Nadenken over een ergere straf dan de doodstraf

Advocate Nina Van Eeckhaut haalde op het proces-Kim De Gelder snoeihard uit naar de beschuldigde. “U was zelfs te laf om u op te hangen”, klonk het. Op het naar forumnormen beschaafde online forum van De Standaard werd Van Eeckhaut door tientallen mensen bijgetreden en kwamen er ook heel wat verbolgen reacties op een opiniestuk waarin Van Eeckhouts uitspraak veroordeeld werd. “De Gelder verdient nog een ergere straf dan de doodstraf!!”, viel ondermeer op het forum te lezen.

(Geen) clementie

De doodstraf bestaat niet meer in België, maar als het van sommige forumbezoekers van destandaard.be (en andere online media) afhangt, komt daar spoedig verandering in. Voor sommigen lezers mag het zelfs nog een stapje verder gaan. Een straf die erger is dan de doodstraf dringt zich op voor een crimineel als Kim De Gelder, maar ook voor andere verwerpelijke sujetten als Marc Dutroux, Michelle Martin, Hans Van Temsche en (in mindere mate) figuren zoals Pol Van Den Driessche en, recent nog, Annemie Peeters.

Een Belgisch Guantanamo

Minister van Justitie Annemie Turtelboom, zelf ook weleens het doelwit van zure mensen op onlinefora, kan de signalen van de vele forumbezoekers inmiddels niet langer negeren en heeft een werkgroep samengesteld die moet onderzoeken hoe een misdadiger een straf kan krijgen die erger is dan de doodstraf. Er is sprake van een ‘Guantanamo-scenario’ waarbij criminelen van het kaliber De Gelder op een afgelegen plek in een ander land gemarteld zouden worden, door hen bijvoorbeeld dagenlang in een stikdonker hok van 9m² op te sluiten of naalden onder hun vingernagels te steken. Verschillende media zouden live verslag uitbrengen van deze martelpraktijken zadat liefhebbers er geen seconden van zouden moeten missen.

Ook zou Turtelbooms werkgroep inspiratie opdoen uit beelden van en lectuur over de folteringen die tijdens de oorlog in Irak plaatsvonden in de Abu Ghraibgevangenis. Honderden Vlamingen zouden al interesse hebben betoond om op de foto te gaan met een naakte, ondergezeken en vastgeketende De Gelder.

Minister Turtelboom wil halverwege april een nota afhebben die haar zal toelaten om nader over haar plannen te communiceren. Daarmee zal zij meteen ook haar campagne voor de moeder aller verkiezingen in 2014 op gang trappen.

Mia Doornaert ten tweede male in de adelstand verheven

Op haar eigen vraag heeft 'het paleis’ oud-De Standaardjournaliste Mia Doornaert (tijdelijk) uit haar adellijke stand ontheven. Doornaert, die vanwege haar merites als journaliste en publiciste in 2003 door ‘het hof’ tot de adel werd gepromoveerd en zich sindsdien als barones mag laten aanspreken, is van mening dat de haar toebedeelde titel te weinig uit de verf komt, waardoor zij, naar eigen zeggen, de indruk kreeg niet altijd 100 procent serieus te worden genomen in de chique (Franstalige) middens die zij poogt te frequenteren.

Een vooruitziende Doornaert komt nu zelf met een oplossing die even subtiel als vernuftig is. De titel van barones levert zij graag in, indien het paleis ervoor zorgt dat zij vanaf nu geheel legitiem met de familienaam d’Oornaert door het leven kan gaan. “Die kleine d is een droom die uitkomt”, glundert een bevrijde d’Oornaert in een korte reactie, nadat zij telefonisch van Koning Albert II zelve te horen had gekregen dat een en ander geen enkel probleem vormt. “Nicolas (Sarkozy, red.) heeft mij per sms reeds zijn felicitaties overgemaakt en Yves Leterme heeft me vanuit Parijs een tweet gestuurd om me te feliciteren, waarna ik op mijn beurt Yves’ tweet heb geretweet.”

(Gisteren haalde Doornaert, of d'Oornaert, ook al het nieuws nadat bekend raakte dat ze door de lezers van het online mannenmagazine clint.be vroegtijdig tot ‘manwijf van maart’ is uitgeroepen. Deze eer heeft de voormalige barones vooral te danken aan haar optreden in ‘Terzake’ van maandag jl., waarbij zij een das droeg.)

Interview met Geert Bourgeois

Geert Bourgeois (N-VA) haalde gisteren uitgebreid het nieuws nadat hij De Standaard in een interview had toevertrouwd dat zijn partij in 2014 voor volledige Vlaamse autonomie gaat. Bourgeois’ uitspraken ontlokten veel (negatieve) reacties en men zou verwachten dat hij nu de luwte opzoekt om het debat niet verder op te poken, om dat eventueel aan zijn voorzitter over te laten. Bijzonder groot was dan ook mijn verbazing toen de oud-N-VA- én Volksunievoorzitter inging op mijn vraag om nog een kort interview. Meer zelfs, maakte hij mij bijzonder nieuwsgierig. “Ik wil het met u graag hebben over mijn politieke frustraties.”

