, ‘The Wrestler’, ‘Quentin Tarantino’s Death Proof’, ‘Badlands’.
Een gele post-it waarop staat geschreven: MA 19.01 13u30.
Deodorant. Nivea Men.
Drie balpennen van het Vlaams Belang met daarop het websiteadres (vlaamsbelang.org) en een telefoonnummer (016/204.301).
Een balpen van Bilbo Records. En een van Tesla. En een waarop staat geprint despoorwegenwervenaan.be. En een van Telenet
Twee stickers van Hart boven Hard.
Een cartoon van Wauter Mannaert uit Brussel Deze Week waarop een politicus en een ondernemer staan afgebeeld die tongzoenen. Het bovenschrift luidt: ‘Uplace or mine?’.
Een leeg doosje Dafalgan 500mg.
Een halssnoer.
Een elastiekje. Een paperclip. Een gele markeerstift.
Twee sleutelbossen (beide zonder sleutelhanger). De ene met twee sleutels (buitendeur en binnendeur), de andere met drie sleutels (buitendeur, binnendeur en fietsslot).
Drie postzegels van één euro met daarop afgebeeld Lambik (twee keer) en tante Sidonia (één keer).
Vier lege blikjes van 330ml. Drie lege blikjes Lipton Original Ice Tea en één leeg blikje Coca-Cola Cherry.
dinsdag 21 juli 2015
Een van de mooiste meisjes
Enkele dagen geleden kwam ik een van de mooiste meisjes tegen die ik in afgelopen jaren heb leren kennen maar met wie ik nooit langer dan enkele minuten heb gepraat. Ook nu praatten we niet langer dan enkele minuten. We praatten waarschijnlijk hooguit één minuut. In die minuut stelde ik wel de vraag waarvan ik nooit had vermoed dat ik ze ooit zou stellen. Of ze eens iets met mij wilde gaan drinken. En ze wilde.
Ik verraste mezelf volledig met die vraag. Ik was al even verrast door haar antwoord, dat zonder aarzeling kwam.
Ik verraste mezelf volledig met die vraag. Ik was al even verrast door haar antwoord, dat zonder aarzeling kwam.
Donderdag. Ik moet alle voorbereidingen treffen. Hoe je te gedragen wanneer je hebt afgesproken met een van de mooiste meisjes die je nog maar nauwelijks kent en met wie het dus nog (en dat klinkt zo fout) ‘spannend’ is? Wat is er belangrijker voor een jongen dan een goed figuur slaan tijdens een afspraak met een heel mooi meisje dat hij nog maar nauwelijks kent? Niks is belangrijker. Helemaal niks. Mooie meisjes zijn de allerbelangrijkste reden waarom ik wil leven. Echt de allerbelangrijkste. Mooie meisjes zijn de zon, de zee, het gras, de kleuren rood, geel en paars, dat allemaal samen. Een knuffel, een omhelzing, een kus, dat allemaal samen. Ze geven mij hoop en maken mij een beetje gelukkiger.
Ze lacht altijd. Niet luidop, maar haar gezicht lacht altijd. Niet haar mond, maar haar ogen lachen altijd. Ze heeft vaak last van nekpijn, maar ze lacht. Het gaat vanzelf, ze hoeft er niets voor te doen. Evenmin hoeft er iets voor te gebeuren. Ze gaat de deur uit en ze lacht. Alle jongens willen dat ze naar hen lacht. Misschien lacht ze ook naar alle jongens en mogelijk zaait ze daarbij heel veel verwarring.
Hoe zei ze het ook alweer in ons gesprek van één minuut? Ik zei dat het hopelijk nog steeds mooi weer zou zijn. Zij hoopte, en het zijn haar woorden, op een ‘zwoele avond’. Ze lachte en verwarde me.
Ik weet niet waarover ik met haar wil praten. Ik hoop het aan haar lach en haar ogen te kunnen overlaten. Die zullen woorden waarschijnlijk niet zo belangrijk maken.
Ik moet haar ogen in de gaten houden. Eén moment van onoplettendheid en haar ogen kunnen mijn pantser doorboren. En als dat gebeurt denk ik niet dat ik haar ooit nog durf te zien.
Ze lacht altijd. Niet luidop, maar haar gezicht lacht altijd. Niet haar mond, maar haar ogen lachen altijd. Ze heeft vaak last van nekpijn, maar ze lacht. Het gaat vanzelf, ze hoeft er niets voor te doen. Evenmin hoeft er iets voor te gebeuren. Ze gaat de deur uit en ze lacht. Alle jongens willen dat ze naar hen lacht. Misschien lacht ze ook naar alle jongens en mogelijk zaait ze daarbij heel veel verwarring.
Hoe zei ze het ook alweer in ons gesprek van één minuut? Ik zei dat het hopelijk nog steeds mooi weer zou zijn. Zij hoopte, en het zijn haar woorden, op een ‘zwoele avond’. Ze lachte en verwarde me.
Ik weet niet waarover ik met haar wil praten. Ik hoop het aan haar lach en haar ogen te kunnen overlaten. Die zullen woorden waarschijnlijk niet zo belangrijk maken.
Ik moet haar ogen in de gaten houden. Eén moment van onoplettendheid en haar ogen kunnen mijn pantser doorboren. En als dat gebeurt denk ik niet dat ik haar ooit nog durf te zien.
Gezien in Leuven: N-VA claimt Vlaamse Feestdag
Vandaag is/was het de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap, oftewel de Vlaamse Feestdag. Op zich een objectief gegeven waar ik niks op tegen kan hebben. Elk werelddeel, land, dorp, vriendengroepje mag voor mijn part een dag uitkiezen om jaarlijks een feestje te bouwen. Dus ook de regio Vlaanderen, de Vlaamse Gemeenschap.
Het woord 'Vlaanderen' lijkt dan wel besmet door zelfgenoegzame Vlaams-nationalisten, geen enkele politieke partij kan 'Vlaanderen' opeisen. Groen niet meer dan SP.A, N-VA niet meer dan Vlaams Belang. Want Vlaanderen als regio heeft weinig met politiek te maken, het is gewoon de naam van een bepaald stuk grond in België, ja, inderdaad, in België. Of in Europa, zo u wil. Of in de wereld.
Maar de politiek claimt de Vlaamse Feestdag wél. Met name (en onlogisch is het natuurlijk niet) de succesvolle partij N-VA.
Dat Geert Bourgeois een speech geeft, dat is doodnormaal, dat hoort bij zijn functie. Dat Bourgeois in die speech N-VA-standpunten binnensmokkelt, dat kan hem ook nog vergeven worden, daarvoor is hij politicus. Maar dat (en hoe) ik N-VA vandaag in Leuven zag, heeft me toch een beetje verrast.
