In de namiddag voorafgaand aan de avond waarop mijn kotgenoot voor het eerst eigenhandig de vuilniszakken zou buiten zetten, kwam hij mij vragen hoe dat moest. Hij zag er erg onzeker uit en kon een zweem van gêne niet verbergen. Tegelijk probeerde hij zijn vraag wel een zweem van onnozeldoenerij mee te geven, als om zijn onzekerheid en klaarblijkelijke onwetendheid te camoufleren. Hetgeen dus mislukte, want ik had hem door.
Ik had weinig zin om hem te helpen, zoals hij daar, vond ik, misplaatst ironisch stond te grijnzen. Hij die niet weet hoe je een vuilniszak buiten zet, mag in september nog eens terugkomen naar mijn algehele appreciatie-examen. Ik zei hem dat hij de afvalkalender in de keuken moest bestuderen, dat hij dan wel zou te weten komen wat PMD betekent en wat huisvuil. Neen, hij wist technisch gesproken natuurlijk wel hoe een vuilniszak wordt buiten gezet - dragen of slepen, naast de voordeur plaatsen -, hij wist alleen niet welke zak bij welke omschrijving hoorde. Die kennis had hij nooit eerder nodig gehad.
Dubbel zielig, kon ik alleen maar concluderen, omdat in zowat de helft van de straat een afvalwonder (m/v) zijn blauwe vuilzak reeds op de stoep had neergeploft. De kotgenoot had hier dus kennelijk geen acht op geslagen toen hij met zijn knappe psychologenkop zijn fiets in het rek voor de huisdeur parkeerde. Ik kon het niet helpen dat dat me ergerde. Is dat nu niet bijzonder ergerlijk?
De kotgenoot wist vaag wat blauw en bruin ongeveer behelsden, hem gevraagd naar het onderscheid tussen beide types vuilniszakken. Blauw stond dus voor PMD, besloot hij na een korte overpeinzing, met een soort opluchting die met wat slechte wil als misplaatste trots geïnterpreteerd kon worden. Het werd hoog tijd dat hij die vuilniszakken ook daadwerkelijk zou gaan buiten zetten, vond ik.
Daar had hij, het leek al te vanzelfsprekend, mijn hulp voor nodig. Er waren immers twee blauwe zakken en het zou wel onnozel zijn om nog eens terug te moeten lopen, enkel voor die tweede zak, als er toevallig ook een kotgenoot in de buurt was. Ik kon hem volgen in die redenering, maar kon het niet laten om op te merken dat zo'n blauwe zak eigenlijk bjna niks weegt, dat je er dus perfect twee tegelijk kan optillen.
Ik zag in een oogwenk dat hij zich op dat moment het recht wilde toeëigenen om te gniffelen om mijn zeikerige advies en sneed hem de pas af. "Vorig academiejaar heb ik elke woensdag blauw en om de twee dinsdagen bruin op straat gezet. Daar heb ik toen nooit iets van gezegd, tegen gelijk wie in dit huis. Dit jaar heb ik oktober en november ook stilzwijgend voor mijn rekening genomen, maar nu dacht ik dat het toch niet onbeleefd zou zijn als ik een papier in de keuken hing met het voorstel tot een beurtrol voor die vuilniszakken. Ik wil jou alvast bedanken voor het op jou nemen van de maand februari en vertrouw er op dat je de klus tot een goed einde zal brengen. Nu ga ik eventjes naar de winkel."
dinsdag 19 februari 2013
zondag 17 februari 2013
*zucht*
K. komt overmorgen bij mij aanbellen. Om half acht. Ik kijk daar al dagen naar uit.
Hoe zal ze er uit zien - mooi, of zal ik meteen denken: oei, ze is (nog steeds) een beetje dik? Zal ik voor eens en voor altijd - aaaaargh! - mijn stem onder controle houden en niet de hele avond schor klinken? Verdomme, als ik dat maar eens gedaan krijg. Verdomme, als ik maar weer niet ga opmerken: "mijn stem klinkt schor, ik druk er nogal op, zoals je kan horen - ik moet iemand zoeken die me kan leren hoe ik mijn stem beter moet gebruiken - kan jij me dat leren?".
Zal ik haar durven vragen of het de laatste keer wordt dat we elkaar zullen zien?
Zal ik durven opmerken dat de ideeën van haar vriend niet van deze tijd zijn?
Zullen we misschien samen een liedje zingen? Zouden we dat kunnen in elkaars gezelschap? Zonder enige ironie?
Neen.
Ik zal geen 'The Road To Mandalay' zingen waar zij bij is.
Ik heb in mijn leven al zoveel gepraat. Veel te veel - echt. En veel te veel heb ik herhaald wat ik een eerste keer had gezegd, soms wel jaren daarvoor. Dat wil ik overmorgen niet. Al wordt het moeilijk.
Welke jas ga ik aandoen? Zet ik mijn muts op? Welke schoenen draag ik?
Ik ben niet één dag verliefd geweest op het enige meisje met wie ik ooit een relatie heb gehad. En neen, op K. ben ik ook niet verliefd. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet mijn uiterste best wil doen. Als het echt de laatste keer wordt dat ik haar zie, kan het maar beter boenk erop zijn.
Zoals zij al sms'te, enkele weken geleden: *zucht*.
Hoe zal ze er uit zien - mooi, of zal ik meteen denken: oei, ze is (nog steeds) een beetje dik? Zal ik voor eens en voor altijd - aaaaargh! - mijn stem onder controle houden en niet de hele avond schor klinken? Verdomme, als ik dat maar eens gedaan krijg. Verdomme, als ik maar weer niet ga opmerken: "mijn stem klinkt schor, ik druk er nogal op, zoals je kan horen - ik moet iemand zoeken die me kan leren hoe ik mijn stem beter moet gebruiken - kan jij me dat leren?".
Zal ik haar durven vragen of het de laatste keer wordt dat we elkaar zullen zien?
Zal ik durven opmerken dat de ideeën van haar vriend niet van deze tijd zijn?
Zullen we misschien samen een liedje zingen? Zouden we dat kunnen in elkaars gezelschap? Zonder enige ironie?
Neen.
Ik zal geen 'The Road To Mandalay' zingen waar zij bij is.
Ik heb in mijn leven al zoveel gepraat. Veel te veel - echt. En veel te veel heb ik herhaald wat ik een eerste keer had gezegd, soms wel jaren daarvoor. Dat wil ik overmorgen niet. Al wordt het moeilijk.
Welke jas ga ik aandoen? Zet ik mijn muts op? Welke schoenen draag ik?
Ik ben niet één dag verliefd geweest op het enige meisje met wie ik ooit een relatie heb gehad. En neen, op K. ben ik ook niet verliefd. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet mijn uiterste best wil doen. Als het echt de laatste keer wordt dat ik haar zie, kan het maar beter boenk erop zijn.
Zoals zij al sms'te, enkele weken geleden: *zucht*.
donderdag 17 januari 2013
Lampedusa
Al heeft de plaats dan een mooiere naam, op Lampedusa is het niet beter
dan hier, we kunnen hier niet vandaan, maar zijn hier wel dicht bij moeder en meter
in goede gezondheid, met betere bedden, we kunnen de arme verstekeling redden,
maar denk ik verstekeling dan hou ik in rekening dat hij mijn matras jat -
daar wil ik op wedden.
dan hier, we kunnen hier niet vandaan, maar zijn hier wel dicht bij moeder en meter
in goede gezondheid, met betere bedden, we kunnen de arme verstekeling redden,
maar denk ik verstekeling dan hou ik in rekening dat hij mijn matras jat -
daar wil ik op wedden.
dinsdag 15 januari 2013
Vereenzaamde cd-rekken
Ik lees Milan Kundera in de bib, als ik opschrik. Een jongen in een kaki jas struint door de cd-rekken en lijkt niet te vinden wat hij zoekt. Gedachten schieten door mijn hoofd. De cd-afdeling van deze bibliotheek wordt spoedig opgedoekt. Er is geen markt meer voor.
Mijn moeder vertelt over haar broer ("nonkel D."), die "elke zaterdag naar de bibliotheek ging en terugkwam met alle nieuwe muziek". Dat was in de jaren 70.
Ik sla mijn boek dicht, want kan niet meer lezen. Al lang ben ik niet meer zo droevig geweest, ik wist zelfs niet dat ik nog droevig kon zijn. De muziekafdeling van mijn bibliotheek wordt opgedoekt. Dat staat nergens geschreven, komt niemand mij zeggen, maar ik kan het zien.