“Veel mensen kennen mij enkel als een grijze muis, een stamboom-nationalist die altijd wel een ministerpostje weet te strikken”, steekt de Vlaams minister van Binnenlands Bestuur van wal, “Vooral onze nieuwe kiezers – zo’n 70% van ons kiespubliek, vooral twintigers - kennen mijn voorgeschiedenis als stichtend lid van de N-VA niet. Zij denken dat ik groot geworden ben in het zog van Bart De Wever. Wel, het omgekeerde is waar.”

Bourgeois herinnert eraan dat de N-VA ten tijde van zijn voorzitterschap (2001-2004) al bijna de kiesdrempel haalde. “We strandden bij de Vlaamse verkiezingen in 2004 op 3,8%”, blikt hij terug. ”Bart De Wever verdient alle lof voor de inspanningen die hij sindsdien heeft geleverd en die er toe hebben geleid dat we ons kiezersaantal in minder dan tien jaar tijd vertienvoudigd hebben, maar er wordt te gemakkelijk voorbijgegaan aan mijn inbreng. Ik mag wel zeggen dat De Wever heeft geoogst wat ik gezaaid heb.”

Bourgeois is niet te beroerd om toe te geven dat hij met zijn beperkt charisma nooit zelf het kiezersaantal van de N-VA had kunnen vertienvoudigen. “Maar had een Ben Weyts dat wel gekund?” klinkt het niet mis te verstaan. “Of Jan Jambon, godbetert? Dát is de grijze muis binnen onze partij.” Het steekt bij Bourgeois dat hij voornoemde heren inmiddels ook moet laten voorgaan in de N-VA-rangorde. Bart De Wever bekleedt daarin respectievelijk plaatsen één, twee én drie. Op ruime afstand gevolgd door zijn boezemvriendin Liesbeth Homans, ondervoorzitter Weyts, en federaal fractieleider Jambon. Zeer verrassend op plaats zeven staat de nog relatief onbekende Nadia Sminate, kamerlid en gemeenteraadslid te Londerzeel. Bourgeois volgt pas op plaats negen, want moet nog Philippe Muyters laten voorgaan. Enkel Theo Francken en Siegfried Bracke, die net uit de top tien valt, weet Bourgeois achter zich te houden. En dat doet pijn. Veel pijn

En ja, vandaar dus zijn bommetje in de pers. Om de puntjes op de i te zetten en te tonen dat hij wel degelijk nog een woordje mee te praten heeft binnen de populairste politieke formatie van Vlaanderen. Of hij niet bang is om door zijn partijvoorzitter overruled te worden? “Ach, ik weet dat Bart meer de man is van de onduidelijke communicatie”, is Bourgeois alweer verrassend eerlijk. ”Maar iemand moet toch zeggen waar het op staat? En dan liefst de bezieler van onze partij. Ik ben misschien wel de enige die écht weet waar de N-VA precies voor staat.”

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Interview met Kim De Gelder

Toen Kim De Gelder deze morgen de rechtzaal binnenkwam, leek hij even te lachen naar de camera. "Klopt niet", zegt De Gelder, met wie ik tijdens de middagpauze kort kon spreken.

* Je lachte even naar de camera, Kim. Je weet toch dat zoiets gevoelig ligt bij het publiek?

- Ik,.. ik, weet niet. Ik wil hier liever pas morgen over praten..

* We hebben maar twee minuutjes, Kimbo. Geen gezeik en ande...r gestotter nu. Oké?

- Oké.

* Vertel trouwens eens waarom je altijd zo'n verwarde indruk maakt. Is dat gespeeld?

- Ja, duh. Zo kom ik over als een gek en maak ik kans om geïnterneerd te worden in plaats van dat ik als een crimineel naar de gevangenis moet.

* Je bent dus perfect bij je verstand?

- Niet anders dan andere mensen, denk ik.

Verliefd

* Voor de dag ermee dan. Waar moest je vanmorgen om lachen?

- Ik moest niet echt lachen, het was meer een verlegen grimas.

* En waarom dan?

- Ik heb een oogje op een van de griffiers en probeerde oogcontact te maken.

* En?

- Ik denk niet dat het iets wordt. Ze beschouwt me als een gek, denk ik.

Seinfeld

* Heb je al eens écht moeten lachen in de rechtzaal?

- Niet luidop, maar ik heb wel al binnenpretjes gehad.

* Toch niet met betrekking tot de door jou gepleegde feiten, mag ik hopen?

- Nee, met een scène uit een aflevering van ‘Seinfeld’ waar ik aan moest denken.

* Welke scène?

- Die waarin Jerry en Elaine regels vastleggen om te bepalen hoe ze seks kunnen hebben, zonder dat er een relatie van komt.

* Dat is inderdaad een erg grappige scène. Zijn er nog meer dingen die je grappig vindt?

- De normale dingen, denk ik. Alex Agnew, ‘Het eiland’, ‘In de gloria’.