Want wat zag ik in de drukste winkelstraat van Leuven, de Diestsestraat? Mensen in N-VA-t-shirt die vlijtig N-VA-ballonnen aan buggy's vastknoopten. Buggy's vooral van mensen met 'een kleurtje', buggy's van allochtone vrouwen (sommigen met hoofddoek) die waarschijnlijk (maar dat kan je natuurlijk nooit zeker weten) geen speciale sympathie hebben voor N-VA (of voor eender welke andere Vlaamse partij); vrouwen die misschien totaal niet bezig zijn met onze politiek, misschien niet eens een benul ervan hebben. (Omdat ik in Leuven regelmatig met allochtonen in contact kom, weet ik dat veel van die mensen onze nationale (of Vlaamse) politiek inderdaad nauwelijks volgen. In het bijzonder heb ik vrouwen uit moslimlanden nog nooit op veel kennis van ons politiek landschap kunnen betrappen. ‘N-VA’ is voor zo’n mensen gewoon een lettercombinatie zoals ‘ABC’.)
(Ik zag één blanke vrouw een buggy met N-VA-ballon voortduwen. Ik zag ook een aantal blanke vrouwen - ik ben daar inderdaad wel eventjes blijven staan - die niet ingingen op het aanbod van de N-VA’ers om een ballon aan hun buggy te hangen. Sommige kinderen liepen door de straat met de ballon gewoon in de hand.)
N-VA was dus op straat gekomen om het Feest van de Vlaamse Gemeenschap te vieren, al zou je het ook 'kapen' kunnen noemen. En dat deed de partij heel slim - het lijkt me immers nogal logisch dat ze bij N-VA precies dezelfde analyse kunnen maken als die die ik hierboven heb gemaakt - door enkele (waarschijnlijk) onwetende mensen te 'misbruiken' om zo op een leuke manier de boodschap door de winkelstraat te laten zweven. Ik moet toegeven dat ik dat van hun goed georganiseerde marketingcel weer een erg clever idee vond. N-VA is met lengtes voorsprong de politieke partij die het aantrekkelijkst (en het meest) communiceert. Vandaag liet N-VA dus uiteraard de kans niet liggen om een klaargelegde bal voor open doel binnen te tikken. N-VA de gezellige Vlaamse familiepartij. Met ballonnen voor kinderen. En, opdat niemand nog iets in die richting zou kunnen suggereren, ook met ballonen voor kinderen van allochtone origine. (N-VA is inderdaad totaal niet xenofoob, in tegenstelling tot wat sommige onredelijke N-VA-haters beweren.)
Andere Vlaamse partijen hadden in feite even veel (of even weinig) recht om zich vandaag in het straatbeeld zichtbaar te maken. Maar ze waren er niet. Alsof het logisch is dat 11 juli 'voor de N-VA' is, terwijl daar eigenlijk geen logica in zit. Dat N-VA die dag probeert te claimen is natuurlijk wél logisch. Onder het motto: we kunnen het maar proberen. Maar opnieuw: N-VA kan de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap in principe niet méér opeisen dan bijvoorbeeld Groen. De ene Vlaming is niet méér Vlaming dan de andere. De ene hecht er wel meer belang aan dan de andere.
Maar dat leek allemaal niet belangrijk in de winkelstraat. Ik zag niemand zijn wenkbrauwen fronsen, mensen kuierden rustig verder. Er was hoegenaamd geen politiek dimensie in het straatbeeld aanwezig. Er was gewoon de zon en een kind in een buggy met een gele ballon.
Het woord 'Vlaanderen' lijkt dan wel besmet door zelfgenoegzame Vlaams-nationalisten, geen enkele politieke partij kan 'Vlaanderen' opeisen. Groen niet meer dan SP.A, N-VA niet meer dan Vlaams Belang. Want Vlaanderen als regio heeft weinig met politiek te maken, het is gewoon de naam van een bepaald stuk grond in België, ja, inderdaad, in België. Of in Europa, zo u wil. Of in de wereld.
Maar de politiek claimt de Vlaamse Feestdag wél. Met name (en onlogisch is het natuurlijk niet) de succesvolle partij N-VA.
Dat Geert Bourgeois een speech geeft, dat is doodnormaal, dat hoort bij zijn functie. Dat Bourgeois in die speech N-VA-standpunten binnensmokkelt, dat kan hem ook nog vergeven worden, daarvoor is hij politicus. Maar dat (en hoe) ik N-VA vandaag in Leuven zag, heeft me toch een beetje verrast.
Want wat zag ik in de drukste winkelstraat van Leuven, de Diestsestraat? Mensen in N-VA-t-shirt die vlijtig N-VA-ballonnen aan buggy's vastknoopten. Buggy's vooral van mensen met 'een kleurtje', buggy's van allochtone vrouwen (sommigen met hoofddoek) die waarschijnlijk (maar dat kan je natuurlijk nooit zeker weten) geen speciale sympathie hebben voor N-VA (of voor eender welke andere Vlaamse partij); vrouwen die misschien totaal niet bezig zijn met onze politiek, misschien niet eens een benul ervan hebben. (Omdat ik in Leuven regelmatig met allochtonen in contact kom, weet ik dat veel van die mensen onze nationale (of Vlaamse) politiek inderdaad nauwelijks volgen. In het bijzonder heb ik vrouwen uit moslimlanden nog nooit op veel kennis van ons politiek landschap kunnen betrappen. ‘N-VA’ is voor zo’n mensen gewoon een lettercombinatie zoals ‘ABC’.)
(Ik zag één blanke vrouw een buggy met N-VA-ballon voortduwen. Ik zag ook een aantal blanke vrouwen - ik ben daar inderdaad wel eventjes blijven staan - die niet ingingen op het aanbod van de N-VA’ers om een ballon aan hun buggy te hangen. Sommige kinderen liepen door de straat met de ballon gewoon in de hand.)
N-VA was dus op straat gekomen om het Feest van de Vlaamse Gemeenschap te vieren, al zou je het ook 'kapen' kunnen noemen. En dat deed de partij heel slim - het lijkt me immers nogal logisch dat ze bij N-VA precies dezelfde analyse kunnen maken als die die ik hierboven heb gemaakt - door enkele (waarschijnlijk) onwetende mensen te 'misbruiken' om zo op een leuke manier de boodschap door de winkelstraat te laten zweven. Ik moet toegeven dat ik dat van hun goed georganiseerde marketingcel weer een erg clever idee vond. N-VA is met lengtes voorsprong de politieke partij die het aantrekkelijkst (en het meest) communiceert. Vandaag liet N-VA dus uiteraard de kans niet liggen om een klaargelegde bal voor open doel binnen te tikken. N-VA de gezellige Vlaamse familiepartij. Met ballonnen voor kinderen. En, opdat niemand nog iets in die richting zou kunnen suggereren, ook met ballonen voor kinderen van allochtone origine. (N-VA is inderdaad totaal niet xenofoob, in tegenstelling tot wat sommige onredelijke N-VA-haters beweren.)
Andere Vlaamse partijen hadden in feite even veel (of even weinig) recht om zich vandaag in het straatbeeld zichtbaar te maken. Maar ze waren er niet. Alsof het logisch is dat 11 juli 'voor de N-VA' is, terwijl daar eigenlijk geen logica in zit. Dat N-VA die dag probeert te claimen is natuurlijk wél logisch. Onder het motto: we kunnen het maar proberen. Maar opnieuw: N-VA kan de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap in principe niet méér opeisen dan bijvoorbeeld Groen. De ene Vlaming is niet méér Vlaming dan de andere. De ene hecht er wel meer belang aan dan de andere.