Waar is de schoonheid van twee weken wachten voor een plaat voor jou in het rek lag? Je had die plaat mondeling gereserveerd en wachtte nu tot die ander ze terugbracht. Daarna was het aan jou om ze te beluisteren, ze in je op te nemen, ervan te genieten, misschien de beslissing te nemen ze later te kopen met geld dat je gespaard had, speciaal voor die plaat.
Ik kijk naar de rekken met het sluimerende vermoeden dat ze allemaal op Spotify of YouTube naar muziek luisteren, de mensen. De platen van Low blijven liggen in de rekken. Die van Iron and Wine ook, net als die van Ed Harcourt en Beth Orton. Mijn hart staat op breken, ik trek me dit echt aan.
De eenzaamheid van de man in de kamer met de computer, ze kan niet genoeg onderschat worden. De eenzaamheid van de mens zal moeilijk om dragen worden, de tijd die ons nog rest. Ik ben er niet gerust op. Anderzijds zal ze wel jobs creëren, de eenzaamheid. Mensen zullen betalen voor een uur gezelschap. Dit is niet cynisch, dit is realiteit - een cynische realiteit.
Wat eenzaamheid met bibliotheekrekken verbindt, is de evolutie waarbij de mens zich in zijn kamer op zichzelf terugtrekt, met YouTube en Spotify. Het romantische we-komen-elkaar-gezellig-tegen-in-de-bib-en-struinen-samen-door-de-rekken heeft misschien nooit bestaan, maar ontstaan zal het ook niet meer.
De eenzaamheid zal over de maatschappij heenrollen. Ze doet dat nu al, ik lees er over in de krant. De nieuwe eenzaamheid wordt doodgezwegen en dat zal ook zo blijven, maar statistieken zullen gaan spreken. Een stijgend zelfmoordpercentage zal geanalyseerd worden en de afname van sociale cohesie en toenemende eenzaamheid, zullen als oorzaken worden aangeduid.
Vergrijzing enerzijds, en een relatief klein aantal mensen op de arbeidsmarkt (die zich daar dubbel moeten plooien om die vergrijzing te kunnen betalen en daardoor weinig tijd zullen overhouden om de vergrijsde medemens nog op te zoeken), anderzijds, zijn zeker factoren waardoor er binnen tien of twintig jaar een grote groep vereenzaamden zal zijn.
En daar wordt al op geanticipeerd - uiteraard, - maar als antwoord op mijn sollicitatie bij een vzw die effenaf het probleem van vereenzaming wil aanpakken en werkt met mensen die op huisbezoek gaan, kreeg ik te horen dat er nu geen openstaande vacatures zijn.
Wel, misschien hebben ze geen geld om een extra personeelslid te betalen en is er inderdaad geen openstaande vacature, toch zouden er vacatures moeten zijn - ergens. In de stad waarin ik woon, is er op dit moment veel eenzaamheid, zijn er mensen die een verhaal willen vertellen aan een mens. Die er niet is.
Mijn moeder vertelt over haar broer ("nonkel D."), die "elke zaterdag naar de bibliotheek ging en terugkwam met alle nieuwe muziek". Dat was in de jaren 70.
Ik sla mijn boek dicht, want kan niet meer lezen. Al lang ben ik niet meer zo droevig geweest, ik wist zelfs niet dat ik nog droevig kon zijn. De muziekafdeling van mijn bibliotheek wordt opgedoekt. Dat staat nergens geschreven, komt niemand mij zeggen, maar ik kan het zien.
Waar is de schoonheid van twee weken wachten voor een plaat voor jou in het rek lag? Je had die plaat mondeling gereserveerd en wachtte nu tot die ander ze terugbracht. Daarna was het aan jou om ze te beluisteren, ze in je op te nemen, ervan te genieten, misschien de beslissing te nemen ze later te kopen met geld dat je gespaard had, speciaal voor die plaat.
Ik kijk naar de rekken met het sluimerende vermoeden dat ze allemaal op Spotify of YouTube naar muziek luisteren, de mensen. De platen van Low blijven liggen in de rekken. Die van Iron and Wine ook, net als die van Ed Harcourt en Beth Orton. Mijn hart staat op breken, ik trek me dit echt aan.
De eenzaamheid van de man in de kamer met de computer, ze kan niet genoeg onderschat worden. De eenzaamheid van de mens zal moeilijk om dragen worden, de tijd die ons nog rest. Ik ben er niet gerust op. Anderzijds zal ze wel jobs creëren, de eenzaamheid. Mensen zullen betalen voor een uur gezelschap. Dit is niet cynisch, dit is realiteit - een cynische realiteit.
Wat eenzaamheid met bibliotheekrekken verbindt, is de evolutie waarbij de mens zich in zijn kamer op zichzelf terugtrekt, met YouTube en Spotify. Het romantische we-komen-elkaar-gezellig-tegen-in-de-bib-en-struinen-samen-door-de-rekken heeft misschien nooit bestaan, maar ontstaan zal het ook niet meer.
De eenzaamheid zal over de maatschappij heenrollen. Ze doet dat nu al, ik lees er over in de krant. De nieuwe eenzaamheid wordt doodgezwegen en dat zal ook zo blijven, maar statistieken zullen gaan spreken. Een stijgend zelfmoordpercentage zal geanalyseerd worden en de afname van sociale cohesie en toenemende eenzaamheid, zullen als oorzaken worden aangeduid.
Vergrijzing enerzijds, en een relatief klein aantal mensen op de arbeidsmarkt (die zich daar dubbel moeten plooien om die vergrijzing te kunnen betalen en daardoor weinig tijd zullen overhouden om de vergrijsde medemens nog op te zoeken), anderzijds, zijn zeker factoren waardoor er binnen tien of twintig jaar een grote groep vereenzaamden zal zijn.
En daar wordt al op geanticipeerd - uiteraard, - maar als antwoord op mijn sollicitatie bij een vzw die effenaf het probleem van vereenzaming wil aanpakken en werkt met mensen die op huisbezoek gaan, kreeg ik te horen dat er nu geen openstaande vacatures zijn.
Wel, misschien hebben ze geen geld om een extra personeelslid te betalen en is er inderdaad geen openstaande vacature, toch zouden er vacatures moeten zijn - ergens. In de stad waarin ik woon, is er op dit moment veel eenzaamheid, zijn er mensen die een verhaal willen vertellen aan een mens. Die er niet is.
woensdag 2 januari 2013
Wanneer ik later groot ben
Wanneer ik later groot ben
ben ik een meter tachtig
mijn haar is kaalgeverfd
en harig is mijn pens
Wanneer ik later kaal ben
ben ik een lege rimpel
dan word ik mak en simpel
en neem ik deel aan Blokken
Wanneer ik straks een pens heb
laat ik het maar wat hangen
als jongens met een voetbal
en zonder een moraal
Wanneer ik later groot ben
gebeuren kleine dingen
gaan dromen aan het lekken
verloren in de dood
maandag 31 december 2012
Last.fm top 50 2012
1. Radiohead
Omdat ik dit jaar (vorig jaar - ik ga over 'dit jaar' spreken) 'The Bends' fatsoenlijk heb ontdekt.
Voor de rest ben ik tot de bevinding gekomen dat Radiohead helemaal niet zo'n uitzonderlijke groep is, wat ik lang zonder nadenken heb geloofd. 'OK Computer' is een absoluut meesterwerk, maar al hun overige platen zijn geen meesterwerken zoals bijna standaard wordt beweerd. Hun laatste, 'The King of Limbs' is, hoewel goed, eigenlijk zelfs heel gewoontjes. Heel gewoontjes op een torenhoog niveau, uiteraard.
2. Caetano Veloso
Braziliaanse muzikant. Het zonnetje enzo. Zijn ceedee 'Noitos Do Norte' is vetjes. Portugees is maar een raar taaltje Maar zoals gezegd: vetjes. Zie ook zijn wat bevreemdende hit: 'A Little More Blue'.
3. The Hickey Underworld
Die hadden begin 2012 een nieuwe CD, die prettig was om naar te luisteren. 'Whistling' kon wel tellen als eerste single. Cojones is een woord, klopt? Het betekent 'ballen', geloof ik. Awel, The Hickey Underworld: een oorverdovende trap in uw cojones. Ook live geweldig, en fuck, wat haat ik live muziek normaalgezien.
4. Blaudzun
Damn, die ingetogen nummers op zijn 'Heavy Flowers'. Heavy. Ontdekkinkje. Ook live gezien, gratis. Ik mocht tickets scheuren aan de ingang.
5. Baloji
Voor Starflam heb ik nooit de tijd genomen - ik denk niet dat ik iets gemist heb - maar 'Hotel Impala' van Baloji is voor de helft een hele goeie plaat.