Op dat moment luidde de bel voor het vervolg van de zitting. Twee cipiers kwamen De Gelder halen en vroegen mij het gerechtsgebouw te verlaten. Na vandaag weet ik nog steeds niet wat ik van De Gelder moet denken. Maar dat hij ‘Seinfeld’ leuk vindt, pleit voor hem.

CD&V opgelucht na Torfs' vertrek

Eén dag na Rik Torfs’ vertrek bij de CD&V heerst nog steeds grote opluchting in het hoofdkwartier van de christendemocraten. “Ik ben blij dat hij deze beslissing heeft genomen en dat ik niet zelf heb moeten ingrijpen”, zei Wouter Beke tegen mij tijdens een exclusief onderhoud dat ik met hem had. “Ik was niet meer op mijn gemak als Rik in de buurt was. Je zou h...et kunnen vergelijken met die man in ‘In de gloria’ die zijn vrienden een ‘bir’ trekt. Dat deed Torfs al te vaak met mij, en meer algemeen met de CD&V.

Beke heeft slechte herinneringen aan een voorval van tijdens de eerste partijraad van 2012 waarop Rik Torfs aanwezig was. “In die periode en meer bepaald tijdens die ene partijraad is de relatie tussen Rik en de overige CD&V-partijraadsleden beginnen te vertroebelen”, blikt Beke terug. “Rik heeft tijdens die bijeenkomst aan een stuk door en ostentatief in mijn strip ‘Wouter Beke. Een niet geautoriseerde biografie’ zitten lezen (een boek waarin de verzamelde strips van Jeroom en Jonas Geirnaert over Wouter Beke, een christendemocratische superheld werden gebundeld, nvdr.). Gedurende die hele vergadering heeft Rik ongegeneerd zitten gniffelen en keek hij mij verschillende keren recht in de ogen als om te zeggen dat hij zelf ook zo’n scenario’s met mij in de hoofdrol aan het bedenken was.”

Torfs kon het ook niet laten om (goedbedoelde) opmerkingen te maken over Beke’s brave imago. “Hij had het geregeld over mijn bril, die mij, naar zijn mening, de uitstraling van een schooljongen gaf. Als ik tijdens een partijraad belangrijke knopen moest doorhakken, durfde hij weleens te vragen of ik mijn schoolagenda bij me had. Torfs zou daar dan ‘Wouter is heel flink!’ inschrijven en hij zou mij vragen om zijn opmerking door mijn ouders te laten ondertekenen.”

“Laat een tsjeef toch eens een tsjeef zijn”

Ook Eric Van Rompuy is blij dat Torfs zijn conclusies heeft getrokken en zich weer uitsluitend met zijn activiteiten aan de K.U. Leuven zal bezighouden. ”Dat kon zo niet blijven duren”, is de door de wol geverfde Van Rompuy recht voor de raap. “Al die opmerkingen tijdens partijmeetings, al die sneren over het failliet van de christendemocratie, ook open en bloot in de media. Ik werd door stilaan colèrig van. Als ik in Wouter Beke’s schoenen zou staan, ik had hem al lang uit de partij gezet. Wie denkt die Torfs wel dat hij is? Hij had ocharme nog geen drie jaar politieke ervaring.”

Het ligt Van Rompuy nog steeds zwaar op de maag dat Torfs het enerzijds-anderzijdsverhaal van de CD&V zo dikwijls op de korrel heeft genomen. “Dat enerzijds-anderzijdsverhaal is waar de christendemocratie voor staat”, legt Van Rompuy uit. ”CD&V is een partij die waait met de wind. Dat is onze identiteit. Laat een tsjeef toch eens rustig een tsjeef zijn.”

Ik tweette Rik Torfs over de inhoud van mijn artikel en of hij nog een tegenreactie wilde geven, maar kreeg enkel een smiley '' terug.

Verrassende getuigenis op proces De Gelder

"Elza Van Raemdonck was geliefd bij familie en vrienden”

Het proces-De Gelder loopt op zijn einde. Jef Vermassen en enkele mindere goden die nog niet eens tot aan zijn knieën komen en al blij mogen zijn dat ‘de Jef’ nog de moeite neemt om confrater tegen hen te zeggen, zullen nog eens het beste van zichzelf geven in hun eindoordeel over de beschuldigde.... Advocate Virginie Cottyn mocht vanmiddag haar persoonlijke bevindingen al op tafel gooien en bracht nog niet eerder vermeldde informatie aan het licht die mogelijk het oordeel van de jury nog zal beïnvloeden. "Elza Van Raemdonck was zeer geliefd bij familie en vrienden."

Elza Van Raemdonck is de 72-jarige vrouw (“uit Vrasene” – dat wordt er altijd bijgezegd) die door De Gelder neergestoken werd in haar huis (in Vrasene). Tot nog toe werd door zowat iedereen aangenomen dat haar familie en vrienden haar bij leven en welzijn niet bijzonder konden luchten, haar net niet liever kwijt dan rijk waren, maar enfin, het scheelde niet veel. Nu blijkt echter het tegenovergestelde. Elza was wél geliefd.