Maar dat leek allemaal niet belangrijk in de winkelstraat. Ik zag niemand zijn wenkbrauwen fronsen, mensen kuierden rustig verder. Er was hoegenaamd geen politiek dimensie in het straatbeeld aanwezig. Er was gewoon de zon en een kind in een buggy met een gele ballon.
donderdag 25 juni 2015
Regen (sonnet)
hij wast zich in een bad van misschien nog geen meter breed
behendig slaagt hij er in zich schoon te sproeien
het omhoog houden van de douchekop gaat hem weliswaar vermoeien
maar als hij zich weer aankleed is dat het eerste wat hij vergeet
behendig slaagt hij er in zich schoon te sproeien
het omhoog houden van de douchekop gaat hem weliswaar vermoeien
maar als hij zich weer aankleed is dat het eerste wat hij vergeet
zijn haren zijn nog nat nu, zo kan hij niet naar buiten
de moed zakt hem in de schoenen, de onverschillige wind is kil
eind juni hoeft er niks, alleen de zon is wat hij wil
de regen houdt hem tegen, maar de winkel zal gaan sluiten
misschien heeft hij zich verbeeld dat er een paraplu stond in de gang
vol walging ziet hij daarin het bewijs dat god niet bestaat
maar dat en dat het regent is nu van generlei belang
hij was van plan te kopen een krop sla en een tomaat
de fles shampoo in zijn hand was een impulsaankoop, is hij bang
hij zeept zijn haren in voor hij door de regen weer naar huis gaat
de moed zakt hem in de schoenen, de onverschillige wind is kil
eind juni hoeft er niks, alleen de zon is wat hij wil
de regen houdt hem tegen, maar de winkel zal gaan sluiten
misschien heeft hij zich verbeeld dat er een paraplu stond in de gang
vol walging ziet hij daarin het bewijs dat god niet bestaat
maar dat en dat het regent is nu van generlei belang
hij was van plan te kopen een krop sla en een tomaat
de fles shampoo in zijn hand was een impulsaankoop, is hij bang
hij zeept zijn haren in voor hij door de regen weer naar huis gaat
Zijn alle West-Vlamingen luidruchtig?
“Mijn huisgenoot is een West-Vlaming. Als die telefoneert roept die zo luid dat ik alles wat hij zegt tot op de bovenverdieping kan horen. Ik lag ziek in bed toen ik hem weer heel luid hoorde bellen, ik had geen oordoppen in mijn buurt dus ben ik naar de wc gekropen en heb ik wc-papier in mijn oren gepropt, dat werkte heel goed. Alle West-Vlamingen roepen kei luid.”
Licht geërgerd vraag ik mij af waar hij het over heeft. Alle West-Vlaming...en roepen kei luid? Daar heb ik nog nooit iets van gemerkt. Net als andere mensen praten West-Vlamingen volgens mij op een min of meer normaal volume. Alle West-Vlamingen, dat zijn meer dan 1 miljoen mensen. Het lijkt mij uitgesloten dat die allemaal heel luid roepen als ze telefoneren. Dit zeg ik allemaal niet tegen mijn vriend. Hij is onvermurwbaar, alle West-Vlamingen roepen kei luid aan de telefoon, West-Vlamingen zijn luidruchtige mensen.
Ik ken nochtans stille West-Vlamingen, zeer rustige mensen. Wat moet ik doen, die mensen aan mijn vriend voorstellen ten bewijze dat niet alle West-Vlamingen kei luid zijn? Zijn onvermurwbaarheid irriteert mij. Waar heeft hij het over? Waarom is dit voor hem zo belangrijk?
Bedoelt hij misschien dat veel West-Vlamingen belang lijken te hechten aan hun West-Vlaamsheid? Dat zij met streekgenoten vol overgave hun dialecten bezigen? Dat zij in tegenstelling tot mensen uit de provincie Vlaams-Brabant een soort ‘community gevoel’ hebben? En is dat eigenlijk wel zo?
Mijn vriend is een jongen die veel interessante dingen te zeggen heeft en met wie ik goed kan praten, maar soms spreek ik hem niet tegen, gewoon omdat het geen zin heeft. Hij heeft zijn conclusie gemaakt en die kan niet meer worden betwist.
“Jamaar, toch niet álle West-Vlamingen zijn heel luidruchtig? Dat kan toch niet?”
“Jawel, ge moet daar maar eens op letten.”
Discussie gesloten.
Vreemd.
Licht geërgerd vraag ik mij af waar hij het over heeft. Alle West-Vlaming...en roepen kei luid? Daar heb ik nog nooit iets van gemerkt. Net als andere mensen praten West-Vlamingen volgens mij op een min of meer normaal volume. Alle West-Vlamingen, dat zijn meer dan 1 miljoen mensen. Het lijkt mij uitgesloten dat die allemaal heel luid roepen als ze telefoneren. Dit zeg ik allemaal niet tegen mijn vriend. Hij is onvermurwbaar, alle West-Vlamingen roepen kei luid aan de telefoon, West-Vlamingen zijn luidruchtige mensen.
Ik ken nochtans stille West-Vlamingen, zeer rustige mensen. Wat moet ik doen, die mensen aan mijn vriend voorstellen ten bewijze dat niet alle West-Vlamingen kei luid zijn? Zijn onvermurwbaarheid irriteert mij. Waar heeft hij het over? Waarom is dit voor hem zo belangrijk?
Bedoelt hij misschien dat veel West-Vlamingen belang lijken te hechten aan hun West-Vlaamsheid? Dat zij met streekgenoten vol overgave hun dialecten bezigen? Dat zij in tegenstelling tot mensen uit de provincie Vlaams-Brabant een soort ‘community gevoel’ hebben? En is dat eigenlijk wel zo?
Mijn vriend is een jongen die veel interessante dingen te zeggen heeft en met wie ik goed kan praten, maar soms spreek ik hem niet tegen, gewoon omdat het geen zin heeft. Hij heeft zijn conclusie gemaakt en die kan niet meer worden betwist.
“Jamaar, toch niet álle West-Vlamingen zijn heel luidruchtig? Dat kan toch niet?”
“Jawel, ge moet daar maar eens op letten.”
Discussie gesloten.
Vreemd.
dinsdag 26 mei 2015
Mijn ervaring met sexdating
Vrijdag heb ik op een sexdatingsite het volgende bericht geplaatst:
"Ik ben een lieve meid van 29, maar al ben ik best mooi, soms zit ik eenzaam thuis en mis ik een warme knuffelbeer die om me geeft en me lekker verwent. Ben jij tussen de 25 en de 40 en wil je mijn stoere knuffelbeer zijn? Ik val op originele mannen, dus wees ook creatief in je reactie. En stuur me geen foto's van je p**mel, want daar knap ik op af! :) xxx"
Intussen hebben zich al 235 geïnteresseerden gemeld. De eerste 60 of 70 reacties heb ik met heel veel plezier gelezen. Hieronder een bloemlezing.
Ene Knuffelding was er als eerste bij en hij weet mij meteen te intrigeren.
“Begin verleden jaar heb ik een KNUFFELAVOND-EVENT ontdekt en dat vervult al een groot deel verlangen en voelen naar van tederheid.” [sic]
Een knuffelavond-event!? Wat? Hoe? Vertel me meer! Neem me daar mee naartoe!