6. Gotye
Eergisteren beluisterde ik 'Making Mirrors' nog eens en dacht ik: lijkt wel de soundtrack bij een Disneyfilm. Een beetje ontgoochelend. Toch heb ik de CD veel gedraaid dit jaar. De cover van zijn wereldhit door Walk Off The Earth was ook heerlijk. Met die mooie blonde engel.
7. The Weeknd
Oeh, smooth. Heerlijk, neukmuziek. 'Wicked Games' is ongewoon verslavend.
8. Tame Impala
Van heel recent. 'Lonerism' is zalig. Eerst had ik dat niet door, gelukkig effe blijven hangen. 'Elephant' is de tune.
9. Big Black
Geen commentaar.
10. Beastie Boys
Vroeg of laat ontdek je ze, zeker? En of ik daarmee bedoel dat je ze dan geweldig vindt: nee. Maar wel goed. Of prettig.
11. Tim Vanhamel
'Welcome To The Blue House'. Waarom blijf ik met het idee zitten dat die Tim toch niet zo'n klasbak is? Dit plaatje bewijst het tegendeel.
12. Spinvis
Wat doet die hier? Zijn laatste plaat was bweurk. Zoals te verwachten. Wat niks aan hem afdoet. Appreciatie voor wat hij vroeger gedaan heeft.
13. Björk
Echt een van de interessantste hedendaagse artiesten. Dit jaar een beetje weggeweest van 'Medulla'. 'Who Is It' is een wereldhit.
14. Brian Eno
'A Green World', strak. Invloed van velen. Ik moet er dieper op ingaan.
15. The National
Het oudere werk beluisterd. Speciaal hoe die groep er letterlijk bij al hun vijf platen een stapje op vooruit is gegaan. En 'High Violet' is een van de vijf beste platen die ik ooit heb gehoord. Hun nieuwe werk kan dus alleen maar ontgoochelen. Er zijn mensen die naar een nieuwe CD smachten, ik ben niet zo. Voor mijn part splitten ze morgen. Wat we hebben is al heel mooi, waarom dan een ontgoochelende zesde maken? De verwachtingen zijn hier ongezond hoog gespannen. Dat heb ik anders nooit.
16. Benny Zen & The Syphilis Madmen
Ik ben een hele baas, dat ik naar Benny Zen luister en hem nog supervet vind ook. 'Run Back To The Safety of Our Town' is rammelmachtig nice.
17. Howie B
Zijn hitje 'Switch' ken ik al sinds 1998, toen het op een Humoverzamelaar stond. Nu de plaat 'Folk.' in de player gestopt en daar enkele tunes aan overgehouden.
18. Destroyer
Klinkt dus echt als de naam van een metalband, maar niets is minder waar. In de eerste helft van dit jaar heb ik veel naar 'Kaputt' geluisterd, ongetwijfeld een van de beste platen van 2011. Standout track: 'Savage Night At The Opera'.
19. Nona Mez
Net iets te flauw, maar wel fucking beter dan fucking Milow. Fuck Milow. Fuck Milow. Fuck Milow.
20. Erykah Badu
Die twee 'Amerykah'-platen zijn zalig.
21. Half Asleep
Gewauwel van een Waalse of een Française. Heeft iets mystieks.
22. Billie Holiday
Iedereen zou toch op z'n minst een CD'tje van haar moeten hebben, maakt niet uit welke nummers erop staan. Uw ontbijt zal er fijner op worden.
23. David Byrne & St. Vincent
St. Vincent is een van mijn artiesten van het moment. Ik moest dit dan ook horen, al was het maar omdat David Byrne ook niet bepaald een sukkelaar is. 'Love This Giant' loste moeiteloos een verwachting in die ik niet had. Classy stuff van talentjes.
24. Peter Broderick
Nog zo eentje waar je de laatste jaren onmogelijk omheen kan. 'How They Are' is heartbtreaking.'
25. dEUS
Een mens luistert nu eenmaal altijd wel veel naar dEUS, blijkbaar. Maar die laatste CD is kak. 'The Soft Fall' kan de boel niet rechthouden, maar is - misschien op The Weeknd na - de fijnste neukmuziek die ik dit jaar gehoord heb.
26. Mark Lanegan
Die mens had ook een nieuwe CD te verantwoorden en dat lukte aardig. Stoere bink.
27. Some Say Yes Some Do Less
Omdat rockjournalist Matthieu Van Steenkiste soms zo'n invloed op mij heeft. Belgisch. Achter de hand te houden.
28. Cold Specks
Ik wilde héél graag en het lukte gedeeltelijk. Ik heb het helemaal voor melancholische zwartjes. Met Cold Specks kwam ik op dat punt aan mijn trekken.
29. Stupid Bright Confetti
'Omsk' is een van de hits van het jaar. Verder geen commentaar.
30. Portishead
'Dummy' en 'Portishead' gekocht. Verkocht.
31. Antony and the Johnsons
Vanwege zijn mooie titelloze debuut.
32. Rudy Rouvé Sextet
Of septet, of nog een andere tet, whatever. '2002-2003' heb ik met Discogs laten komen. Fijn.
33. Queens of the Stone Age
Sluipen er ook altijd in, op een of andere manier. Naar die hun nieuw werk kijk ik wél uit. 'Era Vulgaris' is een onderschatte plaat. Ik was er heel eventjes helemaal weg van.
34. Intergalactic Lovers
Terecht. Ik had het niet verwacht maar hun debuut is goed. Ook pas heel laat 'Delay' bewust ontdekt. Maar 'Howl' vind ik nog beter.
35. Coeur de Pirate
Een Canadees meisje met volgetatooeerde armen. En dan muziek die daar schijnbaar haaks op staat. Je moet het zien om het te geloven. Ik luister heel graag naar Franstalige zangeresjes. Haar liedje 'Saint Laurent' deed 't 'm.
36. Windsor For The Derby
Amerikaanse indie, of wat had u gedacht. 'Giving Up The Ghost' is goed genoeg om er op jaarbasis geregeld naar te luisteren.
37. Bonnie 'Prince' Billy
Dit jaar staat hij erin vanwege 'Greatest Palace Music'. Denk ik. Blijft immer de moeite.
38. De Mens
'Sex Verandert Alles', finaal. Gekocht via 2dehands.be. Zoalig plotje.
39. Grandaddy
'Under The Western Freeway' ontdekt. Zijn ze nu weer samen of niet? Voor mij hoeft het niet zo.
40. Foo Fighters
Je kan ze niet wegdenken. 't Is dat die gasten zo veel goeie singles hebben. Wat ze de laatste jaren uitspoken is echter niet om aan te horen.
41. The Yardbirds
De groepsnaam dekt het plaatje.
42. COEM
Hadden een nieuwe CD, meteen de eerste die me tegenvalt.
43. Eefje de Visser
Ja! Omdat een mens naar Nederlandse kleinkunst moet dureven te luisteren. Ik hoor graag in het Nederlands zingen. Dan begrijp ik tenminste waarover het gaat. Tegelijk is dat soms ook een minpunt. Go Eefje!
44. UNKLE
Komt ook altijd terug. Dit jaar veel naar 'Psyence Fiction' geluisterd.
45. The Beach Boys
Die Wilsons waren zo'n enorme klasbakken. Welk groepje schudt ze vandaag nog op die manier uit de mouwen? The Shins? I don't think so.
46. Pomrad
Ja!! Hij staat er nog net in. Vetjes. Ik bedoel: 'Vlotjes'. EP van het jaar. Zo hard in de gaten te houden.
47. David Lynch
Tja, als die man muziek uitbrengt moet je daar naar luisteren, maar gisteren zag ik nog eens een aflevering van 'Twin peaks' en vergeleken daarmee was zijn CD'tje gewoon waardeloos.
48. Balam Acab
Was dat nog 2012? Vreemd. Een hype uit 2011, maar ik heb het niet zo begrepen.
49. Jessie Ware
Anders dan ik had verwacht. Minder goed ook. Leuk meisje wel, denk ik. En classy, dat ook hoor.
50. Hong Kong Dong
Een verdomd mooie nummer 50! Hun debuut is gek en cool. Wat is het toch fijn dat zo'n groepje bestaat. Wat brengt België toch goeie muziek voort!
Omdat ik dit jaar (vorig jaar - ik ga over 'dit jaar' spreken) 'The Bends' fatsoenlijk heb ontdekt.