Toch even checken

Om deze feiten toch eens te checken begaf ik me in de vooravond richting Vrasene alwaar ik enkele van Elza’s buren aan de tand kon voelen. Mijn eenvoudige vraag luidde: uitgedrukt in kilo’s aardappelen, hoezeer had u Elza Van Raemdonck lief?
“16 kilo”, zegt meneer Roger (91) 'van om den hoek’ zonder omwegen. “Uitgedrukt in kilo’s patatten, 16 kilo. In kilo’s aardbeien 9 kilo.”

Op basis van deze eerste getuigenis was het nog moeilijk in te schatten of dit nu getuigde van weinig of veel sympathie voor wijlen Elza. Daarom vroeg ik ook aan buurvrouw Yvonne (95) om haar appreciatie voor Elza uit te drukken in kilo’s aardappelen (en desgewenst aardbeien).

“Elza liep altijd bij mij binnen om ‘sjalotten uit haren hof’ te brengen”, getuigt Yvonne. “Ik ben niet meer zo goed te been, ziet ge. ’t Was nog zo’n goeie vrouw, meneer. Mijn appreciatie uitgedrukt in kilo’s sjalotten, euh, patatten? Awel, 11 kilo’s, da ‘k het u zeg! En Kim De Gelder 0 kilo’s sjalotten. En Jef Vermassen 14!”

Toen ik opmerkte dat Roger ‘van om den hoek’ 16 kilo aardappelen had geantwoord, qua appreciatie voor Elza, en 9 kilo aardbeien, was Yvonne’s opmerkelijke antwoord: “Ik blijf bij mijn 11 kilo patatten, maar uitgedrukt in aardbeien krijgt Elza 24.”

“Elza kon goed drinken”

Een ander geluid was te horen bij Odette. Met haar 64 moet zij zowat de jongste inwoner van Vrasene zijn. “Die Elza, dat was ook niet alleen maar allemaal positief en plezant, ze”, reageert Odette op de goednieuws-show van Roger en Yvonne. “Van tijd kon die ook serieus van haren tak maken. Ik herinner mij een scène op de mosselsouper, een paar jaar geleden. Ze had toen een paar glazen te veel op – Elza kon goed drinken – en opeens begint ze daar haar beste vriendin uit te kafferen dat ’t niet schoon was.”

Op mijn vraag naar haar appreciatie voor Elza uitgedrukt in patatten antwoordde Odette dat ze niet mee doet aan “dat soort zever”. “Hoe kunt ge nu zo oordelen? Dat betekent toch niks?! Kilo’s patatten en aardbeien?!”

Kaderstukje - Jef Vermassen in Sportpaleis

Na de zitting van vanmiddag maakte de manager en booking agent van Jef Vermassen bekend dat de bekende advocaat op 26, 27 en 28 mei live zal pleiten in het Sportpaleis. Tickets zullen vanaf woensdagmorgen 9u te koop zijn via de website van Live Nation. Een dagticket kost 40 euro, voor een combiticket betaal je 100 euro. Vermassen zal pleiten uit zijn hele oeuvre. Virginie Cottyn verzorgt het voorprogramma.

Volgt hier ontslag?

Paulette neemt geen gas terug. Haar vlammende reactie op het forum moet er komen. Laat mijn potje maar overkoken, is ze tevreden over de zegswijze die haar te binnen shiet en die voor haar gevoelens van - ja, je zou het haat kunnen noemen - van toepassing is. Dat madammeke van de radio heeft er om gevraagd. Wie denkt die Annemie Peeters, dat stuk pretentie, wel niet dat ze is?!

Paulette luistert op zondagochtend trouw naar 'Peeters & Partners' op Radio 1 en ligt op de loer voor foutjes van de zo al omstreden Annemie Peeters. Op zondagochtend springt Paulette's wekkerradio aan om 7u, zodat ze zich, nog lekker in bed, aan Peeters kan ergeren. Want die Annemie, nee, die kan ze echt niet uitstaan. Voor Paulette een valabele reden om naar Peeters' 'programmake' te luisteren.

En kijk, daar is het al zover! Paulette is klaarwakker. Wat een kemel van die Peeters! Ze heeft net Carl Huybrechts gebruskeerd aan de telefoon, stelde een ongepaste vraag. Paulette handelt nu snel. Heel wat forumbezoekers hebben al verontwaardigd gereageerd, ziet ze, in die paar minuten die ze nodig had om uit haar bed te klimmen en in haar sloffen te schieten. Paulette anticipeert onmiddellijk. Ze mag dan niet als eerste gereageerd hebben, ze moet nu de strafste reactie weten te formuleren. Haar reactie moet alle voorgaande overtreffen.  Ze is niet alleen boos op die "rooie madame", die "gefrustreerde trees" van dat "rood bastion". Weet je wat, denkt Paulette vergenoegd, ik vraag Peeters' ontslag.