Deze man, die ook zijn achternaam prijsgeeft en mij uitnodigt hem toe te voegen op Facebook, geeft voorts mee dat zijn specialiteit de ‘ijsberenknuffel’ is en dat het hem romantisch lijkt om mij mee te nemen naar de sauna of, beter nog, de BLOEMENMARKT!
David is een lachebekje: “ik werk in een cleanroom (volledig ingepakt dus) en daarom dat ik me thuis altijd luchtig kleed... Hahahaha.”
Flauw, David. En wat is een cleanroom? Met zo’n onnozele job maak je geen indruk op deze lieftallige dame! Ik heb toch keus zat!
Tim heeft ook zin om mij te knuffelen, maar schrijft dat zijn vrienden hem in de eerste plaats waarderen omwille van zijn komische gedrag. "Soms kan ik al eens enorm raar uit de hoek komen”, schrijft de komiek verder. Voor mij het sein om te roepen:
NEXT!
Gert (+ achternaam) zegt nauwelijks iets over zichzelf maar wil dat ik hem bel zodat we al “een BABBELTJE kunnen doen.” Zo werkt het niet, Gert!
Vincent wil mij meenemen naar de privésauna (“naakt of niet naakt”), maar misschien gaat hij voor mij iets te snel?
Inderdaad, Vinny! Eerst uitgebreid knuffelen, daarna misschien een SAUNAATJE.
Ene Azazat heeft hele enge plannen met mij...
“Ik vil jouw)))”, schrijft hij zonder verdere uitleg.
Villen is het afstropen van de huid van een dier...
De man stuurt zijn DREIGEMENT vanaf een e-mailadres op mail.ru. Hij heeft het vast zo niet bedoeld.
Chris zit in de verkoop, maar als het er op aan komt om zichzelf te verkopen, vertelt hij meteen veel te veel. Hij heeft co-ouderschap over zijn twee kinderen (afknapper!), hij heeft een hond (een “Engelse cocker”) en zijn p**mel is 19cm lang.
BWEURK.
Een andere Chris denkt dat zijn West-Vlaamse accent mij zal charmeren. Echt iets voor West-Vlamingen om naar hun roots te verwijzen.
Next!
Z. wil exotisch eten met mij. “Ethiopisch? MALAGASSISCH? Indisch?”
Allemaal goed en wel, maar ik wil in de eerste plaatse lékker eten, Z.. En knuffelen natuurlijk!
De naar eigen zeggen GOED GESCHOOLDE Bert zal mij als een prinsesje behandelen.
“Waarschijnlijk krijg je nu 1000 voorstellen maar wie weet kies je voor mij.”
Blij dat je beseft dat je geen schijn van kans maakt, Bert!
Erwin reageert gelijkaardig: “Je gaat hier vast honderden reacties krijgen, het is dus bijna LOTERIJ, hopelijk valt mijn berichtje op.”
Nauwelijks, Erwin!
Thomas schrijft: “Wat ik te bieden heb is iemand die discreet, lief, en vrouwvriendelijk is en die graag masseert en HEEL GRAAG BEFT!”
Los van het feit dat ik niet hoef te weten dat je mij wil beffen, vraag ik me af waarom die vrouwvriendelijke beffer niet zélf reageert en jij het in zijn plaats doet, Thomas! (Lees je bericht maar eens opnieuw, dan zal je begrijpen wat ik bedoel.)
Savas is een Turk die het Nederlands niet erg machtig is maar er wel in slaagt om ‘ANAAL aan te bieden’.
Doodsbang maken ze mij, die Turken.
Geert is een gevoelige man. “Je advertentie grijpt me enorm aan.”
Zo erg ben ik er ook weer niet aan toe, Geert!
Een andere Geert - je kan het Sportpaleis vullen met Geerten - kent mijn ‘probleem’ en wil mij ‘steunen’.
Next! (Wat zijn dat voor FLAUWERIKEN, die Geerten?)
Fed is eerlijk. “Ben een jongen van 24 met bijna geen of laten we zeggen geen ervaring op seksueel vlak, is dit ook goed voor u?”
Neen, Fed!
Ook Peter is openhartig en zelfs een beetje ONTROEREND.
“Ik ben licht autistisch, en omgaan met mensen is voor mij altijd een behoorlijk complex gegeven (nuja, ik vermoed dat dat voor niemand voor de hand liggend is, maar toch). En een sexuele / emotionele / romantische relatie natuurlijk nog ietsje meer.Maar knuffelen, dat kan ik wel! En ik vind het zelf ook heel leuk :)Jou verwennen, da's wellicht iets moeilijker, daar heb ik ook niet echt veel ervaring mee. Maar mits wat geduld en openheid zal dat wellicht ook wel goed komen...”
Jammer dat zo’n jongen zijn toevlucht neemt tot sexdating. Hopelijk heeft hij geen te HOGE VERWACHTINGEN...
Geert (de zoveelste) zou graag iemand leren kennen “om op een leuke en stijlvolle manier af te spreken”.
Stijlvol afspreken? Specifieer u, Geert, specifieer u.
Teddy “werdt” meteen blij van mijn bericht...
Daa-aag, Teddy!
Ara heeft weinig woorden nodig: “Hey alles goed ?? ik ben ara 29 zou ik u beter mogen leren kennen ???”
Wel de volgorde der dingen respecteren, Ara! Eerst moet jij je voorstellen!
Jonas is 25 en heeft naar eigen zeggen veel meegemaakt. Nauwelijks verdere info.
Jij blijft bij mij uit de buurt, Jonas!
David vindt mij ‘een TOFFE GRIET'.
Next!
Even later mailt hij opnieuw om te zeggen dat hij mij al begint te missen.
Huh!?
Stef is van “regio AARSCHOTt”.
Next!
Gunter is 22x6 - ja, zo stellen sommige mannen zich voor.
Daa-aaag, Gunter!
Ene Good4You vindt mijn bericht “suuuuuper schattig!!!” en wil “uuuuren kunnen ONNOZEL doen en lachen. Haha.”
Ik wil niet onnozel doen en lachen! Ik wil knuffelen!!
Buddy in de wolken heeft al een heel scenario klaar. We gaan o.a. eten in het restaurant van het ATOMIUM.
Nu is dat iets dat ik weleens zou willen doen, maar of ik deze uitsloverige Buddy daar dan bij wil...
Als hij over zijn 50 Shades of Grey-fantasieën begint, haak ik helemaal af.
Mustafa werkt in de haven en hij weet van aanpakken. Het een heeft blijkbaar met het ander te maken. Zijn hobby is hengelen en hij wil zich zeker verplaatsen om mij te likken.
Om mij te LIKKEN, dat leest u goed.
Weeral een andere Geert denkt dat hij voldoet aan de door mij gestelde EISEN.
Wat heb ik geëist, Geert? Ik ben geen werkgever, dit is geen vacature.
Marimbus, een pianist en singer-songwriter die ook acteert, stuurt me (vreemd genoeg) zes foto’s van zijn AFGETRAINDE LIJF en schrijft vreselijke dingen als: “Ik wou op zich niet sturen, maar mijn flamingo had me verplicht het toch te doen.” Huh!?