Voor de rest ben ik tot de bevinding gekomen dat Radiohead helemaal niet zo'n uitzonderlijke groep is, wat ik lang zonder nadenken heb geloofd. 'OK Computer' is een absoluut meesterwerk, maar al hun overige platen zijn geen meesterwerken zoals bijna standaard wordt beweerd. Hun laatste, 'The King of Limbs' is, hoewel goed, eigenlijk zelfs heel gewoontjes. Heel gewoontjes op een torenhoog niveau, uiteraard.
2. Caetano Veloso
Braziliaanse muzikant. Het zonnetje enzo. Zijn ceedee 'Noitos Do Norte' is vetjes. Portugees is maar een raar taaltje Maar zoals gezegd: vetjes. Zie ook zijn wat bevreemdende hit: 'A Little More Blue'.
3. The Hickey Underworld
Die hadden begin 2012 een nieuwe CD, die prettig was om naar te luisteren. 'Whistling' kon wel tellen als eerste single. Cojones is een woord, klopt? Het betekent 'ballen', geloof ik. Awel, The Hickey Underworld: een oorverdovende trap in uw cojones. Ook live geweldig, en fuck, wat haat ik live muziek normaalgezien.
4. Blaudzun
Damn, die ingetogen nummers op zijn 'Heavy Flowers'. Heavy. Ontdekkinkje. Ook live gezien, gratis. Ik mocht tickets scheuren aan de ingang.
5. Baloji
Voor Starflam heb ik nooit de tijd genomen - ik denk niet dat ik iets gemist heb - maar 'Hotel Impala' van Baloji is voor de helft een hele goeie plaat.
6. Gotye
Eergisteren beluisterde ik 'Making Mirrors' nog eens en dacht ik: lijkt wel de soundtrack bij een Disneyfilm. Een beetje ontgoochelend. Toch heb ik de CD veel gedraaid dit jaar. De cover van zijn wereldhit door Walk Off The Earth was ook heerlijk. Met die mooie blonde engel.
7. The Weeknd
Oeh, smooth. Heerlijk, neukmuziek. 'Wicked Games' is ongewoon verslavend.
8. Tame Impala
Van heel recent. 'Lonerism' is zalig. Eerst had ik dat niet door, gelukkig effe blijven hangen. 'Elephant' is de tune.
9. Big Black
Geen commentaar.
10. Beastie Boys
Vroeg of laat ontdek je ze, zeker? En of ik daarmee bedoel dat je ze dan geweldig vindt: nee. Maar wel goed. Of prettig.
11. Tim Vanhamel
'Welcome To The Blue House'. Waarom blijf ik met het idee zitten dat die Tim toch niet zo'n klasbak is? Dit plaatje bewijst het tegendeel.
12. Spinvis
Wat doet die hier? Zijn laatste plaat was bweurk. Zoals te verwachten. Wat niks aan hem afdoet. Appreciatie voor wat hij vroeger gedaan heeft.
13. Björk
Echt een van de interessantste hedendaagse artiesten. Dit jaar een beetje weggeweest van 'Medulla'. 'Who Is It' is een wereldhit.
14. Brian Eno
'A Green World', strak. Invloed van velen. Ik moet er dieper op ingaan.
15. The National
Het oudere werk beluisterd. Speciaal hoe die groep er letterlijk bij al hun vijf platen een stapje op vooruit is gegaan. En 'High Violet' is een van de vijf beste platen die ik ooit heb gehoord. Hun nieuwe werk kan dus alleen maar ontgoochelen. Er zijn mensen die naar een nieuwe CD smachten, ik ben niet zo. Voor mijn part splitten ze morgen. Wat we hebben is al heel mooi, waarom dan een ontgoochelende zesde maken? De verwachtingen zijn hier ongezond hoog gespannen. Dat heb ik anders nooit.
16. Benny Zen & The Syphilis Madmen
Ik ben een hele baas, dat ik naar Benny Zen luister en hem nog supervet vind ook. 'Run Back To The Safety of Our Town' is rammelmachtig nice.
17. Howie B
Zijn hitje 'Switch' ken ik al sinds 1998, toen het op een Humoverzamelaar stond. Nu de plaat 'Folk.' in de player gestopt en daar enkele tunes aan overgehouden.
18. Destroyer
Klinkt dus echt als de naam van een metalband, maar niets is minder waar. In de eerste helft van dit jaar heb ik veel naar 'Kaputt' geluisterd, ongetwijfeld een van de beste platen van 2011. Standout track: 'Savage Night At The Opera'.
19. Nona Mez
Net iets te flauw, maar wel fucking beter dan fucking Milow. Fuck Milow. Fuck Milow. Fuck Milow.
20. Erykah Badu
Die twee 'Amerykah'-platen zijn zalig.
21. Half Asleep
Gewauwel van een Waalse of een Française. Heeft iets mystieks.
22. Billie Holiday
Iedereen zou toch op z'n minst een CD'tje van haar moeten hebben, maakt niet uit welke nummers erop staan. Uw ontbijt zal er fijner op worden.
23. David Byrne & St. Vincent
St. Vincent is een van mijn artiesten van het moment. Ik moest dit dan ook horen, al was het maar omdat David Byrne ook niet bepaald een sukkelaar is. 'Love This Giant' loste moeiteloos een verwachting in die ik niet had. Classy stuff van talentjes.
24. Peter Broderick
Nog zo eentje waar je de laatste jaren onmogelijk omheen kan. 'How They Are' is heartbtreaking.'
25. dEUS
Een mens luistert nu eenmaal altijd wel veel naar dEUS, blijkbaar. Maar die laatste CD is kak. 'The Soft Fall' kan de boel niet rechthouden, maar is - misschien op The Weeknd na - de fijnste neukmuziek die ik dit jaar gehoord heb.
26. Mark Lanegan
Die mens had ook een nieuwe CD te verantwoorden en dat lukte aardig. Stoere bink.
27. Some Say Yes Some Do Less
Omdat rockjournalist Matthieu Van Steenkiste soms zo'n invloed op mij heeft. Belgisch. Achter de hand te houden.
28. Cold Specks
Ik wilde héél graag en het lukte gedeeltelijk. Ik heb het helemaal voor melancholische zwartjes. Met Cold Specks kwam ik op dat punt aan mijn trekken.
29. Stupid Bright Confetti
'Omsk' is een van de hits van het jaar. Verder geen commentaar.
30. Portishead
'Dummy' en 'Portishead' gekocht. Verkocht.
31. Antony and the Johnsons
Vanwege zijn mooie titelloze debuut.
32. Rudy Rouvé Sextet
Of septet, of nog een andere tet, whatever. '2002-2003' heb ik met Discogs laten komen. Fijn.
33. Queens of the Stone Age
Sluipen er ook altijd in, op een of andere manier. Naar die hun nieuw werk kijk ik wél uit. 'Era Vulgaris' is een onderschatte plaat. Ik was er heel eventjes helemaal weg van.
34. Intergalactic Lovers
Terecht. Ik had het niet verwacht maar hun debuut is goed. Ook pas heel laat 'Delay' bewust ontdekt. Maar 'Howl' vind ik nog beter.
35. Coeur de Pirate
Een Canadees meisje met volgetatooeerde armen. En dan muziek die daar schijnbaar haaks op staat. Je moet het zien om het te geloven. Ik luister heel graag naar Franstalige zangeresjes. Haar liedje 'Saint Laurent' deed 't 'm.
36. Windsor For The Derby
Amerikaanse indie, of wat had u gedacht. 'Giving Up The Ghost' is goed genoeg om er op jaarbasis geregeld naar te luisteren.
37. Bonnie 'Prince' Billy
Dit jaar staat hij erin vanwege 'Greatest Palace Music'. Denk ik. Blijft immer de moeite.
38. De Mens
'Sex Verandert Alles', finaal. Gekocht via 2dehands.be. Zoalig plotje.
39. Grandaddy
'Under The Western Freeway' ontdekt. Zijn ze nu weer samen of niet? Voor mij hoeft het niet zo.
40. Foo Fighters
Je kan ze niet wegdenken. 't Is dat die gasten zo veel goeie singles hebben. Wat ze de laatste jaren uitspoken is echter niet om aan te horen.
41. The Yardbirds
De groepsnaam dekt het plaatje.
42. COEM
Hadden een nieuwe CD, meteen de eerste die me tegenvalt.
43. Eefje de Visser
Ja! Omdat een mens naar Nederlandse kleinkunst moet dureven te luisteren. Ik hoor graag in het Nederlands zingen. Dan begrijp ik tenminste waarover het gaat. Tegelijk is dat soms ook een minpunt. Go Eefje!
44. UNKLE
Komt ook altijd terug. Dit jaar veel naar 'Psyence Fiction' geluisterd.
45. The Beach Boys
Die Wilsons waren zo'n enorme klasbakken. Welk groepje schudt ze vandaag nog op die manier uit de mouwen? The Shins? I don't think so.