Driftig tokkelend op haar klavier schrijft Paulette een vlammende kritiek die niet zo erg verschilt van alle voorgaande. Hier en daar kiest ze slechts voor een adjectief dat ze in eerdere reacties - een inspiratie - nog niet tegenkwam. Maar daarmee is dus nog niet alles gezegd. Paulette laat bedachtzaam twee witregels vallen. Om de zin die nu zal volgen meer kracht bij te zetten. Ja, haar vrienden van het forum krijgen nog een toetje.

"Volgt hier ontslag?", is Paulette in drie woorden en één leesteken zeer to the point. Zal de VRT het ontslag van Annemie Peeters in overweging nemen na deze misplaatste provocatie jegens Carl Huybrechts?

Tevreden over zichzelf staart Paulette naar het scherm. Haar verwachtingen zijn groot - gaat de applausmeter voor haar in het rood? Haar maag gromt nijdig, maar nu heeft ze geen tijd om te eten. Om de 30 seconden refresht ze de forumpagina. Wie zal er ingaan op haar feitelijk retorisch vraag die de zaak toch in een ander daglicht stelt, een nieuwe dimensie geeft - het mag gezegd. De twintig personen voor haar leverden enkel stereotiepe kritiek op "die zure taart", Paulette ging een stap verder. Ontslag.

Vijf, zeven, negen minuten nadat ze op 'post' heeft gedrukt, is nog geen enkele forumbezoeker op haar vraag ingegaan, is nog niemand haar bijgetreden. Paulette blijft refreshen, maar nu telkens met langere tussenpozen. Het is al bijna 10u, ziet ze terwijl haar reactie blijft zakken in de lijst. Straks begint 'De zevende dag'. Ze breekt haar hoofd over welke sos daar mogelijk te gast kan zijn. Wie was er nu weer in het nieuws?

Tot haar ontsteltenis neemt de forumdiscussie ondertussen een andere wending. Plots is Carl Huybrechts zelf de kop van jut. Paulette opent een nieuw tabblad en surft zich een weg naar het 'Zevende dag'-forum. Hopelijk heeft ze daar meer geluk en kan ze straks het verschil maken in een mogelijke sossenbash. Paulette vat moed. Haar zondag kan nog gered worden.

Marissa,

Hier ben je een beeldschone slaapster, Marissa

met oogleden als okergele onvindbare schelpen

de gordijnen die slaapkamers maken van je donkere ogen

waarin jij en jij alleen de deur vindt

die je voor mij gesloten houdt

Je bent een bosnimf met verwonderde blik, Marissa

je hebt je mooie gitzwarte haren niet gekamd

je schoonheid mag nooit vanzelfsprekend zijn, al is dat nog zo aantrekkelijk

je bent te licht gekleed voor deze zomerochtend, je vat kou

in een bruine jurk die je rug bloot laat

Hier ben je heel even van mij, Marissa

ik sla mijn armen om je heen en hef je kin op

mooie meisjes laten hun hoofd niet hangen, kammen hun haren

en zien er uit als mooie meisjes

dat doe je goed, Marissa, maar meer overtuiging, prinses, minder nonchalance, je kan het

die schoentjes vind ik prachtig, net als de rode jurk tot aan je dij

Je bent heel mooi maar bleek en zo alleen, Marissa

je grote ogen wachten op je ingebeelde vriend

je lichte lippen zijn te mooi om mee te pruilen

maar dat probeer je selectief te vergeten

hou nog heel even vol, meisje

En hier draag je de pyama die je oma zaliger je toestopte

de lok die voor je ogen valt zet achteloos je schoonheid in de verf, opnieuw

je zit op bed en blijft daar vast nog even zitten

terwijl je je verzet tegen gedachten aan je ingebeelde vriend

neem toch de tijd om je mooie haren te kammen, Marissa

neem toch de tijd om je mooie haren te kammen

laat mij je mooie haren kammen, Marissa

ik kam je mooie haren met liefde en in stilte

Februari, dat is nadenken over zelfmoord

Vorig jaar heb ik in februari ook veel over zelfmoord nagedacht - ja, nu dus ook. Ik heb toen, geloof ik, zelfs een poging ondernomen, al weet ik niet of je het een echte poging kan noemen. What's in a name trouwens: wie écht zelfmoord wil plegen onderneemt geen poging, die legt zich gewoon op de sporen of springt van een goed gekozen brug. Dan weet je zeker dat je dood bent. Een poging is niet meer dan een smeekbede om hulp. Daar moet niet flauw over worden gedaan.

Mijn poging bestond eruit een zak over mijn hoofd te trekken en die heel hard aan te spannen. Dit deed ik in de 'hoop' dat ik zou stikken. Mijn armen hielden het trekken echter niet lang genoeg vol en gingen aan het schokken, al kan hier ook een reflex van mijn verhelderde bewustzijn aan ten grondslag hebben gelegen (eigenlijk wilde ik nog veel te graag leven om er nu al een einde aan te maken!). Hoe dan ook, ik staakte het mezelf proberen te doden en haalde die zak voor het gemak van mijn hoofd. Ik moest wel even bekomen, dat wel, want er was een hoop bloed naar mijn hoofd gestegen, en toen ik in de spiegel keek was mijn gezicht een beetje van kleur verschoten, wat nog enkele uren zo bleef.