“Op zich ben ik grappig, maar m'n magische kabouter zegt van nie, ja, pff wa weet die daar nu van :p.”
Ja, pff. Next!
TIMGEIL mag schrijven wat hij wil. Met zo’n naam slaat hij bij voorbaat zijn eigen ruiten in.
Jake is kort geschoren, groot geschapen en kan makkelijk meerdere keren klaarkomen.
Dat weten we dan ook weer.
Dave kent de dt-regel niet en gebruikt geen leestekens. “Ik ben 39 is dat te oud”, schrijft de man die naar eigen zeggen uitstekend met MASSAGEOLIE overweg kan.
Je bent blijkbaar te oud om je nog te herinneren hoe je een goeie zin schrijft, Dave! En daar knapt deze klassedame op af.
Ivan studéért nog - eikes. Marketing nog wel - weeral eikes. “Maar vanaf volgend jaar ACCOUNTANCY” - wééral eikes.
Eikes.
Ook voor Sven is het examenperiode. Hij wil mij komen knuffelen tijdens het blokken door. En dan maar over zijn studies praten zeker? Ik dacht het niet, Sven!
Ikke - wat een vreselijke naam - is geen allesneuker en wil geen ZIEKTES.
Waarvan akte.
“Heb zwart haar (VETKUIF) rock en roll type heb tattoos en tongpiercing”, schrijft Nick.
Op de foto waarvan zijn mail logischerwijze vergezeld gaat, ziet hij er, gezeten aan een cafétoog, in de eerste plaats vreselijk deprimerend uit.
Dimitri schrijft: “Ik heb maar weinig contact met vrouwen en dat maakt mij echt eenzaam en seksueel gefrustreert [sic], daarom dat ik constant berichtjes op sites als deze stuur maar ik heb geen enkel reactie gekregen hopelijk ben jij de eerste die dat wel doet.”
Constant berichtjes op dit soort sites? Deze jongen is een TIKKENDE TIJDBOM, vrees ik.
Kim nodigt me meteen uit bij hem thuis waar we “aarbeitjes” kunnen eten nadat we een “douchke met BUBBELS” hebben genomen.
Ik mag hem bellen op 0494/******, maar dat ga ik niet doen.
Ene David nodigt mij niet thuis uit, maar wil mij, zijn “prinsesje”, meenemen naar KNUFFELLAND, naar de “gemeente van genot”.
Die vind ik goed. Ik sta op het punt om te zwichten...
Ali doet al anderhalf jaar intensief aan fitness. Zijn spieren zullen mij van mijn eenzaamheid genezen.
Dinesh komt uit India en spreekt “little dutch”.
“Ik doen alles,wat je vind graag.ik ben zo HORNY.I can be your teddy beer,use me as u like.” [sic]
Maarten is HETERO - het zou er nog aan mankeren! - en afstuderend chemisch ingenieur.
Hij beschrijft hoe hij mij zal beffen en hoe ik hem daarna zal PIJPEN.
Een afstuderend chemisch ingenieur en in een eerste mail al zo’n vuile praatjes?
Die heeft tijd teveel tussen zijn lessen precies!
“Hallo lief schattig vurig vrouwtje”, steekt ene Joan - is dat geen vrouwennaam? - van wal.
Heb ik gezegd dat ik schattig ben? Heb ik gezegd dat ik vurig ben?
“Als je mij goed kent is de INNERLIJKE IK nog veel mooier”, lult deze Joan nog ergens halverwege zijn bol van clichés staand gezwets.
Next!
Peter, “een jongeman van 38”, - een jongeman van 38? - is “door moeder natuur voorzien van plezant SPEELGOED” en heeft een hogere opleiding genoten.
Da’s handig! Zo kunnen we tijdens het spelen ook nog een boeiend gesprek voeren!
Glenn is een jongen met een “gezonde portie verstand, goed werk en een AUTO”.
Laat ik nu net geknuffeld willen worden door iemand met goed werk en een auto!
Mark geniet van een etentje, “zeker als het homecooked is”.
Hij vervolgt: “'k Heb elke dag m'n taske koffie, goei boter op m'n beschuit met een koppel zelfgelegde eitjes om af te sluiten met vitaminekes met fruit. 'k Heb ook een hofken vol met bloemekes en af en toe een vogelken dat fluit ik had een vijver met viskes en een fonteineken dat spuit maar zolang da'k hier alleen zit haalt dat allemaal niet veel uit. Belachelijk hé, maar dacht een stukje URBANUS in een mail is altijd origineel niet?”
Ja, inderdaad, plezant!
“Ik stuur je alvast een foto, maar ik plak niet zo goed op papier, ik doe het live veel beter ik kan soms nogal onhandig overkomen wat meestal voor de ijsbreker en de nodige LACHSALVO'S zorgt.”
Toffe reactie, Mark, maar jij bent geen knuffelbeer, jij bent meer een DUTSKE.
Michael’s reactie ten slotte moet ik ook BEWONDEREN. Het feit dat ik uit Leuven kom, inspireert hem tot het volgende.
“Hallo lieve meid uit het drukke Leuven,
ik vraag me af wat doe jij hier
vanuit de ramen, vanuit de deuren
bekijkt men jou, dit opgejaagd dier
jij bent op zoek naar LIEFDE
jij bent op zoek als verliezer
jij hunkert opnieuw naar de warmte
jouw hart staat op het punt te bevriezen...”
“Zal je wellicht bekend in de oren klinken”, schrijft hij, en dat is toevallig ook zo, maar dit is toch niet echt de manier waarop je een dame benadert!
Niettemin: een ORIGINELE POGING!
Bedankt voor jullie LEUKE REACTIES, lieve mannen!!
Ik ga nu heel goed nadenken en dan mijn keuze maken!!
xxx
"Ik ben een lieve meid van 29, maar al ben ik best mooi, soms zit ik eenzaam thuis en mis ik een warme knuffelbeer die om me geeft en me lekker verwent. Ben jij tussen de 25 en de 40 en wil je mijn stoere knuffelbeer zijn? Ik val op originele mannen, dus wees ook creatief in je reactie. En stuur me geen foto's van je p**mel, want daar knap ik op af! :) xxx"
Intussen hebben zich al 235 geïnteresseerden gemeld. De eerste 60 of 70 reacties heb ik met heel veel plezier gelezen. Hieronder een bloemlezing.
Ene Knuffelding was er als eerste bij en hij weet mij meteen te intrigeren.
“Begin verleden jaar heb ik een KNUFFELAVOND-EVENT ontdekt en dat vervult al een groot deel verlangen en voelen naar van tederheid.” [sic]
Een knuffelavond-event!? Wat? Hoe? Vertel me meer! Neem me daar mee naartoe!
Deze man, die ook zijn achternaam prijsgeeft en mij uitnodigt hem toe te voegen op Facebook, geeft voorts mee dat zijn specialiteit de ‘ijsberenknuffel’ is en dat het hem romantisch lijkt om mij mee te nemen naar de sauna of, beter nog, de BLOEMENMARKT!
David is een lachebekje: “ik werk in een cleanroom (volledig ingepakt dus) en daarom dat ik me thuis altijd luchtig kleed... Hahahaha.”