46. Pomrad
Ja!! Hij staat er nog net in. Vetjes. Ik bedoel: 'Vlotjes'. EP van het jaar. Zo hard in de gaten te houden.
47. David Lynch
Tja, als die man muziek uitbrengt moet je daar naar luisteren, maar gisteren zag ik nog eens een aflevering van 'Twin peaks' en vergeleken daarmee was zijn CD'tje gewoon waardeloos.
48. Balam Acab
Was dat nog 2012? Vreemd. Een hype uit 2011, maar ik heb het niet zo begrepen.
49. Jessie Ware
Anders dan ik had verwacht. Minder goed ook. Leuk meisje wel, denk ik. En classy, dat ook hoor.
50. Hong Kong Dong
Een verdomd mooie nummer 50! Hun debuut is gek en cool. Wat is het toch fijn dat zo'n groepje bestaat. Wat brengt België toch goeie muziek voort!
zaterdag 1 december 2012
Ik, een mooie jongen
Ze had een vreemd moment uitgekozen, daar, bij 2°C gezeten op het terras van de Panos, om te verklaren dat ze me een mooie jongen vond. Verscholen in onze jas aten we een lange rozijnenkoek en dronken we capuccino, onderwijl duchtig koolstofdioxide de lucht in blazend, omdat het nu eenmaal bijna vroor, maar zij het een goed idee had gevonden om toch maar buiten te gaan zitten en ik die niet genoeg had geprotesteerd.
Ik was opgelucht dat ik er zeker van kon zijn dat ze enkel zei wat ze dacht en dat ze niks van me wilde. Ik, een mooie jongen - het was een complimentje dat om mijn tegenspraak smeekte, maar ik liet het over me heen rollen en lachte alleen maar eens. Ik was wel gevleid - uiteraard. Even leek het er op dat ik nog iets meer van haar wilde, maar ik besefte op tijd dat ik net iets moois gekregen had. Dat dat al ruim volstond.
Ze vond mijn haar mooi, maar dat had ze me al eens eerder gezegd, meende ze zich te herinneren. Dat had ze juist. Maar nu vond ze me maar meteen helemaal mooi. Zij en ik kennen weinig barrières moet gezegd, al was het na al die vele jaren zonder contact pas de derde keer dat we elkaar terugzagen. Ze vertelde dat ze al zes maanden geen seks meer had gehad, dat ze er ook geen behoefte aan had, dat ze zichzelf te dik vond, haar haar weer stijl wilde, een persoonlijk gedichtje had geschreven dat ze aan mij wilde voordragen.
Ontwapenend was het. Verslavend...
Dat gedichtje was autobiografisch en niet verkeerd. Een keer of vier begon ze een melodie te zingen - "een liedje van Birdy" - waarbij ik snel en luid mijn keel schraapte als om voorbijgangers op haar gezang te attenderen. Dan stopte ze natuurlijk onmiddellijk, maar was gegeneerd noch geïrriteerd. Ze is een klassiek geschoolde zangeres, ze kan motherfucking goed zingen. Ik wil dat ze me zangles geeft, zodat ik toonvast kan meezingen met 'The Road To Mandalay' van Robbie Williams.
We gingen een plantje kopen voor haar nicht - snel snel omdat ze haar bus moest halen. Terwijl ze een plantje uitkoos, kocht ik een kaartje met daarop het woord 'zomaar'. 1,25 euro is een fortuin voor een kwinkslag, maar ik had zin in een geintje. Ze kon er om lachen, maar ik weet zeker dat ze dat kaartje al lang niet meer heeft.
En ik herinner me nog veel specifiekere details van die dag. Maar wat ik er het laatst van zal vergeten - misschien zal ik het nooit vergeten - is wel dat ze me een mooie jongen noemde. Dat was mij nu eenmaal nog nooit eerder met zo veel woorden door een meisje verteld. Behalve dan door eentje, maar dat was tijdens de seks.
Ik was opgelucht dat ik er zeker van kon zijn dat ze enkel zei wat ze dacht en dat ze niks van me wilde. Ik, een mooie jongen - het was een complimentje dat om mijn tegenspraak smeekte, maar ik liet het over me heen rollen en lachte alleen maar eens. Ik was wel gevleid - uiteraard. Even leek het er op dat ik nog iets meer van haar wilde, maar ik besefte op tijd dat ik net iets moois gekregen had. Dat dat al ruim volstond.
Ze vond mijn haar mooi, maar dat had ze me al eens eerder gezegd, meende ze zich te herinneren. Dat had ze juist. Maar nu vond ze me maar meteen helemaal mooi. Zij en ik kennen weinig barrières moet gezegd, al was het na al die vele jaren zonder contact pas de derde keer dat we elkaar terugzagen. Ze vertelde dat ze al zes maanden geen seks meer had gehad, dat ze er ook geen behoefte aan had, dat ze zichzelf te dik vond, haar haar weer stijl wilde, een persoonlijk gedichtje had geschreven dat ze aan mij wilde voordragen.
Ontwapenend was het. Verslavend...
Dat gedichtje was autobiografisch en niet verkeerd. Een keer of vier begon ze een melodie te zingen - "een liedje van Birdy" - waarbij ik snel en luid mijn keel schraapte als om voorbijgangers op haar gezang te attenderen. Dan stopte ze natuurlijk onmiddellijk, maar was gegeneerd noch geïrriteerd. Ze is een klassiek geschoolde zangeres, ze kan motherfucking goed zingen. Ik wil dat ze me zangles geeft, zodat ik toonvast kan meezingen met 'The Road To Mandalay' van Robbie Williams.
We gingen een plantje kopen voor haar nicht - snel snel omdat ze haar bus moest halen. Terwijl ze een plantje uitkoos, kocht ik een kaartje met daarop het woord 'zomaar'. 1,25 euro is een fortuin voor een kwinkslag, maar ik had zin in een geintje. Ze kon er om lachen, maar ik weet zeker dat ze dat kaartje al lang niet meer heeft.
En ik herinner me nog veel specifiekere details van die dag. Maar wat ik er het laatst van zal vergeten - misschien zal ik het nooit vergeten - is wel dat ze me een mooie jongen noemde. Dat was mij nu eenmaal nog nooit eerder met zo veel woorden door een meisje verteld. Behalve dan door eentje, maar dat was tijdens de seks.
woensdag 21 november 2012
Oldschool Kamagurka
Om vele redenen ben ik gebonden aan België. Dat is minder saai dan het klinkt. Ik zal hier niet weglopen, al was het maar omdat ik dan misschien het bestaan van 'Reyers laat' zou vergeten, een nochtans naar de mainstream afglijdende late night talkshow waarvan ik slechts fragmenten meepik en, of omdat, de presentator me ergert, maar die af en toe een leuke gast mag ontvangen. Gisteren was dat Kamagurka.
Kamagurka in 'Reyers laat' dus. Hij ging niet mee in de licht opgefokte, wat krampachtig vrolijke, sfeer van het programma - er mag bijvoorbeeld weleens iemand joelen in het studiopubliek, wat nooit maar dan ook echt nooit terzake doet - en zat er op zijn dooie gemakje bij, bijna verveeld zelfs, wat een aantal kijkers misschien van enige arrogantie vonden getuigen.
De striptekenaar/scenarist/schilder/all-round artiest is echter niet arrogant, hij is bezadigd. Hij zit erbij als iemand die zich niet meer moet bewijzen en niet bang is om dat ook uit te stralen. Hij heeft een onaantastbaar credibility en heeft daar überhaupt volkomen lak aan - zoveel kan hij zich permitteren. Hij is niet eens bezig met wat hij zich al dan niet kan permitteren.
Wat ik zo cool vind aan Kamagurka is de manier waarop hij op zijn verleden als striptekenaar kan terugblikken en daar heel gewoontjes over kan doen, goed wetende dat hij back then ook al blijk gaf van heel veel talent en dat de mensen dat wéten. Bovendien kan hij door heel gewoontjes te doen, door gewoon zichzelf te zijn, zijn authenticiteit aantonen, gegevens waar hij overigens opnieuw totaal niet mee bezig is.
(Terzijde is de persoon Kamagurka ook een dankbaar referentiepunt voor ieder die zich progressief of links of een beetje rebels wil profileren. Voor die mensen is Kamagurka een van die persoonlijkheden waarop ze hun eigen identiteit kunnen enten. Ikzelf laat me bijvoorbeeld door hem inspireren voor wat het rebelse betreft. Kamagurka is voor progressieve, hoger opgeleide Vlamingen een 'klassieker', zoals in de uitdrukking: ken uw klassiekers. Men moet al met sterke argumenten komen om de persoon van Kamagurka in negatieve zin te mogen becommentariëren. Bovenal is Kamagurka echt wel cool. En oldschool, nu ik erover nadenk. Oldschool is nog veel cooler dan cool. Daarom was u ook zo gretig om dit stukje te lezen: omdat het woordje 'oldschool' in de titel staat, en oldschool cool is.)