Ik sms'te mijn beste vriend: 'ik heb een doodwens'. We spraken af en gingen poolen. Daarna aten we pizza in het appartement van zijn vader. Als ik hem nu zo ongeveer om de twee maanden zie, excuseer ik me nog steeds voor die sms, voor de drama queen die ik toen was. Hij wimpelt die excuses dan weg.

Nu zijn we opnieuw februari en denk ik weer geregeld aan de dood. Daarom bestempel ik februari inmiddels als een 'moeilijke maand', het is ook zo koud. Een poging wil ik echter niet meer ondernemen, om bovengenoemede redenen. Mocht ik nu echt dood willen - ik denk niet dat het ooit zover komt-, spring ik effectief van een brug, geen gezeik. Al zou ik niet graag derden willen betrekken bij mijn dood. Het mag niet zijn dat er storingen komen op het spoornetwerk en dat de reiziger in Lendelede een uur op zijn trein moet wachten omdat ik het nodig vond om 70km verderop onder een trein te springen.

De doodwens is minder latent aanwezig dan vorig jaar rond deze periode. Soms formuleer ik wel de idee dat het toch handig zou zijn als je, op eender welke leeftijd, aan een dokter zou kunnen aangeven dat het nu wel genoeg is geweest en dat die dokter dat dan ook voor jou kon regelen. Toch verwacht ik dat, indien zo'n scenario tot de mogelijkheden behoorde, ik me steeds zou bedenken.

Samen met mijn overpeinzingen over zelfmoord denk ik aan de rol die de mensen rondom mij zouden kunnen spelen om mijn eventuele zelfmoord - of spreken we van het bravere zelfdoding? - te kunnen voorkomen. Mijn antwoord: geen enkele. Meer in het bijzonder denk ik dat elk individu in gelijk welke moeilijke situatie veel eenzamer is dan hij denkt. Zoals ik nu heel eenzaam ben in mijn werkloosheid. Voor een ander is mijn werkloosheid niet meer dan iets waar hij met mij weleens over praat. Samen zetten wij dan voor de -tigste keer een boom over 't is toch een moeilijke tijd, etc. Voor mij echter is die werkloosheid een permanente 'metgezel' die als een muggenbeet die maar niet wil genezen op mijn rechterschouder zit. Ik slaap op mijn rechterschouder en dus denk ik ook aan mijn werkloosheid wanneer ik probeer in te slapen.

Die werkloosheid heeft, naar mijn gevoel, mijn eenzaamheid versneld, net als het nooit-hebben van een relatie. Dat ik met de jaren eenzamer zou worden vreesde ik op mijn zestiende al. Dat ik daar op kon anticiperen wist ik toen natuurlijk ook. Ik heb daar ook op geanticipeerd, maar niet door me bij allerlei verenigingen aan te sluiten. Wel door strategisch pionnetjes uit te zetten bij wie ik nu en dan kan gaan aankloppen. Ik houd me voor dat het goed is zo, maar toch ben ik daar vaak niet zo zeker van. Soms denk ik dat die pionnetjes zich straks geruisloos uit mijn speelveld zullen verwijderen omdat ze een ander spel zullen willen gaan spelen. Een kinderspel in vele gevallen.

Geen mens die dus de eigenlijke zelfmoord of -poging van een ander écht kan voorkomen, of hij moet al in dezelfde kamer aanwezig zijn. Zo is dat. We zijn té alleen met ons overontwikkelde bewustzijn dat de meest onaangename gedachten genereert.

Wil ik tot slot ook nog de dooddoener ontkrachten dat het leven te kort zou zijn om te zagen over of tijd te verspillen aan.. Dat is je reinste bullshit en zelfgenoegzame zelfoverschatting. Een gemiddeld leven duurt fucking lang. Enkel een paar mensen in deze wereld - ik zeg maar iets: tien miljoen - zijn geniaal genoeg om hun zeventig of tachtig jaar relevant in te vullen. Relevant, op een manier dus waardoor miljoenen andere mensen er ook iets aan hebben, aan wat zij doen. Aan wie denk ik zo voor de vuist weg? Niet aan de ontwikkelaars van de iPhone alvast. Barack Obama zou een typevoorbeeld kunnen zijn, maar of die man ook echt een verschil maakt, ik zou het niet kunnen zeggen. Een moeilijke denkoefening dus. Waar ik me niet mee ga bezighouden. Al is mijn leven daar zeker lang genoeg voor.