Flauw, David. En wat is een cleanroom? Met zo’n onnozele job maak je geen indruk op deze lieftallige dame! Ik heb toch keus zat!
Tim heeft ook zin om mij te knuffelen, maar schrijft dat zijn vrienden hem in de eerste plaats waarderen omwille van zijn komische gedrag. "Soms kan ik al eens enorm raar uit de hoek komen”, schrijft de komiek verder. Voor mij het sein om te roepen:
NEXT!
Gert (+ achternaam) zegt nauwelijks iets over zichzelf maar wil dat ik hem bel zodat we al “een BABBELTJE kunnen doen.” Zo werkt het niet, Gert!
Vincent wil mij meenemen naar de privésauna (“naakt of niet naakt”), maar misschien gaat hij voor mij iets te snel?
Inderdaad, Vinny! Eerst uitgebreid knuffelen, daarna misschien een SAUNAATJE.
Ene Azazat heeft hele enge plannen met mij...
“Ik vil jouw)))”, schrijft hij zonder verdere uitleg.
Villen is het afstropen van de huid van een dier...
De man stuurt zijn DREIGEMENT vanaf een e-mailadres op mail.ru. Hij heeft het vast zo niet bedoeld.
Chris zit in de verkoop, maar als het er op aan komt om zichzelf te verkopen, vertelt hij meteen veel te veel. Hij heeft co-ouderschap over zijn twee kinderen (afknapper!), hij heeft een hond (een “Engelse cocker”) en zijn p**mel is 19cm lang.
BWEURK.
Een andere Chris denkt dat zijn West-Vlaamse accent mij zal charmeren. Echt iets voor West-Vlamingen om naar hun roots te verwijzen.
Next!
Z. wil exotisch eten met mij. “Ethiopisch? MALAGASSISCH? Indisch?”
Allemaal goed en wel, maar ik wil in de eerste plaatse lékker eten, Z.. En knuffelen natuurlijk!
De naar eigen zeggen GOED GESCHOOLDE Bert zal mij als een prinsesje behandelen.
“Waarschijnlijk krijg je nu 1000 voorstellen maar wie weet kies je voor mij.”
Blij dat je beseft dat je geen schijn van kans maakt, Bert!
Erwin reageert gelijkaardig: “Je gaat hier vast honderden reacties krijgen, het is dus bijna LOTERIJ, hopelijk valt mijn berichtje op.”
Nauwelijks, Erwin!
Thomas schrijft: “Wat ik te bieden heb is iemand die discreet, lief, en vrouwvriendelijk is en die graag masseert en HEEL GRAAG BEFT!”
Los van het feit dat ik niet hoef te weten dat je mij wil beffen, vraag ik me af waarom die vrouwvriendelijke beffer niet zélf reageert en jij het in zijn plaats doet, Thomas! (Lees je bericht maar eens opnieuw, dan zal je begrijpen wat ik bedoel.)
Savas is een Turk die het Nederlands niet erg machtig is maar er wel in slaagt om ‘ANAAL aan te bieden’.
Doodsbang maken ze mij, die Turken.
Geert is een gevoelige man. “Je advertentie grijpt me enorm aan.”
Zo erg ben ik er ook weer niet aan toe, Geert!
Een andere Geert - je kan het Sportpaleis vullen met Geerten - kent mijn ‘probleem’ en wil mij ‘steunen’.
Next! (Wat zijn dat voor FLAUWERIKEN, die Geerten?)
Fed is eerlijk. “Ben een jongen van 24 met bijna geen of laten we zeggen geen ervaring op seksueel vlak, is dit ook goed voor u?”
Neen, Fed!
Ook Peter is openhartig en zelfs een beetje ONTROEREND.
“Ik ben licht autistisch, en omgaan met mensen is voor mij altijd een behoorlijk complex gegeven (nuja, ik vermoed dat dat voor niemand voor de hand liggend is, maar toch). En een sexuele / emotionele / romantische relatie natuurlijk nog ietsje meer.Maar knuffelen, dat kan ik wel! En ik vind het zelf ook heel leuk :)Jou verwennen, da's wellicht iets moeilijker, daar heb ik ook niet echt veel ervaring mee. Maar mits wat geduld en openheid zal dat wellicht ook wel goed komen...”
Jammer dat zo’n jongen zijn toevlucht neemt tot sexdating. Hopelijk heeft hij geen te HOGE VERWACHTINGEN...
Geert (de zoveelste) zou graag iemand leren kennen “om op een leuke en stijlvolle manier af te spreken”.
Stijlvol afspreken? Specifieer u, Geert, specifieer u.
Teddy “werdt” meteen blij van mijn bericht...
Daa-aag, Teddy!
Ara heeft weinig woorden nodig: “Hey alles goed ?? ik ben ara 29 zou ik u beter mogen leren kennen ???”
Wel de volgorde der dingen respecteren, Ara! Eerst moet jij je voorstellen!
Jonas is 25 en heeft naar eigen zeggen veel meegemaakt. Nauwelijks verdere info.
Jij blijft bij mij uit de buurt, Jonas!
David vindt mij ‘een TOFFE GRIET'.
Next!
Even later mailt hij opnieuw om te zeggen dat hij mij al begint te missen.
Huh!?
Stef is van “regio AARSCHOTt”.
Next!
Gunter is 22x6 - ja, zo stellen sommige mannen zich voor.
Daa-aaag, Gunter!
Ene Good4You vindt mijn bericht “suuuuuper schattig!!!” en wil “uuuuren kunnen ONNOZEL doen en lachen. Haha.”
Ik wil niet onnozel doen en lachen! Ik wil knuffelen!!
Buddy in de wolken heeft al een heel scenario klaar. We gaan o.a. eten in het restaurant van het ATOMIUM.
Nu is dat iets dat ik weleens zou willen doen, maar of ik deze uitsloverige Buddy daar dan bij wil...
Als hij over zijn 50 Shades of Grey-fantasieën begint, haak ik helemaal af.
Mustafa werkt in de haven en hij weet van aanpakken. Het een heeft blijkbaar met het ander te maken. Zijn hobby is hengelen en hij wil zich zeker verplaatsen om mij te likken.
Om mij te LIKKEN, dat leest u goed.
Weeral een andere Geert denkt dat hij voldoet aan de door mij gestelde EISEN.
Wat heb ik geëist, Geert? Ik ben geen werkgever, dit is geen vacature.
Marimbus, een pianist en singer-songwriter die ook acteert, stuurt me (vreemd genoeg) zes foto’s van zijn AFGETRAINDE LIJF en schrijft vreselijke dingen als: “Ik wou op zich niet sturen, maar mijn flamingo had me verplicht het toch te doen.” Huh!?
“Op zich ben ik grappig, maar m'n magische kabouter zegt van nie, ja, pff wa weet die daar nu van :p.”
Ja, pff. Next!
TIMGEIL mag schrijven wat hij wil. Met zo’n naam slaat hij bij voorbaat zijn eigen ruiten in.
Jake is kort geschoren, groot geschapen en kan makkelijk meerdere keren klaarkomen.
Dat weten we dan ook weer.
Dave kent de dt-regel niet en gebruikt geen leestekens. “Ik ben 39 is dat te oud”, schrijft de man die naar eigen zeggen uitstekend met MASSAGEOLIE overweg kan.