Ook is Kamagurka schijnbaar een fucking mysterie. In 'Reyers laat' zit hij tegenover de spraakwaterval en zijn partner in crime Herr Seele, die veel minder cool is, hoewel hij, volgens mij, meer met zijn cool begaan is, maar hij zegt ongeveer vijf keer zo weinig als zijn flamboyante kameraad. Dat voedt het zogenaamde mysterie. Als kunstenaar overklast Kamagurka Herr Seele, en ook in een talk show doet hij het beter. De man is droog en bedachtzaam. Hij komt bovendien zeer intelligent over, een intelligentie die ook spreekt uit zijn scenario's voor de absoluut geweldige Cowboy Henkstrips. Waar haalt die uiterlijk doodgewone Kamagurka dus die absurde humor vandaan? Omdat het gewoon zo is, zo simpel is het. Er is helemaal geen mysterie.
En dan... komt fucking Miguel Wiels van K3 in 'Reyers laat' opdraven. Die jongen is ontevreden omdat hij door de Vlaamse muziekscène over het hoofd wordt gezien voor de MIA-muziekprijzen. Vanaf de start van Wiels' pruiliperige betoog is het hek van de dam en wordt Kamagurka met de minuut cooler. Hij schuwt de provocatie niet, zet Wiels met een knip in de zeik en ontmaskert de zielloze showslaaf. Deze tot dan toe bezadigde man ontketent plots een vermakelijke scène waarbij hij achteloos de commerciële moppersmurf overrulet en hem genadeloos in het zand laat bijten.
Een moment van uiterst genietbare televisie.
Kamagurka in 'Reyers laat' dus. Hij ging niet mee in de licht opgefokte, wat krampachtig vrolijke, sfeer van het programma - er mag bijvoorbeeld weleens iemand joelen in het studiopubliek, wat nooit maar dan ook echt nooit terzake doet - en zat er op zijn dooie gemakje bij, bijna verveeld zelfs, wat een aantal kijkers misschien van enige arrogantie vonden getuigen.
De striptekenaar/scenarist/schilder/all-round artiest is echter niet arrogant, hij is bezadigd. Hij zit erbij als iemand die zich niet meer moet bewijzen en niet bang is om dat ook uit te stralen. Hij heeft een onaantastbaar credibility en heeft daar überhaupt volkomen lak aan - zoveel kan hij zich permitteren. Hij is niet eens bezig met wat hij zich al dan niet kan permitteren.
Wat ik zo cool vind aan Kamagurka is de manier waarop hij op zijn verleden als striptekenaar kan terugblikken en daar heel gewoontjes over kan doen, goed wetende dat hij back then ook al blijk gaf van heel veel talent en dat de mensen dat wéten. Bovendien kan hij door heel gewoontjes te doen, door gewoon zichzelf te zijn, zijn authenticiteit aantonen, gegevens waar hij overigens opnieuw totaal niet mee bezig is.
(Terzijde is de persoon Kamagurka ook een dankbaar referentiepunt voor ieder die zich progressief of links of een beetje rebels wil profileren. Voor die mensen is Kamagurka een van die persoonlijkheden waarop ze hun eigen identiteit kunnen enten. Ikzelf laat me bijvoorbeeld door hem inspireren voor wat het rebelse betreft. Kamagurka is voor progressieve, hoger opgeleide Vlamingen een 'klassieker', zoals in de uitdrukking: ken uw klassiekers. Men moet al met sterke argumenten komen om de persoon van Kamagurka in negatieve zin te mogen becommentariëren. Bovenal is Kamagurka echt wel cool. En oldschool, nu ik erover nadenk. Oldschool is nog veel cooler dan cool. Daarom was u ook zo gretig om dit stukje te lezen: omdat het woordje 'oldschool' in de titel staat, en oldschool cool is.)
Ook is Kamagurka schijnbaar een fucking mysterie. In 'Reyers laat' zit hij tegenover de spraakwaterval en zijn partner in crime Herr Seele, die veel minder cool is, hoewel hij, volgens mij, meer met zijn cool begaan is, maar hij zegt ongeveer vijf keer zo weinig als zijn flamboyante kameraad. Dat voedt het zogenaamde mysterie. Als kunstenaar overklast Kamagurka Herr Seele, en ook in een talk show doet hij het beter. De man is droog en bedachtzaam. Hij komt bovendien zeer intelligent over, een intelligentie die ook spreekt uit zijn scenario's voor de absoluut geweldige Cowboy Henkstrips. Waar haalt die uiterlijk doodgewone Kamagurka dus die absurde humor vandaan? Omdat het gewoon zo is, zo simpel is het. Er is helemaal geen mysterie.
En dan... komt fucking Miguel Wiels van K3 in 'Reyers laat' opdraven. Die jongen is ontevreden omdat hij door de Vlaamse muziekscène over het hoofd wordt gezien voor de MIA-muziekprijzen. Vanaf de start van Wiels' pruiliperige betoog is het hek van de dam en wordt Kamagurka met de minuut cooler. Hij schuwt de provocatie niet, zet Wiels met een knip in de zeik en ontmaskert de zielloze showslaaf. Deze tot dan toe bezadigde man ontketent plots een vermakelijke scène waarbij hij achteloos de commerciële moppersmurf overrulet en hem genadeloos in het zand laat bijten.
Een moment van uiterst genietbare televisie.
dinsdag 20 november 2012
Tourinnes-la-Grosse
Tourinnes-la-Grosse. Zo dichtbij en toch zo ver. Tien kilometer in afstand, maar ik denk er nooit aan. Niet dat ik daardoor iets substantieels mis, overigens.
Mijn moeder was er naar een openluchttentoonstelling gaan kijken en wilde terug omdat ze nog niet alles gezien had. Ik ging mee om mee te gaan en liep er rond om er rond te lopen. Moeder wees me in de kerk op keramieke godsbeeldjes waarvan ik me een minuut later al niet meer kon herinneren hoe ze eruit zagen, welke kleuren ze hadden. Een man verkondigde in zijn beste Nederlands dat er om vijf uur een dorpstoneel ten berde zou worden gebracht. Wij waren gecharmeerd door die spontane uitnodiging, maar waren niet zinnens naar de voorstelling te gaan. Onwillekeurig zagen mijn moeder en ik een en ander in een communautaire context. Wij zijn erg begaan met de politieke situatie in ons land en kunnen niet ontsnappen aan die communautaire gedachten.
Wij verlieten samen de geasfalteerde, voor doodrijders geschikte, hoofdweg van Tourinnes en begaven ons op zanderige weggetjes langs weinig onderhouden huisjes enerzijds en pafferige buitenverblijfvilla's anderzijds. Die eersten behoren wellicht aan de oude dorpsbewoners toe, de villa's, die nu ook weer niet zo heel erg het authentieke karakter van het dorp aantasten, zijn wellicht neergepoot door de bon vivants, waaronder allicht ook Vlamingen die de rust van het platteland opzoeken.
Geïnspireerd door onze pro-Waalse gedachten wilden mijn moeder en ik koeien horen loeien, harken horen harken, de aanblik van een varken. Maar zo Waals werd het die namiddag niet. Doch, omdat wij op Waals grondgebied altijd over Wallonië spreken en de regio dan liefst romantiseren, kwamen wij tot het besluit dat "de dingen" er trager gaan, minder opgefokt zijn dan in Vlaanderen. Dat "de Walen" een ongeasfalteerde weg rustig een ongeasfalteerde laten zijn en dat een open veld verdomme een open veld mag blijven. Geen fucking asfalt, geen fucking nieuwbouw. Het was een zwaktebod van me om Vlaanderen, mijn regio, zo af te vallen. Zonder meer verspilling van energie.
(Ik weet natuurlijk ook dat Waalse wegen en huizen minder goed onderhouden worden omdat ze er daar gewoon minder geld voor hebben, want mochten ze wél geld hebben voor degelijk onderhoud dan zouden ze niet wachten. Denk ik.)