Want nog even over dat leven-is-te-kort-gezeik. De meeste mensen hun leven bestaat er juist uit om hun lege dagen te vullen met een stroom aan informatie uit andermans leven. Daarom volgen wij de actualiteit. Opdat wij voortdurend bij andermans leven betrokken zouden zijn. Ik ben niet te beroerd om toe te geven dat ik geen leven meer heb op de dag dat ze mij mijn dagelijkse dosis actualiteit afnemen. De vedettecultuur is ontsproten aan de behoefte van nobody's om zich 's avonds in hun zetel te kunnen vergapen aan (veelal) andere nobody's die dingen 'beleven' die de eerste groep nobody's fijn vindt om te begluren, een ontspannende ervaring die ons afleidt van het genadeloos trage tikken van de klok.

Deze maand zet mijn kotgenoot de vuilniszakken buiten

In de namiddag voorafgaand aan de avond waarop mijn kotgenoot voor het eerst eigenhandig de vuilniszakken zou buiten zetten, kwam hij mij vragen hoe dat moest. Hij zag er erg onzeker uit en kon een zweem van gêne niet verbergen. Tegelijk probeerde hij zijn vraag wel een zweem van onnozeldoenerij mee te geven, als om zijn onzekerheid en klaarblijkelijke onwetendheid te camoufleren. Hetgeen dus mislukte, want ik had hem door.

Ik had weinig zin om hem te helpen, zoals hij daar, vond ik, misplaatst ironisch stond te grijnzen. Hij die niet weet hoe je een vuilniszak buiten zet, mag in september nog eens terugkomen naar mijn algehele appreciatie-examen. Ik zei hem dat hij de afvalkalender in de keuken moest bestuderen, dat hij dan wel zou te weten komen wat PMD betekent en wat huisvuil. Neen, hij wist technisch gesproken natuurlijk wel hoe een vuilniszak wordt buiten gezet - dragen of slepen, naast de voordeur plaatsen -, hij wist alleen niet welke zak bij welke omschrijving hoorde. Die kennis had hij nooit eerder nodig gehad.

Dubbel zielig, kon ik alleen maar concluderen, omdat in zowat de helft van de straat een afvalwonder (m/v) zijn blauwe vuilzak reeds op de stoep had neergeploft. De kotgenoot had hier dus kennelijk geen acht op geslagen toen hij met zijn knappe psychologenkop zijn fiets in het rek voor de huisdeur parkeerde. Ik kon het niet helpen dat dat me ergerde. Is dat nu niet bijzonder ergerlijk?

De kotgenoot wist vaag wat blauw en bruin ongeveer behelsden, hem gevraagd naar het onderscheid tussen beide types vuilniszakken. Blauw stond dus voor PMD, besloot hij na een korte overpeinzing, met een soort opluchting die met wat slechte wil als misplaatste trots geïnterpreteerd kon worden. Het werd hoog tijd dat hij die vuilniszakken ook daadwerkelijk zou gaan buiten zetten, vond ik.

Daar had hij, het leek al te vanzelfsprekend, mijn hulp voor nodig. Er waren immers twee blauwe zakken en het zou wel onnozel zijn om nog eens terug te moeten lopen, enkel voor die tweede zak, als er toevallig ook een kotgenoot in de buurt was. Ik kon hem volgen in die redenering, maar kon het niet laten om op te merken dat zo'n blauwe zak eigenlijk bjna niks weegt, dat je er dus perfect twee tegelijk kan optillen.

Ik zag in een oogwenk dat hij zich op dat moment het recht wilde toeëigenen om te gniffelen om mijn zeikerige advies en sneed hem de pas af. "Vorig academiejaar heb ik elke woensdag blauw en om de twee dinsdagen bruin op straat gezet. Daar heb ik toen nooit iets van gezegd, tegen gelijk wie in dit huis. Dit jaar heb ik oktober en november ook stilzwijgend voor mijn rekening genomen, maar nu dacht ik dat het toch niet onbeleefd zou zijn als ik een papier in de keuken hing met het voorstel tot een beurtrol voor die vuilniszakken. Ik wil jou alvast bedanken voor het op jou nemen van de maand februari en vertrouw er op dat je de klus tot een goed einde zal brengen. Nu ga ik eventjes naar de winkel."

*zucht*

K. komt overmorgen bij mij aanbellen. Om half acht. Ik kijk daar al dagen naar uit.

Hoe zal ze er uit zien - mooi, of zal ik meteen denken: oei, ze is (nog steeds) een beetje dik? Zal ik voor eens en voor altijd - aaaaargh! - mijn stem onder controle houden en niet de hele avond schor klinken? Verdomme, als ik dat maar eens gedaan krijg. Verdomme, als ik maar weer niet ga opmerken: "mijn stem klinkt schor, ik druk er nogal op, zoals je kan horen - ik moet iemand zoeken die me kan leren hoe ik mijn stem beter moet gebruiken - kan jij me dat leren?".

Zal ik haar durven vragen of het de laatste keer wordt dat we elkaar zullen zien?
Zal ik durven opmerken dat de ideeën van haar vriend niet van deze tijd zijn?

Zullen we misschien samen een liedje zingen? Zouden we dat kunnen in elkaars gezelschap? Zonder enige ironie?
Neen.
Ik zal geen 'The Road To Mandalay' zingen waar zij bij is.