Je bent blijkbaar te oud om je nog te herinneren hoe je een goeie zin schrijft, Dave! En daar knapt deze klassedame op af.
Ivan studéért nog - eikes. Marketing nog wel - weeral eikes. “Maar vanaf volgend jaar ACCOUNTANCY” - wééral eikes.
Eikes.
Ook voor Sven is het examenperiode. Hij wil mij komen knuffelen tijdens het blokken door. En dan maar over zijn studies praten zeker? Ik dacht het niet, Sven!
Ikke - wat een vreselijke naam - is geen allesneuker en wil geen ZIEKTES.
Waarvan akte.
“Heb zwart haar (VETKUIF) rock en roll type heb tattoos en tongpiercing”, schrijft Nick.
Op de foto waarvan zijn mail logischerwijze vergezeld gaat, ziet hij er, gezeten aan een cafétoog, in de eerste plaats vreselijk deprimerend uit.
Dimitri schrijft: “Ik heb maar weinig contact met vrouwen en dat maakt mij echt eenzaam en seksueel gefrustreert [sic], daarom dat ik constant berichtjes op sites als deze stuur maar ik heb geen enkel reactie gekregen hopelijk ben jij de eerste die dat wel doet.”
Constant berichtjes op dit soort sites? Deze jongen is een TIKKENDE TIJDBOM, vrees ik.
Kim nodigt me meteen uit bij hem thuis waar we “aarbeitjes” kunnen eten nadat we een “douchke met BUBBELS” hebben genomen.
Ik mag hem bellen op 0494/******, maar dat ga ik niet doen.
Ene David nodigt mij niet thuis uit, maar wil mij, zijn “prinsesje”, meenemen naar KNUFFELLAND, naar de “gemeente van genot”.
Die vind ik goed. Ik sta op het punt om te zwichten...
Ali doet al anderhalf jaar intensief aan fitness. Zijn spieren zullen mij van mijn eenzaamheid genezen.
Dinesh komt uit India en spreekt “little dutch”.
“Ik doen alles,wat je vind graag.ik ben zo HORNY.I can be your teddy beer,use me as u like.” [sic]
Maarten is HETERO - het zou er nog aan mankeren! - en afstuderend chemisch ingenieur.
Hij beschrijft hoe hij mij zal beffen en hoe ik hem daarna zal PIJPEN.
Een afstuderend chemisch ingenieur en in een eerste mail al zo’n vuile praatjes?
Die heeft tijd teveel tussen zijn lessen precies!
“Hallo lief schattig vurig vrouwtje”, steekt ene Joan - is dat geen vrouwennaam? - van wal.
Heb ik gezegd dat ik schattig ben? Heb ik gezegd dat ik vurig ben?
“Als je mij goed kent is de INNERLIJKE IK nog veel mooier”, lult deze Joan nog ergens halverwege zijn bol van clichés staand gezwets.
Next!
Peter, “een jongeman van 38”, - een jongeman van 38? - is “door moeder natuur voorzien van plezant SPEELGOED” en heeft een hogere opleiding genoten.
Da’s handig! Zo kunnen we tijdens het spelen ook nog een boeiend gesprek voeren!
Glenn is een jongen met een “gezonde portie verstand, goed werk en een AUTO”.
Laat ik nu net geknuffeld willen worden door iemand met goed werk en een auto!
Mark geniet van een etentje, “zeker als het homecooked is”.
Hij vervolgt: “'k Heb elke dag m'n taske koffie, goei boter op m'n beschuit met een koppel zelfgelegde eitjes om af te sluiten met vitaminekes met fruit. 'k Heb ook een hofken vol met bloemekes en af en toe een vogelken dat fluit ik had een vijver met viskes en een fonteineken dat spuit maar zolang da'k hier alleen zit haalt dat allemaal niet veel uit. Belachelijk hé, maar dacht een stukje URBANUS in een mail is altijd origineel niet?”
Ja, inderdaad, plezant!
“Ik stuur je alvast een foto, maar ik plak niet zo goed op papier, ik doe het live veel beter ik kan soms nogal onhandig overkomen wat meestal voor de ijsbreker en de nodige LACHSALVO'S zorgt.”
Toffe reactie, Mark, maar jij bent geen knuffelbeer, jij bent meer een DUTSKE.
Michael’s reactie ten slotte moet ik ook BEWONDEREN. Het feit dat ik uit Leuven kom, inspireert hem tot het volgende.
“Hallo lieve meid uit het drukke Leuven,
ik vraag me af wat doe jij hier
vanuit de ramen, vanuit de deuren
bekijkt men jou, dit opgejaagd dier
jij bent op zoek naar LIEFDE
jij bent op zoek als verliezer
jij hunkert opnieuw naar de warmte
jouw hart staat op het punt te bevriezen...”
“Zal je wellicht bekend in de oren klinken”, schrijft hij, en dat is toevallig ook zo, maar dit is toch niet echt de manier waarop je een dame benadert!
Niettemin: een ORIGINELE POGING!
Bedankt voor jullie LEUKE REACTIES, lieve mannen!!
Ik ga nu heel goed nadenken en dan mijn keuze maken!!
xxx
woensdag 20 mei 2015
Naar de supermarkt!
Als ik in de supermarkt ben, praat ik veel met andere mensen die daar zijn. Ik bemoei me een beetje met hun zaken, want dat vind ik lollig. En lol trappen is ook toevallig een van mijn specialiteiten.
“Zeg mevrouw”, zeg ik dan, “als ik van u was zou ik geen Colgate kopen. Dat is goed om uw tanden kapot te maken. Sensodyne, heeft mijn tandarts gezegd. Sensodyne is goed voor de tanden. Al de rest is boecht. Dat zijn haar woorden. En zij kan het weten, want ze heeft er voor gestudeerd.”
De mevrouw legt de Colgate terug en neemt de Sensodyne, die wel iets duurder is. Ik schat haar 75 en vraag me af of ze eigenlijk nog wel tanden heeft. En een tong. Want ze zegt niks.
Ze loopt door naar de shampoo. Ik loop mee.
“Ik heb slechte ervaringen met Head & Shoulders”, zeg ik, opnieuw totaal ongevraagd. “Mijn hoofdhuid gaat daar van branden.” Ze kiest een andere shampoo. Ik denk eigenlijk dat ze sowieso niet van plan was om Head & Shoulders te kopen, maar ik zou er geen geld op verwedden want ze lijkt nog steeds geen zin te hebben om in te gaan op mijn praatjes. Is Head & Shoulders sowieso niet meer een shampoo voor jonge mensen, vraag ik me af. Hoe wordt die shampoo ook weer in de markt gezet? Is Head & Shoulders een beetje een hippe ‘brand’?
(Zelf gebruik ik sinds kort een rode bio natural shampoo, anti-roos met tijm. Het is zo’n shampoo die je natuurlijk niet in Delhaize of Carrefour vindt maar wel in een meer alternatieve winkel. Ik ben tevreden over die shampoo, het is er zo een die je twee à drie minuten moet laten ‘intrekken’ vooraleer je je haar mag afspoelen.