Wij gingen nog een thee drinken in een voor de feestelijke gelegenheden tot een café omgevormd ontmoetingshuis en raakten moeiteloos aan de praat met een oud koppel (hij 86, zij 80) naast wie wij op een bankje plaats hadden genomen. Opnieuw gemotiveerd door communautaire, pro-Waalse, gedachten wil ik opmerken dat meneer en mevrouw het gesprek begonnen en dat meneer zijn beste Nederlands bovenhaalde toen hij ons Nederlands hoorde spreken. Hij kon zich werkelijk vrij goed uitdrukken, in tegenstelling tot zijn vrouw die wel zegde dat elke Belg tweetalig zou horen te zijn, maar zelf de Nederlandse taal enkel maar een beetje verstond. Ook nu weer konden we dus de communautaire thematiek niet omzeilen. Meneer sprak over het FDF en hoe hij die partij verfoeide, en knikte heftig toen ik opmerkte dat de partij van Olivier Maingain er inderdaad enkel op uit is om de Vlamingen te provoceren. Ik was het dus roerend met deze aimabele 86-jarige krasse knar eens en houd een goeie herinnering over aan onze ontmoeting.
Ik kan besluiten dat het een goed idee van mijn moeder was om naar Tourinnes-la-Grosse terug te keren en mij mee op sleeptouw te nemen. Ik had anders toch maar naar de, door het deskundige commentaar van Michel Wuyts opgefleurde, derde manche van de Superprestige zitten kijken. Sven Nys zou hebben gewonnen (hij won daadwerkelijk) en ik zou geen modderspat materiaal hebben gehad om een door positieve herinneringen geïnspireerd stukje te schrijven.
Mijn moeder was er naar een openluchttentoonstelling gaan kijken en wilde terug omdat ze nog niet alles gezien had. Ik ging mee om mee te gaan en liep er rond om er rond te lopen. Moeder wees me in de kerk op keramieke godsbeeldjes waarvan ik me een minuut later al niet meer kon herinneren hoe ze eruit zagen, welke kleuren ze hadden. Een man verkondigde in zijn beste Nederlands dat er om vijf uur een dorpstoneel ten berde zou worden gebracht. Wij waren gecharmeerd door die spontane uitnodiging, maar waren niet zinnens naar de voorstelling te gaan. Onwillekeurig zagen mijn moeder en ik een en ander in een communautaire context. Wij zijn erg begaan met de politieke situatie in ons land en kunnen niet ontsnappen aan die communautaire gedachten.
Wij verlieten samen de geasfalteerde, voor doodrijders geschikte, hoofdweg van Tourinnes en begaven ons op zanderige weggetjes langs weinig onderhouden huisjes enerzijds en pafferige buitenverblijfvilla's anderzijds. Die eersten behoren wellicht aan de oude dorpsbewoners toe, de villa's, die nu ook weer niet zo heel erg het authentieke karakter van het dorp aantasten, zijn wellicht neergepoot door de bon vivants, waaronder allicht ook Vlamingen die de rust van het platteland opzoeken.
Geïnspireerd door onze pro-Waalse gedachten wilden mijn moeder en ik koeien horen loeien, harken horen harken, de aanblik van een varken. Maar zo Waals werd het die namiddag niet. Doch, omdat wij op Waals grondgebied altijd over Wallonië spreken en de regio dan liefst romantiseren, kwamen wij tot het besluit dat "de dingen" er trager gaan, minder opgefokt zijn dan in Vlaanderen. Dat "de Walen" een ongeasfalteerde weg rustig een ongeasfalteerde laten zijn en dat een open veld verdomme een open veld mag blijven. Geen fucking asfalt, geen fucking nieuwbouw. Het was een zwaktebod van me om Vlaanderen, mijn regio, zo af te vallen. Zonder meer verspilling van energie.
(Ik weet natuurlijk ook dat Waalse wegen en huizen minder goed onderhouden worden omdat ze er daar gewoon minder geld voor hebben, want mochten ze wél geld hebben voor degelijk onderhoud dan zouden ze niet wachten. Denk ik.)
Wij gingen nog een thee drinken in een voor de feestelijke gelegenheden tot een café omgevormd ontmoetingshuis en raakten moeiteloos aan de praat met een oud koppel (hij 86, zij 80) naast wie wij op een bankje plaats hadden genomen. Opnieuw gemotiveerd door communautaire, pro-Waalse, gedachten wil ik opmerken dat meneer en mevrouw het gesprek begonnen en dat meneer zijn beste Nederlands bovenhaalde toen hij ons Nederlands hoorde spreken. Hij kon zich werkelijk vrij goed uitdrukken, in tegenstelling tot zijn vrouw die wel zegde dat elke Belg tweetalig zou horen te zijn, maar zelf de Nederlandse taal enkel maar een beetje verstond. Ook nu weer konden we dus de communautaire thematiek niet omzeilen. Meneer sprak over het FDF en hoe hij die partij verfoeide, en knikte heftig toen ik opmerkte dat de partij van Olivier Maingain er inderdaad enkel op uit is om de Vlamingen te provoceren. Ik was het dus roerend met deze aimabele 86-jarige krasse knar eens en houd een goeie herinnering over aan onze ontmoeting.
Ik kan besluiten dat het een goed idee van mijn moeder was om naar Tourinnes-la-Grosse terug te keren en mij mee op sleeptouw te nemen. Ik had anders toch maar naar de, door het deskundige commentaar van Michel Wuyts opgefleurde, derde manche van de Superprestige zitten kijken. Sven Nys zou hebben gewonnen (hij won daadwerkelijk) en ik zou geen modderspat materiaal hebben gehad om een door positieve herinneringen geïnspireerd stukje te schrijven.
maandag 19 november 2012
Mijn vriend, Jelle Cleymans
In het danscafé toonde ik mijn vriend de oplichtende digitale klok van mijn gsm. 03:13. "Je krijgt 100 euro van mij als je om half vier die mooie Spaanse naast je een tong gedraaid krijgt". Hij had 17 minuten, maar wist dat het onbegonnen werk was. En hoe meer minuten ik hem zou geven, hoe lastiger hij het zou krijgen. Hij probeerde het dus niet eens en nog voor half vier verlieten we het café.
Toen hoefden we niet meer tegen elkaar te roepen en waren we op weg naar dat punt van het stadscentrum vanwaar we elk onze weg naar huis kiezen. Een koppeltje hield ons staande. "Ben jij Jelle Cleymans?", vroeg het meisje aan mijn vriend. "Jij bent Jelle Cleymans! Mag ik met jou op de foto?" Dat mocht. Mijn vriend deed een goeie Jelle Cleymansimmitatie en ik riep dat Jelle, die normaal om half tien moet geen slapen van zijn ouders, uit zijn raam was gekropen en nu in Leuven stevig de bloemetjes had buitengezet. Natuurlijk was dat slechts gezever, maar niemand lette op mij dus werd er ook niet verder op ingegaan.
"Er zijn wel meer mensen die sterk op een bekende persoon gelijken", zei het meisje nog. Zelf wist ze dat ze wel wat weghad van Céline Dion, maar die gelijkenis zagen mijn vriend en ik niet. Toen werd ze mee weggetrokken door haar iets nuchterdere vriend en gingen ook mijn vriend en ik ons weegs.
Ik was vreselijk schor, merkte ik op weg naar huis. Dat is omdat ik een zwakke stem heb, een die luide muziek amper kan overstijgen. Dat laatste ontneemt me dooorgaans de zin om me in danscafés te wagen. Maar ik wilde de sfeer erin houden, geen valse noot zingen.
Toen ik in mijn bed kroop was het 04:42. Dat was weer eens lang geleden. De volgende dag was ik moeër dan anders. De dag erna nog moeër.
Toen hoefden we niet meer tegen elkaar te roepen en waren we op weg naar dat punt van het stadscentrum vanwaar we elk onze weg naar huis kiezen. Een koppeltje hield ons staande. "Ben jij Jelle Cleymans?", vroeg het meisje aan mijn vriend. "Jij bent Jelle Cleymans! Mag ik met jou op de foto?" Dat mocht. Mijn vriend deed een goeie Jelle Cleymansimmitatie en ik riep dat Jelle, die normaal om half tien moet geen slapen van zijn ouders, uit zijn raam was gekropen en nu in Leuven stevig de bloemetjes had buitengezet. Natuurlijk was dat slechts gezever, maar niemand lette op mij dus werd er ook niet verder op ingegaan.
"Er zijn wel meer mensen die sterk op een bekende persoon gelijken", zei het meisje nog. Zelf wist ze dat ze wel wat weghad van Céline Dion, maar die gelijkenis zagen mijn vriend en ik niet. Toen werd ze mee weggetrokken door haar iets nuchterdere vriend en gingen ook mijn vriend en ik ons weegs.