Ik heb in mijn leven al zoveel gepraat. Veel te veel - echt. En veel te veel heb ik herhaald wat ik een eerste keer had gezegd, soms wel jaren daarvoor. Dat wil ik overmorgen niet. Al wordt het moeilijk.

Welke jas ga ik aandoen? Zet ik mijn muts op? Welke schoenen draag ik?

Ik ben niet één dag verliefd geweest op het enige meisje met wie ik ooit een relatie heb gehad. En neen, op K. ben ik ook niet verliefd. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet mijn uiterste best wil doen. Als het echt de laatste keer wordt dat ik haar zie, kan het maar beter boenk erop zijn.

Zoals zij al sms'te, enkele weken geleden: *zucht*.

Lampedusa

Al heeft de plaats dan een mooiere naam, op Lampedusa is het niet beter

dan hier, we kunnen hier niet vandaan, maar zijn hier wel dicht bij moeder en meter

in goede gezondheid, met betere bedden, we kunnen de arme verstekeling redden,

maar denk ik verstekeling dan hou ik in rekening dat hij mijn matras jat -

daar wil ik op wedden.

 

 

Vereenzaamde cd-rekken

Ik lees Milan Kundera in de bib, als ik opschrik. Een jongen in een kaki jas struint door de cd-rekken en lijkt niet te vinden wat hij zoekt. Gedachten schieten door mijn hoofd. De cd-afdeling van deze bibliotheek wordt spoedig opgedoekt. Er is geen markt meer voor.

Mijn moeder vertelt over haar broer ("nonkel D."), die "elke zaterdag naar de bibliotheek ging en terugkwam met alle nieuwe muziek". Dat was in de jaren 70.

Ik sla mijn boek dicht, want kan niet meer lezen. Al lang ben ik niet meer zo droevig geweest, ik wist zelfs niet dat ik nog droevig kon zijn. De muziekafdeling van mijn bibliotheek wordt opgedoekt. Dat staat nergens geschreven, komt niemand mij zeggen, maar ik kan het zien.

Waar is de schoonheid van twee weken wachten voor een plaat voor jou in het rek lag? Je had die plaat mondeling gereserveerd en wachtte nu tot die ander ze terugbracht. Daarna was het aan jou om ze te beluisteren, ze in je op te nemen, ervan te genieten, misschien de beslissing te nemen ze later te kopen met geld dat je gespaard had, speciaal voor die plaat.

Ik kijk naar de rekken met het sluimerende vermoeden dat ze allemaal op Spotify of YouTube naar muziek luisteren, de mensen. De platen van Low blijven liggen in de rekken. Die van Iron and Wine ook, net als die van Ed Harcourt en Beth Orton. Mijn hart staat op breken, ik trek me dit echt aan.

De eenzaamheid van de man in de kamer met de computer, ze kan niet genoeg onderschat worden. De eenzaamheid van de mens zal moeilijk om dragen worden, de tijd die ons nog rest. Ik ben er niet gerust op. Anderzijds zal ze wel jobs creëren, de eenzaamheid. Mensen zullen betalen voor een uur gezelschap. Dit is niet cynisch, dit is realiteit - een cynische realiteit.

Wat eenzaamheid met bibliotheekrekken verbindt, is de evolutie waarbij de mens zich in zijn kamer op zichzelf terugtrekt, met YouTube en Spotify. Het romantische we-komen-elkaar-gezellig-tegen-in-de-bib-en-struinen-samen-door-de-rekken heeft misschien nooit bestaan, maar ontstaan zal het ook niet meer.

De eenzaamheid zal over de maatschappij heenrollen. Ze doet dat nu al, ik lees er over in de krant. De nieuwe eenzaamheid wordt doodgezwegen en dat zal ook zo blijven, maar statistieken zullen gaan spreken. Een stijgend zelfmoordpercentage zal geanalyseerd worden en de afname van sociale cohesie en toenemende eenzaamheid, zullen als oorzaken worden aangeduid.

Vergrijzing enerzijds, en een relatief klein aantal mensen op de arbeidsmarkt (die zich daar dubbel moeten plooien om die vergrijzing te kunnen betalen en daardoor weinig tijd zullen overhouden om de vergrijsde medemens nog op te zoeken), anderzijds, zijn zeker factoren waardoor er binnen tien of twintig jaar een grote groep vereenzaamden zal zijn.

En daar wordt al op geanticipeerd - uiteraard, - maar als antwoord op mijn sollicitatie bij een vzw die effenaf het probleem van vereenzaming wil aanpakken en werkt met mensen die op huisbezoek gaan, kreeg ik te horen dat er nu geen openstaande vacatures zijn.

Wel, misschien hebben ze geen geld om een extra personeelslid te betalen en is er inderdaad geen openstaande vacature, toch zouden er vacatures moeten zijn - ergens. In de stad waarin ik woon, is er op dit moment veel eenzaamheid, zijn er mensen die een verhaal willen vertellen aan een mens. Die er niet is.