Telkens wanneer ik de shampoo laat intrekken zing ik ‘Wannabe’ van de Spice Girls, dat liedje duurt immers precies drie minuten. Als ik minder geduld heb zing ik ‘Yesterday’ van The Beatles, dat op de kop af twee minuten duurt.
Ik had tegen een vriendin mijn beklag gedaan over Head & Shoulders en haar gevraagd om eens een goede shampoo voor mij te kopen. Ze heeft zich werkelijk uitstekend van die taak gekweten.)
"Teveel opwarmmaaltijden zou ik toch niet eten”, zeg ik tegen een jongen die staat te treuzelen aan de Dokter Oetker-rayon en er uit ziet alsof hij aan de KUL studeert.
“Ik weet dat ze niet zo gezond zijn, meneer”, stamelt de bebrilde jongen betrapt, “maar ik kook niet graag en ik vind die pizza’s ook gewoon lekker.”
“De Hawaii is lekker”, beaam ik. “De Funghi niet. Maar dat ligt aan mij, ik hou niet van champignons.”
“’t Zijn binnenkort examens”, zegt hij - dus inderdaad een student! - “en tijdens de blok heb ik al helemaal geen tijd om te koken.”
“Ik versta u”, zeg ik. “Ik versta u heel goed. Veel succes nog met uw proefwerken.”
Ik laat de jongeman ter plaatse en rep me met mijn, op een rolletje fruit-Mentos na, lege winkelmandje naar de kassa. Ik was niet naar de winkel gekomen om boodschappen te doen. Aan de kassa staat een jongentje van, ik schat, een jaar of negen met zijn moeder aan te schuiven. Het jongentje kijkt met grote ogen naar het gloednieuwe EK 2016-stickerboek van de Rode Duivels. Toen ik die leeftijd had wilde ik ook een stickerboek van de Rode Duivels - Lorenzo Staelens! Philippe Albert! Emile Mpenza! - dus ik herken zijn verlangen. Zijn moeder heeft het ook gezien, maar het is duidelijk dat de twee de winkel zonder stickerboek zullen verlaten. (Moeders kunnen soms zo meedogenloos zijn. Empathie nihil, dat merk je meteen.)
“Ik zal het voor u kopen”, hoor ik mezelf tegen het jongentje fluisteren, “maar laat het niet zien aan uw mama hoor!” Ik ga naar een andere kassa, reken snel het boek en het rolletje Mentos af en wacht hem op aan de uitgang. Als zijn moeder voorbij is, stop ik snel het boek in zijn handen en zeg ik dat hij het onder zijn jas moet verstoppen en dat hij het thuis ook goed voor zijn mama moet verbergen.
“Veel plezier ermee”, zeg ik geluidloos en ik knipoog. Hij glundert en knipoogt terug.
Tot zover een zoveelste leuk bezoek aan de supermarkt!
“Zeg mevrouw”, zeg ik dan, “als ik van u was zou ik geen Colgate kopen. Dat is goed om uw tanden kapot te maken. Sensodyne, heeft mijn tandarts gezegd. Sensodyne is goed voor de tanden. Al de rest is boecht. Dat zijn haar woorden. En zij kan het weten, want ze heeft er voor gestudeerd.”
De mevrouw legt de Colgate terug en neemt de Sensodyne, die wel iets duurder is. Ik schat haar 75 en vraag me af of ze eigenlijk nog wel tanden heeft. En een tong. Want ze zegt niks.
Ze loopt door naar de shampoo. Ik loop mee.
“Ik heb slechte ervaringen met Head & Shoulders”, zeg ik, opnieuw totaal ongevraagd. “Mijn hoofdhuid gaat daar van branden.” Ze kiest een andere shampoo. Ik denk eigenlijk dat ze sowieso niet van plan was om Head & Shoulders te kopen, maar ik zou er geen geld op verwedden want ze lijkt nog steeds geen zin te hebben om in te gaan op mijn praatjes. Is Head & Shoulders sowieso niet meer een shampoo voor jonge mensen, vraag ik me af. Hoe wordt die shampoo ook weer in de markt gezet? Is Head & Shoulders een beetje een hippe ‘brand’?
(Zelf gebruik ik sinds kort een rode bio natural shampoo, anti-roos met tijm. Het is zo’n shampoo die je natuurlijk niet in Delhaize of Carrefour vindt maar wel in een meer alternatieve winkel. Ik ben tevreden over die shampoo, het is er zo een die je twee à drie minuten moet laten ‘intrekken’ vooraleer je je haar mag afspoelen.
Telkens wanneer ik de shampoo laat intrekken zing ik ‘Wannabe’ van de Spice Girls, dat liedje duurt immers precies drie minuten. Als ik minder geduld heb zing ik ‘Yesterday’ van The Beatles, dat op de kop af twee minuten duurt.
Ik had tegen een vriendin mijn beklag gedaan over Head & Shoulders en haar gevraagd om eens een goede shampoo voor mij te kopen. Ze heeft zich werkelijk uitstekend van die taak gekweten.)
"Teveel opwarmmaaltijden zou ik toch niet eten”, zeg ik tegen een jongen die staat te treuzelen aan de Dokter Oetker-rayon en er uit ziet alsof hij aan de KUL studeert.
“Ik weet dat ze niet zo gezond zijn, meneer”, stamelt de bebrilde jongen betrapt, “maar ik kook niet graag en ik vind die pizza’s ook gewoon lekker.”
“De Hawaii is lekker”, beaam ik. “De Funghi niet. Maar dat ligt aan mij, ik hou niet van champignons.”
“’t Zijn binnenkort examens”, zegt hij - dus inderdaad een student! - “en tijdens de blok heb ik al helemaal geen tijd om te koken.”
“Ik versta u”, zeg ik. “Ik versta u heel goed. Veel succes nog met uw proefwerken.”
Ik laat de jongeman ter plaatse en rep me met mijn, op een rolletje fruit-Mentos na, lege winkelmandje naar de kassa. Ik was niet naar de winkel gekomen om boodschappen te doen. Aan de kassa staat een jongentje van, ik schat, een jaar of negen met zijn moeder aan te schuiven. Het jongentje kijkt met grote ogen naar het gloednieuwe EK 2016-stickerboek van de Rode Duivels. Toen ik die leeftijd had wilde ik ook een stickerboek van de Rode Duivels - Lorenzo Staelens! Philippe Albert! Emile Mpenza! - dus ik herken zijn verlangen. Zijn moeder heeft het ook gezien, maar het is duidelijk dat de twee de winkel zonder stickerboek zullen verlaten. (Moeders kunnen soms zo meedogenloos zijn. Empathie nihil, dat merk je meteen.)
“Ik zal het voor u kopen”, hoor ik mezelf tegen het jongentje fluisteren, “maar laat het niet zien aan uw mama hoor!” Ik ga naar een andere kassa, reken snel het boek en het rolletje Mentos af en wacht hem op aan de uitgang. Als zijn moeder voorbij is, stop ik snel het boek in zijn handen en zeg ik dat hij het onder zijn jas moet verstoppen en dat hij het thuis ook goed voor zijn mama moet verbergen.
“Veel plezier ermee”, zeg ik geluidloos en ik knipoog. Hij glundert en knipoogt terug.
Tot zover een zoveelste leuk bezoek aan de supermarkt!
Abonneren op:
Posts (Atom)