Ik was vreselijk schor, merkte ik op weg naar huis. Dat is omdat ik een zwakke stem heb, een die luide muziek amper kan overstijgen. Dat laatste ontneemt me dooorgaans de zin om me in danscafés te wagen. Maar ik wilde de sfeer erin houden, geen valse noot zingen.
Toen ik in mijn bed kroop was het 04:42. Dat was weer eens lang geleden. De volgende dag was ik moeër dan anders. De dag erna nog moeër.
zaterdag 13 oktober 2012
En er is Blaudzun
Ik lijk over niemand anders meer te kunnen schrijven dan over die baardaap. Als ik mijn blog open en een nieuw bericht wil beginnen (ik heb geen vastomlijnd thema, ik blog niet met voorbedachte rade), moet ik telkens aan die baardaap denken. Dat kan niet zo blijven duren, dat is duidelijk.
Er is een andere jongen, een blinde muziekliefhebber die alleen al dit jaar zes memorabele concerten en evenveel memorabele muziekfestivals heeft bijgewoond. Zeverrock was er daar geen van, maar het had gekund als A Brand er op de affiche had gestaan.
Over mezelf praten, vind ik gemakkelijk. Ik val er mensen mee lastig, maar ik ben geen Freddy die het echt helemaal nergens over kan hebben, behalve over zichzelf. Dat is één uur grappig en toelaatbaar, daarna wil ik hem bij zijn haar grijpen en over de vloer slepen. Laatst zag ik hem voorbij de wasserette hobbelen en wist ik niet zeker of hij nu echt die gevierde copywriter is, dan wel een marginaal met te veel fantasie om een goede thriller te schrijven.
Dan is er de Kwast, de verfkwast, zou je kunnen zeggen. Net als de copywriter heeft de verfkwast het alleen over zichzelf. Ik vertrouwde iemand toe dat de verfkwast niet moet denken dat hij met mij op gelijke voet staat. Ik hield mijn linkerhand een stuk hoger dan mijn rechter om te tonen waar de kwast (rechts) en ik (links) ons respectievelijk bevinden. Ik superieur aan hem.
Er zijn ook de meisjes met wie je ijsjes wil eten, zonder dat ze het zelf weten. Hé meisje, zin in een ijsje - het is er het weer niet meer voor, maar voor het eind van dit jaar kan ik maar beter een bol pistache in iemands gezicht geduwd hebben, anders is mijn jaar om zeep. Nee, dat is niet waar.
Ik heb begin dit jaar al ijsjes gegeten die naar zeep smaakten. Ik moet dat nu niet nog eens doen. Ijsjes eten is één ding. Ijsjes eten met meisjes moeten twee dingen zijn.
En er is Blaudzun met 'Heavy Flowers'. Het nummer loopt af en dit stukje ook.
Er is een andere jongen, een blinde muziekliefhebber die alleen al dit jaar zes memorabele concerten en evenveel memorabele muziekfestivals heeft bijgewoond. Zeverrock was er daar geen van, maar het had gekund als A Brand er op de affiche had gestaan.
Over mezelf praten, vind ik gemakkelijk. Ik val er mensen mee lastig, maar ik ben geen Freddy die het echt helemaal nergens over kan hebben, behalve over zichzelf. Dat is één uur grappig en toelaatbaar, daarna wil ik hem bij zijn haar grijpen en over de vloer slepen. Laatst zag ik hem voorbij de wasserette hobbelen en wist ik niet zeker of hij nu echt die gevierde copywriter is, dan wel een marginaal met te veel fantasie om een goede thriller te schrijven.
Dan is er de Kwast, de verfkwast, zou je kunnen zeggen. Net als de copywriter heeft de verfkwast het alleen over zichzelf. Ik vertrouwde iemand toe dat de verfkwast niet moet denken dat hij met mij op gelijke voet staat. Ik hield mijn linkerhand een stuk hoger dan mijn rechter om te tonen waar de kwast (rechts) en ik (links) ons respectievelijk bevinden. Ik superieur aan hem.
Er zijn ook de meisjes met wie je ijsjes wil eten, zonder dat ze het zelf weten. Hé meisje, zin in een ijsje - het is er het weer niet meer voor, maar voor het eind van dit jaar kan ik maar beter een bol pistache in iemands gezicht geduwd hebben, anders is mijn jaar om zeep. Nee, dat is niet waar.
Ik heb begin dit jaar al ijsjes gegeten die naar zeep smaakten. Ik moet dat nu niet nog eens doen. Ijsjes eten is één ding. Ijsjes eten met meisjes moeten twee dingen zijn.
En er is Blaudzun met 'Heavy Flowers'. Het nummer loopt af en dit stukje ook.
dinsdag 11 september 2012
Forrest Gump
'Forrest Gump'. Tot voor gisteren had ik die film nog nooit gezien. Maar er zoveel over gehoord. Eén van dé films van de jaren 90. En met Tom Hanks, die blijkbaar enkel al daardoor legendarisch is.
Het was prachtig. En net keek ik nog eens naar verschillende scènes afzonderlijk. En ik heb een traantje weggepinkt. Ik kan enorm emotioneel zijn als ik naar films kijk. Krop in de keel, soms dus zelfs een traantje, maar hoogst zelden. 'Forrest Gump' is prachtig.
En nu ga ik de DVD zoeken voor acht euro, ofzo.
Het was prachtig. En net keek ik nog eens naar verschillende scènes afzonderlijk. En ik heb een traantje weggepinkt. Ik kan enorm emotioneel zijn als ik naar films kijk. Krop in de keel, soms dus zelfs een traantje, maar hoogst zelden. 'Forrest Gump' is prachtig.
En nu ga ik de DVD zoeken voor acht euro, ofzo.
zondag 5 augustus 2012
Blèters
Het is niet de eerste keer dat ik over hem schrijf. De seut, de kutseut, de grienseut - de eeuwige student van 29 die enkele vrienden heeft wijsgemaakt dat huilebalken cool is anno 2012.
Ik ken hem niet persoonlijk, maar heb hatelijke gedachten als ik aan hem denk. Mede omdat hij mij erg doet denken aan een ex-vriend, die ik met de jaren ook grensverleggend irritant ging vinden en voor wie ik soortgelijke haatgevoelens koester.
Hij heeft die typische hoogopgeleide smoel mét zwartomrand brilmontuur en heeft 'iets vaags' gedaan aan de universiteit, op kosten van pappie en met zeker één buisjaar waarin hij zich vast wat pips voelde, waarin hij begon te beseffen dat er een klein vrouwelijk publiek bestond voor zijn slaphangende schoudertjes en zijn sentimentele maar goed doordachte overpijnzinkjes.
Ik ken zo'n trutje dat hem erg op prijs stelt. Op Facebook doen zij postmodern ironisch en kloppen zij zich op de nochtans erg broze borst. Voorts hebben zij met elkaar gemeen dat ze zich net voor hun dertigste verjaardag nog gedragen als blèters uit het derde middelbaar, of toch als hun angstvallig gekoesterde hippe homies bij hen in de buurt zijn.
"Ik zag het vandaag weer niet zitten." "Stuntelig waag ik me aan sociaal contact. Ik misluk jammerlijk." "Ik kijk voor me uit en realiseer me dat ik nooit eerder zo depressief ben geweest." Zo'n dingen zeggen en schrijven die mensjes.
Ik ken hem niet persoonlijk, maar heb hatelijke gedachten als ik aan hem denk. Mede omdat hij mij erg doet denken aan een ex-vriend, die ik met de jaren ook grensverleggend irritant ging vinden en voor wie ik soortgelijke haatgevoelens koester.
Hij heeft die typische hoogopgeleide smoel mét zwartomrand brilmontuur en heeft 'iets vaags' gedaan aan de universiteit, op kosten van pappie en met zeker één buisjaar waarin hij zich vast wat pips voelde, waarin hij begon te beseffen dat er een klein vrouwelijk publiek bestond voor zijn slaphangende schoudertjes en zijn sentimentele maar goed doordachte overpijnzinkjes.
Ik ken zo'n trutje dat hem erg op prijs stelt. Op Facebook doen zij postmodern ironisch en kloppen zij zich op de nochtans erg broze borst. Voorts hebben zij met elkaar gemeen dat ze zich net voor hun dertigste verjaardag nog gedragen als blèters uit het derde middelbaar, of toch als hun angstvallig gekoesterde hippe homies bij hen in de buurt zijn.
"Ik zag het vandaag weer niet zitten." "Stuntelig waag ik me aan sociaal contact. Ik misluk jammerlijk." "Ik kijk voor me uit en realiseer me dat ik nooit eerder zo depressief ben geweest." Zo'n dingen zeggen en schrijven die mensjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)